• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Περού Το Πουντσάο και άλλες ιστορίες απ’ το Περού

interted

Member
Λίμα

Βγήκα από το αεροδρόμιο της Λίμα λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Δεν είχα κανονίσει διαμονή και έτσι ζήτησα από τον ταξιτζή να με πάει σε “ένα φτηνό ξενοδοχείο στο Μιραφλόρες”. Το Μιραφλόρες είναι από τις πιο πλούσιες περιοχές της Λίμα, δίπλα στην ακτή, όπου υπολόγιζα ότι και τα φτηνά ξενοδοχεία θα ήταν αξιοπρεπή. Δεν είχα καμία διάθεση να ξαναμπώ στο κέντρο της Λίμα. Ευτυχώς ο ταξιτζής είχε στο μυαλό του ένα, κι έτσι κατά τις 3 η ώρα τα χαράματα έβλεπα το εσωτερικό του δωματίου, ή μάλλον την τουαλέτα.

Το άλλο πρωί, όταν κατάφερα να σηκωθώ, κατέβηκα στην πιάτσα ταξί. Μπροστά στα μεγάλα γυάλινα κτίρια πάνω από τα γκρίζα βράχια της ακτής του Ατλαντικού, η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαιτέρως βαριά. Ζήτησα από τον ταξιτζή να πάω στο Πατσακαμάκ, το προ-Ινκαϊκό αρχαίο μαντείο Νότια της Λίμα. Τον ρώτησα πόση ώρα θα κάνουμε και απέφυγε να μου δώσει απάντηση.

“Εξαρτάται από την κίνηση βγαίνοντας από την Λίμα”.

Σχεδόν μία ώρα αργότερα φτάσαμε σε μια πολύ στεγνή αμμώδη κοιλάδα, που κατέληγε στον ωκεανό. “Εδώ είναι το μουσείο”, μου λέει ο ταρίφας, δείχνοντάς μου ένα ολοκαίνουργιο κτίριο. Η είσοδος ήταν 15 σόλες – ανακούφιση μετά τα 70άρια που ζητούσανε στο Κούσκο. Στην είσοδο προσέλαβα και μία ξεναγό.

Το Πατσακαμάκ βεβαίως είναι το καράβι που απήγαγε τον καθηγητή Τουρνεσόλ στην ιστορία του Τεν Τεν “Ο ναός του Ήλιου”. Τι, είναι και συγκρότημα ναών;

Διαβάζοντας “το έπος”, έμαθα γι’ αυτό το αρχαίο μαντείο από το οποίο έπαιρναν οι Ίνκα τους χρησμούς τους. Οι ιερείς του Πατσακαμάκ, του θεού της φωτιάς και των σεισμών, είχαν ατυχώς προβλέψει ότι Ίνκα θα εξολοθρεύσουν εύκολα τους Σπανιόλους εισβολείς. Όταν οι Ίνκα αιφνιδιάστηκαν και ο αυτοκράτορας πιάστηκε αιχμάλωτος, ένας από τους κατακτητές επισκέφθηκε το Πατσακαμάκ σε αναζήτηση θησαυρών. Παραβίασαν το άβατο και μπήκαν σε αυτόν που ανάφεραν ως “θάλαμο του διαβόλου”. "Ένα όρθιο τοτέμ με κακότεχνα σκαλισμένο κεφάλι ανδρός, σκοτάδι και άσχημες οσμές". Μάλιστα έκαναν μια χριστιανική τελετή για να “απελευθερώσουν τους ντόπιους από φόβο της σατανικής αυτής αίρεσης”. Με το θράσος τους και το στοιχείο του αιφνιδιασμού είχαν “καταφέρει” να βεβηλώσουν έναν από του πιο ιερούς χώρους στην Νότια Αμερική, που προκαλούσε δέος τους ντόπιους πληθυσμούς για 1300 χρόνια.

