Αλβανία Βοσνία-Ερζεγοβίνη Ιταλία Κροατία Μαυροβούνιο Σλοβενία And where we fall we will fall together...

[travellersoul.]

Μια μέρα στο δρόμο

Την επόμενη μέρα το πρωί σηκωθήκαμε, ετοιμαστηκαμε και ξεκινήσαμε καθώς είχαμε αρκετή ώρα στο δρόμο σήμερα και προβλεπόταν και πολλή ζέστη. Στόχος ήταν να φτάσουμε στη Νάπολη. Βασικά στο κατάλυμα μας που ήταν λίγο έξω από τη Νάπολη και εκεί θα μέναμε τρία βράδια. Αρκετές ώρες οδηγηση και με τον καύσωνα ήταν ακόμα πιο δύσκολο.

Από τη μέρα αυτή δεν έχω κάτι αξιοσημείωτο από κάποιο μέρος που επισκεφθήκαμε ή κάποιο μνημείο. Κατά το μεσημέρι κάναμε μια στάση κάπου έξω από τη Ρώμη γιατί τα είχαμε παίξει λίγο με τη ζέστη και θέλαμε λίγο να δεοσιστουμε οπότε η πρώτη σκέψη μας ηταν να ψάξουμε κάποια πισίνα που θα ήταν προσβάσιμη. Τελικά καταλήξαμε για αρκετές ώρες σε ένα Waterpark. Ήταν απολαυστικά. Δροσιστηκαμε στις πισίνες, παίξαμε στις νεροτσουληθρες σαν παιδιά και ήταν ό,τι έπρεπε για να γλιτώσουμε λίγο από τον καύσωνα τις μεσημεριανές ώρες.
Έτσι νωρίς το απόγευμα ξεκινήσαμε πάλι το δρόμο μας για να κατέβουμε προς το Νότο. Η διαδρομή ήταν όλη σε εθνική οπότε δεν είχε κάτι ενδιαφέρον. Είχε ήδη σουρουπωσει, με το ξενοδοχείο είχαμε μιλήσει ότι θα φτάναμε αργά και είχαμε συνεννοηθεί για το πώς θα μπούμε εφόσον δεν θα ήταν εκεί κάποιος να μας υποδεχτεί και λίγο πριν φτάσουμε άρχισε να καίει σχεδόν δίπλα μας στην εθνική φωτιά, την οποία τη βλέπαμε να εξαπλώνεται χωρίς ωστόσο κανείς γύρω μας να ταράζεται. Ευτυχώς όπως φάνηκε η έκταση δεν ήταν μεγάλη.
Τελευταία στάση πριν τω ξενοδοχείο ήταν ένα εστιατόριο δεξιώσεων που ήταν το μόνο ανοιχτό που βρήκαμε σχετικά κοντά στο κατάλυμα για να πάρουμε μια πίτσα να φάμε. Νοστιμότατη.
Φτάσαμε, λοιπόν, στο ξενοδοχείο κατάκοποι από όλη τη μέρα πιστεύοντας ότι η μέρα τελείωσε. Αλλά όχι! Ήμασταν στην είσοδο του ξενοδοχείου αλλά δεν βρίσκαμε πουθενά να πατήσουμε κωδικό για να ανοίξει η καγκελοπορτα της εισόδου. Ψάξε από εδώ, πήγαινε από εκεί, να ανταλλάσουμε μηνύματα με τον υπεύθυνο τίποτα. Προφανώς λίγο η κούραση, λίγο το ότι το ξενοδοχείο ήταν σε ένα μεγάλο κτήμα δεν παρατηρήσαμε ποτέ ότι 200 μέτρα πιο πέρα είχε άλλη είσοδο. Τα καταφέραμε λοιπόν. Φτάσαμε στο δωμάτιο και είχε έρθει η ώρα να ξεκουραστουμε.

 

[travellersoul.]

