Αργεντινή Το πέρασμα από τη Σάλτα της Αργεντινής

[erodios]

Το Τρένο των Νεφών

Το “Τρένο των νεφών” στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου δεν είναι πραγματικό. Είναι ένα τρένο φάντασμα που βγαίνει από τις ράγες του, χώνεται στα νέφη και χάνεται, με τον αναγνώστη να ταξιδεύει μέσα από τις σελίδες του μαζί με χρυσοθήρες, κονκισταδόρες και Ινδιάνους αλλά και πρόσωπα όπως η Εβίτα Περόν, ο Τσε Γκεβάρα ή ο Ωνάσης.

Το Τρένο των Νεφών (Tren a las Nubes) όμως, που έδωσε την έμπνευση στη Φακίνου, είναι υπαρκτό και ταξιδεύει στην επαρχία Σάλτα της Αργεντινής πάνω σε βουνά και φαράγγια της κορδιλιέρας των Άνδεων, ξεπερνώντας σε υψόμετρο τα 4.200 μέτρα. Μπορεί βέβαια να μην ταξιδεύει μέσα στα σύννεφα, μια και η ονομασία του προήλθε από το νέφος που δημιουργούσε η συμπύκνωση των ατμών της πάλαι ποτέ ατμομηχανής του, αλλά δεν παύει η γραμμή του να είναι μια από τις υψηλότερες παγκοσμίως. Αυτό το τρένο λοιπόν ήταν ο κύριος λόγος που με έκανε να συμπεριλάβω τη Σάλτα στο ταξίδι μου, το οποίο είχα οργανώσει για τα τέλη Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου του 2025 στη Λατινική Αμερική.

Στον χάρτη επισημαίνεται ξεχωριστά το τουριστικό δρομολόγιο του Tren a las Nubes από τη Salta έως τη La Polvorilla
(πηγή εικόνων: Wikimedia Commons)
​

Ο σχεδιασμός για το ημερήσιο δρομολόγιο με το τρένο πάντως έληξε άδοξα, αφού σχετικά νωρίς αποφάσισα να μην “περιορίσω” μια ολόκληρη ημέρα μου μέσα στο τρένο. Προτίμησα να αρκεστώ στο φανταστικό λατινοαμερικάνικο ταξίδι της Φακίνου. Το πέρασμα από τη Σάλτα ωστόσο είχε παραμείνει και δεν μπορούσε να ακυρωθεί ανέξοδα, αφού τα αεροπορικά εισιτήρια όλου του ταξιδιού είχαν κλειστεί μήνες πριν. Έπρεπε λοιπόν να διαμορφώσω διαφορετικά το πρόγραμμα των εκδρομών μου για τις τρεις ημέρες που θα βρισκόμουν στη Σάλτα, κάτι για το οποίο μπορώ να πω εκ των υστέρων πως δεν μετάνιωσα.

Η Σάλτα με πληθυσμό περίπου 600.000 κατοίκους είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αργεντινής, που μαζί με την γειτονική της Χουχούι καλύπτουν το βορειοδυτικό άκρο της. Ιδρύθηκε το 1582 από τον Ισπανό κονκισταδόρα Ερνάντο ντε Λέρμα σαν στρατηγικός οικισμός και φυλάκιο ελέγχου της ευρύτερης περιοχής. Salta στην ιθαγενή γλώσσα Κέτσουα σημαίνει Ιερός Βράχος και θεωρείται πως αναφέρεται σε κάποιον ιερό βραχώδη σχηματισμό του τόπου. Κυρίαρχη γλώσσα βέβαια σήμερα είναι τα Ισπανικά, στα οποία οι ντόπιοι επονομάζουν την πόλη τους “Salta la Linda” δηλαδή “Σάλτα η Όμορφη” και είναι πολύ υπερήφανοι για αυτήν, χωρίς να έχουν άδικο.

