Πολωνία Μίνι road trip στην Πολωνία.

[vasiliss]

Εισαγωγή.

Ξεκίνησα να καταγράφω το ταξίδι αυτό στα τέλη του καλοκαιριού με σκοπό να το παρουσιάσω εδώ. Κατάφερα να το φτάσω μέχρι τη μέση, αλλά μετά το παράτησα. Σήμερα είπα να ξαναδώ τι είχα γράψει και αποφάσισα να ξεκινήσω την δημοσίευση, με την ελπίδα ότι αυτό θα με αναγκάσει να ολοκληρώσω όλη την ιστορία. Ίδωμεν…

Τα νότια της Πολωνίας, είχαν μπει σε σχεδιασμό οδικού πρόπερσι το καλοκαίρι. Το σχέδιο έλεγε ότι θα το συνδυάσουμε με μία συναυλία της Taylor Swift που θα παρακολουθούσαν τα κορίτσια μου στην Βιέννη. Όμως οι κόρες αποφάσισαν ότι ήθελαν να το κάνουν όλο αυτό μόνες, το ταξίδι έως την Βιέννη δηλαδή, αλλά και να μην χάσουν το road trip, οπότε αρχές καλοκαιριού ξηλώθηκε όλο αυτό το σχέδιο και στήθηκε ένα άλλο οδικό μέχρι την λίμνη Κόμο, που ούτε κι αυτό βέβαια πραγματοποιήθηκε αυτούσιο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Η συνήθης καραβανική παρέα είχε ήδη από δύο χρόνια ξεκόψει ένεκα πολλών οικονομικών και άλλων βασάνων. Έτσι αυτά τα δύο χρόνια ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους. Μόνο μία οικογένεια ήταν πολύ θετική να συμμετέχει στο φετινό ταξίδι, όμως τελικά δεν μπόρεσε.

Η φετινή ιδέα λοιπόν ήταν να πάμε αεροπορικώς στην χώρα το καλοκαίρι και να κάνουμε ένα οδικό ταξίδι στις πιο προβεβλημένες πόλεις της.

Στην Πολωνία και συγκεκριμένα στην Κρακοβία είχα πάει πριν λίγα χρόνια μόνος, όμως δεν γινόταν να αφήσω την πόλη αυτή έξω από την εκδρομή μας, γιατί όντας μία από τις πιο τουριστικές, έπρεπε να την δουν και οι γυναίκες της οικογένειας.

Μετά από πολύ ψάξιμο, κυρίως στα αεροπορικά, κλείσαμε πτήση έως την Κρακοβία όπου θα μέναμε 2 βράδια, από εκεί την τρίτη μέρα θα νοικιάζαμε αυτοκίνητο, για να πάμε στο Βρότσλαβ, όπου θα μέναμε 1 βράδυ, κατόπιν θα πηγαίναμε στο Γκντανσκ όπου θα μέναμε 2 βράδια και τέλος θα καταλήγαμε στην Βαρσοβία, όπου θα παραδίδαμε το αυτοκίνητο και θα μέναμε 3 βράδια. Από την Βαρσοβία θα επιστρέφαμε στην Ελλάδα.
Αυτός ήταν ο σκελετός του ταξιδιού μας. Πολλά ήθελα να χώσω μέσα σε αυτό το οδικό, αλλά δυστυχώς δεν μας έβγαιναν οι μέρες και κυρίως το μπάτζετ.

Το επόμενο βήμα ήταν να βρω αυτοκίνητο. Εν τέλη έκλεισα με την Goldcar απευθείας, με παραλαβή από το αεροδρόμιο της Κρακοβίας και παράδοση στο αεροδρόμιο τη Βαρσοβίας (Σοπέν). Για 5 ημέρες και πλήρη ασφάλιση στα 170€, μέσα στα οποία ήταν και η επιβάρυνση της παράδοσης του αυτοκινήτου σε άλλη πόλη, νομίζω γύρω στα 30€. Το παράξενο ήταν ότι δεν μου κράτησε καθόλου χρήματα, και τις τελευταίες μέρες πριν το ταξίδι με είχε πιάσει μια ανησυχία μήπως δεν βρω αυτοκίνητο όταν πάω εκεί, όμως τελικά όλα πήγαν καλά.