Amalfi Coast και υπερτουρισμός

Την επόμενη μέρα το πρωί σηκωθήκαμε, ετοιμαστηκαμε και κατεβήκαμε για πρωινό στο ξενοδοχείο. Το ξενοδοχείο που μείναμε 3 βράδια λέγεται Tenuta Oliva και ήταν πολύ value for money. Σε βολική τοποθεσία για τις εκδρομές που θέλαμε να κάνουμε σε Αμαλφι και Πομπηία, αρκετά οικονομικό και με πρωινό και μεγάλο ευρύχωρο δωμάτιο.

Αφού φάγαμε το πρωινό ξεκινήσαμε γεμάτοι όρεξη για να δούμε τα χωριουδάκια στο Amalfi Coast, αλλά είναι γνωστό ότι όταν εσύ κάνεις σχέδια ο θεός γελάει. Πού να ξέραμε την ταλαιπωρία που είχαμε μπροστά μας.

Συνολικά η διαδρομή είναι πανέμορφη αυτό είναι γεγονός και νομίζω ότι με τη μηχανή την ευχαριστηθηκαμε και καλύτερα. Έχει θάλασσα, έχει πράσινο, έχει βράχια, έχει γραφικότητα. Είναι πανέμορφα....αλλά το καλοκαίρι δεν θα έλεγα ότι ενδείκνυται λόγω υπερβολικού τουρισμού. Γινόταν στους δρόμους το αδιαχώρητο και όταν λέμε δρόμους δεν εννοούμε καμία λεωφόρο αλλά αρκετά στενά περάσματα από τα οποία προσπαθούσαν να περάσουν λεωφορεία, πούλμαν, αυτοκίνητα, μηχανάκια, βέσπες. Ευτυχώς με τη μηχανή καταφέρναμε να φεύγουμε γρήγορα από τα μποτιλιαρισματα αλλά για όποιον έχει αμάξι σίγουρα δεν το συνιστώ. Αυτό βέβαια που μας σόκαρε ήταν το πάρκινγκ. Δεν βρίσκαμε να παρκάρουμε πουθενά τη μηχανή και η επιλογή που είχαμε ηταν να την αφήνουμε σε πάρκινγκ σε κάθε χωριό που θέλαμε να επισκεφθούμε το οποίο οικονομικά ήταν απαγορευτικό αν σκεφτείτε ότι για τη μηχανή η χρέωση ήταν από 7 έως 10 ευρώ την ώρα. Το πιο επικο από όλα όσα είδαμε ήταν αστυνομία με Γερανό που σήκωνε νοικιασμένο αμάξι που είχε παρκάρει σε θέση μόνιμου κατοίκου. Δεν λέω ότι έκανε καλά που πάρκαρε αλλά νομίζω το πρόστιμο θα ήταν αρκετό.
Καταφέραμε να δούμε 1-2 χωριά που βρήκαμε να παρκάρουμε και στα υπόλοιπα περάσαμε από μέσα με τη μηχανή. Ευχαριστη διαδρομή και πάλι αλλά να πω την αλήθεια μου μας κούρασε η κατάσταση αυτή και μας εξάντλησε οπότε θυμάμαι να κάνουμε ένα διάλειμμα σε μια καντίνα πάνω στο δρόμο που είχε όμως ένα άνοιγμα και μπορούσαμε να απολαύσουμε τη θέα πίνοντας κάτι δροσιστικό.