​

Πέρα από την καλοδιατηρημένη αποικιακή αρχιτεκτονική του ιστορικού κέντρου και τα βασικά αξιοθέατά της, όπως η Πλατεία 9ης Ιουλίου και ο Καθεδρικός Ναός, ενδιαφέρον έχει ακόμη το τελεφερίκ που ανεβάζει τους επισκέπτες στην κορυφή του λόφου San Bernardo. Επίσης, η πόλη μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την εξερεύνηση των γραφικών κοιλάδων της περιοχής όπως της Quebrada de Humahuaca και της Quebrada de las Conchas, καθώς και των αλυκών Salinas Grandes ακολουθώντας την ιδιαίτερη διαδρομή Cuesta de Lipan, που οδηγεί σε αυτές.

 

[Sassenach77]

Καλώς τον! Αναμένω...

 

[erodios]

Καλώς τον! Αναμένω...

Ε, ναι! Είχε έρθει ο καιρός να πάω κι εγώ σ' αυτήν την γειτονιά πακέτο με το Ρίο, που παρεμπιπτόντως με τρόμαζε πριν από την επίσκεψή μου. Κι εσύ όπως βλέπω μπόρεσες την ίδια περίοδο να πας στην Αίγυπτο και έγραψες και ένα πολύ όμορφο ταξιδιωτικό ημερολόγιο, που το αντιλήφθηκα με καθυστέρηση μετά την αναφορά σου στο νήμα για το πού πήγαμε το 2025.

 

[erodios]

1η ημέρα: Περιήγηση στη Σάλτα

Άφιξη

Η πτήση μου με την Aerolineas Argentinas από το Μπουένος Άιρες είχε περίπου 1,5 ώρα καθυστέρηση. Έτσι, παρά τον προγραμματισμό μου, έφτασα στη Σάλτα πολύ αργά το μεσημέρι και με ένα Uber κατευθύνθηκα γρήγορα στο ξενοδοχείο μου, που και αυτό έπαιρνε το όνομά του από την πόλη, δηλαδή ήταν “de la Linda”. Τα οικοδομικά τετράγωνα στα περίχωρα της πόλης, όπως τα έβλεπα μέσα από το αυτοκίνητο στο δρομολόγιο για το ξενοδοχείο, πιο πολύ θύμιζαν αγροτικό οικισμό. Το στομάχι μου όμως δεν ενδιαφερόταν καθόλου για τις πρώτες εικόνες και είχε αρχίσει προ πολλού να διαμαρτύρεται.

​

Άφησα βιαστικά τα πράγματά μου στο δωμάτιο και βγήκα για να αναζητήσω εστιατόριο. Στη ρεσεψιόν μού πρότειναν το Dona Salta, που βρισκόταν πολύ κοντά και είχε παραδοσιακό φαγητό. Δεν ήταν δύσκολο να το εντοπίσω. Ήταν στον ίδιο δρόμο με το ξενοδοχείο μου, απέναντι από μια όμορφη εκκλησία. Η Basilica Menor y Convento San Francisco θα ήταν το πρώτο κτήριο της Σάλτα που θα φωτογράφιζα μαζί με ένα άλλο που βρισκόταν στην αντίθετη κατεύθυνση του δρόμου και το οποίο παρόλο που θύμιζε και αυτό εκκλησία, ήταν το κτήριο του Ομοσπονδιακού Δικαστικού Μεγάρου και άλλων υπηρεσιών.

​

Μικρή Βασιλική και Μονή του Σαν Φρανσίσκο / Ομοσπονδιακό Ποινικό Δικαστήριο και Εφετείο
​

Το περιβάλλον του εστιατορίου ήταν όμορφο. Τα αγγλικά του προσωπικού όμως ήταν φτωχά, όπως άλλωστε και τα δικά μου ισπανικά. Προσπάθησα λοιπόν με το Google Lens να μεταφράσω το μενού, κάτι που όμως αποδείχτηκε αδύνατο να γίνει. Οι τοπικές συνταγές δεν ήταν εύκολο να μεταφραστούν. Έτσι, προτίμησα να παραγγείλω μια καρμπονάρα που την έβλεπα στο μενού και που ήξερα τι θα ήταν. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Επειδή, όταν έφτασε μπροστά μου το κύριο πιάτο, αφού είχα τελειώσει τα πανέμορφα εμπενάδας που είχα πάρει για ορεκτικό και για τα οποία φημίζεται η βόρεια Αργεντινή, αυτό που έβλεπα μόνο καρμπονάρα δεν ήταν. Ο λόγος; Είχα παραγγείλει carbonada και όχι carbonara, δηλαδή ένα στιφάδο με μικρά κομμάτια βοδινού κρέατος, πολύ καλαμπόκι, πατάτες, κλπ.. Η αλλαγή ενός γράμματος στην ονομασία είχε κάνει τη διαφορά και μου είχε επιτρέψει να δοκιμάσω ένα πεντανόστιμο παραδοσιακό πιάτο της ευρύτερης περιοχής. Ή μήπως πεινούσα πάρα πολύ;

