Πολωνία Μίνι road trip στην Πολωνία.

[vasiliss]

6η ημέρα: Στον δρόμο για την Βαρσοβία.

Λίγες εβδομάδες πριν πραγματοποιηθεί η εκδρομή, συνειδητοποίησα ότι είχα βάλει πολλές πόλεις σε αυτό το μίνι road trip και καθόλου εξοχή, πράγμα παράξενο για τα δικά μου δεδομένα. Προσπάθησα να κόψω μία διανυκτέρευση από την Βαρσοβία και να την βάλω κάπου στην περιοχή των λιμνών της Ματζουρίας, αλλά το airbnb που είχα κλείσει δεν με άφηνε να αφαιρέσω μία μέρα, θα έπρεπε να ακυρώσω όλη την κράτηση και να κλείσω εκ νέου διαμέρισμα στην Βαρσοβία, γεγονός που διπλασίαζε το κόστος διαμονής, που καθόλου δεν το ήθελα. Μία άλλη σκέψη που έκανα ήταν, να περάσουμε από την περιοχή αυτή κατεβαίνοντας προς την Βαρσοβία, κάνοντας βέβαια μια μεγάααλη παράκαμψη. Ευτυχώς η λογική επικράτησε μέσα μου και άφησα το πρόγραμμα ως είχε.
Το οποίο πρόγραμμα έλεγε ότι θα περνούσαμε από το Μάλμπορκ να δούμε το κάστρο του, έπειτα θα πηγαίναμε στο Olsztynek για να δούμε το ανοιχτό εθνογραφικό μουσείο που υπάρχει εκεί και στη συνέχεια θα κατευθυνόμαστε προς Βαρσοβία, όπου θα άφηνα την οικογένεια στο διαμέρισμα και εγώ θα πήγαινα στο αεροδρόμιο Σοπέν για να παραδώσω το αυτοκίνητο.

Η διαδρομή μέχρι το Μάλμπορκ ήταν μέσω επαρχιακών δρόμων, στους οποίους μας έπιασαν και κάτι μπόρες. Ευτυχώς όμως όταν φτάσαμε στην πόλη είχαν σταματήσει. Βρήκαμε εύκολα να παρκάρουμε κοντά στο κάστρο και αυτό μας έδωσε την εντύπωση ότι δεν θα συναντήσουμε πολύ κόσμο και μεγάλες ουρές. Η οποία όμως εντύπωση ήταν ψευδής, γιατί όταν φτάσαμε στον χώρο έκδοσης εισιτηρίων η ουρά για τα γκισέ ήταν της τάξης της μίας ώρας. Ευτυχώς υπήρχε μία μικρότερη ουρά μπροστά από ένα μηχάνημα αυτόματης έκδοσης εισιτηρίων. Πρέπει να είχαμε φτάσει στο κάστρο περίπου στις 10, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν εισιτήρια για πριν τις 3 το μεσημέρι, καθώς αυτά ήταν διαθέσιμα ανά μισή ώρα νομίζω και υπήρχε συγκεκριμένος αριθμός ατόμων που μπορούσε να μπει. Δεν βγάλαμε εκείνη την στιγμή, κάναμε ένα μίνι οικογενειακό συμβούλιο, ψάξαμε και μέσω της ιστοσελίδας του κάστρου μπας και βρούμε κάτι αλλά φευ, τίποτα. Να καθίσουμε τόσες ώρες εκεί δεν είχαμε και τίποτα να κάνουμε, αλλά φοβόμουν και ότι θα φτάναμε πολύ αργά στην Βαρσοβία και είχα να παραδώσω και ένα αυτοκίνητο. Κάναμε μια μικρή βόλτα περιμετρικά της τάφρου και με βαριά καρδιά φύγαμε από εκεί. Το κάστρο θέλαμε οπωσδήποτε να το δούμε καθώς αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, αλλά και είχαμε διαβάσει πολύ καλές κριτικές γι’ αυτό. Οπότε το νου σας όσοι πάτε σε υψηλή περίοδο να έχετε βγάλει διαδικτυακά τα εισιτήρια σας αρκετά νωρίτερα.

Στα Βαλκάνια έχουμε επισκεφτεί τρία ανοιχτά εθνογραφικά μουσεία, ένα στη Ρουμανία, ένα στη Βουλγαρία και ένα στη Σερβία. Πολύ μας αρέσουν σε όλους μας, οπότε είπαμε να δούμε κι ένα στην Πολωνία. Ο κλήρος από τα δύο που είχα βρεί έκατσε τελικά λόγω των συνθηκών, σε αυτό της πόλης Olsztynek όπου φτάσαμε περίπου στη μία. Αφού βγάλαμε τα εισιτήρια, όσο τα κορίτσια επισκέπτονταν την τουαλέτα μου, ήρθε η θεία φώτιση και επέστρεψα στο αυτοκίνητο για να φέρω δύο ομπρέλες και δύο αδιάβροχα που είχαμε μαζί μας. Ο ουρανός βάραινε επικίνδυνα και από το πολύ βάθος ακούγονταν μπουμπουνητά.