Στο μουσείο θα δεις τα τοτέμ του θεού Πατσακαμάκ, που τόσο αηδίαζαν στην όψη του Σπανιόλους. Επίσης πλήθος αγγείων και κομματιών κοραλλιού και άλλων οστρακόμορφων που είχαν μεγάλη ανταλλακτική αξία. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον έχουν τα "κίπου", ή κόμποι που μιλάνε, που ήταν συσκευές καταγραφής των Ίνκα. Ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο αν μπορούσαν να καταγράψουν μόνο αριθμητικά δεδομένα ή και γραπτή γλώσσα. Είναι ένα από τα μεγάλα μυστήρια που αφήσαν οι Ίνκα.

Κάναμε μια βόλτα στον αρχαιολογικό χώρο με το ταξί. Η ξεναγός έδινε εξηγήσεις:

“Εδώ ήταν η οικία των άκλα, των Παρθένων του Ήλιου. Επίλεκτες γυναίκες που προορίζονταν για σύζυγοι Ίνκα αριστοκρατών, για ιερείς ή για ...θυσίες στον Ήλιο.”

Πολλές οι μισογκρεμισμένες πλίνθινες πυραμίδες. Άλλες με μια κεντρική ράμπα στην μέση, άλλες με υπολείμματα βαφής στον τοίχο. Το ταξί σταμάτησε στην πιο μεγάλη, της οποίας οι βράχοι είχαν πολύ αυστηρή δομή.

“Ο Ναός του Ήλιου, που χτίσανε οι Ίνκα για να αφομοιώσουν και να υποσκελίσουν την τοπική θρησκεία, όπως κάναν παντού.”

Πήγαμε μια βόλτα γύρω από τον ψηλό ναό χαζεύοντας τον ωκεανό και τις γειτονικές παραγκουπόλεις.

“Κάνουμε μεγάλο αγώνα να απομονώσουμε τον αρχαιολογικό χώρο από την άναρχη επέκταση των γειτονικών πόλεων. Πριν μερικά χρόνια χρειάστηκε αστυνομία με ελικόπτερα και άλογα για να απωθήσει μια εισβολή ντόπιων. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει την αξία που δίνει στην περιοχή τους ο αρχαιολογικός χώρος.”

Γυρίζοντας στην Λίμα, παρατηρώ την κατάσταση των παραγκουπόλεων. Αυτή η ακραία φτώχεια είναι χαρακτηριστικό του Περού που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Είναι μέρος του πακέτου, μαζί με τους Ίνκα, τα φεστιβάλ, όλα.

---

Ζήτησα από τον ταξιτζή να με πάει σε ένα εστιατόριο στο Μπαράνκο, μια κάπως καλλιτεχνική όμορφη γειτονιά στο δρόμο για το Μιραφλόρες. Παρήγγειλα ένα σεβίτσε, για να δοκιμάσω το περιβόητο αυτό πιάτο, και μπίρα. Τι το ‘θελα; Δεν ήταν ακόμα το πεπτικό έτοιμο να αντιμετωπίσει ωμά μαριναρισμένα θαλασσινά. Μόλις συνήλθα, πήρα το δρόμο πίσω για το Μιραφλόρες με τα πόδια.

Είχα λίγες ώρες να σκοτώσω μέχρι την πτήση μου. Θυμήθηκα τον Χιλιανό δάσκαλο μουσικής που γνώρισα στην κορυφή της αρχαίας πυραμίδας των Τσάνκα. Μου είχε προτείνει να πάρω μια φλογέρα κένια, η οποία “είναι πολύ εύκολο να μάθεις”. Βρήκα λοιπόν ένα μαγαζί με μουσικά όργανα στο Μιραφλόρες, κρυμμένο στον πάνω όροφο ενός μίνι εμπορικού, και ζήτησα μια κένια από το ηλικιωμένο αφεντικό. Φαινόταν καλής ποιότητας - όχι σαν αυτές που βρίσκεις στα τουριστικά - και έτσι την αγόρασα. Τώρα απέμενε να την μάθω.

