Βαγγω
Member
- Μηνύματα
- 121
- Likes
- 293
Πέμπτη ημέρα:
Το πλάνο είχε ως εξής: Πομπηία- ολίγον απο βεζουβιο και διανυκτερευση Νάπολη.
Ξεκινησαμε με αρκετη βροχή απο cava de tirreni με κατεύθυνση για Πομπηία απόσταση περίπου μισής ώρας. Ενω έβρεχε σε όλη την εθνική με το που φτάσαμε και παρκαραμε σταματησε αισίως. Βέβαια εγω ειχα την ομπρελιτσα μου και κυκλοφορούσα στην Πομπηία σαν την Μαιρη Ποππινς. Πολυ ωραια εμπειρία η βολτα στην Πομπηία, αρκετό περπάτημα για να δεις όσα περισσότερα μπορεις αλλα φυσικα άξιζε τον κόπο. Ενα σαντουιτσακι στα γρήγορα και Συνεχιζουμε για ΒΕΖΟΥΒΙΟ. Ωραια διαδρομή οδικώς το ανεβασμα για Βεζουβιο οπου φτανουμε όμως σε ενα ξέφωτο και εκει η αστυνομια μας κατευθύνει δεξιά σε ενα δηθεν χωρο παρκινγκ γιατι ο επανω χώρος ηταν γεμάτος. ΚΑΙ τι λετε ειχαν κανει τα λαμογια οι Ιταλοι; Πλήρωνες ταξι που περίμεναν εκειστην σειρά για να σε ανεβάσουν στον πραγματικο χώρο του πάρκινγκ και απο εκει να το κόψεις ποδαρατο, μπάτσοι και ταρίφες μαζι στο κολπο, ε δεν λενε τυχαία ουνα φάτσα ουνα ράτσα. Τα δε αναμνηστικά πανάκριβα, κατι πετρουλες καρβουνιασμενες με γκλιτερ και σπρέι βαμμένες , σιγα μην τσιμπαγα , μάζεψα εγω η δικια σου απο το μονοπατι κατι ωραιοτατες τσαμπα πετρουλες σκετο καρβουνο.
Συνεχεια; μα φυσικα ΝΑΠΟΛΗ. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας λιγο πιο έξω απο το κέντρο αλλα ηταν αρκετα οικονομικό και ειχε και δωρεαν πάρκινγκ που ηταν βασικο στο ταξίδι μας.
Η βραδυνη μας έξοδο κινήθηκε στη γυρω περιοχή απο το ξενοδοχείο, συμβουλευτηκαμε το trip advisor και βρηκαμε ενα συμπαθέστατο εναλλακτικό μπεργκεραδικο εεε να ξεφύγουμε λιγο απο τη πίτσα. Καλο ηταν αλλα το προβλημα σε όλη την Ιταλια ειναι ή οτι δεν ξέρουν γρι αγγλικά ή οτι δεν γουστάρουν να μιλήσουν. Εγω ψιλοκαταλαβαινα τα ιταλικα αλλα για να καταλαβουν εεκεινοι σε αρκετες περιπτώσεις σου βγάζανε την πιστη.
Έκτη ημέρα: εξολοκλήρου αφιερωμένη στην ΝΑΠΟΛΗ .
Πρωινο και βουρ με το αμαξακι μας για το κεντρο της πολης. Παρκαραμε σε ενα απίστευτο στενακι που για να το βρουμε μετα βαλαμε gps.
Ξεκινησαμε την περιήγηση απο την τεράστια πλατεία Plecibito ,όπου υπάρχουν η εκκλησία του S.Francesco και το παλάτσιο Ρεαλε, κατόπιν μέσω της via Toledo διασχισαμε την ..μισή Ναπολη. Προσωπικά η Ναπολη μου άρεσε, ειχε κατι το οικείο (στον σ/φο μου δεν αρεσε αλλά τι να πω γουστα είναι αυτά) .