Ξεκινήσαμε λοιπόν την επίσκεψη στα σπίτια από τις διάφορες περιοχές της Πολωνίας, που είχαν και τα ανάλογα αντικείμενα μέσα σε αυτά. Εγώ πίεζα να κινηθούμε λίγο πιο βιαστικά γιατί φοβόμουν ότι θα βρέξει, αλλά η μικρή κόρη ήθελε να τα δει όλα αναλυτικά.

Το ίδιο μου είχε κάνει και στο μουσείο του Λούβρου όταν είχαμε πάει οι δυο μας στο Παρίσι. Ήθελε να δει όλες, μα όλες τις αίθουσες και ένα προς ένα τα κοσμήματα και τους πίνακες. Για τα αρχαία ελληνικά αγάλματα δεν ενδιαφερόταν και πολύ, γιατί έχουμε πολλά στην Ελλάδα, έλεγε. Τότε είχα απελπιστεί, οπότε έπιασα έναν ωραίο καναπέ και την άφησα να αλωνίζει μόνη της. Τώρα πρόσφατα, μετά την κλοπή στο μουσείο του Λούβρου, μου κοκορευόταν ότι τα κλεμμένα κοσμήματα αυτή τα θυμόταν γιατί τα είχε δει, ενώ εγώ σίγουρα δεν θα τα είχα δει.

Οπότε την άφησα με την μαμά της και πήρα την μεγάλη κόρη και με ταχύ βήμα πήραμε να δούμε όσα πιο πολλά μπορούσαμε, γιατί ο χώρος ήταν και μεγάλος. Από το βάθος ακούγονταν τα μπουμπουνητά που όλο πλησίαζαν. Ξαφνικά έπιασε ένας δυνατός αέρας και μετά μια καταιγίδα ανεπανάληπτη. Εάν είχε ένα καφέ με μια τζαμαρία, θα ήταν ωραία να καθίσεις εκεί μέσα στο “δάσος” να παρακολουθείς την καταιγίδα να μαίνεται. Αλλά δεν είχε. Και εμείς ήμασταν σχεδόν στην άκρη του πάρκου. Περιμέναμε για 5 λεπτά σε ένα από τα σπίτια και τελικά αποφασίσαμε να βγούμε με τις ομπρελίτσες μας στην βροχή που δεν σταματούσε. Σπίτι το σπίτι και στάση την στάση, καταφέραμε να κουτσοδούμε και κάποια από τα υπόλοιπα σπίτια καθώς και την εκκλησία που είχαμε αφήσει τελευταία. Η βροχή έγινε πιο σιγανή αλλά δεν σταμάτησε. Μούσκεμα φτάσαμε στο αυτοκίνητο. Είχα και την έννοια μην το γυρίσω μέσα στις λάσπες, οπότε τις έβαλα να καθαρίσουν τα παπούτσια και να φορέσουν καινούρια. Εννοείτε ότι χρειάστηκε να αλλάξουμε και μερικά ρούχα. Η ώρα είναι 3 είμαστε νηστικοί και ξεκινάμε να μπούμε στην εθνική να βρούμε κάποιο rest area για να φάμε κάτι. Η κίνηση στον δρόμο είναι ανησυχητικά μεγάλη. Είναι Κυριακή και σίγουρα επιστρέφει κόσμος στη Βαρσοβία από τις διακοπές ή το ΠΣΚ.

Κάπου διάβασα ότι στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της πόλης σκοτώθηκε, οπότε οι σημερινοί κάτοικοι έχουν έρθει από άλλα μέρη της χώρας, γι’ αυτό στις αργίες και την περίοδο των διακοπών η πόλη αδειάζει.

Στο Fast Food του πάρκινγκ γινόταν χαμός. Περιμέναμε σχεδόν μία ώρα να πάρουμε την παραγγελία μας. Εάν δεν την είχα πληρώσει ήδη, θα είχα σηκωθεί να φύγω.
Και μπήκαμε σε έναν ασφυκτικά γεμάτο αυτοκινητόδρομο, όπου 100 περίπου χιλιόμετρα πριν την πόλη κολλήσαμε. Και ξεκολλήσαμε για λίγο και ξανά κολλήσαμε και μπήκαμε σε κάτι μονές λωρίδες γιατί γίνονταν έργα και ου το καθεξής. Έτσι για λιγότερα από 70 χιλιόμετρα κάναμε 2+ ώρες. Στα προάστια της πόλης ξεκολλήσαμε οριστικά, είπα ουφ και έτσι κατά τις 8.30 φτάσαμε στο διαμέρισμα. Έλα όμως που η εξώπορτα της πολυκατοικίας είχε έναν περίεργο τρόπο να ανοίξει με κωδικό, που κανένας από τους 4 μας δεν κατάφερε να ανακαλύψει. Πήραμε τηλέφωνο την διαχειρίστρια του airbnb, μας έδωσε πάλι τις ίδιες οδηγίες που μας είχε στείλει σε μήνυμα, αλλά μόνο με την τύχη καταφέραμε και μπήκαμε μετά από ώρα.

