Βουλγαρία Τέσσερις εποχές σε 12 μέρες

[paefstra]

Λεω στα παιδια στο σχολειο για να μην παθουν Dissociative amnesia οτι ξυλο ριχνουν οι βραδυνοες. Για να το θυμουνται παντα και να αφησουν τους γονεις σε γηροκομεια αργοτερα χωρις ενοχες. Σορι.

 

[poised]

Λεω στα παιδια στο σχολειο για να μην παθουν Dissociative amnesia οτι ξυλο ριχνουν οι βραδυνοες. Για να το θυμουνται παντα και να αφησουν τους γονεις σε γηροκομεια αργοτερα χωρις ενοχες. Σορι.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι σωστό να υποβάλεις στα παιδιά τέτοια σχέση τοξικής ανταποδοτικότητας. Θα προτιμούσα δασκάλους που αναπτύσσουν την σκέψη τους με κάτι καλύτερο από blanket statement που εκφράζεται σαν εξυπνάδα γιατί τα πράγματα είναι πάντα πιο περίπλοκα. Σόρι.

Υπάρχουν πολλές μορφές μη σωματικής βίας, αδιαφορίας ή ψυχολογικής χειραγώγησης για να μην αναπτύξεις ή να καταστρέψεις τον χαρακτήρα ενός παιδιού. Από την άλλη και η σωματική βία έχει επίσης μεγάλο εύρος, από τον υποχρεωτικό περιορισμό όταν το συγκρατείς για να σταματήσει αλλά που πάλι διδάσκει ότι ο άλλος μπορεί να επιβληθεί με την βία ενάντια στην θέλησή του επειδή είναι πιο δυνατός ως το να προκαλέσεις πόνο. Η ένταση, ο τρόπος με τον οποίο εκφέρεται, η διάρκεια, επανάληψη, εκ των υστέρων δικαιολόγηση, κλπ παίζουν εξίσου μεγάλο ρόλο, εκτός αν σε κρίνουν τηλεδικαστές του "αποκηρύσσετε την βία απ' όπου και αν προέρχεται ναι ή όχι".

Η δική μου συμπεριφορά στο συγκεκριμένο περιστατικό ήταν ξεκάθαρα λάθος, ένα από τα πολλά που έχω κάνει σαν γονιός και ας μη αφορούσαν σωματική βία. Είναι κάτι που μετάνιωσα και δε μπορώ να πάρω πίσω, οπότε είναι πιο σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά μου πως όλοι κάνουμε λάθη αλλά κρινόμαστε από το πως διαχειριζόμαστε το μετά, απολογούμαστε, μαθαίνουμε και διορθωνόμαστε και φυσικά με το να προσπαθώ να δίνω εγώ το παράδειγμα.

 

[paefstra]

1. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι σωστό να υποβάλεις στα παιδιά τέτοια σχέση τοξικής ανταποδοτικότητας. Θα προτιμούσα δασκάλους που αναπτύσσουν την σκέψη τους με κάτι καλύτερο από blanket statement που εκφράζεται σαν εξυπνάδα γιατί τα πράγματα είναι πάντα πιο περίπλοκα. Σόρι.

2. Υπάρχουν πολλές μορφές μη σωματικής βίας, αδιαφορίας ή ψυχολογικής χειραγώγησης για να μην αναπτύξεις ή να καταστρέψεις τον χαρακτήρα ενός παιδιού. Από την άλλη και η σωματική βία έχει επίσης μεγάλο εύρος, από τον υποχρεωτικό περιορισμό όταν το συγκρατείς για να σταματήσει αλλά που πάλι διδάσκει ότι ο άλλος μπορεί να επιβληθεί με την βία ενάντια στην θέλησή του επειδή είναι πιο δυνατός ως το να προκαλέσεις πόνο. Η ένταση, ο τρόπος με τον οποίο εκφέρεται, η διάρκεια, επανάληψη, εκ των υστέρων δικαιολόγηση, κλπ παίζουν εξίσου μεγάλο ρόλο, εκτός αν σε κρίνουν τηλεδικαστές του "αποκηρύσσετε την βία απ' όπου και αν προέρχεται ναι ή όχι".

