Γερμανία Λουξεμβούργο Χριστούγεννα όπως πρέπει - Από το μεγάλο Δουκάτο στην πόλη των Ποντικιών.

[psilos3]

Εγώ πάντως θεωρώ ότι υπάρχει απαξίωση στην κουκλίστικη πολη του Λουξεμβούργου λόγω του υψηλού κόστους διαμονής. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το Μονακό.

Κι όπως συμβαίνει -τουλάχιστον- με τη μισή Ευρώπη. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να το διαπιστώσω, με λίγο ψάξιμο παραέξω βρήκα διαμονή, δεν είναι ανάγκη να μείνει κανείς στο κέντρο όπου όντως τα ξενοδοχεία είναι απλησίαστα.

 

[psilos3]

Παρ’ το απ’ την αρχή



Η σωστή η μέρα πρέπει να ξεκινήσει με καφέ και πρόγευμα, όμως όπως λέει και ο σοφός λαός, πρωινό ξενοδοχείου δίχως αυγά με μπεΐκα, δεν είναι πρωινό ξενοδοχείου. Ψωμί με σαλάμι τρώω και σπίτι μου.

Τέλος πάντων, με βαριά καρδιά βγήκα όχι πολύ νωρίς στην παγωμένη ακόμα πόλη. Δεν άλλαξε κάτι, το κρύο παρέμενε τσουχτερό, όμως λόγω της ημέρας και της ώρας έβλεπα επιτέλους αρκετό κόσμο στους δρόμους, κάτι ήταν κι αυτό:

Η ανοικτή και Χριστουγεννιάτικη υπενθυμίζω αγορά έδωσε την ευκαιρία στους Γερμανούς για επιπλέον ψώνια και οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσε πολύ η εικόνα ενός γεμάτου βιβλιοπωλείου (εγώ μπήκα να αγοράσω μαγνητάκι), κάτι που δυστυχώς δε βλέπουμε στα μέρη μας.

Το ευνοϊκό της όλης υπόθεσης ήταν πως επρόκειτο κυριολεκτικά για μικρή πόλη, με αποτέλεσμα τα αξιοθέατα να συγκεντρώνονται στο κέντρο της, κάτι που δεδομένων συνθηκών βοηθούσε πολύ. Η αρχή έγινε από το κτήριο που ξεκίνησε ως «εκκλησία του μοναστηριού των Αυγουστινιανών μοναχών» ,προτού τραβήξει απότομα την προσοχή μου το κανάλι:

Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή «St. Johann Baptist» ξεχωρίζει όπως είναι λογικό στο σημείο αυτό, καθώς πρόκειται για μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της πόλης, χτισμένη κατά το 14ο αιώνα, με το εμβληματικό ρολόι και τον πύργο που το φιλοξενεί να χρονολογείται ακόμη παλαιότερα:

Οι σημειώσεις μου με φέρανε σε μια διπλανή γειτονιά που θυμίζει ξεκάθαρα το μέρος της Γερμανίας στο οποίο βρισκόμουν, παράλληλα όμως κατέληγε σε έναν ακόμη από τους πύργους – πύλες της πόλης και μάλιστα τη δυτική οχύρωση αυτής με το όνομα «Westertor» που χρονολογείται σύμφωνα με αναφορές πίσω στο 1150!

Η διαδρομή που ακολούθησα με συγκεκριμένο στόχο συμπεριλάμβανε και το λεγόμενο σπίτι με τις επτά σκεπές «Siebendächerhaus» ,ένα βιοτεχνικό κτήριο που ανήκε στη συντεχνία των βυρσοδεψών και αποτελούσε απόλυτο σύμβολο της εμπορικής δύναμης της πόλης κατά τον Μεσαίωνα, πλαισιωμένο σχεδόν αρμονικά πλέον στο υπόλοιπο κομμάτι του Memmingen:

Αντιλαμβανόμενος πως βγαίνω λίγο εκτός κέντρου, έκανα μεταβολή παρατηρώντας την κλασσική μακέτα (είναι μακέτο τούτο το έργο όπως έλεγε μια ψυχή) της παλιάς πόλης, πασπαλισμένης από φρέσκο χιονάκι:

Δυστυχώς είχα πέσει στην περίπτωση που αναφέρω και στον πρόλογο μου, αυτή του ξηλώματος των Χριστουγεννιάτικων αγορών πριν τις γιορτές. Μπορείτε να φανταστείτε τι ωραίο θα συνέβαινε σ’ αυτήν εδώ την όμορφη πλατεία που φέρει το όνομα «Weinmarkt» ή αν προτιμάτε αγορά του κρασιού στα απλά Ελληνικά. Τι να πω, τουλάχιστον ευφάνταστο όνομα!

