erodios
Member
- Μηνύματα
- 346
- Likes
- 1.392
- Ταξίδι-Όνειρο
- Στα φεγγάρια μου!
Προς την Cafayate
Αφού απολαύσαμε τις γεωλογικές διαμορφώσεις Garganta del Diablo και Anfiteatro, συνεχίσαμε τον δρόμο μας για την Καφαγιάτε. Ο ξεναγός συνέχεια μας έδειχνε διάφορους βραχώδεις σχηματισμούς, που υπήρχαν δεξιά και αριστερά της Ruta 68 που διασχίζαμε, και που ονοματίζονταν από το σχήμα τους σαν El Sapo (φρύνος), El Obelisco (οβελίσκος), Las Ventanas (παράθυρα), Los Castillos (κάστρα).
Στις Διαδρομές του Κόσμου (Wikiloc) μπορεί κανείς να δει το πλήθος των σημείων αναφοράς που επισημαίνονται στο συγκεκριμένο δρομολόγιο. Εμείς όμως δεν είχαμε τη δυνατότητα να περιηγηθούμε σε όλα αυτά που είχε να επιδείξει η περιοχή, αφού για παράδειγμα για να γευτούμε πλήρως την εντυπωσιακή La Yesera, θα έπρεπε να παρεκκλίνουμε από την προσχεδιασμένη πορεία μας.
Προχωρώντας είδαμε κάποια στιγμή από τα παράθυρα του βαν μια απρόσμενα όμορφη εικόνα. Μια μαμά γαϊδούρα, χωρίς όμως τους αρνητικούς συσχετισμούς που φέρνει στο μυαλό το όνομα αυτό, κινούνταν στο πλάι του δρόμου μαζί με το πουλάρι της. Το χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη μας και βιαστικά προσπαθήσαμε να φωτογραφίσαμε τα δύο ζώα καθώς η εικόνα τους απομακρυνόταν από εμάς.
Μετά από ορισμένες ακόμα παρόμοιες εικόνες της κοιλάδας, το τοπίο άρχισε να αλλάζει, αφού κινούμασταν πλέον σε καλλιεργούμενες εκτάσεις, όπου κυριαρχούσαν οι αμπελώνες.
Σταματήσαμε σε ένα από τα πολλά οινοποιεία της περιοχής. Ακολούθησε η συνηθισμένη ενημέρωση του γκρουπ για τη διαδικασία παραγωγής του κρασιού. Πιο ενδιαφέρουσα ήταν σίγουρα η υπόγεια κάβα του οινοποιείου, καθώς και η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Δηλαδή, η δοκιμή των διάφορων τύπων κρασιών που παρήγε, μετά την αναγκαία παρουσίασή τους από τον υπεύθυνο, τον οποίο παρακολουθούσε με ιδιαίτερη προσοχή και ο σκύλος του. Αφού δοκιμάσαμε τα κρασιά και έγινε η αγορά φιαλών από όσους ήθελαν, αναχωρήσαμε για την πόλη.
Φτάνοντας στην πόλη, είχε ήδη μεσημεριάσει και έτσι πήγαμε σε ένα εστιατόριο για το γεύμα μας. Εκεί θα δοκίμαζα ένα άλλο παραδοσιακό φαγητό της Σάλτα, το Cazuela de Cabrito. Ήταν ένα γευστικό πιάτο κατσαρόλας με κρέας κατσικιού (cabrito), μαγειρεμένο σε σάλτσα με λαχανικά και αρωματικά. Μετά το φαγητό περιηγήθηκα λίγο στην κεντρική πλατεία της μικρής πόλης, όπου βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας του Ροδαρίου. Πιο ενδιαφέρον πάντως μου φάνηκε λίγο πιο πέρα ένα σχολείο ή σχολή προσχολικής αγωγής που συνάντησα, στην πίσω αυλή του οποίου υπήρχαν συγκεντρωμένα παιδιά και ενήλικες, που όπως φαίνεται πραγματοποιούσαν κάποια εκδήλωση.
Αργά το απόγευμα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Σταματήσαμε ωστόσο για φωτογραφίες σε ένα διαφορετικό σημείο της κοιλάδας με όμορφους χρωματισμούς.
Κάποια στιγμή συναντήσαμε στη διαδρομή μας το μικρό γαϊδουράκι, που είχαμε δει νωρίτερα, να κυκλοφορεί μόνο του. Θορυβηθήκαμε αρχικά, αλλά ευτυχώς η μαμά του ήταν λίγο πιο πέρα. Δεν ήταν όμως μόνη της. Συνοδευόταν από ένα άλλο γαϊδούρι. Προσπαθήσαμε να διακρίνουμε εάν το νεοφερμένο ζώο ήταν αρσενικό και ίσως μπαμπάς του πουλαριού, αλλά μόλις κατεβήκαμε από το βαν για να φωτογραφίσουμε από κοντά τα ζώα, αυτά απομακρύνθηκαν.
Βρισκόμασταν στα μισά του δρόμου της επιστροφής, όταν έκαναν την εμφάνιση τους οι πρώτες ψιχάλες. Το είχα δει εγώ το όνειρο, αφού τα σύννεφα είχαν φανεί από νωρίς να γεμίζουν τον ορίζοντα του ουρανού. Στην αρχή δεν ανησύχησα. Σκεφτόμουν πως η ψιχάλα θα σταματούσε, όπως είχε γίνει και την προηγούμενη ημέρα. Αμ, δε! Μετά από λίγο άρχισε να βρέχει κανονικά και όσο πλησιάζαμε στη Σάλτα η βροχόπτωση γινόταν όλο και πιο έντονη. Μάλιστα, όταν πια βράδυ φτάσαμε έξω από το ξενοδοχείο μου, ήταν τόσο δυνατή που δυσκολεύτηκα να αποβιβαστώ από το βαν.
Δυστυχώς ο καιρός δεν θα μου επέτρεπε να βγω για βόλτα την τελευταία μου νύχτα στη Σάλτα, κάτι που όμως δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα. Εκτός εάν στην πλατεία υπήρχε πάλι κάποια εκδήλωση, όπως στις προηγούμενες δύο βραδιές, και την έχανα. Αλλά σκέφτηκα πως και να είχε προγραμματιστεί κάτι, με τέτοιον καιρό μάλλον θα ακυρωνόταν και κάπως ησύχασα. Είχα σταμπάρει όμως ένα ωραίο μαγαζί με κρασιά, το οποίο ήθελα να τιμήσω την τελευταία μου βραδιά, αλλά τι να κάνουμε. Αντί για αυτό χαλάρωσα στο ξενοδοχείο μου υπό τους ρομαντικούς ήχους της βροχής. Δεν έπρεπε να έχω παράπονο. Ενάντια στις προβλέψεις, ήταν η μοναδική ημέρα στη διάρκεια όλου του ταξιδιού μου, που η βροχή δεν θα μου επέτρεπε να κάνω κάτι. Εξάλλου ήταν και μια καλή ευκαιρία για να ετοιμάσω τις αποσκευές μου, αφού την επόμενη ημέρα αναχωρούσα από τη Σάλτα.
Αφού απολαύσαμε τις γεωλογικές διαμορφώσεις Garganta del Diablo και Anfiteatro, συνεχίσαμε τον δρόμο μας για την Καφαγιάτε. Ο ξεναγός συνέχεια μας έδειχνε διάφορους βραχώδεις σχηματισμούς, που υπήρχαν δεξιά και αριστερά της Ruta 68 που διασχίζαμε, και που ονοματίζονταν από το σχήμα τους σαν El Sapo (φρύνος), El Obelisco (οβελίσκος), Las Ventanas (παράθυρα), Los Castillos (κάστρα).
Προχωρώντας είδαμε κάποια στιγμή από τα παράθυρα του βαν μια απρόσμενα όμορφη εικόνα. Μια μαμά γαϊδούρα, χωρίς όμως τους αρνητικούς συσχετισμούς που φέρνει στο μυαλό το όνομα αυτό, κινούνταν στο πλάι του δρόμου μαζί με το πουλάρι της. Το χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη μας και βιαστικά προσπαθήσαμε να φωτογραφίσαμε τα δύο ζώα καθώς η εικόνα τους απομακρυνόταν από εμάς.
Μετά από ορισμένες ακόμα παρόμοιες εικόνες της κοιλάδας, το τοπίο άρχισε να αλλάζει, αφού κινούμασταν πλέον σε καλλιεργούμενες εκτάσεις, όπου κυριαρχούσαν οι αμπελώνες.
Σταματήσαμε σε ένα από τα πολλά οινοποιεία της περιοχής. Ακολούθησε η συνηθισμένη ενημέρωση του γκρουπ για τη διαδικασία παραγωγής του κρασιού. Πιο ενδιαφέρουσα ήταν σίγουρα η υπόγεια κάβα του οινοποιείου, καθώς και η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Δηλαδή, η δοκιμή των διάφορων τύπων κρασιών που παρήγε, μετά την αναγκαία παρουσίασή τους από τον υπεύθυνο, τον οποίο παρακολουθούσε με ιδιαίτερη προσοχή και ο σκύλος του. Αφού δοκιμάσαμε τα κρασιά και έγινε η αγορά φιαλών από όσους ήθελαν, αναχωρήσαμε για την πόλη.
| 
|
Η Καφαγιάτε είναι μια μικρή πόλη των 12.000 κατοίκων, που σε υψόμετρο 1.650 μ. αποτελεί το κέντρο της παραγωγής κρασιού της περιοχής. Οι αμπελώνες της επωφελούνται από το έδαφος, το υψόμετρο και το ήπιο κλίμα χαμηλής υγρασίας του τόπου. Οι ποικιλίες κρασιών Torrontés, Malbec, Cabernet, Tannat με το ιδιαίτερο άρωμα και την πλούσια γεύση τους, είναι από τις καλύτερες της Αργεντινής και έχουν διεθνή απήχηση.Φτάνοντας στην πόλη, είχε ήδη μεσημεριάσει και έτσι πήγαμε σε ένα εστιατόριο για το γεύμα μας. Εκεί θα δοκίμαζα ένα άλλο παραδοσιακό φαγητό της Σάλτα, το Cazuela de Cabrito. Ήταν ένα γευστικό πιάτο κατσαρόλας με κρέας κατσικιού (cabrito), μαγειρεμένο σε σάλτσα με λαχανικά και αρωματικά. Μετά το φαγητό περιηγήθηκα λίγο στην κεντρική πλατεία της μικρής πόλης, όπου βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της Παναγίας του Ροδαρίου. Πιο ενδιαφέρον πάντως μου φάνηκε λίγο πιο πέρα ένα σχολείο ή σχολή προσχολικής αγωγής που συνάντησα, στην πίσω αυλή του οποίου υπήρχαν συγκεντρωμένα παιδιά και ενήλικες, που όπως φαίνεται πραγματοποιούσαν κάποια εκδήλωση.
Δυστυχώς ο καιρός δεν θα μου επέτρεπε να βγω για βόλτα την τελευταία μου νύχτα στη Σάλτα, κάτι που όμως δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα. Εκτός εάν στην πλατεία υπήρχε πάλι κάποια εκδήλωση, όπως στις προηγούμενες δύο βραδιές, και την έχανα. Αλλά σκέφτηκα πως και να είχε προγραμματιστεί κάτι, με τέτοιον καιρό μάλλον θα ακυρωνόταν και κάπως ησύχασα. Είχα σταμπάρει όμως ένα ωραίο μαγαζί με κρασιά, το οποίο ήθελα να τιμήσω την τελευταία μου βραδιά, αλλά τι να κάνουμε. Αντί για αυτό χαλάρωσα στο ξενοδοχείο μου υπό τους ρομαντικούς ήχους της βροχής. Δεν έπρεπε να έχω παράπονο. Ενάντια στις προβλέψεις, ήταν η μοναδική ημέρα στη διάρκεια όλου του ταξιδιού μου, που η βροχή δεν θα μου επέτρεπε να κάνω κάτι. Εξάλλου ήταν και μια καλή ευκαιρία για να ετοιμάσω τις αποσκευές μου, αφού την επόμενη ημέρα αναχωρούσα από τη Σάλτα.