3. Η δική μου συμπεριφορά στο συγκεκριμένο περιστατικό ήταν ξεκάθαρα λάθος, ένα από τα πολλά που έχω κάνει σαν γονιός και ας μη αφορούσαν σωματική βία. Είναι κάτι που μετάνιωσα και δε μπορώ να πάρω πίσω, οπότε είναι πιο σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά μου πως όλοι κάνουμε λάθη αλλά κρινόμαστε από το πως διαχειριζόμαστε το μετά, απολογούμαστε, μαθαίνουμε και διορθωνόμαστε και φυσικά με το να προσπαθώ να δίνω εγώ το παράδειγμα.

1. Δεν ειναι τοξικη ανταποδοτικοτητα, ειμαστε υποχρεωμενοι να αντιμετωπιζουμε ως μικρονοικη τη βια απο παντου και ειναι επισημη παιδαγωγικη θεση Τα περι γηροκομειου ειναι δικα μου και τα εγραψα στο φορουμ.
2. Η "εκ των υστερων δικαιολογηση"? Σοβαρα?
3. Δεν μου πεφτει λογος επι προσωπικου.
Σταματαω εδω γιατι δεν νιωθω ανετα να διαβαζω περι βιας.

 

[poised]

2. Η "εκ των υστερων δικαιολογηση"? Σοβαρα?

Δεν είναι ίδιο το "έκανα κάτι που δεν έπρεπε να κάνω" με το "με ανάγκασες γιατί ήσουν κακό παιδί" ή "την επόμενη φορά θα φας και άλλες" και άλλα πολλά που μπορούν να ειπωθούν, η δικαιολόγηση μπορεί να είναι περισσότερο προβληματική ή τραυματική από την πράξη. Αφού δε μπόρεσες να εξάγεις τι εννοώ από το υπόλοιπο ύφος μπορούσες να ρωτήσεις αντί να ειρωνευτείς.

Σταματαω εδω γιατι δεν νιωθω ανετα να διαβαζω περι βιας.

Μετά από αυτή την αφ' υψηλού δήλωση ελπίζω να το τηρήσεις γιατί είναι εύκολη η παρανόηση και δεν είναι το κατάλληλο μέρος για εξηγήσεις εδώ.

 

[dammys]

Δεν τελειώνεις την ιστορία γιατί θέλω να πάω 4μερο Μπάνσκο-Ρίλα-Σόφια -Φιλιπούπολη με δίδυμα σχεδόν 7 χρονών;
Αν ζεις, αν είσαι ακόμα παντρεμένος και έχεις παιδιά...

(Εγώ άρχισα να το ξανασκέφτομαι το ταξίδι μετά από αυτά που διάβασα)

υγ1 τα παιδιά θέλουν διαβατήριο;
το μουσείο πώς λέγεται;
Λ¨εω να μπω από Προμαχώνα και να βγω από Εξοχή..

(για κάθε μορφή βιας ,σαν εκπαιδευτικός επαγγελματίας με ιώβεια υπομονή και αυτοκυριαρχία ,είμαι ενάντια και θεωρώ ότι ΔΕΝ είναι λύση κανενός προβλήματος αλλά δε θα γράψω κάτι άλλο γιατί θα ξεφύγουμε από το θέμα )

 

[Sam-chal]

Δεν τελειώνεις την ιστορία γιατί θέλω να πάω 4μερο Μπάνσκο-Ρίλα-Σόφια -Φιλιπούπολη με δίδυμα σχεδόν 7 χρονών;
Αν ζεις, αν είσαι ακόμα παντρεμένος και έχεις παιδιά...

(Εγώ άρχισα να το ξανασκέφτομαι το ταξίδι μετά από αυτά που διάβασα)

υγ1 τα παιδιά θέλουν διαβατήριο;
το μουσείο πώς λέγεται;
Λ¨εω να μπω από Προμαχώνα και να βγω από Εξοχή..

(για κάθε μορφή βιας ,σαν εκπαιδευτικός επαγγελματίας με ιώβεια υπομονή και αυτοκυριαρχία ,είμαι ενάντια και θεωρώ ότι ΔΕΝ είναι λύση κανενός προβλήματος αλλά δε θα γράψω κάτι άλλο γιατί θα ξεφύγουμε από το θέμα )

Πληροφοριακά μπήκα Βουλγαρία από το Ορμένιο και γύρισα Ελλάδα από Ιβαιλοβγκραντ αφού προηγουμένως περάσαμε από Χάσκοβο. Στα σύνορα δεν υπήρχε κανένας. Λίγο πριν από το φράγμα του Ιβαιλοβγκραντ μας σταμάτησε ένα μπλόκο και μας ρώτησαν που πάμε και τι κάνουμε σε άπταιστα Ελληνικά.