Επόμενος στόχος να βρούμε κάπου να κάνουμε μια βουτιά να δροσιστούμε λίγο. Στις παραλίες να γίνεται χαμός, ο ένας πάνω στον άλλον και να μην έχει χώρο ούτε να πατήσεις άρα έπρεπε να βρούμε κάποια πιο ήρεμη που σήμαινε όχι εύκολα προσβάσιμη. Μετά λοιπόν από κατάβαση 40 λεπτών βρήκαμε μια ήρεμη παραλία με χοντρό βότσαλο, όχι κάτι φοβερό, στην οποια ήμασταν εμείς και κάτι Γάλλοι και αποφασίσαμε εκεί να κάνουμε τη βουτιά μας. Η κατάβαση για την παραλία συνολικά δεν άξιζε αλλά άξιζε για λίγη ηρεμία από το χάος που επικρατούσε γενικά. Καλά κατεβήκαμε με το ανέβασμα όμως τι γίνεται;; Αλλα 45 λεπτά ανάβαση και ήμασταν πάλι στο δρόμο. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει και τουλάχιστον είχε λίγο δροσιά. Κάναμε ένα πέρασμα από το Positano μέχρι την παραλία του κάτω στο οποίο εξακολουθούσε να γίνεται χαμός από κόσμο. Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και εμείς και συνεχίσαμε μέχρι ένα μαγαζί που δεν θυμάμαι σίγουρα πως λέγεται αλλά ήταν στο δρόμο πάνω αρκετά πιο έξω από το Positano. Καθίσαμε εκεί και απολαύσαμε με ηρεμία ένα κρασί και μια μπύρα με τον ήλιο να πέφτει και να βάφει τον ουρανό με ροζ και μωβ χρώματα βλέποντας από μακρυά τα όμορφα αλλά υπερβολικά τουριστικά χωριουδάκια. Να πω εδώ ότι π δρόμος της επιστροφής είχε λιγότερη κίνηση και τον απολαύσαμε πάλι γιατί το τοπίο εξακολουθουσε να είναι μαγικό.

Η μερα έκλεισε με βραδινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και ξεκούραση για την επόμενη μέρα που θα επισκεπτομασταν την Πομπηία.

 

[silversurfer]

Κ Απρίλιο που πήγαμε εμείς γινόταν χαμός στους δρόμους --- ο μονος τρόπος για να το απολάυσεις ειναι να είσαι στο δρόμο απο τις 06:00 το πρωί όπως έκανε ενας γνωστός μου

 

[travellersoul.]

Κ Απρίλιο που πήγαμε εμείς γινόταν χαμός στους δρόμους --- ο μονος τρόπος για να το απολάυσεις ειναι να είσαι στο δρόμο απο τις 06:00 το πρωί όπως έκανε ενας γνωστός μου

Μάλλον είναι ο μόνος τρόπος αλλά λόγω κούρασης ήταν ανέφικτο. Πάντως αυτός ο χαμός μας έκανε να μην έχουμε και τις πιο θετικές εντυπώσεις για το συγκεκριμένο μέρος.

 

[travellersoul.]

Πομπηία, ταξίδι πίσω στο χρόνο

Το επόμενο πρωι ξξυπνήσαμε και κατεβήκαμε στην αυλή του ξενοδοχείου για να φάμε το πρωινό μας πριν ξεκινήσουμε για την Πομπηία. Η διαδρομή ήταν σύντομη, αφήσαμε τη μηχανή σε ένα πάρκινγκ εκεί κοντά, βγάλαμε εισιτήρια, κατεβάσαμε την εφαρμογή στο κινητό μας και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στην πόλη της Πομπηίας.
Δεν θα παραθέσω ιστορικά στοιχεία, καθώς δεν τα έχω συγκρατήσει και διότι είναι εύκολο κανείς να βρει πληροφορίες.
Όμως θα πω ότι μου έκανε τεράστια εντύπωση το μέγεθος της πόλης, τα κτήρια, οι ζωγραφιές που είχαν μείνει σε ορισμένα από αυτά, το θέατρο, τα λουτρά. Ένιωθα σαν να ταξίδευα πίσω στο χρόνο και καθώς περπατούσαμε στα στενά της πόλης και μέσα στα κτήρια σκεφτόμουν ανθρώπους άλλης εποχής να περπατάνε εκεί που βαδιζαμε εμείς, να ζουν σε αυτά κτήρια, να έχουν την καθημερινότητα τους. Δέος! Αυτή η λέξη χαρακτηρίζει το πώς ένιωσα στην Πομπηία.