​

Όταν πια καθησύχασα την πείνα μου, επέστρεψα στο ξενοδοχείο και αφού τακτοποίησα τα πράγματά μου, έκανα ένα ντους και έφυγα βιαστικά γιατί ήθελα να προλάβω το τελεφερίκ για τον λόφο του Αγίου Βερνάρδου. Οι επόμενες δύο ημέρες μου ήταν γεμάτες με ημερήσιες εκδρομές και έτσι αυτή ήταν η μοναδική ευκαιρία που θα είχα για να το χρησιμοποιήσω, αφού στις 7 μ.μ. εκτελούσε το τελευταίο δρομολόγιο ανάβασης.

Υπόμνημα εγκαταστάσεων στον λόφο του Αγίου Βερνάρδου
​

 

[alma]

Αγαπώ τελεφερίκ ,περιμένουμε τη συνέχεια!

 

[erodios]

Αγαπώ τελεφερίκ ,περιμένουμε τη συνέχεια!

Επειδή γράφω μικρές ενότητες είναι έτοιμη. Κάνω κάποιες τελικές διορθώσεις και την ανεβάζω!

 

[erodios]

Πάρκο San Martín και τελεφερίκ San Bernardo

Η διαδρομή από το ξενοδοχείο μέχρι τον σταθμό του τελεφερίκ ήταν 1.200 μέτρα και έτσι την έκανα με τα πόδια. Η πορεία μου περνούσε μέσα από το μεγάλο πάρκο Σαν Μαρτίν, που είχε πάρει το όνομά του από τον Αργεντινό επαναστάτη και εθνικό ήρωα της χώρας José Francisco de San Martín y Matorras. Στο πάρκο ο κόσμος καθόταν, περπατούσε, αθλούνταν ή ακόμα έκανε βαρκάδα σε μια μικρή λιμνούλα που υπήρχε.

​

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου από αυτήν που περπατούσα διέκρινα κάτι σαν υπαίθρια αγορά. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να την επισκεφτώ στην επιστροφή μου. Σε ένα τέταρτο περίπου είχα φτάσει στον προορισμό μου. Έβγαλα το εισιτήριο και περίμενα μαζί με άλλους το επόμενο βαγόνι.

​

Η ανάβαση στο καλώδιο μήκους 2.200 μ. ήταν η αναμενόμενη. Πλησιάζοντας όμως στον λόφο εμφανίστηκαν από τη μια μεριά του σταθμού ένα άγαλμα και από την άλλη ένας σταυρός, τα οποία, όπως έμαθα στη συνέχεια, υπήρχαν πριν από την κατασκευή του τελεφερίκ που ολοκληρώθηκε το 1987.

​

Συγκεκριμένα ο σταυρός τοποθετήθηκε για να γιορτάσει το πρώτο έτος του 20ού αι. και έχει χαραγμένη την επιγραφή “Ο Χριστός ζει, βασιλεύει και κυβερνά”. Από την άλλη, το άγαλμα είναι χάλκινο χυτό, κατασκευάστηκε το 1903 και αναπαριστά τον Χριστό Λυτρωτή.

​

​

Από την κορυφή του λόφου μπορούσε κανείς να έχει πανοραμική θέα της πόλης και της περιοχής.

​

Ενδιαφέροντα επίσης ήταν κάποια οικολογικά μονοπάτια.

​

Από τα κύρια αξιοθέατα του συγκροτήματος ήταν ο μικρός τεχνητός καταρράκτης και οι αναβαθμίδες στις οποίες έρεε το νερό.