Άφησα την οικογένεια γιατί μέχρι τις 10.30 έπρεπε να έχω αφήσει το αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο. Ευτυχώς η κίνηση στο κέντρο της πόλης ήταν ελάχιστη, αλλά δυστυχώς στην διαδρομή που έκανα δεν υπήρχε ούτε ένα βενζινάδικο, γιατί έπρεπε να παραδώσω το αυτοκίνητο γεμάτο με καύσιμα. Έκανα κάποιους κύκλους γύρω από το αεροδρόμιο και τελικά εντόπισα ένα βενζινάδικο που είχε όμως ουρά, αλλά τελικά κατάφερα κι εγώ να βάλω καύσιμα.
Οι οδηγίες που είχα ήταν ότι θα άφηνα το αυτοκίνητο σε ένα συγκεκριμένο πάρκινγκ του αεροδρομίου στις θέσεις της Goldcar και μετά θα πήγαινα τα κλειδιά στο γραφείο που βρισκόταν μέσα στο αεροδρόμιο. Οι θέσεις της Goldcar ήταν μόνο δύο και γεμάτες, οπότε μετά από ένα τηλεφώνημα μου είπαν να το αφήσω στις θέσεις της Europcar. Αν και είχα πλήρη ασφάλεια, έβγαλα ένα βίντεο το αυτοκίνητο γύρω γύρω και το καντράν ότι το είχα γεμάτο. Το κτίριο του αεροδρομίου ήταν κοντά με τα πόδια, αλλά δυσκολεύτηκα να βρω το γραφείο της Goldcar γιατί δεν ήταν εκεί που ήταν τα υπόλοιπα, αλλά στον δεύτερο όροφο. Έδωσα τα κλειδιά στο παλικάρι που βρήκα εκεί, ρώτησα πότε θα αποδεσμευτούν τα χρήματα που είχαν δεσμεύσει για τα καύσιμα και έφυγα. Χτύπησα και κάτι από ένα Fast food γιατί η ώρα ήταν 10.30 και έφυγα με το λεωφορείο για το κέντρο της πόλης.

Η οικογένεια είχε βγει για βόλτα και θα συναντιόμασταν σε ένα Macdonald γιατί δεν είχαν βρει τίποτα ανοιχτό στην παλιά πόλη για φαγητό. Η παλιά πόλη της Βαρσοβίας ήταν τελείως έρημη. Η γυναίκα μου συνηθισμένη από τις υπόλοιπες που είχαμε επισκεφτεί και έσφυζαν από ζωή το βράδυ, για πολλή ώρα αμφέβαλε ότι βρισκόταν στην παλιά πόλη. Αφού έφαγαν κάτι κι αυτοί πήραμε να διασχίσουμε πάλι την πόλη προς την αντίθετη κατεύθυνση, γιατί το διαμέρισμά μας ήταν στις παρυφές αυτής, οπότε πήρα κι εγώ μια γεύση της παλιάς πόλης το βράδυ.

 

[DePuy]

Ωραίο road trip. Αλήθεια σου έφτασαν οι μέρες που έβαλες στην κάθε πόλη;

. Η μεγάλη μου εξομολογήθηκε ότι όταν τους είπα το πρόγραμμα της εκδρομής σκέφτηκε από μέσα της, “Γκντανσκ!!! μα που πάει αυτός ο μπαμπάς και τις βρίσκει αυτές τις πόλεις που δεν τις ξέρει ούτε η μάνα τους”, όμως τώρα άλλαξε γνώμη.

Καλά μετά από τόσες εκδρομές οι κόρες σου ακόμα δεν σε εμπιστεύονται;

 

[vasiliss]

Ωραίο road trip. Αλήθεια σου έφτασαν οι μέρες που έβαλες στην κάθε πόλη;

Σε ευχαριστώ πολύ. Αν αφαιρέσουμε την επαρχία της χώρας που πολύ θα ήθελα να τριγυρίσω, σίγουρα θέλει ακόμα μια ημέρα η Κρακοβία (εγώ δεν την έβαλα γιατί είχα ξαναπάει) ακόμα μια το Βρότσλαβ και σίγουρα ακόμα μια το Γκντανσκ. Για τη Βαρσοβία μου ήταν αρκετές οι 3 ημέρες. Αν πιεζόμουν πολύ, ίσως αφαιρούσα μια για να την βάλω κάπου αλλού.