Σε αυτό το ταξίδι ήταν η πρώτη χρονιά που έκλεισα σχεδόν όλα τα διαμερίσματα μέσω της airbnb από την οποία δεν είχα κλείσει ποτέ κατάλυμα και είχα μια ανησυχία για την εξυπηρέτηση σε περίπτωση “στραβής”, που δεν μου έτυχε ευτυχώς και έτσι δεν χρειάστηκε να μάθω τι βοήθεια προσφέρει η Airbnb.

Λίγες εβδομάδες πριν την πραγματοποίηση του ταξιδιού, προσπάθησα να κόψω μια μέρα από την Βαρσοβία και να την προσθέσω στην περιοχή της Ματζουρίας, όμως η αλλαγή των διαμερισμάτων ήταν πια ασύμφορη, οπότε μείναμε στον υπάρχον σχεδιασμό.

Αυτά λοιπόν είναι τα πριν του ταξιδιού. Για να δούμε τι είδαμε ή δεν είδαμε σε αυτό μας το οδικό, που αποφάσισα να παρουσιάσω αρκετά αργά είναι η αλήθεια. Σίγουρα πάντως δεν είδαμε τίποτα τόσο διαφορετικό από όσα έχουν περιγράψει πριν από εμένα τόσοι άλλοι.

 

[Sassenach77]

σε αυτό μας το οδικό, που αποφάσισα να παρουσιάσω αρκετά αργά είναι η αλήθεια.

Και ευτυχώς το έκανες! Δεύτερη ευχάριστη έκπληξη! Νόμιζα οτι δεν θα ξανα διαβάσω ιστορία σου... Μου έλειψαν τα όμορφα οδικά σας!!! Αναμένω τη συνέχεια

 

[vasiliss]

Νόμιζα οτι δεν θα ξανα διαβάσω ιστορία σου...

Κι εγώ το ίδιο νόμιζα, ότι δεν θα ξαναβρώ την όρεξη και τον χρόνο να γράψω ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά τελικά ποτέ μη λες ποτέ.

Μου έλειψαν τα όμορφα οδικά σας!!!

Η αλήθεια είναι ότι δεν μοιάζει τόσο με τα υπόλοιπα οδικά μας, τόσο από πλήθος αυτοκινήτων και κόσμου, όσο και από τον τρόπο που παλιότερα κινούμασταν και την ποικιλία των εικόνων που αποκομίζαμε.
Οι περισσότεροι από όσους έγραψαν για την Πολωνία κινήθηκαν με τα μέσα ή έμειναν σε μία, δύο, τρεις το πολύ πόλεις. Ε εμείς είπαμε να κάνουμε αυτές τις διασυνδέσεις μεταξύ των πόλεων με αυτοκίνητο, τόσο για οικονομικούς λόγους, αλλά κυρίως για λόγους ευελιξίας.
Κάτι που μου έλειψε σε αυτό το οδικό ήταν η φύση, γιατί επικεντρωθήκαμε κυρίως στις μεγάλες και τουριστικές πόλεις, αλλά έτσι ήταν να γίνει και έτσι έγινε...

 

[vasiliss]

Ημέρα 1η: Έως την Κρακοβία.

Ένας από τους λόγους που έχουμε οργώσει την νότια Ευρώπη με το αυτοκίνητό μας, είναι η άρνηση της συζύγου να μπει σε αεροπλάνο. Αν και είχε μπει κάποιες φορές στο παρελθόν, όταν μπορούσε το απέφευγε σαν ο διάολος το λιβάνι.
Καθοριστικό ρόλο στην απόφασή της να μπει τελικά σε αεροπλάνο ήταν το εράσμους που έκανε η μεγάλη κόρη πέρυσι στις Αζόρες και η απόφασή της ότι θα πηγαίναμε να δούμε το παιδί. Τελικά το παιδί δεν πήγαμε να το δούμε εκεί στην μέση του Ατλαντικού, αλλά πάνω σε αυτή την απόφαση στηρίχτηκα και έκλεισα όλα τα προπέρσινα αεροπορικά για την Ιταλία. Εεεε ήταν να μην γίνει η αρχή, ποιος την πιάνει τώρα.