​

Υπήρχε ακόμη η δυνατότητα συνέχισης της διαδρομής προς τον γειτονικό λόφο Ala Delta είτε μέσω ενός δεύτερου τελεφερίκ που συνέδεε τους δύο λόφους είτε μέσω των περιηγητικών μονοπατιών της περιοχής. Για εμένα όμως η ώρα είχε περάσει και έτσι αφού πρώτα έβγαλα τις απαραίτητες φωτογραφίες, πήρα το βαγόνι της επιστροφής.

​

Κατεβαίνοντας δεν παρέλειψα να επισκεφτώ την υπαίθρια αγορά, που είχα δει προηγουμένως από μακριά.

Μόνο που αυτή δεν ήταν απλώς μια υπαίθρια αγορά. Εκεί υπήρχε σε εξέλιξη μια εκδήλωση που αφορούσε το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Όπως αναγραφόταν σε κάποια πανό επρόκειτο για μια λεσβιακή, αντιρατσιστική και αντιπατριαρχική διαμαρτυρία, που με τη συνοδεία δυνατής μουσικής περιλάμβανε και διαγωνισμό πασαρέλας. Η εκδήλωση ήταν πολύ ζωντανή και συνοδευόταν από τραγούδια και ιαχές των παρευρισκομένων.

​

Μετά την ενδιαφέρουσα αυτή εμπειρία συνέχισα την πορεία μου μέσα από το πάρκο για να επιστρέψω στο ξενοδοχείο και να ετοιμαστώ για την πρώτη βραδινή μου έξοδο.

 

[erodios]

Πρώτη βραδιά στη Σάλτα με παρέλαση

Είχε ήδη νυχτώσει και οι δρόμοι με τον βραδινό φωτισμό τους αποκτούσαν άλλο γοητευτικό χρώμα. Κατευθύνθηκα προς την Πλατεία 9ης Ιουλίου, που βρισκόταν στο επόμενο τετράγωνο από το ξενοδοχείο μου. Η 9η Ιουλίου 1816 είναι Εθνική Ημέρα της Αργεντινής και είναι ταυτόσημη με την ίδρυση του σύγχρονου κράτους της, αφού τότε η χώρα κήρυξε την ανεξαρτησία της από την Ισπανία.

​

Η συγκεκριμένη πλατεία είναι η κύρια του ιστορικού κέντρου τής Σάλτα και πλαισιώνεται από όμορφα και ενδιαφέροντα κτίρια. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει η βασιλική του Καθεδρικού ναού της Σάλτα, ο οποίος συνοδεύει την ιστορία τής πόλης από την ίδρυσή της.

​

​

Υπάρχουν επίσης κάποια μουσεία όπως το Μουσείο Αρχαιολογίας Υψηλών Ορέων και το Μουσείο Ιστορίας του Βορρά. Το δεύτερο στεγάζεται σε ένα αποικιακό κτήριο, το Cabildo de Salta, που από το 1582 εξυπηρέτησε διάφορες λειτουργίες όπως φυλακή, αρχηγείο αστυνομίας και κυβερνείο. Περπατώντας μπροστά από αυτό το κτήριο, είδα μία εξέδρα κενή, από όπου μάλιστα ακουγόταν μουσική, χωρίς όμως κάτι άλλο να φανερώνει τη σκοπιμότητά της. Έλπιζα να το ανακαλύψω αργότερα.

​

Για την ώρα προτίμησα να περπατήσω στους γύρω εμπορικούς δρόμους και πεζόδρομους. Αφού περιηγήθηκα, επιθύμησα μετά από κάποια ώρα ένα λαχταριστό παγωτό, το οποίο κάθισα να απολαύσω σε ένα παγκάκι της πλατείας.

​

Ξαφνικά, εκεί που έτρωγα το παγωτό μου, ακούστηκε δυνατή μουσική να πλησιάζει. Ήταν ένα ηχητικό σύστημα στην καρότσα ενός φορτηγού, το οποίο προπορευόταν, ακολουθούμενο από πλήθος κόσμου. Πλησίασα την πομπή και διαπίστωσα ότι η παρέλαση γινόταν από τα άτομα της κοινότητας λοατκι, που νωρίτερα είχαν την εκδήλωση στο πάρκο.