Καλά μετά από τόσες εκδρομές οι κόρες σου ακόμα δεν σε εμπιστεύονται;

Αυτά έχουν τα παιδιά. Όταν ήταν μικρές είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη στον μπαμπά. Τώρα που μεγάλωσαν, έχουν τα δικά τους θέλω και τις δικές τους προσδοκίες.

Βέβαια όταν τους λέω για πλάκα καμια φορά ότι: ¨ Άντε, μεγαλώσατε πιά, ακόμα με τους γονείς σας θα πηγαίνετε διακοπές;” μου λένε ότι αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ και ότι είναι οικογενειακή παράδοση μπλα μπλα μπλα …. και ότι θα πηγαίνουν μόνες, αλλά θα συνεχίσουν και μαζί μας.

Πέρυσι το καλοκαίρι που όσο δούλευαν σε μια κατασκήνωση πήγαμε με την γυναίκα μου 3 μέρες μόνοι στη Σαντορίνη, μας κρατούσαν μούτρα, γιατί δεν τις περιμέναμε να πάμε όλοι μαζί.

 

[vasiliss]

Ημέρα 7η: Βαρσοβία.

Οι επόμενες σχεδόν 3 ημέρες θα είναι αφιερωμένες στη Βαρσοβία και τέλος.
Το σημερινό σχέδιο έλεγε ότι το πρωί θα είναι αφιερωμένο στην παλιά πόλη ενώ το απόγευμα στην περιοχή περιξ του παλατιού τεχνών και πολιτισμού (Palace of Culture and Science) το οποίο και πράξαμε.

Το εκπληκτικό με την παλιά πόλη είναι ότι την περίοδο του πολέμου ισοπεδώθηκε τελείως, ενώ μετά το τέλος του πολέμου, βασιζόμενοι σε παλιά αρχεία, φωτογραφίες και σχέδια, οι Πολωνοί την αναστήλωσαν όπως ακριβώς ήταν. Βέβαια υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με το αν εν τέλη αυτή είναι μια “παλιά πόλη” και όχι ένα σύγχρονο κατασκεύασμα. Εγώ προσωπικά δεν χαλάστηκα καθόλου από το γεγονός αυτό.

Το διαμέρισμά μας βρισκόταν κοντά στο New Town Market μια ήσυχη πλατεία στα βόρεια της παλιάς πόλης και από εκεί ξεκινήσαμε την ημερήσια εξερεύνηση μας.
Κινηθήκαμε προς το Barbican, το Mały Powstaniec, το Dung Hill Lookout Point για να χαζέψουμε τον Βιστούλα από ψηλά, το Dzwon na Kanonii, για να καταλήξουμε στο βασιλικό κάστρο και την πλατεία του κάστρου. Τόσες μέρες στην Πολωνία δεν είχαμε καταφέρει να ψωνίσουμε τα καθιερωμένα σουβενίρ και δώρα για τους δικούς μας στην Ελλάδα. Οπότε εγώ που τα βαριέμαι αυτά, κάθησα για έναν καφέ και η οικογένεια ξαμολύθηκε για τις αγορές. Όταν τελικά επέστρεψαν, συνεχίσαμε τη βόλτα μας προς την Εκκλησία της Αγίας Άννας όπου και τελειώνει η παλιά πόλη και ξεκινά η οδός Krakowskie Przedmieście. Την οποία αξίζει κανείς να την περπατήσει και να θαυμάσει τα όμορφα ιστορικά κτίρια.

Κάπου εκεί σε ένα στενάκι ανακαλύψαμε ένα μικρό μαγαζί που έφτιαχνε Zapiekanki, θαρρώ ήταν το Vistula Casseroles λίγο πιο κάτω από το μουσείο του Σοπέν. Ήταν αργά το μεσημέρι, είχαμε περπατήσει αρκετά χιλιόμετρα οπότε ήταν η κατάλληλη στιγμή να ξεκουραστούμε λίγο και να δοκιμάσουμε από ένα Zapiekanki ο καθένας, που ήταν πολύ καλό. Επιστροφή στο περπάτημα, όμως κάποια στιγμή κλατάραμε, οπότε με το λεωφορείο επιστρέψαμε στο διαμέρισμα για ανασυγκρότηση. Ξέχασα να γράψω ότι από το πρωί μέσω της εφαρμογής Jakdojade είχαμε βγάλει το τριήμερο εισιτήριο για τα μέσα μεταφοράς, τα οποία χρησιμοποιήσαμε πολύ στη Βαρσοβία και γενικώς το εισιτήριο τα έβγαλε τα λεφτά του και με το παραπάνω.

Το απόγευμα θα ήταν πιο χαλαρό με κάποιες βόλτες στην περιοχή γύρω από Palace of Culture, το οποίο είναι τεράστιο και πολύ εντυπωσιακό. Μέχρι εκεί φτάσαμε με το λεωφορείο, πολύ εξυπηρετικά και γρήγορα τα μέσα μεταφοράς στην πόλη, δεν αντιμετωπίσαμε μποτιλιαρίσματα και καθυστερήσεις, εκτός από την τελευταία ημέρα, αλλά για έκτακτο λόγο αυτό.