Η πτήση για την Κρακοβία ήταν με την Ράιαν, η οποία αποφάσισε και μας άλλαξε για λίγες ώρες την αναχώρηση, με αποτέλεσμα να χάσουμε κανά δυο ώρες στην πόλη, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς.
Πολύ, πολύ, πολύ, πρωινό ξεκίνημα από την πόλη μας για να φτάσουμε στο Ελευθέριος Βενιζέλος και από εκεί να βρεθούμε στη συννεφιασμένη Κρακοβία το μεσημέρι. Εύκολα φτάσαμε με το τραίνο έως το κέντρο της πόλης, αφού βγάλαμε τα εισιτήρια μέσω της εφαρμογής Jakdojade, που πολύ μας βόλεψε για τις μετακινήσεις μας με τα μέσα μεταφοράς σε όλο το ταξίδι στην Πολωνία.

Mπήκαμε στο ωραιότατο διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης και αμέσως φύγαμε για φαγητό. Κοντά μας ήταν το milk Bar Tomasza, και είπαμε να κάνουμε μια δοκιμή στα milk bar, όμως η ουρά ήταν μεγάλη και βολευτήκαμε με κάτι πρόχειρο από το διπλανό Zabka, γιατί βαρεθήκαμε να ψάξουμε παραπάνω και να χάσουμε χρόνο. Κάναμε μια σύντομη βόλτα στην πλατεία και επιστρέψαμε για μικρή ξεκούραση καθώς ήμασταν στο πόδι από τις 4 το πρωί.

Αφού ξεκουραστήκαμε, ξεκινήσαμε για την απογευματοβραδινή μας βόλτα στην παλιά πόλη. H οποία πόλη είναι εξαιρετική, αλλά για εμένα που την έβλεπα για δεύτερη φορά, ήταν απλά οκ. Αν δεν ήταν η οικογένεια, σίγουρα δεν θα την έβαζα πάλι στο οδικό αυτό, αλλά θα έβαζα το Ζακοπάνε και κάποια πραγματάκια που είχα υπόψιν μου από τα νότια. Κατά τις 9 αποφασίσαμε να ψάξουμε για φαγητό γιατί το μεσημέρι την είχαμε βγάλει πολύ σπαρτιάτικα. Τον χειμώνα που είχα πρωτοπάει εγώ, βρίσκαμε εύκολα εστιατόριο χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε κάποια κράτηση. Όμως σε όσα πήγαμε, από αυτά που είχαμε σημειώσει, ήταν όλα γεμάτα, με αρκετούς να περιμένουν στην ουρά. Πράγμα που δεν θέλαμε να κάνουμε, να περιμένουμε στην ουρά δηλαδή, οπότε μετά από καμιά ώρα ψαξίματος δεξιά και αριστερά, τελικά καταλήξαμε στο Przystanek Pierogarnia, μια αλυσίδα τύπου φαστ φουντ με μόνο όμως φαγητό τα πιερόγκι σε 4-5 γεύσεις και μορφές. Είχε και κάτι άδεια τραπεζάκια απέξω οπότε βολευτήκαμε εκεί και φάγαμε τα πρώτα πιερόγκι της εκδρομής, που ήταν αρκετά καλά και οικονομικά.

Συνεχίσαμε με μια μικρή βραδινή βόλτα και καταληξαμε για μια μπύρα σε μια μπυραρία έξω από την Bunkier - Gallery of Contemporary Art. Τα παιδιά μας είναι αρκετά μεγάλα πια ώστε να μπορούν να πιουν ένα ποτό και να ξενυχτήσουν κι αυτά μαζί μας. Μπα λάθος το έγραψα. Τα παιδιά μπορούν να ξενυχτήσουν, εμείς πλέον όχι και τόσο πολύ. Έτσι κατά τις 12 ξεκινήσαμε για το διαμέρισμα, ευχαριστημένοι από την πρώτη μας ημέρα στην Πολωνία και με ανυπομονησία για το τι θα ακολουθήσει τις επόμενες.

 

[vasiliss]

Ημέρα 2η: Κρακοβία.

Όταν κλείνω τα διαμερίσματα που μένουμε, η σύζυγος απλά ρίχνει μια ματιά και λέει οκ, γιατί δεν έχει και πολλές απαιτήσεις, μόνο να είναι καθαρά θέλει. Τα τελευταία χρόνια, ενστάσεις έχει η μικρότερη κόρη, η οποία ζητά το κάτι παραπάνω στην διαμονή μας. Οπότε κυρίως εκείνη είναι που αποφασίζει μεταξύ των διαμερισμάτων που έχω βρει, ποιο τελικά θα κλείσουμε.
Είπα ότι η σύζυγος δεν έχει πολλές απαιτήσεις, όμως ως καπνίστρια έχει μία, που σε αυτή την εκδρομή ξεχάσαμε να την λάβουμε σοβαρά υπόψιν. Θέλει να έχει το δωμάτιο μπαλκόνι ώστε να μπορεί να βγει να καπνίσει. Χτες λοιπόν μας κρατούσε για λίγο μούτρα, που το διαμέρισμα που κλείσαμε δεν είχε μπαλκόνι και δεν ήταν και το μόνο σε όλη την εκδρομή.