Ευκαιρίας δοθείσης ανηφόρισα προς το κανάλι που είχα δει την προηγούμενη νύχτα απέναντι από μια παρέα Γερμανών που μπεκρούλιαζε συζητούσε έντονα έξω από ένα Ιταλικό, προκειμένου να πάρω μερικές ωραίες φωτογραφίες, μιας και το μικρό ποτάμι ευνοούσε για κάτι τέτοιο:

Μια ανηφορίτσα που ξεκινάει αριστερά απ’ το τέλος του καναλιού με οδήγησε προς τη Γοτθική Εκκλησία του «St. Martin» , ίσως το πιο αναγνωρίσιμο θρησκευτικό και αρχιτεκτονικό σύμβολο του Memmingen, με την ιδιαίτερη αυτή σιλουέτα του πύργου με τον πράσινο τρούλο να προστίθεται το 1537:

Μια που ήμουν εκεί θεώρησα καλό να δω ακόμα ένα σημείο της λίστας μου, που –μαντέψτε- αφορούσε άλλη μία από τις πύλες της παλιάς πόλης του Memmingen με το όνομα «Westertor» ,η μόνη με τρούλο, κατασκευής του 17ου αιώνα εν αντιθέσει με όσες είδατε:

Είχα ήδη γυρίσει προς τη «Marktplatz» με απώτερο σκοπό τη φωτογράφιση, με τις λιγοστές καντίνες σε λειτουργία να δίνουν λίγο χρώμα στο Σαββατιάτικο μεσημέρι:

Ορίστε και το δημαρχείο με το θεόρατο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, αν και τώρα που το βλέπω θαρρώ πως είναι πολύ ωραιότερο υπό νυχτερινή λήψη, θυμίζοντας μου για κάποιο λόγο εκείνο στην κεντρική πλατεία του Rzeszów που είχα επισκεφτεί προ τριετίας:

Σειρά είχε ο διπλανός πύργος των μαγισσών «Hexenturm»,ένας από τους παλαιότερους πύργους της πόλης, με τη βάση του να χρονολογείται κι αυτός από το 1150 περίπου. Αν αναρωτιέστε από πού πήρε το όνομα του, αυτό συνέβη κατά τον 17ο αιώνα κατά την περίοδο των διώξεων, καθώς εκεί φυλακίζονταν γυναίκες που κατηγορούνταν για μαγεία, με το κολλητό του σπιτάκι να χρησιμοποιείται σήμερα από το δήμο ως αποθήκη:

Ακόμα ένα χαρακτηριστικό της περιοχής γύρω από την πλατεία είναι τα σπίτια με κατασκευή από ξύλινο σκελετό, αρκετά από τα οποία θα βρει κανείς μπροστά του. Μιας πλατείας όπου το δέντρο που προανέφερα έδινε ξεχωριστή εορταστική λάμψη:

Ο δρόμος αναγκαστικά με έφερε μπροστά από την Am Einlaß, την οποία πέρασα δίχως δισταγμό προκειμένου να γνωρίσω και την εκεί περιοχή

Βλέπετε το υγρό στοιχείο είναι τελικά χαρακτηριστικό γνώρισμα του Memmingen περικυκλώνοντας επί της ουσίας τα κτίσματα, δίνοντας οπωσδήποτε ξεχωριστό χρώμα στη μικρή αυτή γειτονιά:

Κατά τα φαινόμενα αυτός εδώ ο περίπατος παραπλεύρως του καναλιού και των τειχών της παλιάς πόλης θα ήταν πολύ πιο ωραίος την άνοιξη ή το καλοκαίρι, σκέψη που έκανα όσο προχωρούσα στη λεγόμενη διαδρομή Alte Stadtmauer, αντικρύζοντας ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά αμυντικά συστήματα στη νότια Γερμανία

Εξήλθα από την πύλη Luginsland του βόρειου τομέα με σκοπό να συνεχίσω για λίγο ακόμα τη πορεία μου πλάι από τις σπουδαίες αυτές ομορφιές:

Φανταστείτε πως θα ήταν αν είχαν διατηρηθεί στο ακέραιο και δε γκρεμιζόταν μέρος των τειχών το 1805, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, κάτι που επιβεβαίωνε και η μαρμάρινη επιγραφή πάνω τους:

Φανταστείτε ακόμα περισσότερο το πάρκο «Grimmelschanze» κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού:

Εμένα όμως δε με χαλάει καθόλου το χιονάκι…

 

[psilos3]

Υπόλοιπο Memmingen & επιστροφή στα …Ελληνικά Χριστούγεννα



Διάφορες σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό μου, ωστόσο ήθελα να περιηγηθώ λίγο ακόμα στην Altstadt, τουλάχιστον όσο διαρκούσε η μέρα. Ένα κτήριο που βρέθηκε στο πέρασμα μου ήταν το Zum Strauß, ένα ιστορικό πανδοχείο/εστιατόριο με τον χαρακτηριστικό πυργίσκο του, δείγμα κλασσικής Βαυαρικής αρχιτεκτονικής:

Μιας και βρισκόμουν στην περιοχή αυτή, είπα να περάσω ξανά από ένα – δυο σημεία προκειμένου να τα φωτογραφίσω υπό φυσικό φως, όπως ο Ulmer Tor:

Η το ιδιαίτερο κανάλι που με έβγαζε σχεδόν από την παλιά πόλη:

Δείχνοντας τη δέουσα προσοχή πέρασα ξανά μέσα από το χιόνι -που μου λείπει τους τελευταίους χειμώνες δε σας κρύβω- από την πλατεία Westertorplatz ή το Πάρκο Grimmels αν προτιμάτε. Δείτε με προσοχή την εικόνα με την τοιχογραφία, μιας κι απ’ ότι διαβάζω η τέχνη Lüftlmalerei (τοιχογραφίες σε προσόψεις) είναι πολύ διαδεδομένη στη Βαυαρία και συχνά διηγείται την ιστορία του κτιρίου ή του ιδιοκτήτη:

Η ταμπέλα σ’ ένα τοίχο στη μέση του πουθενά μου έδινε ίσως κάποιο προμήνυμα για το κοντινό μέλλον, την ίδια ώρα που λίγο μετά αντίκρυζα ένα ξενοδοχείο με το ίδιο ακριβώς όνομα με αυτό που έμενα, το οποίο όμως ήταν στις σημειώσεις μου για εντελώς διαφορετικό λόγο:

Πριν από αυτό όμως όφειλα μια επίσκεψη και στο μνημείο της Εβραϊκής Συναγωγής (Jüdisches Denkmal), το οποίο έχει ανεγερθεί ακριβώς στο σημείο όπου βρισκόταν η συναγωγή του Memmingen, που καταστράφηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του πογκρόμ της "Νύχτας των Κρυστάλλων" τον Νοέμβριο του 1938:

Συνεχίζοντας για λίγο ακόμα τη βόλτα σε μια διαφορετική , πιο αριστοκρατική πλευρά του Memmingen έπεσα και πάνω στη βίλα της οδού Schweizerberg, ένα εξαιρετικό δείγμα αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ού αιώνα:

Δεν είχα αντιληφθεί καθόλου πόσο με είχε επηρεάσει το κρύο, παρά μόνο όταν πέρασα την πόρτα της κλασσικής μπυραρίας «Joesepp's Brauhaus» που έχει κοινή είσοδο με το ξενοδοχείο που ανέφερα πιο πάνω. Το κατάλαβα όταν ξεφορτώθηκα τα γάντια και τα λοιπά αξεσουάρ και είδα τα παγωμένα χέρια μου. Ένας τρόπος υπήρχε να ξεπεράσω αυτό το σοκ και το γνωρίζετε νομίζω άπαντες, Γερμανική σύσταση:

Δοκίμασα αρκετά από τα πολύ ωραία μενού φρέσκιας μπύρας, επειδή όμως θα καθόμουν κανένα δίωρο βλέποντας παράλληλα το μπασκετάκι στο κινητό για να πάρω άλλη μια σύγχυση (Άρης είσαι), αποφάσισα να τιμήσω κι ένα πιάτο της τοπικής κουζίνας που είχα λαχταρήσει πολύ. Οι συστάσεις περιττές:

Κάπως έτσι, γεμάτος από μπύρα, φαγητό και ζεστασιά κι αφού έκανα και μια μικρή περιήγηση στα καζάνια του ωραίου ζυθοποιείου βγήκα και πάλι νωρίς το απόγευμα στην κρύα πόλη, με ακόμη καλύτερη σίγουρα διάθεση:

Αποφασισμένος για εξάσκηση του δύσκολου χόμπι της νυχτερινής φωτογράφισης, κατηφόρισα με φόρα ως τη «Weinmarkt» σ’ ένα σαφώς Χριστουγεννιάτικο και στολισμένο σκηνικό:

Δείτε πόσο πιο ωραίο φάνταζε ‘κείνη την ώρα το στενάκι με την εκκλησία του «St. Martin» στο βάθος:

Αλλά και η πλατεία του δημαρχείου που μου επιτρέπετε, επιβάλλεται να ρίξω άλλη μία εικόνα στη παρούσα ιστορία:

Έχοντας βάλει ως στόχο την επιστροφή στο ξενοδοχείο για ανασύνταξη, προχώρησα με φόντο το «Kreuzherrnsaal» ,ασκώντας παράλληλα μερικές ακόμη φιλότιμες προσπάθειες φωτογράφισης.