Μέχρι εκείνη την ημέρα δεν είχαμε χρησιμοποιήσει μετρητά καθόλου. Ακόμα και για κάτι κουλούρια που πήραμε από πλανόδιο στην Κρακοβία, κάρτα δώσαμε. Μία φορά επίσης που χρειαστήκαμε μετρητά στο παζάρι στο Γκντανσκ για κάτι δαχτυλίδια των παιδιών, πήραν ευρώ και μάλιστα μας έκαναν καλύτερη τιμή για πληρωμή με ευρώ. Τώρα όμως, επειδή θα βάζαμε τις αποσκευές μας την τελευταία ημέρα στα lockers που βρίσκονται στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό και πιστεύαμε ότι θα χρειαστούμε μετρητά, πήγα μέχρι την κοντινή τράπεζα Santander για να βγάλω λίγα με την revolut. Στο φόρουμ υπάρχει η πληροφορία ότι από την συγκεκριμένη τράπεζα βγάζεις μετρητά με revo χωρίς προμήθεια, όμως εγώ σε δύο διαφορετικά καταστήματα της Santander που δοκίμασα, ζητούσε προμήθεια. Οπότε πήγα στο κοντινό ανταλλακτήριο και έκανα λίγα μετρητά. Τα οποία εν τέλη ίσως δεν μου χρειάζονταν, αφού στον χώρο με τα lockers υπάρχουν και κάποια που δέχονται κάρτα, αν βέβαια τα έβρισκες ελεύθερα. Έκανα και μία βόλτα στον σταθμό, για να μπορέσω να τα βρω, ήταν πάρα πολλά ένας μεγάλος διάδρομος γεμάτος από αυτά, οπότε εσφαλμένα, πίστεψα ότι εύκολα θα βρίσκαμε ένα για να αφήσουμε τις αποσκευές την τελευταία ημέρα και φύγαμε για την βόλτα μας.

Μπήκαμε σε ένα Carrefour για να πάρουμε μερικά πράγματα για το σπίτι ξαναβρήκαμε τις βότκες με γεύση φρούτων, οπότε προμηθευτήκαμε καμιά δεκαριά μικρά μπουκαλάκια για να τα δοκιμάσουμε και να δώσουμε μερικά στην επιστροφή μας στην Ελλάδα. Είχε έρθει η ώρα του βραδινού φαγητού. Η περιοχή πέριξ της οδού Chmielna, που ένα μεγάλο μέρος της είναι πεζόδρομος, έχει πολλά μαγαζιά για φαγητό. Αυτή τη φορά είπαμε να μην φάμε πολωνική κουζίνα και καθίσαμε στο Reforma Urban. Πέρα από μία μακαρονάδα που πήρα εγώ και κολυμπούσε στο λάδι, τα υπόλοιπα πιάτα που φάγαμε ήταν πολύ καλά. Δίπλα μας αργότερα κάθισε μία παρέα κυπρίων και ανταλλάξαμε εντυπώσεις και πληροφορίες για την Πολωνία και τα μέρη που είχαμε επισκεφτεί.
Στη συνέχεια βρεθήκαμε σε δίλημμα εάν θα φάμε παγωτό από ένα μαγαζί που μας έκανε κλικ και είχε κόσμο, αλλά μέχρι να το αποφασίσουμε και να μπούμε μέσα μας είπαν ότι κλείνουν και δεν μπορούν να μας εξυπηρετήσουν!!! Μάλλον θα ήταν χρονοβόρο να βάλουν από μια μπάλα παγωτό σε δύο χωνάκια. Οπότε κατευθυνθήκαμε προς την οδό Nowy Świat η οποία είναι όμορφη για βόλτα και είναι προέκταση της Krakowskie Przedmieście που είχαμε διασχίσει το πρωί και οδηγεί στην παλιά πόλη. Όταν φτάσαμε κοντά στην πλατεία του κάστρου, έπιασε ένα ψιλόβροχο και έτσι μπήκαμε σε ένα τραμ για να γυρίσουμε στο διαμέρισμά μας καθώς δεν είχαμε μαζί μας ομπρέλες αλλά και τα πόδια δεν βαστούσαν άλλο.

 

[YiannisTS]

Βέβαια υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με το αν εν τέλη αυτή είναι μια “παλιά πόλη” και όχι ένα σύγχρονο κατασκεύασμα.