Εκει που περπαταγαμε αμέριμνοι βρεθηκαμε σε ενα απο τα πολλα τουρ οργανωμένα που κανουν στις κατακόμβες της Ναπολης ε δεν θελαμε και πολυ αποφασισαμε να περιμενουμε το αγγλόφωνο γκρουπ κ να συμμετάσχουμε κ εμεις. Υπάρχει λοιπον στα υπόγεια της Ναπολης ενα φοβερό δίκτυο μια υπογεια δευτερη πόλη. Ωραια κ οργανωμενη η ξενάγηση, παλιοτερα πριν το β παγκοσμιο οι κατακόμβες αυτες οπως μας είπαν ήταν ενας απεραντος σκουπιδότοπος αλλα αναγκάστηκαν απο τους βομβαρδισμούς να μείνουν εκεί και με διαφορους τροπους να χρησιμοποιησουν τα σκουπίδια χτίζοντας τα. Σε ενα σημειο της ξενάγησης μας, μας σταματανε σε ενα πλάτωμα κ μας λενε οτι εδω αρχίζει ενα δυσκολο κομμάτι, μας δίνουν απο ενα κερι στον καθένα και μας λενε οτι θα περπαταμε σε λιγα νερά κ να μην έχουμε τσαντες κτλ γιατι θα χωραμε ισα ισα. Αντε λεμε δεν πειραζει πάμε κ θα δουμε, μπαίνουμε που λετε σε μια σήραγγα σχεδον σφηνωμενοι εεεεεερρ. τοτε ηταν ο δικος μου που επαθε πλακα ΔΕΝ γίνετε μου λεει παμε εξω , τι να πω , επαθε εναν πανικό. Συναντήσαμε λιγο μετα το γκρουπ και επετε συνέχεια, μας οδηγασαν σε ενα παλιό Ναπολιτανικο σπιτι με παλια παραδοσιακα έπιπλα το οποιο ειχε χτιστει πανω απο ενα αρχαιο ρωμαικο θέατρο, στο κατωι του σπιτιού ειχαν μείνει καποιες ενδειξεις του τοτε θεατρου.
Μετα το τελος της ξενάγησης ηρθε η ωρα για ενα καφεδάκι αλά Ναπολη , μονο που ο καφές εγινε κοκτειλ .
Την άκουσα λιγο με το ποτακι μεσημεριατικα γιατι ητανε και τιγκα στο αλκοόλ αλλά κυρία, σηκωθηκαμε και συνεχίσαμε την βολτα μας.
Χαζεψαμε ολα τα κλασσικά τουριστικά μαγαζια που υπήρχαν, ψωνίσαμε δωράκια και μπλεκοντας σε διαφορα στενά ο δρομος μας έβγαλε σε ενα φανταστικό street food το λεγομενο Ναπολιτανικο quopo , δηλαδη χωνακι λαδόκολλα με διαφορα θαλασσινά, υπηρχε αντίστοιχο και σε vegan εκδοχη και σε πατατες, εννοείτε πως τα τιμησαμε δεόντως.
Χαθηκαμε λιγάκι αλλά ευτυχώς ειχαμε προνοησει και ειχαμε βαλει στο gps την θεση παρκινγκ, οποτε δυο βλαμμενοι με ενα gps στο χερι πεζοί να ψάχνουν πρςπει να ήταν λιγο γελοιο θέαμα.
Επιστροφη στο ξενοδοχείο για ενα ντουζακι και έπεται συνεχεια.
Το απογευματακι αργά είπαμε να εξερευνήσουμε την παραλιακη και προς βορρα μεχρι το παυσιλειπον. Η βολτα ηταν κυριως με το αυτ/το και απλα πηγαίναμε ανεβηκαμε εναν λοφο και ξαφνικα βρεθήκαμε σε ενα εντελώς αλλο τοπιο, ηταν σαν να βρεθήκαμε στην Εκαλη της Ναπολη , ωραίοι δρομοι καθαροί, ακριβα σπίτια και θεα απέραντη. Σταματησαμε σε ενα οαρκο αναψυχής την ωρα που οι πιο πολλοί Ιταλοι εβγαζαν τα σκυλακια τους βόλτα και ηπιαμε ενα εσπρεσακι στο αναψυκτηριο της πλατειας με θεα τον κόλπο της Ναπολη. Γυρισαμε γεματοι απο εικονες στο ξενοδοχειο μας αλλα με αδεια στομαχια ( για αλλη μια φορα) , πιτσα απο την συνοικιακη πιτσαρία πακετο για το δωματιο ε και ενα γλυκακι απο το απεναντι ντελικατεσεν για την λιγούρα. Τα γλυκα παντως της Ιταλιας δεν λενε και πολλα ΠΑΓΩΤΟ και παλι παγωτο, σε αυτο τους βγαζω το καπέλο.
Το πλάνο είχε ως εξής: Πομπηία- ολίγον απο βεζουβιο και διανυκτερευση Νάπολη.