​

Κάποιες από τις αμφιέσεις τους ήταν φαντασμαγορικές και δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να τραβήξω βίντεο, παραμελώντας τις φωτογραφίες τις οποίες γενικά προτιμώ. Το ενδιαφέρον ήταν πως μόλις τελείωσε αυτή η πρώτη πομπή, ακολούθησε μετά από λίγο ένα νέο όχημα με μουσική και παρέλαση ατόμων και στη συνέχεια και τρίτο! Όλα αυτά τα σχήματα κινήθηκαν στον περιμετρικό δρόμο της πλατείας και συγκεντρώθηκαν μπροστά από την εξέδρα, που είχα δει στημένη πιο νωρίς.

​

Εκεί ανέβηκαν εκπρόσωποί τους που έβγαλαν λόγους, ενώ όταν εκφωνούσαν συνθήματα, το πλήθος με ενθουσιασμό τα επιδοκίμαζε με φωνές και με το κούνημα της βεντάλιας του. Φυσικά δεν καταλάβαινα γρι από ό,τι έλεγαν.

​

Αργά το βράδυ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε, χρωματίζοντας ευχάριστα την πρώτη βραδιά μου στη Σάλτα, η οποία συμπληρώθηκε με μια δροσερή μπίρα σε ένα από τα καταστήματα της πλατείας.

​

 

[erodios]

2η ημέρα: Βόρεια της Σάλτα

Επιλέγοντας τόπο επίσκεψης στην επαρχία Huhui

Μετά την απόφασή μου να μην ταξιδέψω με το “Τρένο των νεφών” ήθελα να οργανώσω τις εκδρομές μου στην περιοχή με τέτοιον τρόπο ώστε τη μία ημέρα να κινηθώ βόρεια της Σάλτα και την άλλη νότια. Τα διλήμματα όμως με βάση τον διαθέσιμο χρόνο μου υπήρχαν και πάλι. Προς τα βόρεια, που ήταν η επαρχία Χουχούι, θα μπορούσα να επιλέξω ανάμεσα σε δύο εκδρομές. Η πρώτη κατευθυνόταν αρχικά προς την Purmamarca, η οποία φημίζεται για τον "Λόφο των 7 χρωμάτων" της, ενώ στη συνέχεια ακολουθούσε την ελικοειδή ορεινή διαδρομή της Cuesta de Lipan για να καταλήξει στις Salinas Grandes. Η δεύτερη μετά την Purmamarca συνέχιζε βορειότερα και μέσα από την κοιλάδα Quebrada de Humahuaca επισκεπτόταν τη Serranía de Hornocal, που είναι γνωστή για το βουνό των 14 χρωμάτων της.

Τα χρώματα, όσο κι αν ακούγεται αστείο, είχαν τη σημασία τους. Κι αυτό γιατί από τη μια τα πρώτα σχόλια στο φόρουμ για τον λόφο των 7 δεν ήταν ενθαρρυντικά και από την άλλη είχα ένα απωθημένο με το “Ουράνιο τόξο” του Περού, που δεν το είχα επισκεφτεί, και έτσι το Hornocal των 14 θα ήταν ένα καλό υποκατάστατο. Χώρια δηλαδή που στην αρχή της οργάνωσης του ταξιδιού μου δυσκολεύτηκα να ξεδιαλύνω ότι άλλος είναι ο λόφος των 7 και άλλο το βουνό των 14. Για του λόγου το αληθές πάντως παραθέτω και μια φωτογραφία του από τη Wikimedia, την οποία κράτησα στο άλμπουμ μου απλώς για να τη βλέπω και να ονειροπολώ, αφού το απωθημένο μου πλέον έγινε δίδυμο.

Serrania de Hornocal (πηγή εικόνας: Wikimedia Commons)
​

Παρά τον προηγούμενο σοβαρό μου λόγο όμως για την επιλογή της Quebrada de Humahuaca, σημαντικό ρόλο στην απόφασή μου έπαιξε το γεγονός πως δεν είχα επισκεφτεί μέχρι τότε καμιά τοποθεσία με αλυκές σαν τις Salinas Grandes. Έτσι, συνεπικουρούμενος από τη συζήτηση με άλλα μέλη του φόρουμ που είχαν ταξιδέψει στην περιοχή, κατέληξα τελικά στις Salinas.