Μετά επισκέφθηκα ένα μουσείο υφασμάτων, το Amano. Είχε ποικιλία και χρησίμευσε σαν ανασκόπηση των τεχνοτροπιών που είχα δει στο ταξίδι, των Γουάρι και των Ίνκα. Αλλά και διαφήμιση για ό,τι έρχεται σε πιθανά επόμενα ταξίδια. Παράξενους πολιτισμούς, όπως οι Τσαβίν, Παράκας, Νάζκα, Μότσε κτλ.

Τον υπόλοιπο χρόνο τον πέρασα σε ένα πολύχρωμο πάρκο, πάνω από τους γκρίζους λόφους με την ελαφριά ομίχλη που σκαρφαλώνει από τον ωκεανό. Τελικά πήρα ένα ταξί για το αεροδρόμιο, διασχίζοντας ένα μικρό κομμάτι της παραλιακής εθνικής οδού, παρατηρώντας κάποιες μουσικές σκηνές και συζητώντας για τα μεγάλα ροκ φεστιβάλ που γίνονται στην Λίμα.

Έφτασα στο αεροδρόμιο και μηχανικά μπήκα στο αεροπλάνο. Αισθανόμουν τυχερός που τα κατάφερα να φτάσω ως εδώ.

Δεν είχα κουράγιο για καμία άλλη σκέψη.


WP_20161004_08_59_16_Pro.jpg
Κατεβαίνοντας από το ξενοδοχείο στην ακτή του Ατλαντικού.

WP_20161004_08_59_21_Pro.jpg
Η υγρασία στην ατμόσφαιρα χτυπούσε κόκκινο.

WP_20161004_10_06_55_Pro.jpg

Από το μουσείο του Πατσακαμάκ. Με χαρά αναγνωρισα την τεχνοτροπία των παλιών μου φίλων, των Γουάρι, από τις Κεντρικές Άνδεις.

WP_20161004_10_07_02_Pro.jpg
WP_20161004_10_16_20_Pro.jpg
WP_20161004_10_17_12_Pro.jpg


WP_20161004_10_32_25_Pro.jpg
Η οικία των Παρθένων του Ήλιου. Κάτι σαν την Ινκαϊκή έκδοση της Σάντα Καταλίνα που είδαμε στην Αρεκίπα.

WP_20161004_11_12_29_Pro.jpg
Ανεβαίνοντας στον Ναό του Ήλιου.

Και η θέα του ωκεανού και των γειτονικών χωριών.

WP_20161004_11_12_33_Pro.jpg
Οι παραγκουπόλεις που "απειλούν" τον αρχαιολογικό χώρο.

WP_20161004_11_12_37_Pro.jpg


WP_20161004_12_37_23_Pro.jpg
Σεβίτσε. Μου έβαλαν και γενναία μερίδα...

WP_20161004_15_41_21_Pro.jpg

Από το μουσείο υφασμάτων. Αγαπημένοι Γουάρι.

WP_20161004_15_42_34_Pro.jpg

Και καπέλο Γουάρι.

WP_20161004_16_31_20_Pro.jpg
Επιστρέφοντας στο κυριλέ Μιραφλόρες.

WP_20161004_16_32_43_Pro.jpg

Στο τέλος κάθε ταξιδιού βγάζω μια σέλφι για να θυμάμαι σε τι κατάσταση βρισκόμουν...

WP_20161004_16_36_35_Pro.jpg
Ατενίζοντας τον ωκεανό.

Μια βόλτα στο πολύχρωμο πάρκο.

WP_20161004_16_40_02_Pro.jpg


WP_20161004_16_44_48_Pro.jpg


WP_20161004_16_45_10_Pro.jpg


WP_20161004_16_46_09_Pro.jpg

Τελευταίες εικόνες από Περού.