Βλέπετε και νομίζω είναι ξεκάθαρο πως κυκλοφορούσε πολύ περισσότερος κόσμος, ίσως επειδή ήταν Σαββατόβραδο, ίσως πάλι επειδή η μέρες των Χριστουγέννων είχαν κιόλας τελειώσει με τα καταστήματα εστίασης να δουλεύουν στο σύνολο τους:

Αφού ξεκουράστηκα λίγο κι ετοιμάστηκα, ντύθηκα ακόμη καλύτερα θέλοντας ν’ αντιμετωπίσω το έντονο βραδινό κρύο και κατηφόρισα και πάλι στους δρόμους της πόλης παίρνοντας την άγουσα προς το «Treff bar» που δεν ξέρω για ποιο λόγο είχα στις σημειώσεις μου:

Το μαγαζί είναι και κάνει αυτό που υπόσχεται. Αυθεντική Γερμανική λεχρίτικη ατμόσφαιρα για αυθεντικά Γερμανικά μπεκρόμουτρα, ότι κοντινότερο δηλαδή στην κουλτούρα (την ποια; ) της χώρας που με φιλοξενούσε. Ίσως αν είχα κάποιον μαζί μου να καθόμουν περισσότερο, στην προκειμένη δε με σήκωνε όμως το κλίμα οπότε ήπια μία φυτίλι που την πλήρωσα και σε πολύ χαμηλή τιμή κι αναχώρησα:

Για αρχή είχα ανάγκη τον δροσερό αέρα, κάνοντας μια μεγάλη βόλτα στη νυχτερινή πόλη έως την Weinmarkt, αντικρύζοντας για πρώτη φορά ξεκάθαρα και την «Freiheitsbrunnen» ,τη στήλη δηλαδή της ελευθερίας (μιας και οι Γερμανοί φημίζονται αν μη τι άλλο) με τον έντονο φωτισμό της, που βρίσκεται εκεί για να υπενθυμίσει ότι είμαστε στην πόλη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τρομάρα μας.

Αφήνοντας αυτά τα γραφικά είπα να πιάσω τα άλλα, τα λιγότερο γραφικά όπως τις μεγάλες φωτεινές καμπάνες που πέτυχα πιο πάνω και με άρεσαν, έτσι ανάμεσα στα παραδοσιακά κτίσματα ως μέρος του εορταστικού διακόσμου της πόλης:

Ας πάμε όμως σε κάτι πραγματικά όμορφο, μιας και η βραδιά αλλά και η επίσκεψη μου στην πόλη έπρεπε να κλείσει όπως άνοιξε, δηλαδή σ’ ένα σοβαρό μπαρ όπως αυτό της «Kelly’s» μιας και το σκαμπό μου με περίμενε για να μου δώσει κίνητρο να δοκιμάσω και πάλι τις εκλεκτές ποικιλίες. Άλλο που δεν ήθελα…

Όσο για την επόμενη ημέρα; Δεν είχε να προσφέρει τίποτε άλλο πέρα από την επιστροφή, μιας και η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις δέκα το πρωί, έτσι όπως φαντάζεστε βρισκόμουν αρκετά νωρίς στον κεντρικό σταθμό των τρένων (και λεωφορείων) για τη μετάβαση στο αεροδρόμιο.

Αυτό που συμπέρανα όμως και μου άρεσε είναι πως το συγκεκριμένο αεροδρόμιο είναι αρκετά κομβικό εξυπηρετώντας τρεις χώρες, με τη σύνδεση του κατ’ επέκτασιν με τα τρένα να είναι άμεση κι εύκολη, δίνοντας μου σίγουρα πολλές περισσότερες ιδέες για μελλοντική επίσκεψη. Να ναι καλά η Ryan…

Ψώνισα το ντόπιο κρασάκι μου και μπήκα στην ουρά περιμένοντας κι εγώ τη σειρά μου για την επιβίβαση, κάτι που έγινε τελικά με ολιγόλεπτη καθυστέρηση εκτός της αίθουσας, έτσι για να μη ξεχάσουμε του κρύο. Εξάλλου το λιγοστό παγωμένο χιονάκι που είχε πέσει συνηγορούσε σ’ αυτό.

Μια υπέροχη πτήση πάνω από τα εξίσου χιονισμένα βουνά θα με μετέφερε πίσω στην Ελλάδα, προκειμένου να τελειώσω την εκδρομή όπως την άρχισα.

Σε τραπέζι. Τραπέζι εορταστικό με όλα τα καλά του κόσμου, χειροποίητο τσίπουρο και μια τηγανιά αγριογούρουνο που ακόμα και τώρα που τη σκέφτομαι μου πέφτουν τα σαγόνια.

Χριστούγεννα. Όπως πρέπει!