Μήπως να το πούμε σύγχρονο κατασκεύασμα παλιάς πόλης;

 

[gkalla]

πιστεύαμε ότι θα χρειαστούμε μετρητά, πήγα μέχρι την κοντινή τράπεζα Santander για να βγάλω λίγα με την revolut. Στο φόρουμ υπάρχει η πληροφορία ότι από την συγκεκριμένη τράπεζα βγάζεις μετρητά με revo χωρίς προμήθεια, όμως εγώ σε δύο διαφορετικά καταστήματα της Santander που δοκίμασα, ζητούσε προμήθεια.

Επειδή είμαι από αυτούς που πήραν ζλότι από την Σαντατέρ με Ρέβολουτ, χωρίς προμήθεια και το μετέφερα στο forum ήθελα να ρωτήσω αν , πριν την προσπάθεια ανάληψης, είχες μετατρέψει ευρώ σε ζλότι μέσα στην εφαρμογή; Έχω την εντύπωση (όχι σιγουριά) ότι παίζει ρόλο αν έχεις ήδη ζλότι στην Ρέβολουτ ή αν αφήνεις την τράπεζα να κάνει την μετατροπή.
Φυσικά μπορεί να έχει απλά αλλάξει η πολιτική της Σαντατέρ

 

[vasiliss]

Μήπως να το πούμε σύγχρονο κατασκεύασμα παλιάς πόλης;

Γιατί όχι, νομίζω ότι του ταιριάζει καλύτερα.

 

[vasiliss]

Επειδή είμαι από αυτούς που πήραν ζλότι από την Σαντατέρ με Ρέβολουτ, χωρίς προμήθεια και το μετέφερα στο forum ήθελα να ρωτήσω αν , πριν την προσπάθεια ανάληψης, είχες μετατρέψει ευρώ σε ζλότι μέσα στην εφαρμογή; Έχω την εντύπωση (όχι σιγουριά) ότι παίζει ρόλο αν έχεις ήδη ζλότι στην Ρέβολουτ ή αν αφήνεις την τράπεζα να κάνει την μετατροπή.
Φυσικά μπορεί να έχει απλά αλλάξει η πολιτική της Σαντατέρ

Να σου πω την αλήθεια, όχι, αλλά πρώτη φορά το ακούω αυτό. Ίσως κάποιος άλλος να το ξέρει σίγουρα, καλό θα ήταν να μάθουμε αν ισχύει και για αλλά νομίσματα.
Εγώ σκέφτηκα ότι ίσως είναι κάτι σαν αυτό που διαβάσαμε πριν μερικούς μήνες για την Πειραιώς και κάποια ΑΤΜ που τα πούλησε σε ιδιώτες, οπότε φαντάστηκα ότι γι' αυτό είχε προμήθεια.
Πάντως εν τέλη η Πολωνία είναι μια χώρα όπου ελάχιστα χρειάζεσαι μετρητά.

 

[gkalla]

Πάντως εν τέλη η Πολωνία είναι μια χώρα όπου ελάχιστα χρειάζεσαι μετρητά.

Γεγονός! Σε 10 μέρες στη χώρα, την τελευταία φορά, χρειάστηκα μετρητά μόνο 2 φορές. Σε λόκερς στο Γκντάνσκ και σε λαϊκή αγορά στην Βαρσοβία

 

[vasiliss]

Ημέρα 8η: Βαρσοβία.

Θυμάμαι στις πληροφορίες που είχε δώσει η @Sassenach77 για την Βαρσοβία έγραψε ότι σε αυτή την πόλη αισθάνθηκε τζαμπατζής, γιατί μπήκε σε πολλά μουσεία δωρεάν, αλλά δυστυχώς σε εμάς δεν έκατσαν καλά οι μέρες και δεν καταφέραμε να μπούμε σε κανένα τις ημέρες που έχει δωρεάν είσοδο. Το μουσείο που είχα βάλει εγώ στο μάτι και σίγουρα ήθελα να μπω ήταν αυτό της εξέγερσης των Πολωνών εναντίων των Γερμανών. Την συγκεκριμένη ημέρα ήταν κλειστό, οπότε το άφησα για την τελευταία ημέρα στην πόλη.

Η μέρα θα ξεκινούσε με μία βόλτα στο Ανάκτορο Λαζένκι και στο πάρκο που το περιβάλλει. Πήραμε το 116 και φτάσαμε στο πάρκο. Ξεκινήσαμε την περιήγησή μας από το μνημείο του Σοπέν και κατευθυνθήκαμε προς το ανάκτορο. Το φοιτητικό εισιτήριο για το ανάκτορο και τα άλλα κτίρια που μπορείς να επισκεφτείς ήταν στα 2€, οπότε τα κορίτσια πήγαν να το βγάλουν και ακολούθησαν για μερικές ώρες διαφορετικό πρόγραμμα από εμάς. Εμείς χαζέψαμε απ’ έξω το ανάκτορο και τα άλλα κτίρια, κάναμε μια μεγάλη βόλτα στο πάρκο και φύγαμε, γιατί επόμενος στόχος μας ήταν το ανάκτορο Βιλανόβ και οι κήποι του που βρίσκονται αρκετά έξω από την πόλη. Πήραμε πάλι το 116 και φτάσαμε στο Βιλανόβ, όπου έχει ξεχωριστό εισιτήριο για τους κήπους και άλλο για το ανάκτορο. Εμείς επικεντρωθήκαμε στους κήπους που ήταν εξαιρετικοί και βρίσκονταν δίπλα σε έναν παραπόταμο του Βιστούλα με μία όμορφη παραποτάμια βόλτα.