Δεν θυμάμαι πόσες ώρες περπατούσαμε στην Πομπηία, ούτε πώς πέρασαν πάρα το γεγονός ότι είχε καύσωνα και η ζέστη ήταν σε άλλα επίπεδα. Θεωρώ ότι είδαμε ένα ικανοποιητικό μέρος της πόλης και τα βασικά σημεία της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαμε περιθώρια να δούμε και άλλα. Φύγαμε λοιπόν αργά το μεσημέρι νωρίς το απόγευμα για την πόλη της Νάπολης.
Αντίστοιχα και εκεί αφήσαμε τη μηχανή σε πάρκινγκ μάλλον για να είμαστε σίγουροι ότι θα τη βρούμε και ξεκινήσαμε τη βόλτα στην πόλη. Να πω την αλήθεια δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Προφανώς δεν είχε σχέση με τις πόλεις του Βορρά αλλά μου έβγαλε και κάτι πιο παραμελημένο σε σχέση με τις πόλεις της Σικελίας που έκανα την σύγκριση στο μυαλό μου.
Επισκεφθηκαμε κατακομβες (εγώ για πρώτη φορά). Είχε ενδιαφέρον η επίσκεψη εκεί, μάθαμε πληροφορίες αλλά ήταν και λίγο ανατριχιαστικο να πω την αλήθεια. Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος και τα στομάχια μας να διαμαρτυρονται και τότε πέσαμε στη μεγάλη τουριστοπαγιδα της Νάπολης. Ποια άλλη; Η καλύτερη πίτσα στο πιο παλιό μαγαζί. Μια ώρα αναμονή για take away. Φυσικά πεντανοστιμη, φυσικά όχι κάτι που να την ξεχωρίζει με διαφορα από όλες τις υπόλοιπες πίτσες που φάγαμε.
Κουρασμένοι αλλά γεμάτοι γυρίσαμε στο δωμάτιο για ξεκούραση καθώς την επόμενη μέρα θα αναχωρουσαμε για την τελευταία στάση του ταξιδιού μας.

 

[travellersoul.]

Ματέρα, από την ένδεια στην πολυτέλεια

Δύο μέρες μας μας είχαν απομείνει ακόμα σε αυτό το ταξίδι και είχαμε αρχίσει να μελαγχολούμε σκεπτόμενοι την επιστροφή.
Το πρωί μας βρήκε να παίρνουμε το πρωινό μας στο ξενοδοχείο και να ετοιμαζόμαστε για να αναχωρήσουμε για το τελευταίο κατάλυμα που θα μέναμε.
Πρώτη στάση ήταν η πόλη φάντασμα Craco, η οποία εγκαταλειφθηκε το 1980 από τους κατοίκους της έπειτα από σεισμό και εκ τότε δεν έχει αναστηλωθεί και κατοικηθεί ποτέ ξανά. Δεν ξέραμε ότι η επίσκεψη στην πόλη γινόταν με προγραμματισμένη ξεναγήσεις και έτσι δεν μπορέσαμε να μπούμε μέσα δυστυχώς. Οπότε αρκεστηκαμε σε μια περιμετρική βόλτα και στο να πιούμε και να φάμε κάτι στην καντίνα που λειτουργούσε έξω από την πόλη.

Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέχρι το Airbnb που είχαμε κλείσει, περίπου 20 λεπτά από τη Ματέρα. Ο οικοδεσπότης μας ευγενέστατος, μας παραχώρησε το πάρκινγκ του για τη μηχανή, μας είχε ετοιμάσει διάφορες λιχουδιές για καλωσόρισμα και είχε εξασφάλισε μπύρες στο ψυγείο μας. Επομένως κάναμε το μπάνιο μας, ξεκουραστηκαμε και νωρίς το απόγευμα ξεκινήσαμε για τη Ματέρα.