 

[poised]

Δεν τελειώνεις την ιστορία γιατί θέλω να πάω 4μερο Μπάνσκο-Ρίλα-Σόφια -Φιλιπούπολη με δίδυμα σχεδόν 7 χρονών;
Αν ζεις, αν είσαι ακόμα παντρεμένος και έχεις παιδιά...

(Εγώ άρχισα να το ξανασκέφτομαι το ταξίδι μετά από αυτά που διάβασα)

υγ1 τα παιδιά θέλουν διαβατήριο;
το μουσείο πώς λέγεται;
Λ¨εω να μπω από Προμαχώνα και να βγω από Εξοχή..

(για κάθε μορφή βιας ,σαν εκπαιδευτικός επαγγελματίας με ιώβεια υπομονή και αυτοκυριαρχία ,είμαι ενάντια και θεωρώ ότι ΔΕΝ είναι λύση κανενός προβλήματος αλλά δε θα γράψω κάτι άλλο γιατί θα ξεφύγουμε από το θέμα )

Απ' όσο ξέρω τα παιδιά χρειάζονται διαβατήριο στο εξωτερικό αλλά καθώς είναι σένγκεν και κάνεις δεν θα ελέγξει στα σύνορα κάνεις ότι νομίζεις.

Το μουσείο για παιδιά ονομάζεται muzeiko, στην ηλικία των 7 & 10 νομίζω θα είναι πιο ενδιαφέρον.

Την ιστορία θα την συνεχίσω όταν μπορέσω, τώρα δεν έχω χρόνο, αλλά για τα μέρη που ενδιαφέρεσαι είπα ότι ήταν να πω.

 

[Sam-chal]

Δεν τελειώνεις την ιστορία γιατί θέλω να πάω 4μερο Μπάνσκο-Ρίλα-Σόφια -Φιλιπούπολη με δίδυμα σχεδόν 7 χρονών;
Αν ζεις, αν είσαι ακόμα παντρεμένος και έχεις παιδιά...

(Εγώ άρχισα να το ξανασκέφτομαι το ταξίδι μετά από αυτά που διάβασα)

υγ1 τα παιδιά θέλουν διαβατήριο;
το μουσείο πώς λέγεται;
Λ¨εω να μπω από Προμαχώνα και να βγω από Εξοχή..

(για κάθε μορφή βιας ,σαν εκπαιδευτικός επαγγελματίας με ιώβεια υπομονή και αυτοκυριαρχία ,είμαι ενάντια και θεωρώ ότι ΔΕΝ είναι λύση κανενός προβλήματος αλλά δε θα γράψω κάτι άλλο γιατί θα ξεφύγουμε από το θέμα )

https://www.gov.gr/sdg/travel-within-eu/travel-documents/general/travel-documents-for-minors

 

[poised]

Μπουργκάς - Σοζοπόλ

Το βράδυ κατά τις 2 και κάτι με ξύπνησαν τα κλάματα του μικρού, μάλλον είχε δει κάποιο όνειρο που τον τρόμαξε. Πετάχτηκα από το κρεβάτι να τον προλάβω πριν ξαγρυπνήσει, αν και γενικά είναι βολικός, τον καθησυχάζεις λίγο ότι ήταν όνειρο και όχι αλήθεια και ξανακοιμάται σχεδόν αμέσως. Η αδερφή του στην ίδια ηλικία ήταν ικανή να μείνει ξύπνια μέχρι το πρωί από τον φόβο του να... φοβηθεί πάλι. Πριν ακόμα σηκωθώ από το κρεβάτι συνειδητοποίησα ότι ο πόνος στον ώμο είχε επιστρέψει και μάλιστα στα πρώτα πρωινά επίπεδα και ήμασταν ακόμα αρκετές ώρες πριν το πρωί, άσχημα τα πράγματα.