Διασχίζοντας την παραλιακή για να φτάσουμε στο αεροπλάνο. Δεν τελειώσαμε ακόμα.
 

interted

Member
Αγγλία

Έφτασα στο σπίτι μου στην Αγγλία, μέσω Άμστερνταμ, λεωφορίων κτλ. περίπου 24 ώρες μετά. Την επόμενη πήρα τηλέφωνο τον γιατρό κλαιγόμενος ότι έχω 3 εβδομάδες διάρρεια. Μου έγραψε αντιβιοτικά για “συνήθη ταξιδιωτικά μικρόβια”, όσο θα κάναμε άλλες εξετάσεις, και σε δύο μέρες μου είχε περάσει. Πόσο θα είχα βελτιώσει το ταξίδι μου αν είχα κάνει την ίδια κίνηση στο Κούσκο! Μάθημα.

Μου πήρε όμως κανένα μήνα να ξαναβρώ τις δυνάμεις μου σωματικά, και 4 μήνες να ξανασκεφτώ για ταξίδι. Τελικά με ψήσανε φίλοι από την Ελλάδα να πάμε στην Κούβα την άνοιξη. Στην Κούβα ξαφνικά το κινητό μου – παλιάς τεχνολογίας, χωρίς μπακάπ - έσβησε και δεν ξανάνοιξε ποτέ. Σχεδόν όλες οι σημειώσεις που κρατούσα στο Περού ήταν στο κινητό! Ευτυχώς είχα σώσει τις φωτογραφίες. Τα ταξίδι στο Περού καταγράφηκε κυρίως ως “οδυνηρό” αφού, τελικά οι τελευταίες εντυπώσεις είναι αυτές που μένουν. Μακριά ανάμνηση και μόνο όταν έβλεπα καμιά σχετική ιστορία στο φόρουμ έρχονταν κάποιες αναλαμπές.

Κάποιες φορές επικοινώνησα με την Περουβιανή παρέα.

Ο θείος Σαμ, ο οδηγός μας στο τρεκ για το Μάτσου Πίτσου, λίγο μετά το ταξίδι έκανε το πρώτο του παιδί. Και έκανε δικιά του εταιρία με εξειδίκευση στο “πραγματικά αυθεντικό τελευταίο καταφύγιο των Ίνκα” το Τσοκεκιράο. Όχι που δεν θα ‘κανε.

Ο περιποιητικός, ήρεμη-δύναμη Έντουιν τελικά έγινε μάνατζερ σε εταιρία τρεκ. Η βραδιά με τις Ίνκα τεκίλες ήταν “η καλύτερη του σε όλα τα τρεκ”, όπως μου είπε ένα χρόνο μετά. (ελπίζω αυτό να μην ισχύει για όλες τις βραδιές με Ίνκα τεκίλα). Ο άνθρωπος μπορεί να μην έκανε για οδηγός αλλά ήταν ο καλύτερος βοηθός οδηγού ever.

Η Χίλαρι παντρεύτηκε στον Καναδά και έτσι τα όνειρα φυγής στην Ν. Αμερική φαντάζομαι εξαλείφθηκαν.

Με την Άλισον φτάσαμε αρκετά κοντά στο να ξαναβρεθούμε, όταν ήμουν στις Νοτιοανατολικές πολιτείες όπου οι Νεοϋορκέζοι, όπως η Άλισον, κάνουν ένα μπέικ. Θα ήταν ωραίο να πάμε κάποια στιγμή στην μαμά Μπάρμπαρα στο Όρεγκον, όπου φυλάνε και τηλεσκόπιο στο πατάρι.

Στον Χιλιανό δάσκαλο μουσικής έστειλα ένα e-mail διαμαρτυρόμενος πως, μήνες μετά, δεν μπορώ να βγάλω ούτε καν ένα ήχο με την “πολύ εύκολη στην εκμάθηση” κένια. Μου είχε υποσχεθεί να μου στείλει υλικό. Το e-mail του δεν ήταν έγκυρο.

Κάποια στιγμή φέτος έπεσα ταυτόχρονα πάνω σε:

- την ιστορία της @Sassenach77 για το Περού.