Πρωί πρωί λοιπόν βγήκε στο απέναντι πάρκο και παρέα με κανά δυό άστεγους και τους υπαλλήλους του δήμου που έβαφαν τα παγκάκια, έκανε τα τσιγάρα της και έπινε τον ελληνικό καφέ της (πουθενά δεν ταξιδεύουμε χωρίς το ηλεκτρικό μπρίκι και τον ελληνικό καφέ μας) μέχρι να ετοιμαστούμε εμείς. Της είχα πει και για τους αντικαπνιστικούς νόμους στην Πολωνία και τα πρόστιμα για τα οποία είχα διαβάσει στο φόρουμ και είχε ένα διαρκές άγχος σε όλο το ταξίδι.

Για το πρωί ξεκινήσαμε με μια βόλτα πάλι στην πλατεία της παλιάς πόλης, πετύχαμε τον σαλπιγκτή που σάλπιζε από το καμπαναριό της εκκλησίας, αγοράσαμε σουσαμένια κουλούρια από πλανόδιο με κάρτα παρακαλώ, γιατί δεν είχαμε ακόμα κάνει μετρητά, περιηγηθήκαμε στην σκεπαστή αγορά με τα σουβενίρ (Αίθουσα των υφασμάτων) και πήραμε την Sławkowska την όμορφη κεντρική οδό που οδηγεί στο κάστρο Βάβελ.
Στο κάστρο μπορείς να περιηγηθείς στην εσωτερική αυλή του, και μπορείς να βγάλεις ξεχωριστό εισιτήριο για κάθε αξιοθέατο, δηλ τον καθεδρικό ναό, το παλάτι κτλ. Εγώ είχα μπει παλιότερα σε κάποια από αυτά, η γυναίκα μου δεν ψηνόταν καθόλου, τα παιδιά έτσι κι έτσι οπότε καταλήξαμε να πίνουμε καφέ στο σελφ σέρβις καφέ που έχει εκεί πάνω.

Έπειτα κατεβήκαμε στον παραποτάμιο δρόμο των αστέρων, όπου έχουν αφήσει το αποτύπωμα των χεριών τους πάνω από 200 καλλιτέχνες μεταξύ αυτών και ο Κώστας Γαβράς. Κάναμε μια βόλτα εκεί και λίγο δίπλα στον Βιστούλα, είδαμε και τον δράκο να βγάζει φωτιές και αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο διαμέρισμα για μια μικρή σιέστα. Πήραμε ένα Uber μέχρι την Galeria Krakowska, χαζέψαμε λίγο εκεί και πήραμε να φάμε κάτι στο χέρι και επιστρέψαμε με τα πόδια στο διαμέρισμα.

Το απόγευμα είχε βόλτα στην εβραϊκή συνοικία. Έπεσε η ιδέα να πάρουμε πάλι uber μέχρι εκεί, όμως τα παιδιά για κακή τύχη της Μ. ήθελαν να περπατήσουν. Ο πρώτος στόχος στην εβραϊκή συνοικία ήταν να φάμε παγωτό από το Good Lood Kazimierz, το οποίο ήταν εξαιρετικό όπως το θυμόμουν από την προηγούμενη φορά. Και έπειτα ακολούθησαν πολλές βόλτες στην γειτονιά, η οποία έχει μια πιο εναλλακτική και νεανική αύρα. Όταν περάσαμε από την πλατεία Nowy, μπήκαμε στον πειρασμό να φάμε ζαπιεκάνκι σε κάποιο από τα πολλά μαγαζιά με αυτό το είδος φαστ φουντ, όμως ήταν αρκετά αργά και μετά θέλαμε να φάμε σε κάποιο εστιατόριο, πράγμα που θα ήταν αδύνατο αν τρώγαμε αυτό το τεράστιο ψωμί.