Την ημέρα της εκδρομής, μετά το πρωινό ξύπνημα και ένα πλούσιο πρωινό, περίμενα στο ξενοδοχείο το βαν, που θα με παραλάμβανε μαζί με τα υπόλοιπα άτομα του γκρουπ. Το πρώτο μέρος της διαδρομής δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Ήταν μια πορεία σε έναν αυτοκινητόδρομο, την ουδετερότητα του οποίου διέκοψαν μια σύντομη στάση για φρεσκάρισμα σε ένα κατάστημα που πουλούσε και τοπικά προϊόντα, καθώς και η σκέψη μου για κάτι που αντίκριζα συνέχεια στα καλώδια του ηλεκτρικού ρεύματος. Αρχικά υπέθεσα πως αυτό που έβλεπα ήταν φωλιές ή έστω κάποιες κατασκευές πουλιών. Όταν όμως ρώτησα σχετικά την ξεναγό μας, μου εξήγησε πως ήταν φυτά που αναπτύσσονταν στα καλώδια, δημιουργώντας κάποιες φορές ζητήματα ηλεκτροδότησης, καθώς και μεγαλύτερα προβλήματα σε κάποια αγροκτήματα και φυτείες. Όπως αποδείχτηκε την επόμενη ημέρα η πυκνότητα αυτών των “προσβεβλημένων” καλωδίων ήταν πιο συχνή και πυκνή στα νότια της Σάλτα.

​

Η πορεία μας συνεχίστηκε μέχρι την πρώτη μας ουσιαστική στάση έξω από την Πουρμαμάρκα, η οποία ήταν σε απόσταση 180 χλμ. από τη Σάλτα. Από εκεί μπορέσαμε να ατενίσουμε και να φωτογραφίσουμε τον Λόφο των 7 Χρωμάτων, που όμως ήταν υποδεέστερος και δεν είχε καμία σχέση με το βουνό της Hornocal.

Ωστόσο, είχαμε ήδη μπει στην επαρχία Χουχούι και το τοπίο είχε σίγουρα να επιδείξει καλύτερες εικόνες με συνεχείς εναλλαγές χρωμάτων, έστω και αν όπως μας είπε η ξεναγός μας, λόγω της εποχής οι κοίτες των ποταμών που συναντούσαμε ήταν χωρίς νερό, αφού θα έπρεπε να περιμένουν τις βροχές που θα ακολουθούσαν για να τροφοδοτηθούν.

​

Σε ορισμένα μάλιστα σημεία της διαδρομής την εικόνα του άνυδρου τοπίου συμπλήρωναν κάποιοι μικροί κάκτοι.

​

Λέγοντας για βροχές, πρέπει εδώ να εκφράσω την ανησυχία μου για τις καιρικές συνθήκες στην περίοδο της επίσκεψής μου. Όχι μόνο για τη Σάλτα, αλλά και για τον προηγούμενο ή πολύ περισσότερο για τον επόμενο σταθμό μου, που θα ήταν το Ιγκουαζού στα σύνορα Αργεντινής-Βραζιλίας. Όποτε διάβαζα τις προγνώσεις μαγκωνόταν η καρδιά μου, αφού ακόμα και 1-2 ημέρες πριν, προέβλεπαν βροχές και καταιγίδες. Ωστόσο ήμουν μάλλον τυχερός, αφού σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μου οι προβλέψεις αυτές διαψεύστηκαν, με εξαίρεση μια βραδιά στη Σάλτα, που όμως δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα.

 

[alma]

Πολύ ωραία χρώματα στις φωτογραφίες σου.
Όσες φορές μιλάω με ανθρώπους που έχουν γυρίσει τη χώρα,άλλοι είναι υπέρ Βορρά (Salta la linda και τα λοιπά)κι άλλοι υπέρ Παταγονίας,αν δεν μπορείς να δεις και τα 2 στο ίδιο ταξίδι.

Είχα αρχίσει να κλείνω προς Παταγονία αλλά οι φωτογραφίες σου,με έκαναν να δω ξανά με άλλο μάτι το Βορρά.

Έχοντας δει το Ιγκουασού που για μένα είναι το βασικότερο,υπάρχει δίλημμα για τα υπόλοιπα.