Δυστυχώς έπρεπε να ήταν τότε μία από τις φορές που ο μικρός δεν κοιμήθηκε αμέσως. Αφού δοκίμασα τα στάνταρ και δεν τον έβλεπα να ξανακοιμάται αποφάσισα να ξαπλώσω εκεί μαζί του, τόσο για να τον βοηθήσω να κοιμηθεί αλλά και γιατί ήταν κρίσιμο να μη ξυπνήσει και την αδερφή του και έχουμε πάρτι μέσα στη νύχτα. Βόλευε και το να μην επιστρέψω στο στρώμα που για άγνωστο λόγο μου κατέστρεφε τον ώμο. Ο μικρός έκανε ότι και το πρώτο βράδυ στη μάνα του. Γύρναγε από δω, πήγαινε από εκεί, καβάλαγε πάνω μου, κατέβαινε από την άλλη, γύρναγε τούμπα και μετά ξανά πίσω, μου έβγαλε την πίστη, δεν πρέπει να έμεινε στο ίδιο σημείο ακίνητος πάνω από 2-3 λεπτά, που παίζει να ήταν και ο μέγιστος συνεχόμενος ύπνος που μπόρεσα να κάνω. Κάποια στιγμή κατά τις 4 είπα "φτάνει", πρέπει και να είχε εξαντληθεί πια και ο ίδιος, κοιμήθηκε.

Το πρωί όπως ήταν φυσικό ήμουν κομμένος με ζαλάδα στα όρια πονοκέφαλου, αλλά τουλάχιστον δε με πόναγε ο ώμος. Ποτέ δε κατάλαβα τι λάθος είχε εκείνο το στρώμα, τη γυναίκα μου δεν την επηρέασε πάντως. Είχαμε πει την προηγούμενη πως θα φεύγαμε νωρίς, αλλά όπως ήμουν χάλια προτίμησα να πάρουμε περισσότερο χρόνο στο πρωινό και να το πάμε χαλαρά. Μαζέψαμε και τα τελευταία πράγματα και μπήκαμε στο αμάξι, θα είχαμε 3-3:30 ώρες οδήγηση στην εθνική, το μεγαλύτερο συνεχόμενο διάστημα μέχρι στιγμής. Στην αρχή είχα υπολογίσει μία στάση αλλά επειδή ξεκινούσαμε αργότερα προτιμήσαμε να μη διακόψουμε και φτάσουμε πολύ αργά. Ευτυχώς θα οδηγούσε η γυναίκα μου γιατί εγώ ήμουν πολύ κουρασμένος.

Είχε μία υπέροχη λιακάδα και ανεβασμένη θερμοκρασία, ανοιξιάτικη, τι κρίμα να μην είναι έτσι την προηγούμενη και βροχερή όταν εκείνη που οδηγούσαμε, αλλά έτσι είναι, δεν τα διαλέγεις. Ξεκινήσαμε το ταξίδι με τραγουδάκια, το "απατσού" ήταν το χιτ της ημέρας. Συνεχίσαμε με audiobook παραμύθια και κάποια στιγμή για πρώτη φορά στο ταξίδι αλλά και πρώτη φορά γενικά στο αυτοκίνητο, βάλαμε μία ταινία στο τάμπλετ. Ο μικρός έριξε έναν ύπνο στα μισά της ταινίας, στην ηλικία του μάλλον βαρέθηκε ή απλά ο ύπνος ήταν πιο σημαντικός, η μεγάλη το πήγε μαρούλι, ούτε που κατάλαβε πότε πέρασαν οι ώρες.

Λίγο έξω από το Μπούργκας είναι η Θερμόπολη, κανονικά θα τη βλέπαμε αλλά με τα παιδιά μαζί δεν είχε καμία ελπίδα, απλά προσπεράσαμε και πήγαμε καρφί προς ένα εστιατόριο σε ένα πάρκο που είχε βρει κάπου η γυναίκα μου, προτεινόμενο για παραδοσιακό Βουλγάρικο φαγητό. Παρκάραμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε στο πάρκο και πάλι καλά γιατί εκεί παρόλο που είχε λιακάδα φύσαγε παγωμένος αέρας. Παραγγείλαμε και λίγο πιο δίπλα είχε μία μικρή παιδική χαρά, οπότε πήρα τα παιδιά να παίξουν και να βγάλουν λίγο από την ενέργεια που συσσώρευσαν τόσες ώρες ενώ η γυναίκα μου έμεινε πίσω να μας ειδοποιήσει όταν έρθει το φαγητό.