Ευτυχώς στην εβραϊκή γειτονιά δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε εύκολα εστιατόριο και καταλήξαμε στην αυλή του Restauracja Sąsiedzi για να δοκιμάσουμε και κάτι διαφορετικό από πιερογκι, από την πολωνική κουζίνα. Το φαγητό ήταν καλό και οι τιμές δυστυχώς πλέον στην Πολωνία στα επίπεδα της Ελλάδας. Τα κορίτσια ήθελαν ακόμη μία βόλτα και ένα πέρασμα από την βραδινή πλατεία, οπότε δεν πήραμε τον σύντομο δρόμο προς το διαμέρισμα αλλά κάναμε μια μεγάααλη βόλτα ώσπου να φτάσουμε κουρασμένοι εκεί.

 

[Sassenach77]

θα έβαζα το Ζακοπάνε

Το Ζακοπάνε μπαίνει πολύ βολικά σε ταξίδι στην Σλοβακία και στη Σλοβακία μπορείτε να φτάσετε χωρίς αεροπλάνο! Σκέψου το. Πάντως χαίρομαι πολύ που η σύζυγος αποφάσισε να ανέβει σε αεροπλάνο. Επιτέλους!

 

[vasiliss]

Το Ζακοπάνε μπαίνει πολύ βολικά σε ταξίδι στην Σλοβακία και στη Σλοβακία μπορείτε να φτάσετε χωρίς αεροπλάνο! Σκέψου το.

Αλήθεια είναι αυτό, αλλά δυστυχώς το αυτοκίνητό μας μάζεψε χιλιόμετρα και χρόνια στην πλάτη του και κατά διαστήματα μας κάνει κάποια κόλπα που μου έχουν προκαλέσει ανασφάλεια για το αν μπορούμε πλέον να βασιστούμε πάνω του για οδικό στο εξωτερικό.
Πριν 3 χρόνια με άφησε από αισθητήρα στροφάλου ακριβώς πάνω στα σύνορα της Σερβίας και φέτος τα Χριστούγεννα από πολλαπλασιαστή στα Καλάβρυτα. Ευτυχώς όχι κάτι σοβαρό και πολυέξοδο, αλλά σου δημιουργεί μια κάποια ανασφάλεια.
Και είχα να λέω στην παρέα, που ζορίζεται οικονομικά, ότι τουλάχιστον ένα οδικό με τα αυτοκίνητά μας στη Ρουμανία, που είναι οικονομικά, θα το πάμε κάπου τώρα κοντά, αλλά ...

Η Σλοβακία και η Τσεχία ήταν το σχέδιό μου για το φετινό καλοκαίρι ( με νοικιασμένο αυτοκίνητο βέβαια), αλλά κάποιος φίλος με έπεισε να οργανώσω κάτι για τις βαλτικές, οπότε η Σλοβακία (και το Ζακοπάνε φαντάζομαι) θα πάει για την επόμενη φορά, καλά να είμαστε.

 

[vasiliss]

Ημέρα 3η: Στον δρόμο για το Βρότσλαβ.

Τα δύο σημεία που όλοι βλέπουν στα περίχωρα της Κρακοβίας είναι το αλατωρυχείο και το Άουσβιτς. Εγώ τα είχα δει και τα δύο, οπότε πριν την εκδρομή είχαμε συζητήσει τι θέλει η οικογένεια να δει. Το Άουσβιτς η σύζυγος το είχε αποκλείσει, γιατί πίστευε ότι θα την ψυχοπλάκωνε. Το εισιτήριο για το αλατωρυχείο είχε σκαρφαλώσει στα 36€ το άτομο, οπότε αποφάσισε ότι αφού είχε δει αυτό στην Turda της Ρουμανίας, δεν θα έδινε 36€ για να δει ακόμα ένα. Οπότε βγάλαμε μόνο δύο φοιτητικά εισιτήρια για τα κορίτσια, όχι και πολύ πιο φτηνά περίπου στα 29€ το ένα. Επειδή το είχαμε αφήσει λίγο στο φλου και βγάλαμε εισιτήρια μόνο μία ημέρα πριν, τα εισιτήρια που καταφέραμε να βρούμε ήταν για τις 9 το πρωί, οπότε οι κόρες σηκώθηκαν από τις 7 για να καταφέρουν να φτάσουν εκεί πριν τις 9 με το τρένο. Εμείς θα μέναμε πίσω να μαζέψουμε, και κατόπιν να πάμε μέχρι το αεροδρόμιο που είχα δηλώσει ώρα παραλαβής του αυτοκινήτου στις 10.30.