 

[erodios]

Πολύ ωραία χρώματα στις φωτογραφίες σου.
Όσες φορές μιλάω με ανθρώπους που έχουν γυρίσει τη χώρα,άλλοι είναι υπέρ Βορρά (Salta la linda και τα λοιπά)κι άλλοι υπέρ Παταγονίας,αν δεν μπορείς να δεις και τα 2 στο ίδιο ταξίδι.

Είχα αρχίσει να κλείνω προς Παταγονία αλλά οι φωτογραφίες σου,με έκαναν να δω ξανά με άλλο μάτι το Βορρά.

Έχοντας δει το Ιγκουασού που για μένα είναι το βασικότερο,υπάρχει δίλημμα για τα υπόλοιπα.

Σ' ευχαριστώ πολύ. Οι πραγματικές εικόνες βέβαια, όπως και η αίσθηση του να γεύεσαι τα τοπία της φύσης, είναι πολύ ανώτερες.

Η Παταγονία υποθέτω πως είναι από μόνη της ξεχωριστή κατηγορία προορισμού. Ίσως θα έπρεπε να έχω συμπεριλάβει και Ουσουάια ή Καλαφάτε σε αυτό το ταξίδι. Επιφυλάσσομαι πάντως να επισκεφτώ την Παταγονία όταν με το καλό αξιωθώ να πάω στη Χιλή.

Συμφωνώ για το Ιγκουαζού. Δεν πρέπει να λείπει από κανένα ταξίδι σε αυτήν την περιοχή. Είναι ένας πανέμορφος προορισμός. Ειδικά για εμένα που δεν είχα δει μέχρι τότε κάποιον καταρράκτη τέτοιου μεγέθους και μεγαλείου, ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία.

 

[erodios]

Από την Cuesta de Lipan για τις Salinas Grandes

Μετά την Πουρμαμάρκα ακολουθούσε η ανάβαση από τα 2.300 μ. που βρισκόμασταν, στα πάνω από 4.000 μέτρα μέσα από την εντυπωσιακή διαδρομή της Κουέστα ντε Λιπάν και τον ζιγκ-ζαγκ δρόμο που τη διέσχιζε. Νομίζω βέβαια πως δεν χρειάζεται να πω τι συνέβαινε όταν το βαν μας συναντούσε μεγάλα προπορευόμενα οχήματα, αφού το προσπέρασμα δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα να γίνει. Γι’ αυτό όταν καταφέραμε να περάσουμε μία πομπή νταλικών με φορτωμένα κάποια προκάτ σπίτια, που για την κακή μας τύχη είχε βρεθεί μπροστά μας, προτιμήσαμε να μην σταματήσουμε στο καθορισμένο σημείο θέασης του τοπίου, αλλά να το αφήσουμε για την επιστροφή μας.

​

Μετά από 65 χλμ. διαδρομής μπήκαμε στην τελική ευθεία για τις αλυκές. Πλησιάζοντας τη μεγάλη αλμυρή πεδιάδα των 212 τ.χλμ., η εικόνα γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακή.

​

Ατενίζαμε πια σε υψόμετρο 3.400 μ. την απεραντοσύνη της λευκής ερήμου από ορυκτό αλάτι, η οποία δημιουργήθηκε από την εξάτμιση του νερού της αρχαίας λίμνης, πιθανόν μετά από κάποια ηφαιστειακή δραστηριότητα.

​

Σήμερα, το αλατοφόρο κοίτασμα εξορύσσεται παραδοσιακά από τις τοπικές κοινότητες με χειρωνακτικά μέσα. Ταυτόχρονα τα μέλη των ίδιων κοινοτήτων είναι αυτά που μετά το μικρό αντίτιμο της εισόδου σου στις αλυκές, σε φωτογραφίζουν με το κινητό σου τηλέφωνο σε διάφορες πόζες με έξυπνα φωτογραφικά τρικ.

​

Επίσης, αυτοί είναι που κατασκευάζουν τα χειροτεχνήματα από ορυκτό αλάτι που πουλούν στα κιόσκια ή που διακοσμούν την είσοδο στον χώρο επίσκεψης των αλυκών.