Ξεκινησαμε με αρκετη βροχή απο cava de tirreni με κατεύθυνση για Πομπηία απόσταση περίπου μισής ώρας. Ενω έβρεχε σε όλη την εθνική με το που φτάσαμε και παρκαραμε σταματησε αισίως. Βέβαια εγω ειχα την ομπρελιτσα μου και κυκλοφορούσα στην Πομπηία σαν την Μαιρη Ποππινς. Πολυ ωραια εμπειρία η βολτα στην Πομπηία, αρκετό περπάτημα για να δεις όσα περισσότερα μπορεις αλλα φυσικα άξιζε τον κόπο. Ενα σαντουιτσακι στα γρήγορα και Συνεχιζουμε για ΒΕΖΟΥΒΙΟ. Ωραια διαδρομή οδικώς το ανεβασμα για Βεζουβιο οπου φτανουμε όμως σε ενα ξέφωτο και εκει η αστυνομια μας κατευθύνει δεξιά σε ενα δηθεν χωρο παρκινγκ γιατι ο επανω χώρος ηταν γεμάτος. ΚΑΙ τι λετε ειχαν κανει τα λαμογια οι Ιταλοι; Πλήρωνες ταξι που περίμεναν εκειστην σειρά για να σε ανεβάσουν στον πραγματικο χώρο του πάρκινγκ και απο εκει να το κόψεις ποδαρατο, μπάτσοι και ταρίφες μαζι στο κολπο, ε δεν λενε τυχαία ουνα φάτσα ουνα ράτσα. Τα δε αναμνηστικά πανάκριβα, κατι πετρουλες καρβουνιασμενες με γκλιτερ και σπρέι βαμμένες , σιγα μην τσιμπαγα , μάζεψα εγω η δικια σου απο το μονοπατι κατι ωραιοτατες τσαμπα πετρουλες σκετο καρβουνο.
Συνεχεια; μα φυσικα ΝΑΠΟΛΗ. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας λιγο πιο έξω απο το κέντρο αλλα ηταν αρκετα οικονομικό και ειχε και δωρεαν πάρκινγκ που ηταν βασικο στο ταξίδι μας.
Η βραδυνη μας έξοδο κινήθηκε στη γυρω περιοχή απο το ξενοδοχείο, συμβουλευτηκαμε το trip advisor και βρηκαμε ενα συμπαθέστατο εναλλακτικό μπεργκεραδικο εεε να ξεφύγουμε λιγο απο τη πίτσα. Καλο ηταν αλλα το προβλημα σε όλη την Ιταλια ειναι ή οτι δεν ξέρουν γρι αγγλικά ή οτι δεν γουστάρουν να μιλήσουν. Εγω ψιλοκαταλαβαινα τα ιταλικα αλλα για να καταλαβουν εεκεινοι σε αρκετες περιπτώσεις σου βγάζανε την πιστη.
Έκτη ημέρα: εξολοκλήρου αφιερωμένη στην ΝΑΠΟΛΗ .
Πρωινο και βουρ με το αμαξακι μας για το κεντρο της πολης. Παρκαραμε σε ενα απίστευτο στενακι που για να το βρουμε μετα βαλαμε gps.
Ξεκινησαμε την περιήγηση απο την τεράστια πλατεία Plecibito ,όπου υπάρχουν η εκκλησία του S.Francesco και το παλάτσιο Ρεαλε, κατόπιν μέσω της via Toledo διασχισαμε την ..μισή Ναπολη. Προσωπικά η Ναπολη μου άρεσε, ειχε κατι το οικείο (στον σ/φο μου δεν αρεσε αλλά τι να πω γουστα είναι αυτά) .