Είχε φτάσει μεσημέρι, επικοινωνήσαμε με τα κορίτσια, συναντηθήκαμε στο 116 καθώς επιστρέφαμε και με μία απόφαση της στιγμής αποφασίσαμε να κατεβούμε και να πάμε να δούμε και το μουσείο Muzeum Życia w PRL, που ήταν μια μικρή σχετικά έκθεση με αντικείμενα που είχαν σχέση με την ζωή στα χρόνια του κομμουνισμού.
Δυσκολευτήκαμε λίγο να βρούμε την είσοδό του.
Ήταν ένα διαφορετικό από τα συνηθισμένα μουσεία, με αντικείμενα και επιπλωμένους χώρους από την ζωή των κατοίκων μερικές δεκαετίες πίσω, στα χρόνια του κομμουνισμού στην Πολωνία. Δεν λέω, καλά τα παλάτια και οι κήποι των βασιλιάδων, αλλά εμάς μας προσελκύουν πολύ και τέτοιου είδους μουσεία, που δείχνουν την ζωή των απλών ανθρώπων μερικές δεκάδες χρόνια πίσω ή και μερικούς αιώνες πριν. Το μουσείο αυτό δεν έχει αυτή την αυστηρότητα του “μην αγγίζετε”, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μία διαδραστικότητα. Πολλά από τα αντικείμενα μας θύμισαν αντίστοιχα που είχαμε στα σπίτια μας σαν παιδιά. Βγάλαμε και τις φωτογραφίες μας μέσα στο αυτοκίνητο και τον τηλεφωνικό θάλαμο, στο γραφείο της μυστικής αστυνομίας, καθίσαμε για καφέ στην ανάλογα διαμορφωμένη καφετέρια της εποχής. Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, η μικρή κόρη είχε κολλήσει και όταν εμείς πίναμε καφέ, αυτή ήταν ακόμα στην αρχή της έκθεσης και διάβαζε κάθε μικρή ταμπελίτσα και επεξήγηση. Οπότε ανέλαβα εγώ αυτή τη φορά να την ξεκολλήσω να της εξηγήσω μερικά πράγματα για το πολιτικό γίγνεσθαι εκείνης της εποχής και να εναρμονιστεί με την περιήγηση ολόκληρης της οικογένειας.
Για εμένα λοιπόν ήταν μια ευχάριστη έκπληξη ο συγκεκριμένος χώρος, για τον οποίο δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάπου εδώ στο φόρουμ, από όπου και άντλησα σχεδόν όλες μου τις πληροφορίες για αυτή την εκδρομή.

Η ώρα είχε πάει 4, ήμασταν πολύ κουρασμένοι και επίσης πολύ πεινασμένοι. Στα 10 λεπτά περπάτημα ήταν η αγορά Hala Koszyki Warszawa ενώ σχεδόν δίπλα μας το milk bar Marszałkowski Bar Mleczny. Δυστυχώς η οικογένεια προτίμησε την αγορά, η οποία όμως όταν φτάσαμε μας φάνηκε εντελώς αδιάφορη, οπότε τελικά γυρίσαμε πίσω για να φάμε στο Marszałkowski Bar Mleczny. Το οποίο είχε πολύ κόσμο, όμως γρήγορα βρήκαμε ένα τραπέζι και ευτυχώς είχε ένα μηχάνημα παραγγελίας φαγητού στα αγγλικά που δεχόταν κάρτες. Τα φαγητά και τα γλυκά ήταν πολύ φτηνά, λιγότερο από μισή τιμή κανονικού εστιατορίου, αλλά απλά οκ, ίσα ίσα για να γεμίσεις το στομάχι σου. Εκείνο που μας άρεσε και πήραμε και δεύτερη φορά ήταν ο χυμός που είδαμε να πίνουν όλοι και νομίζω ότι λεγόταν compot.
Αφού γεμίσαμε τα στομάχια μας, έπρεπε επειγόντως να ξεκουραστούμε, γι’ αυτό κινήσαμε με το λεωφορείο για το διαμέρισμα.