​

​

Η περιήγηση στον βασικό προορισμό μας είχε ολοκληρωθεί. Απέμεναν όμως ακόμα δύο στάσεις στην επιστροφή, μέσα από την αλπική διαδρομή της Κουέστα ντε Λιπάν, καθώς επίσης και η επίσκεψή μας στην Πουρμαμάρκα για φαγητό και επιπλέον φωτογραφίες.

​

​

Η πρώτη στάση μας ήταν στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής στα 4.170 μ.. Μπορεί το ταξίδι με το τρένο και το νέφος της παλαιότερης ατμοκίνητης εκδοχής του να μην το έκανα, όμως το υψόμετρο της διαδρομής του το πλησίασα σημαντικά. Βέβαια, πρέπει να παραδεχτώ πως δεν μπόρεσα να έχω και την εμπειρία ενός ταξιδιού μέσα στα τούνελ ή πάνω στις κοιλαδογέφυρες των Άνδεων από τις οποίες περνούσε το τρένο.

Όπως και να 'χει, μόλις αποβιβαστήκαμε πήγα στην πρώτη επισήμανση του υψομέτρου, που βρισκόταν δίπλα σε κάποιους πάγκους πώλησης αναμνηστικών, για τις απαραίτητες φωτογραφίες. Μετά κατευθύνθηκα βιαστικά σε αυτήν που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα. Έχοντας ξεπεράσει σε προηγούμενο ταξίδι μου τη φοβία που είχα παλιότερα για το υψόμετρο, αφού τότε όλα είχαν πάει καλά, κινήθηκα σχεδόν τρέχοντας προς τα εκεί για να προλάβω μια πόζα χωρίς άλλα άτομα στον περίγυρο. Η ύβρις μου όμως τιμωρήθηκε πάραυτα. Ένιωσα μια ζαλάδα να θολώνει το βλέμμα μου και τα πόδια μου να μην έχουν τη δύναμη να με κινήσουν. Σταμάτησα αμέσως. Προσπάθησα να συνέλθω και με αργά βήματα, που τα θυμήθηκα όμως καθυστερημένα, επέστρεψα στο βαν αδιαφορώντας για την πόζα που ήθελα. Σιγά τώρα τη φωτογραφία, έλεγα στον εαυτό μου για να με παρηγορήσω. Όσα δεν φτάνει η αλεπού, δηλαδή. Ωστόσο, συνήλθα αμέσως μόλις κάθισα και το ταξίδι μου συνεχίστηκε απρόσκοπτα.

​

Η δεύτερη στάση μας ήταν σε ένα σημείο θέασης της Κουέστα ντε Λιπάν, το οποίο είχαμε παραλείψει νωρίτερα, από όπου μπορούσαμε να δούμε και να φωτογραφίσουμε το τοπίο όχι πια εν κινήσει.

​

Εντύπωση, εκτός από την ομορφιά της εικόνας που έβλεπα και που σίγουρα θα ανταγωνιζόταν αυτήν της κοιλάδας Χουμαχουάκα που παρέλειψα, μου έκανε μια πινακίδα η οποία ήταν γεμάτη με αυτοκόλλητα. Κι αυτό γιατί κάτι παρόμοιο το συνάντησα και σε άλλα σημεία στις ημέρες που περιηγούμουν στην περιοχή, αλλά δυστυχώς παρέλειψα να ρωτήσω σχετικά. Μια υπόθεση πάντως έκανα μόνος μου την επόμενη ημέρα.

​

Συνεχίζοντας την κατάβαση, είδαμε ένα κοπάδι από πανέμορφα μικρά λάμα, που τριγυρνούσαν μόνα τους στην περιοχή. Φυσικά σταματήσαμε για να τα φωτογραφίσουμε, αλλά αυτά τρομαγμένα από την παρουσία μας απομακρύνθηκαν αμέσως.

​

Σε όλη την πορεία της επιστροφής πάντως, προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα φαίνονταν σε περίοδο βροχών οι εναλλαγές των χρωμάτων που έβλεπα στις πλαγιές. Η σκέψη μου πήγαινε απευθείας στην ομορφιά των χαλικιών της θάλασσας, που όμως χάνουν μέρος της γοητείας τους έξω από το νερό, και το πόσο πιο εντυπωσιακό θα ήταν το τοπίο σε μια άλλη περίοδο του χρόνου.

​