Εκει που περπαταγαμε αμέριμνοι βρεθηκαμε σε ενα απο τα πολλα τουρ οργανωμένα που κανουν στις κατακόμβες της Ναπολης ε δεν θελαμε και πολυ αποφασισαμε να περιμενουμε το αγγλόφωνο γκρουπ κ να συμμετάσχουμε κ εμεις. Υπάρχει λοιπον στα υπόγεια της Ναπολης ενα φοβερό δίκτυο μια υπογεια δευτερη πόλη. Ωραια κ οργανωμενη η ξενάγηση, παλιοτερα πριν το β παγκοσμιο οι κατακόμβες αυτες οπως μας είπαν ήταν ενας απεραντος σκουπιδότοπος αλλα αναγκάστηκαν απο τους βομβαρδισμούς να μείνουν εκεί και με διαφορους τροπους να χρησιμοποιησουν τα σκουπίδια χτίζοντας τα. Σε ενα σημειο της ξενάγησης μας, μας σταματανε σε ενα πλάτωμα κ μας λενε οτι εδω αρχίζει ενα δυσκολο κομμάτι, μας δίνουν απο ενα κερι στον καθένα και μας λενε οτι θα περπαταμε σε λιγα νερά κ να μην έχουμε τσαντες κτλ γιατι θα χωραμε ισα ισα. Αντε λεμε δεν πειραζει πάμε κ θα δουμε, μπαίνουμε που λετε σε μια σήραγγα σχεδον σφηνωμενοι εεεεεερρ. τοτε ηταν ο δικος μου που επαθε πλακα ΔΕΝ γίνετε μου λεει παμε εξω , τι να πω , επαθε εναν πανικό. Συναντήσαμε λιγο μετα το γκρουπ και επετε συνέχεια, μας οδηγασαν σε ενα παλιό Ναπολιτανικο σπιτι με παλια παραδοσιακα έπιπλα το οποιο ειχε χτιστει πανω απο ενα αρχαιο ρωμαικο θέατρο, στο κατωι του σπιτιού ειχαν μείνει καποιες ενδειξεις του τοτε θεατρου.
Μετα το τελος της ξενάγησης ηρθε η ωρα για ενα καφεδάκι αλά Ναπολη , μονο που ο καφές εγινε κοκτειλ .
Την άκουσα λιγο με το ποτακι μεσημεριατικα γιατι ητανε και τιγκα στο αλκοόλ αλλά κυρία, σηκωθηκαμε και συνεχίσαμε την βολτα μας.
Χαζεψαμε ολα τα κλασσικά τουριστικά μαγαζια που υπήρχαν, ψωνίσαμε δωράκια και μπλεκοντας σε διαφορα στενά ο δρομος μας έβγαλε σε ενα φανταστικό street food το λεγομενο Ναπολιτανικο quopo , δηλαδη χωνακι λαδόκολλα με διαφορα θαλασσινά, υπηρχε αντίστοιχο και σε vegan εκδοχη και σε πατατες, εννοείτε πως τα τιμησαμε δεόντως.
Χαθηκαμε λιγάκι αλλά ευτυχώς ειχαμε προνοησει και ειχαμε βαλει στο gps την θεση παρκινγκ, οποτε δυο βλαμμενοι με ενα gps στο χερι πεζοί να ψάχνουν πρςπει να ήταν λιγο γελοιο θέαμα.
Επιστροφη στο ξενοδοχείο για ενα ντουζακι και έπεται συνεχεια.
Το απογευματακι αργά είπαμε να εξερευνήσουμε την παραλιακη και προς βορρα μεχρι το παυσιλειπον. Η βολτα ηταν κυριως με το αυτ/το και απλα πηγαίναμε ανεβηκαμε εναν λοφο και ξαφνικα βρεθήκαμε σε ενα εντελώς αλλο τοπιο, ηταν σαν να βρεθήκαμε στην Εκαλη της Ναπολη , ωραίοι δρομοι καθαροί, ακριβα σπίτια και θεα απέραντη. Σταματησαμε σε ενα οαρκο αναψυχής την ωρα που οι πιο πολλοί Ιταλοι εβγαζαν τα σκυλακια τους βόλτα και ηπιαμε ενα εσπρεσακι στο αναψυκτηριο της πλατειας με θεα τον κόλπο της Ναπολη. Γυρισαμε γεματοι απο εικονες στο ξενοδοχειο μας αλλα με αδεια στομαχια ( για αλλη μια φορα) , πιτσα απο την συνοικιακη πιτσαρία πακετο για το δωματιο ε και ενα γλυκακι απο το απεναντι ντελικατεσεν για την λιγούρα. Τα γλυκα παντως της Ιταλιας δεν λενε και πολλα ΠΑΓΩΤΟ και παλι παγωτο, σε αυτο τους βγαζω το καπέλο.
Last edited by a moderator:
.
. Τρέλα, αγωνία και τρεξιμο πισω για να ψάξουμε ενας θεος ξερει που. Φτανοτμε στο παγκακι που τρωγαμε το παγωτο και για ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΤΥΧΗ ενα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΙΤΑΛΩΝ το ειχε βρει και καθόταν εκει περιμένοντας μας να το αναζητήσουμε. Ουτε που θυμαμαι ποσα gracia τος ειπα. Τελος μιας γεματης επεισοδιακής ημερας.