Να πάμε με το τρένο ήταν αδύνατον γιατί θα κουβαλούσαμε μπαγκάζια τεσσάρων ανθρώπων μόνο εμείς οι δύο. Οι εφαρμογές που χρησιμοποίησα για ταξί στην Πολωνία ήταν η Uber, η Bolt και η Freenow. Πριν καλέσω κάποιο αυτοκίνητο τσέκαρα και τις τρεις, γιατί κάποιες φορές είχαν μεγάλη απόκλιση στην τιμή. Αυτή την φορά έκατσε ο κλήρος στην Freenow, όπου συναντήσαμε τον χειρότερο οδηγό ever.

Σταμάτησε ένα τετράγωνο πριν από εμάς και στην εφαρμογή έλεγε ότι έρχεται. Κάτι υποψιαστήκαμε όταν είδαμε ένα αυτοκίνητο να περιμένει μακριά και κινήσαμε φορτωμένοι για εκεί. Ρωτήσαμε από το παράθυρο εάν είναι από την Freenow, αλλά αυτός ούτε καν μας κοίταξε και δεν αποκρίθηκε. Οπότε το επιβεβαιώσαμε από την πινακίδα του αυτοκινήτου. Κατόπιν δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε το πορτ μπαγκαζ και ζητήσαμε την βοήθειά του, αλλά αυτός ατάραχος κοιτούσε εμπρός. Τελικά καταφέραμε να βάλουμε τα πράγματα μέσα, μπήκαμε τον καλημερίσαμε- τρομάρα μας θέλαμε να είμαστε ευγενικοί_- και φαντάζεστε την απάντηση που πήραμε, απόλυτη σιωπή.

Με τα πολλά φτάσαμε στο σημείο που ήταν η Goldcar και όπως έχω γράψει είχα μια αγωνία για το αν θα βρούμε αυτοκίνητο, καθώς δεν μου είχαν απαντήσει στο email που τους είχα στείλει λίγες μέρες πριν για να επιβεβαιώσω ότι όλα ήταν οκ. Τελικά τσάμπα η ανησυχία. Βρήκα δύο πολύ εξυπηρετικά παιδιά, μας έδωσαν ένα καινούριο Skoda Fabia και κατά τις 11.00 φύγαμε για την Wieliczka, όπου θα περιμέναμε τα παιδιά να βγουν από το ορυχείο. Βρήκαμε ένα πάρκινγκ για να αφήσουμε το αυτοκίνητο και χαζέψαμε λίγο γύρω τριγύρω. Κατά τις 11.45 εμφανίστηκαν οι κόρες και φύγαμε για Βρότσλαβ.

Η γυναίκα μου αν και δεν ήθελε να πάει στο Άουσβιτσ, ήθελε να δει απέξω το στρατόπεδο!!!. Οπότε κάναμε μια ελαφρώς χρονοβόρα παράκαμψη για εκεί. Στο κεντρικό χώρο του στρατοπέδου πολλά είχαν αλλάξει από τότε που είχα πάει εγώ και δεν μπορούσες να δεις τίποτα από έξω. Άσε που γινόταν ο κακός χαμός. Οπότε κινηθήκαμε για το Μπιργκενάου, από όπου εύκολα μπορούσες να δεις μια μικρή άποψη του χώρου με κύριο σημείο τις σιδηρογραμμές και την κεντρική είσοδο.
Η γυναίκα μου είπε ότι κακώς ήρθαμε γιατί ψυχοπλακώθηκε!!! αλλά έκανε και κάποιες συνδέσεις με τα τωρινά γεγονότα στην Γάζα και στενοχωρήθηκε ακόμη περισσότερο για το ότι τελικά η ιστορία δεν διδάσκει δυστυχώς τίποτα την ανθρωπότητα.

Έτσι φύγαμε και ψάξαμε να βρούμε να πάρουμε κάτι στο χέρι για φαγητό και αρκετά καθυστερημένα φύγαμε για το Βρότσλαβ. Τα σχέδια επί χάρτου έλεγαν ότι ίσως στον δρόμο για το Βρότσλαβ περνούσαμε από το Opole Village Museum
ή την Church of Peace in Świdnica, αλλά όλα αυτά ήταν φρούδες ελπίδες. Ο δρόμος είχε τόση κίνηση, που με το ζόρι θα βλέπαμε την πόλη με το φως της ημέρας.