Δε θυμάμαι τι παραγγείλαμε αλλά γευστικά δεν βρήκαμε κάτι ιδιαίτερο που να άξιζε τον κόπο. Αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε την λιακάδα, να πάμε στο airbnb να αφήσουμε τα πράγματα και να φύγουμε αμέσως για Σοζοπόλ, μία πρώην αρχαία ελληνική αποικία που αρχικά τη λέγανε Απολωνία και αργότερα Σωζόπολη. Το airbnb το είχαμε και αυτό κλείσει μόλις το προηγούμενο βράδυ, πολυτελές αλλά σε εξαιρετική τιμή (σκεφτήκαμε ίσως λόγω της τελευταίας στιγμής), στο κέντρο της πόλης δίπλα στην πεζοδρομημένη περιοχή αλλά με δικό του πάρκινγκ γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να το κλείναμε.

Μόλις φτάσαμε είδαμε μπροστά στο πάρκιν σκαλωσιές και κάτι εργάτες που τις τοποθετούσαν, φαινόταν σαν να κάνουν έργα στη πρόσοψη του κτηρίου, κακό πράγμα, ίσως είχε θόρυβο και αυτό εξηγούσε τη χαμηλή τιμή. Η γυναίκα μου κατέβηκε να πάρει τα κλειδιά και το τηλεκοντρόλ για το πάρκινγκ από το lockbox, αλλά η πόρτα του πάρκιν δεν άνοιγε. Τι το πατάγαμε από κοντά, τι από μακριά, άναβε το λαμπάκι του τηλεκοντρόλ αλλά η πόρτα τίποτα. Μας είδαν εκεί που παλεύαμε οι εργάτες, προσπάθησαν και αυτοί, πείραζαν τον ένα που προσπάθησε να πει 3 λέξεις στα αγγλικά, αλλά μάταια.

Κάποια στιγμή βγήκε μία νεαρή μητέρα με το μωρό στο καροτσάκι από το κτήριο, δε θυμάμαι αν της είπαν οι εργάτες ή μας είδε προβληματισμένους και μας μίλησε στα βουλγάρικα. Τη ρώτησα αν ξέρει αγγλικά και μου απάντησε ρωτώντας στα ισπανικά αν είμαστε ισπανοί. Όχι της λέω αλλά ξέρω τη γλώσσα θα συνεννοηθούμε. Α τι ωραία λέει και αυτή γιατί αγγλικά δε μιλάω. Η γλώσσα της πήγαινε ροδάνι και δεν είχε καμία εμφανή προφορά, μου έκανε εντύπωση πως και έτσι. Όμως ενώ κάποτε μπορούσα να μιλήσω άνετα στα ισπανικά, εκείνη τη στιγμή ο διακόπτης αλλαγής γλώσσας δεν δούλευε, είχα μπλοκάρει εντελώς και δεν μου ερχόταν σχεδόν τίποτα απ' ότι ήθελα να πω, ευτυχώς τουλάχιστον την καταλάβαινα.

Να είναι καλά η γυναίκα, παρόλο που δεν είχε πρόσβαση στο πάρκινγκ και άρα τηλεκοντρόλ να μας ανοίξει, χτύπησε κουδούνια άλλων μήπως βρει κάποιον που έχει, πήρε τηλ τη μάνα της που ήρθε με κατσαβίδι και μπαταρίες να προσπαθήσει να τις αλλάξει μήπως έφταιγε αυτό (δεν έφταιγε), μετά πήρε έναν άλλο γείτονα μήπως ερχόταν να ανοίξει που της είπε ότι θα τελείωνε δουλειά σε 2 ώρες, ενώ ταυτόχρονα εμείς προσπαθούσαμε να μιλήσουμε με μηνύματα με τον ιδιοκτήτη του airbnb που ήταν στο... Μόναχο και θα έστελνε κάποιον "το γρηγορότερο σε 45 λεπτά" με άλλο τηλεκοντρόλ. Όπως καταλαβαίνετε το πλάνο να εκμεταλλευτούμε τη μέρα πάει. Όλη αυτή την ώρα ήμουν μισοπαρκαρισμένος παράνομα στο πεζοδρόμιο μπροστά στο πάρκιν και δίπλα στις σκαλωσιές, αλλά κάποια στιγμή ξεπάρκαρε κάποιος ακριβώς απέναντι και πήρα τη θέση αμέσως.