Εκεί μας έτυχε ένα γεγονός που πολύ μας δυσαρέστησε. Τα κορίτσια είχαν κατεβάσει στο κινητό τους την εφαρμογή Jakdojade και όντας φοιτήτριες και οι δύο, έβγαλαν φοιτητικό τριήμερο εισιτήριο. Είχα ψάξει εγώ στην εφαρμογή αν ισχύει το φοιτητικό για όλους τους ευρωπαίους πολίτες, αλλά πέρα από τα διαδικαστικά έκδοσης εισιτηρίων, όλες οι άλλες πληροφορίες ήταν στα πολωνικά. Το θεώρησα δεδομένο ότι ισχύει και το άφησα. Όταν όμως μπήκε ο ελεγκτής μέσα, είδε τα εισιτήρια, ζήτησε το πάσο των κοριτσιών και όταν είδε ότι δεν είναι πολωνικό τους είπε ότι το εισιτήριο αυτό είναι αυστηρά για τους πολωνούς πολίτες και ήταν κάθετος και καθόλου ελαστικός σε όποια δικαιολογία και αν του φέραμε. Εν τέλη πληρώσαμε το πρόστιμο που ήταν περίπου 30€ το άτομο, ευτυχώς δεχόταν πληρωμή με κάρτα και συνεχίσαμε φουρκισμένοι για το κατάλυμά μας. Αφού μας έμενε ακόμα μία ημέρα, εννοείται ότι τα κορίτσια έβγαλαν ημερήσιο κανονικό εισιτήριο.

Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο, ξεκινήσαμε βιαστικά για την απογευματινή μας βόλτα. Βιαστικά γιατί ο πρώτος μας στόχος ήταν οι κήποι Warsaw University Library Garden οι οποίοι έκλειναν στις 8 το βράδυ. Οι κήποι αυτοί απλώνονται και στην ταράτσα του πανεπιστημίου, από όπου έχεις μια ωραία θέα 360 μοιρών στην πόλη. Με την ψυχή στο στόμα φτάσαμε στις 7.30 και χαζέψαμε για τον λίγο χρόνο που είχαμε. Τελευταία στιγμή πριν κλειδώσουν βγήκαμε για να συνεχίσουμε την βόλτα μας δίπλα στον Βιστούλα. Κινηθήκαμε προς την κατεύθυνση όπου βρισκόταν η δεύτερη γοργόνα της Βαρσοβίας, αυτή δίπλα στο ποτάμι. Φυσούσε ένας δυνατός αέρας που δεν έκανε την βόλτα και πολύ ευχάριστη. Εεεε όταν έπιασε και η βροχή, όπου φύγει φύγει μιας και δεν είχε κάπου να φυλαχτούμε.
Ανεβήκαμε μέχρι την κεντρική οδό Krakowskie Przedmieście σκεπτόμενοι που θα φάμε το τελευταίο μας βραδινό γεύμα στην Πολωνία. Τελικά ο κλήρος έπεσε στο κοντινό Zapiecek το οποίο αν δεν κάνω λάθος είναι αλυσίδα και ειδικεύεται στην πολωνική κουζίνα. Είχε μια μικρή ουρά απ’ έξω, αλλά δεν είχαμε κουράγια να πάμε αλλού. Στην ουρά γνωρίσαμε και ένα ζευγάρι που ταξίδευε με τουριστικό γραφείο από την Θεσσαλονίκη στην Πολωνία. Η ουρά κύλησε γρήγορα και βρεθήκαμε μέσα στον όμορφο χώρο του εστιατορίου. Αν και είχαμε κάποιες επιφυλάξεις για το φαγητό πριν μπούμε, εν τέλη νομίζω ότι ήταν το καλύτερο φαγητό που φάγαμε στην Πολωνία. Δοκιμάσαμε μερικά ενδιαφέροντα πιάτα της τοπικής κουζίνας. Απλώς λόγω της μεγάλης κίνησης που είχε, δεν μπορούσες να φας και να χαλαρώσεις πολλή ώρα εκεί μέσα. Με τον τρόπο τους σου έλεγαν “άντε φύγε να έρθει και κανένας άλλος”. Οπότε φύγαμε και βρεθήκαμε να κάνουμε βόλτες στη νυχτερινή Βαρσοβία, μέχρι να ξεκινήσει και πάλι η βροχή και έτσι να αποφασίσουμε κι εμείς να φύγουμε για το διαμέρισμά μας.

 

[Sassenach77]

Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, η μικρή κόρη είχε κολλήσει και όταν εμείς πίναμε καφέ, αυτή ήταν ακόμα στην αρχή της έκθεσης και διάβαζε κάθε μικρή ταμπελίτσα και επεξήγηση. Οπότε ανέλαβα εγώ αυτή τη φορά να την ξεκολλήσω να της εξηγήσω μερικά πράγματα για το πολιτικό γίγνεσθαι εκείνης της εποχής και να εναρμονιστεί με την περιήγηση ολόκληρης της οικογένειας.

Μου θυμίζεις τον πατέρα μου! Δώσε ένα φιλί απο μένα στη μικρή, την έχω βάλει στη καρδιά μου!