- ένα Πίσκο (το “Περουβιανό ουίσκι” που λέγαμε) που είχα φέρει από το Κούσκο

Άρχισα να θυμάμαι ότι το ταξίδι, δεν ήταν μόνο ταλαιπωρία, αλλά είχε και ωραίες στιγμές.... Στην επέτειο των 3 χρόνων, φέτος τον Σεπτέμβρη, είπα ή θα γράψω τώρα ιστορία ή ποτέ. Λίγο κοιτώντας τις φωτό, λίγο τα e-mail, λίγο κάποια σκόρπια χαρτιά και εισιτήρια, άρχισαν όλα να επιστρέφουν!

Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ με τις λεπτομέρειες. Για μένα το γράψιμο ήταν μια πραγματική αποκάλυψη και λειτούργησε ως ένα δεύτερο ταξίδι που δεν περίμενα να είναι ποτέ δυνατό.

Αξίζει να επισκεφθείτε το Περού γιατί είναι μια χώρα που μιλάει στην καρδία όσων πηγαίνουν εκεί, όσων διαβάζουν σχετικά, όσων ανακαλύπτουν τα μυστικά του.

Είναι μια πολύ αυθεντική χώρα, με ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά Ινδιάνων στην Αμερική και τρόπο ζωής που έχει μείνει σε αρκετά χωριά της επαρχίας σχεδόν αναλλοίωτος.

Γιατί έχει αυτό που ζητάει κάθε ταξιδιώτης: ποικιλία. Από την υγρή μελαγχολική Λίμα των φτωχών μεταναστών, μέχρι τα στοιχειωμένα ορυχεία των Κεντρικών Άνδεων, την σκληρή δουλεία στα καλαμποκοχώραφα και την βοσκή στις πλαγιές, όπου ο ήλιος και το ψύχος συνυπάρχουν και σε κάνουν να αισθάνεσαι πολύ κοντά στον ουρανό, τα σκυλιά των Άνδεων, τα γλέντια με μάσκες στις πλατείες, τις τσίτσες: μουσικές και γευστικές με και χωρίς αλκοόλ, τις αγορές, την αποικιακή αρχιτεκτονική και το βαθύ συναίσθημα στο μοναδικό κράμα θρησκειών, το απομονωμένο δάσος στα σύννεφα όπου πετάνε τα κολυμπρί και καραδοκούν τα πούμα, τα μέσο-ηφαιστιακά οροπέδια που κάναν πομπές θυσίας οι Ίνκα και παραμονεύουν οι κόνδορες για τα κουφάρια των νεκρών, τις γέφυρες, τους δρόμους, τα φαράγγια κ.ο.κ. Ευχαριστούμε Πατσαμάμα, να λέμε μόνο. Και τα ξαναλέμε.

Τέλος
 

tasosrock

Member
Εισαι φοβερος, που τα εγραψες ολα αυτα απο μνημης κ με τοσες λεπτομερειες.. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!
Καλα ταξιδια....
 

vasiliss

Member
Σε ευχαριστούμε που ανέσυρες από τη μνήμη σου αυτό το ταξίδι και το μοιράστηκες μαζί μας. Έτσι είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω κι εγώ νοερά, σε ένα μέρος που ελπίζω κάποτε να φτάσω κι εγώ και να το δω διά ζώσης. :)
 

Sassenach77

Member
Κάπου χρησίμευσαν οι "αράδες" μου τελικά....Πολυαγαπημένος προορισμός ever.-
Έκανες το φόρουμ πιο πλούσιο!!! Και δεν θα πω άλλα γιατί θα με πείς γραφική στο τέλος :p

Υ.Γ. Την επόμενη φορά να έχεις προβιοτικά. Εμένα με βοήθησαν και την γλίτωσα με λίγες "αγκαλίτσες" που κάναμε με την τουαλέτα στο μουσείο που είναι στο Huaca de la Luna στο Τρουχίγιο :)
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.160
Μηνύματα
702.053
Μέλη
34.700
Νεότερο μέλος
drpizka

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom