Γερμανία Λουξεμβούργο Χριστούγεννα όπως πρέπει - Από το μεγάλο Δουκάτο στην πόλη των Ποντικιών.

[psilos3]

Εγώ πάντως θεωρώ ότι υπάρχει απαξίωση στην κουκλίστικη πολη του Λουξεμβούργου λόγω του υψηλού κόστους διαμονής. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το Μονακό.

Κι όπως συμβαίνει -τουλάχιστον- με τη μισή Ευρώπη. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να το διαπιστώσω, με λίγο ψάξιμο παραέξω βρήκα διαμονή, δεν είναι ανάγκη να μείνει κανείς στο κέντρο όπου όντως τα ξενοδοχεία είναι απλησίαστα.

 

[psilos3]

Παρ’ το απ’ την αρχή



Η σωστή η μέρα πρέπει να ξεκινήσει με καφέ και πρόγευμα, όμως όπως λέει και ο σοφός λαός, πρωινό ξενοδοχείου δίχως αυγά με μπεΐκα, δεν είναι πρωινό ξενοδοχείου. Ψωμί με σαλάμι τρώω και σπίτι μου.

Τέλος πάντων, με βαριά καρδιά βγήκα όχι πολύ νωρίς στην παγωμένη ακόμα πόλη. Δεν άλλαξε κάτι, το κρύο παρέμενε τσουχτερό, όμως λόγω της ημέρας και της ώρας έβλεπα επιτέλους αρκετό κόσμο στους δρόμους, κάτι ήταν κι αυτό:

Η ανοικτή και Χριστουγεννιάτικη υπενθυμίζω αγορά έδωσε την ευκαιρία στους Γερμανούς για επιπλέον ψώνια και οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσε πολύ η εικόνα ενός γεμάτου βιβλιοπωλείου (εγώ μπήκα να αγοράσω μαγνητάκι), κάτι που δυστυχώς δε βλέπουμε στα μέρη μας.

Το ευνοϊκό της όλης υπόθεσης ήταν πως επρόκειτο κυριολεκτικά για μικρή πόλη, με αποτέλεσμα τα αξιοθέατα να συγκεντρώνονται στο κέντρο της, κάτι που δεδομένων συνθηκών βοηθούσε πολύ. Η αρχή έγινε από το κτήριο που ξεκίνησε ως «εκκλησία του μοναστηριού των Αυγουστινιανών μοναχών» ,προτού τραβήξει απότομα την προσοχή μου το κανάλι:

Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή «St. Johann Baptist» ξεχωρίζει όπως είναι λογικό στο σημείο αυτό, καθώς πρόκειται για μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της πόλης, χτισμένη κατά το 14ο αιώνα, με το εμβληματικό ρολόι και τον πύργο που το φιλοξενεί να χρονολογείται ακόμη παλαιότερα:

Οι σημειώσεις μου με φέρανε σε μια διπλανή γειτονιά που θυμίζει ξεκάθαρα το μέρος της Γερμανίας στο οποίο βρισκόμουν, παράλληλα όμως κατέληγε σε έναν ακόμη από τους πύργους – πύλες της πόλης και μάλιστα τη δυτική οχύρωση αυτής με το όνομα «Westertor» που χρονολογείται σύμφωνα με αναφορές πίσω στο 1150!

Η διαδρομή που ακολούθησα με συγκεκριμένο στόχο συμπεριλάμβανε και το λεγόμενο σπίτι με τις επτά σκεπές «Siebendächerhaus» ,ένα βιοτεχνικό κτήριο που ανήκε στη συντεχνία των βυρσοδεψών και αποτελούσε απόλυτο σύμβολο της εμπορικής δύναμης της πόλης κατά τον Μεσαίωνα, πλαισιωμένο σχεδόν αρμονικά πλέον στο υπόλοιπο κομμάτι του Memmingen:

Αντιλαμβανόμενος πως βγαίνω λίγο εκτός κέντρου, έκανα μεταβολή παρατηρώντας την κλασσική μακέτα (είναι μακέτο τούτο το έργο όπως έλεγε μια ψυχή) της παλιάς πόλης, πασπαλισμένης από φρέσκο χιονάκι:

Δυστυχώς είχα πέσει στην περίπτωση που αναφέρω και στον πρόλογο μου, αυτή του ξηλώματος των Χριστουγεννιάτικων αγορών πριν τις γιορτές. Μπορείτε να φανταστείτε τι ωραίο θα συνέβαινε σ’ αυτήν εδώ την όμορφη πλατεία που φέρει το όνομα «Weinmarkt» ή αν προτιμάτε αγορά του κρασιού στα απλά Ελληνικά. Τι να πω, τουλάχιστον ευφάνταστο όνομα!

Ευκαιρίας δοθείσης ανηφόρισα προς το κανάλι που είχα δει την προηγούμενη νύχτα απέναντι από μια παρέα Γερμανών που μπεκρούλιαζε συζητούσε έντονα έξω από ένα Ιταλικό, προκειμένου να πάρω μερικές ωραίες φωτογραφίες, μιας και το μικρό ποτάμι ευνοούσε για κάτι τέτοιο:

Μια ανηφορίτσα που ξεκινάει αριστερά απ’ το τέλος του καναλιού με οδήγησε προς τη Γοτθική Εκκλησία του «St. Martin» , ίσως το πιο αναγνωρίσιμο θρησκευτικό και αρχιτεκτονικό σύμβολο του Memmingen, με την ιδιαίτερη αυτή σιλουέτα του πύργου με τον πράσινο τρούλο να προστίθεται το 1537:

Μια που ήμουν εκεί θεώρησα καλό να δω ακόμα ένα σημείο της λίστας μου, που –μαντέψτε- αφορούσε άλλη μία από τις πύλες της παλιάς πόλης του Memmingen με το όνομα «Westertor» ,η μόνη με τρούλο, κατασκευής του 17ου αιώνα εν αντιθέσει με όσες είδατε:

Είχα ήδη γυρίσει προς τη «Marktplatz» με απώτερο σκοπό τη φωτογράφιση, με τις λιγοστές καντίνες σε λειτουργία να δίνουν λίγο χρώμα στο Σαββατιάτικο μεσημέρι:

Ορίστε και το δημαρχείο με το θεόρατο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, αν και τώρα που το βλέπω θαρρώ πως είναι πολύ ωραιότερο υπό νυχτερινή λήψη, θυμίζοντας μου για κάποιο λόγο εκείνο στην κεντρική πλατεία του Rzeszów που είχα επισκεφτεί προ τριετίας:

Σειρά είχε ο διπλανός πύργος των μαγισσών «Hexenturm»,ένας από τους παλαιότερους πύργους της πόλης, με τη βάση του να χρονολογείται κι αυτός από το 1150 περίπου. Αν αναρωτιέστε από πού πήρε το όνομα του, αυτό συνέβη κατά τον 17ο αιώνα κατά την περίοδο των διώξεων, καθώς εκεί φυλακίζονταν γυναίκες που κατηγορούνταν για μαγεία, με το κολλητό του σπιτάκι να χρησιμοποιείται σήμερα από το δήμο ως αποθήκη:

Ακόμα ένα χαρακτηριστικό της περιοχής γύρω από την πλατεία είναι τα σπίτια με κατασκευή από ξύλινο σκελετό, αρκετά από τα οποία θα βρει κανείς μπροστά του. Μιας πλατείας όπου το δέντρο που προανέφερα έδινε ξεχωριστή εορταστική λάμψη:

Ο δρόμος αναγκαστικά με έφερε μπροστά από την Am Einlaß, την οποία πέρασα δίχως δισταγμό προκειμένου να γνωρίσω και την εκεί περιοχή

Βλέπετε το υγρό στοιχείο είναι τελικά χαρακτηριστικό γνώρισμα του Memmingen περικυκλώνοντας επί της ουσίας τα κτίσματα, δίνοντας οπωσδήποτε ξεχωριστό χρώμα στη μικρή αυτή γειτονιά:

Κατά τα φαινόμενα αυτός εδώ ο περίπατος παραπλεύρως του καναλιού και των τειχών της παλιάς πόλης θα ήταν πολύ πιο ωραίος την άνοιξη ή το καλοκαίρι, σκέψη που έκανα όσο προχωρούσα στη λεγόμενη διαδρομή Alte Stadtmauer, αντικρύζοντας ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά αμυντικά συστήματα στη νότια Γερμανία

Εξήλθα από την πύλη Luginsland του βόρειου τομέα με σκοπό να συνεχίσω για λίγο ακόμα τη πορεία μου πλάι από τις σπουδαίες αυτές ομορφιές:

Φανταστείτε πως θα ήταν αν είχαν διατηρηθεί στο ακέραιο και δε γκρεμιζόταν μέρος των τειχών το 1805, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, κάτι που επιβεβαίωνε και η μαρμάρινη επιγραφή πάνω τους:

Φανταστείτε ακόμα περισσότερο το πάρκο «Grimmelschanze» κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού:

Εμένα όμως δε με χαλάει καθόλου το χιονάκι…