Η Ματέρα είναι μια πέτρινη πόλη της Ιταλίας, γνωστή κάποτε και ως η "ντροπή" της Ιταλίας, καθώς ήταν μια πόλη που ζούσαν οι πιο φτωχοί κάτοικοι της περιοχής μέσα στην απόλυτη εξαθλίωση. Τα σπιτάκια πέτρινα σκαλισμένα μέσα στους βράχους σαν σπηλιές εκτείνονται πίσω, κατω, δεξιά και αριστερά από αυτό που επιφανειακά πιάνει το μάτι. Η κάποτε "ντροπή" της Ιταλίας σήμερα αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco και τα κάποτε εξαθλιωμενα μέσα στη βρώμα σπίτια πλέον είναι boutique ξενοδοχεία με αρκετά υψηλές τιμές ανά βράδυ. Η βόλτα στην πόλη μας άρεσε πολύ, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε σκαλιά, περιηγηθήκαμε στα στενά της και ήταν πάλι σαν να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο. Απολαύσαμε το όμορφο ηλιοβασίλεμα με θέα την πόλη και η βραδιά έκλεισε με φαγητό στην αυλή ενός εστιατορίου. Το τελευταίο μας βράδυ στην Ιταλία είχε φτάσει στο τέλος του και γεμάτοι εικόνες, γεύσεις και νέες εμπειρίες ήμασταν έτοιμοι να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής την επόμενη μέρα.

 

[travellersoul.]

Αλμπερομπέλο και Μονοπολη, last but not least.

Η επόμενη μέρα μας βρήκε να μαζεύουμε τα πράγματα μας και να παίρνουμε το πρωινό μας στο μπαλκονακι από το airbnbn μας. Είχαμε κάποιες ώρες μέχρι να αναχωρήσουμε με το πλοίο από το Μπάρι και είχαμε βάλει στο πρόγραμμα να δούμε το Αλμπερομπελο και τη Μονοπολη.

Ο καιρός ήταν μουντός όπως και η διάθεση μας καθώς το ταξίδι μας έφτανε στο τέλος της του αλλά ξεκινήσαμε για το γραφικό αυτό χωριό με τα άσπρα σπιτάκια με τους τρούλους. Το χωριό άκρως τουριστικό και γινόταν χαμός από κόσμο που είχε πλημμυρίσει την πλατεία, τα καφέ, τα τουριστικά μαγαζιά και τα σοκάκια. Κάναμε τη βόλτα μας και εμείς, περπατήσαμε ανάμεσα στα καλοδιατηρημενα σπιτάκια, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και αγοράσαμε και έναν κουμπαρά στο σχήμα από τα σπιτάκια για την αποταμίευση για το επόμενο ταξίδι μας.

Επόμενη στάση ήταν η Μονόπολη. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα. Είχε κόσμο φυσικά αλλά σε φυσιολογικά πλαίσια. Θύμιζε κάτι από ελληνικό νησί. Γραφικά μικρά σοκάκια και ασπα σπίτια με πολύχρωμα παράθυρα και ένα όμορφο λιμανάκι με βαρκούλες. Στη Μονοπολη αποφασίσαμε να φάμε και το τελευταίο μας γεύμα στην Ιταλία πριν αναχωρήσουμε.

Είχε φτάσει λοιπόν η ώρα της επιστροφής. Ανεβήκαμε στη μηχανή και ξεκινήσαμε για το Μπάρι. Εκεί που λέτε που σε όλο το ταξίδι μας είχε κάνει τέλειο καιρό λαι ακομα και με την κακοκαιρία στου Δολομιτες τη γλιτωσαμε, φαίνεται ότι μας το κρατούσε για το τέλος. Μισή ώρα πριν φτάσουμε στο Μπάρι μας έπιασε μια βροχή χωρίς προηγούμενο και γίναμε μούσκεμα μέχρι να φτάσουμε στο λιμάνι, καθώς η βροχή δεν σταματούσε με τίποτα. Με τα πολλά παραλάβαμε τα εισιτήρια μας και μας είχαν μείνει λίγα μέτρα μέχρι το πλοίο τα οποία επίσης τα κάναμε μέσα στη βροχή. Το ταξίδι μας είχε φτάσει στο τέλος του και είχε ήδη ξεκινήσει η αναζήτηση του επόμενου προορισμού. Τα Βαλκάνια και φυσικά η Ιταλία μας χάρισαν απίστευτες εικόνες και εμπειρίες και ένα ταξίδι πρωτόγνωρο για εμάς, χαραγμένο στη μνήμη μας, καθώς ήμασταν 25 μέρες σε δύο ρόδες και ελεύθεροι να ακολουθούμε κάθε μέρα την πορεία που θέλαμε.