Όσο περιμέναμε η γυναίκα μου πήρε την κόρη και φύγανε προς αναζήτηση καφέ και εγώ έμεινα πίσω με τον μικρό να περιμένω. Μετά από αρκετή ώρα επέστρεψε χωρίς να βρει κάτι, μου είπε πως τα περισσότερα μαγαζιά ήταν κλειστά, είτε λόγω της μεσημεριανής ώρας είτε λόγω μεγάλης εβδομάδας. Με τα πολλά ήρθε ένας ηλικιωμένος κύριος, μας έδωσε νέο τηλεκοντρόλ που δούλεψε αμέσως και έμεινε εκεί να παλεύει να βρει γιατί σταμάτησε να δουλεύει το άλλο. Είχαμε ήδη αφήσει τα πράγματα, απλά θέλαμε το τηλεκοντρόλ για μετά και τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να είχαμε πει του ιδιοκτήτη απλά να βάλει το νέο στο lockbox και να φύγουμε αμέσως, αλλά εκείνη την ώρα δε το σκεφτήκαμε.

Όπως ήταν φυσικά τα παιδιά κοιμήθηκαν όλη την μισή ώρα της διαδρομής προς Σοζοπόλ. Φτάσαμε σε ένα σημείο που το είχα σημειώσει σαν κάστρο, αλλά μόλις το είδαμε καταλάβαμε ότι ήταν κάποιου είδους αξιοθέατο τύπου ντίσνειλαντ, οπότε το σουτάραμε. Είχε όμως ένα λιβάδι με ζώα (άλογα και αγελάδες) δίπλα και το βρήκαμε σαν ευκαιρία να ξυπνήσουμε τα παιδιά να τα δουν ώστε να ασχοληθούν με αυτό και να μη γκρινιάξουν από το ξαφνικό ξύπνημα.

Μετά από 5-10 λεπτά ήμασταν στη Σοζοπόλ. Παρκάραμε σχεδόν στην είσοδο, σε ένα μέρος που μάλλον δεν επιτρεπόταν και ακριβώς, αλλά υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα και γενικά φαινόταν ψόφια η κίνηση οπότε θεώρησα ότι δεν ενοχλούσαμε και μάλλον δε θα μας γράφανε. Στη συνέχεια έχοντας εικόνα του μέρους καταλάβαμε ότι καλοκαίρι πρέπει να γίνεται της κολάσεως και δεν παίζει να παρκάρεις τόσο κοντά, αυτά τα καλά έχουν οι μη τουριστικές εποχές. Κάναμε το λάθος να πάρουμε το καροτσάκι μαζί, το οποίο μετά από λίγη ώρα καταλάβαμε όχι μόνο ότι ήταν άχρηστο στις κροκαλο-πλάκες του χωριού αλλά και επιπλέον ταλαιπωρία μιας που και έπρεπε να κουβαλάμε τον μικρό αγκαλιά όταν κουραζόταν και να παίρνουμε το καροτσάκι σηκωτό για να μη κολλάει, συν να εξηγούμε 30 φορές το λεπτό γιατί δε γίνεται να ανέβει κάποιο παιδί πάνω.

Παρά τον ήλιο είχε το κρυουλάκι του. Γυρίσαμε το χωριό, είδαμε ότι ήταν να δούμε και είπαμε να κάτσουμε για καφέ. Τα πάντα ήταν κλειστά εκτός από ένα που φαινόταν λίγο κυριλέ και σίγουρα όχι του στυλ μας, αλλά μιας που δεν υπήρχε άλλη επιλογή είπαμε να πάμε να ξεκουραστούμε και λίγο για μία φορά. Το άκουσαν τα παιδιά ότι συζητάμε να κάτσουμε και όρμηξαν ασυγκράτητα μέσα στο μαγαζί, πήγε η γυναίκα μου από πίσω και εγώ κάθισα να διπλώσω το καροτσάκι.

Αν δεν είχαμε μπει έτσι με φόρα όπως θα μπαίναμε θα βγαίναμε γιατί με το που άνοιξα την πόρτα και άκουσα ελληνικά σκυλάδικα ξενέρωσα. Όχι μόνο δεν έχω χειρότερο να ακούω αυτή τη μουσική για να πιω ένα καφέ, αλλά αυτό το πράγμα ούτε ταίριαζε με το μέρος, ούτε με τη μέρα, ούτε με τις μοναδικές άλλες δύο παρέες που ήταν κάτι καλοντυμένες ηλικιωμένες κυρίες που είχαν πάει για το τσάι τους. Τι περιμένανε στο μαγαζί να ανέβουν στα τραπέζια να το κάψουν;