Ευτυχώς το διαμέρισμα που είχαμε κλείσει ήταν κοντά στο κέντρο της πόλης, συγκεκριμένα από την μεριά του καθεδρικού ναού και είχε δικό του πάρκινγκ. Είπαμε μήπως φάμε κάτι από εκείνη την πλευρά και έπειτα να κατηφορίσουμε προς την κεντρική πλατεία, αλλά ευτυχώς τίποτα δεν μας έκανε κλικ και έτσι πήραμε τον δρόμο για το κέντρο, αφού πρώτα θα περνούσαμε έξω από τον καθεδρικό ναό. Εκεί συναντήσαμε κόσμο να περιμένει και φέραμε στην μνήμη μας μία πληροφορία που μας είχε δώσει η σπιτονοικοκυρά μας για την πόλη. Με το σούρουπο λέει, ένας φανοκόρος ντυμένος με την παραδοσιακή στολή του, άναβε τις λάμπες ασετιλίνης στην γειτονιά γύρω από τον καθεδρικό ναό. Καθίσαμε λοιπόν κι εμείς σε κάτι σκαλοπάτια, και ναι, μετά από 15 λεπτά εμφανίστηκε. Και ένα πλήθος 30-40 ανθρώπων τον πήρε στο κατόπι όσο άναβε τα φανάρια. Το θέαμα ήταν λίγο αστείο, αυτός να περπατά γρήγορα και όλοι να τον κυνηγούν για να προλάβουν να πάρουν την τέλεια φωτογραφία. Ακολουθήσαμε κι εμείς για λίγο, βγάλαμε μερικές φώτο και συνεχίσαμε την βόλτα μας προς το κέντρο.

Οι εικόνες που αντικρίσαμε ήταν πολύ όμορφες, τα παλιά κτίρια, το ποτάμι, τα νησάκια μέσα σε αυτό, ο ήλιος που έδυε, η λεγόμενη μπλε ώρα, όλα έδιναν μια ρομαντική νότα στην ατμόσφαιρα.

Είχα μιλήσει στην οικογένεια για τους νάνους και να μόλις φτάσαμε στη γέφυρα Most Tumski να σου ο πρώτος. Και εκεί άρχισε ένα παιχνίδι για το ποιος θα βρει τους περισσότερους νάνους. Η μεγάλη κόρη το πήρε πολύ σοβαρά και ακολούθησα κι εγώ. Οι υπόλοιποι τα παράτησαν σε λίγο και απόλαυσαν την βόλτα τους. Εμάς μας είχε πιάσει μια μανία και δεν πολυδίναμε σημασία σε αυτά που βλέπαμε, αλλά είχαμε στραμμένο το βλέμμα χαμηλά για να εντοπίσουμε κάποιον νάνο. Όταν φτάσαμε στην πλατεία, είχα χάσει κατά κράτος και τα παράτησα, παρ’ όλα αυτά η Ε. συνέχιζε να “μαζεύει’ στην συλλογή της νάνους. Είχε φτάσει κάπου στους 30-40 όταν φτάσαμε στην Pizzatopia, όπου αποφασίσαμε τελικά να φάμε πίτσα.

Η Pizzatopia είναι μια αλυσίδα από πιτσαρίες, όπου εκτός από τις κλασικές πίτσες μπορείς να συνδυάσεις τα υλικά που επιθυμείς και να φτιάξεις την δική σου πίτσα. Κι εκεί που περιμέναμε τις πίτσες να γίνουν, να σου ένα ποντικάκι από το πεζοδρόμιο, μπήκε στο μαγαζί και κάπου κρύφτηκε. Το είπα σε μία από τις υπαλλήλους και άρχισαν να το ψάχνουν. Κι εκεί θυμήθηκα που μας είπε η σπιτονοικοκυρά ότι λόγω του ποταμού και των πολλών νερών, η πόλη έχει πρόβλημα με τα ποντίκια!!! Φάγαμε λίγο διστακτικά τις πίτσες και πήραμε το τραμ για να γυρίσουμε πίσω στο δωμάτιο. Είχε βάλει ψύχρα και το βράδυ χρειαστήκαμε το πάπλωμα που ήταν απαραίτητο “αξεσουάρ” στα κρεβάτια της Πολωνίας.