Καθίσαμε αναγκαστικά από ντροπή, διαπιστώνοντας επιπλέον ότι οι τιμές ήταν ακριβές και για δεδομένα Ελλάδας, αν θυμάμαι καλά ένας καφές και ένα μιλκσέικ φτάσανε κοντά 15 ευρώ. Κάποια στιγμή που παίζανε τα παιδιά κάποια ηλικιωμένη κυρία τους μίλησε. Η μεγάλη έδειχνε αμηχανία αλλά κάτι απάντησε, και μου φάνηκε περίεργο σε τι γλώσσα "συνεννοούνται". Μετά από λίγο πήγα προς τα εκεί να δω τι γίνεται και η μικρή αμέσως έτρεξε πάνω μου και φώναξε δυνατά "μπαμπά η γιαγιά εκεί με ρώτησε πως με λένε αλλά δε ξέρει καλά ελληνικά ακόμα, πρέπει να τα μαθαίνει τώρα". Η γιαγιά ήταν ελληνικής καταγωγής που έμενε ένα δρόμο πιο δίπλα όπως μας είπε. Δε θυμάμαι ακριβώς από που από την Ελλάδα είχε καταγωγή γιατί εκτός από προφορά είχε και μία δυσκολία να μιλήσει με άνεση, τα είπαμε όμως λίγο έτσι για το γαμώτο.

Κάτσαμε ίσα ίσα να τελειώσουμε τα ροφήματα γιατί το περιβάλλον δε μας σήκωνε ηχητικά, καθυστερήσαμε όμως παραπάνω γιατί όταν ήταν να φύγουμε ξεκίνησαν οι τουαλέτες. Θα ήθελα να είχα κάνει και βόλτα στο μικρό νησάκι ή νησίδα - δεν κατάλαβα τι είναι - δίπλα στη παλιά πόλη, γιατί παρά το κρύο το ηλιοβασίλεμα πάνω από τη θάλασσα ήταν ωραίο, αλλά με τα παιδιά απλά δε γινόταν. Πριν φύγουμε κάναμε μία στάση σε ένα περίεργο σουπερμάρκετ για προμήθειες. Λέω περίεργο γιατί ήταν δύο-τρεις όροφοι πάνω σε γκρεμό με το πάρκινγκ στη ταράτσα μιας που εκεί έβγαινε ο δρόμος. Για να μη χάνουμε χρόνο έμεινα με τα παιδιά στο αμάξι κοιτάζοντας από μακριά τη θέα και προσπαθώντας να τα απασχολήσω.

Όταν επιστρέψαμε στο Μπουργκάς είχε νυχτώσει για τα καλά. Παρκάραμε στο πάρκιν του airbnb και βγήκαμε στο πεζόδρομο για φαγητό, είχε περάσει η ώρα, είχε σηκώσει αέρα και έκανε κρύο, δεν είχαμε ώρα και όρεξη να το ψάξουμε και πολύ οπότε πήγαμε σε ένα λίγο δήθεν εστιατόριο. Εκεί τελικά τόσο το φαγητό όσο και ο χώρος άξιζαν, αν δεν είχαμε τα παιδιά μπορεί να καθόμασταν και για κοκτέιλ αλλά που τώρα τέτοια. Ήταν και μία άλλη οικογένεια με λίγο μεγαλύτερα κοριτσάκια, που τα παιδιά μας με τα παιδιά τους "τσακώθηκαν" για το ποιος θα κάθεται στη μία μεγάλη πολυθρόνα που βρισκόταν κοντά. Τώρα πως τσακώθηκαν μιλώντας το καθένα στη γλώσσα του είναι εντυπωσιακό, όμως οι γονείς των άλλων παιδιών μιλούσαν αγγλικά, ήταν πολύ ευγενικοί και σωστοί και έτσι από κοινού όλα τα παιδάκια πήραν το καθένα στη γλώσσα του μαθήματα καλής συμπεριφοράς και μοιρασιάς.

Επιστρέψαμε, κάναμε τα μπανάκια μας και ξεραθήκαμε...

 

[evaT]

'Ενα χρόνο μετά. Καλά το πας.

 

[poised]

'Ενα χρόνο μετά. Καλά το πας.

Βιάζεται κανείς;

 

[poised]

Φωτογραφίες πέμπτης ημέρας

Το ψεύτικο κάστρο

με το λιβάδι με τα ζωάκια δίπλα

Στη Σοζωπόλ

Από την ταράτσα του περίεργου σουπερμάρκετ

Η αντίδραση του μέσου ανώριμου έλληνα στο εξωτερικό όταν βλέπει κάτι σαν το επόμενο: