Ελλάδα 1984 Γαμήλιο ταξίδι 20 ημερών στη Κρήτη με μηχανή και σκηνή.

[varioAthens]

Για την ακρίβεια προτείνω να δημιουργηθεί κατηγορία για ρετρό ιστορίες (το έχω ξανα-ματαπροτείνει νομίζω)

Εγω λεω να δημιουργηθει και για γαμήλια να γραψει ο καθενας την ιστορια του

 

[Sam-chal]

Ένα μεγάλο πρόβλημα τότε ήταν η επικοινωνία με τους γονείς μας που είχαν προβλήματα υγείας. Κάθε μέρα είχαμε την ανάγκη να μιλήσουμε τηλεφωνικά μαζί τους και να βεβαιωθούμε πως είναι καλά. Φυσικά η επικοινωνία γινόταν από τηλεφωνικούς θαλάμους.
Σε επόμενα κεφάλαια θα διαβάσετε μηχανικό πρόβλημα μηχανής, ένα αγκάθι που άλλαξε όλο τον υπόλοιπο σχεδιασμό και έναν τύπο που μας έκλεισε τον δρόμο στη μέση του πουθενά. Ένα αναπάντεχο ξύπνημα χαράματα. Και μια γνωριμία που κατέληξε σε βαθιά φιλία και κουμπαριά.
Υπομονή, 20 μέρες ήταν αυτές ...

 

[arabickostas]

Ο νεανικός ενθουσιασμός, η άγνοια και ο μη σωστός προγραμματισμός… αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα.
-------------------
Να σημειώσω ότι υπήρξαν διάφορα απρόοπτα σε αυτό το ταξίδι που παρ’ όλα αυτά περάσαμε πολύ όμορφα και μας άφησε μια γλυκιά ανάμνηση. Έχει αρκετή συγγραφική δουλειά αυτή η ιστορία, δεν είμαι πολύ καλός και γρήγορος στο γράψιμο αλλά κάνετε υπομονή γιατί πρέπει να δουλέψει και ο τυμβωρύχος του μυαλού και να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα απορρίπτοντας κάποια που έχει φτιάξει το μυαλό από μόνο του γιατί έτσι γουστάρει η πραγματική νοημοσύνη.
Επίσης όσον αφορά φωτογραφίες βρήκα το άλμπουμ αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι με τις νεανικές μούρες μας μέσα τις οποίες δεν θέλω να εκθέσω για να μην γίνονται συγκρίσεις τότε και τώρα! Θα σκαναριστούν και η ΑΙ θα φροντίσει να μας εξαφανίσει!
----------------------
Πάμε λοιπόν…
Πρωινό ξύπνημα φορέσαμε άνετα αθλητικά παπούτσια και με εφόδια νερό και κάτι μπισκοτάκια καβαλάμε τη μηχανή και βουρ. Φτάνουμε στον Ομαλό μετά από μια διαδρομή ανάβασης και παρκάρουμε σχεδόν δίπλα από την είσοδο για το Ξυλόσκαλο (είσοδος και πρώτο τμήμα καθόδου στο φαράγγι).
Βγάζουμε τα εισιτήρια εισόδου, νομίζω δωρεάν ήταν, και αρχίζουμε την απότομη κατάβαση θαυμάζοντας τη δουλειά που είχαν κάνει για την κατασκευή του ξυλόσκαλου.
Τελειώνοντας την απότομη κατάβαση συνεχίσαμε κατηφορίζοντας με μικρά ελαφρά ανηφορικά κομμάτια για να παρακάμψουμε κάποια δύσκολα σημεία ενώ θαυμάζαμε τα τοπία και μεγαλείου της φύσης ακολουθώντας την ρεματιά.
Περάσαμε τον Χριστό που δεν θυμάμαι αν ήταν από τότε χώρος ανάπαυσης, δεν σταματήσαμε, προχωρήσαμε προς τις Πόρτες, στο πιο εντυπωσιακό και πιο στενό σημείο του φαραγγιού. Νερό κυλούσε πολύ λίγο και έτσι δεν χρειάστηκε να βρέξουμε τα πόδια μας αφού πατούσαμε από πέτρα σε πέτρα. Σε όλη τη διαδρομή σταματούσαμε μόνο για φωτογραφίες. Συνεχίσαμε και φτάσαμε στην Αγία Ρουμέλη!
Μάλιστα! Τώρα;;; Η μηχανή επάνω. Το πλοίο πάει Σφακιά, εμείς θέλουμε Χανιά, σωστά;
Έλα μωρέ πάμε πίσω δεν είναι τίποτα… Θα ανέβουμε Ομαλό και θα πάρουμε τη μηχανή να κατέβουμε Χανιά.
Ξεκινήσαμε την ανάβαση, μια χαρά! Όσο όμως πιάναμε τις ανηφοριές άρχιζαν τα δύσκολα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή… Κάτω το κεφάλι και ανάβαση. Κατάκοποι φτάσαμε στη βάση του Ξυλόσκαλου και εκεί άρχισε το μαρτύριο. Εγώ είχα λίγο περισσότερες δυνάμεις και έδινα κουράγιο στην σύζυγο. Κάναμε 10 σκαλιά, σταματούσαμε… ρίχναμε το βλέμμα προς τα επάνω και τα σκαλιά ήταν σχεδόν κατακόρυφα και ατελείωτα!
- Δεν αντέχω άλλο, άσε με, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ!
- Κάνε κουράγιο 15 σκαλιά ακόμα είναι (ούτε ήξερα πόσα ακόμα…)
Και πιασμένοι χέρι χέρι ανεβαίναμε σιγά με την ίδια επαναλαμβανόμενη στιχομυθία.
Η κούραση ήταν απίστευτη. Τα πόδια με το ζόρι ανέβαιναν τα σκαλιά.
Φτάσαμε να ανεβαίνουμε 2-3 σκαλιά και να σταματάμε.
Με τα πολλά λίγο πριν σκοτεινιάσει, τελείως εξαντλημένοι και καταϊδρωμένοι φτάσαμε στην πολυπόθητη είσοδο (έξοδο για εμάς).
Πήραμε το χαρτάκι εξόδου (κάπου τα έχω κρατήσει αυτά τα χαρτάκια, αν τα βρω θα τα ποστάρω) από έκπληκτα μάτια του φύλακα όταν του εξηγήσαμε ότι κατεβήκαμε και ανεβήκαμε αυθημερόν το φαράγγι.
Το φαράγγι έχει μήκος 17,7 χιλιόμετρα, επί δύο μας κάνει 35,4 χιλιόμετρα.
Το κρύο επάνω δεν ήταν υποφερτό παρά τα λεπτά αντιανεμικά που φορέσαμε.
Στο κατέβασμα για τα Χανιά με την μηχανή δυσκολεύτηκα γιατί κρύωνα τόσο από το κρύο όσο και από την εξάντληση.
Φτάνοντας στο κάμπινγκ κάναμε ένα μπάνιο και ξαπλώσαμε στη σκηνή να ξεκουραστούμε καμια ώρα και να παμε για φαγητό.
Σηκωθήκαμε με τα χίλια ζόρια με τα πόδια να πονάνε αφόρητα. Ειδικά οι τετρακέφαλοι σχεδόν αρνούνταν να λειτουργήσουν! Πόνους τους οποίους μας τους κληρονόμησαν και για τις 2-3 επόμενες ημέρες πιο ήπιους βέβεια. Ευτυχώς στο εστιατόριο πήγαμε εποχούμενοι και εποχούμενοι γυρίσαμε για να πέσουμε σε βαθύ λήθαργο μέχρι αργά το πρωί.

Τέτοια κούραση δεν έχω ξαναπεράσει παρότι έχω υπηρετήσει στους Πεζοναύτες με πορείες 80 χιλιομέτρων, ασκήσεις κ.ά…
(και η περιπέτεια το γαμήλιο ταξίδι συνεχίζεται, συντονιστείτε!)

Εχω κατεβει το φαραγγι 4 φορες σαν παιδι, φοιτητης και μετεπειτα αλλες δυο φορες. Οσο πιο προσφατα τοσο πιο δυσκολο ηταν ( τι ανακαλυψη ε? ). Τις ελαχιστες φορες που εβλεπα καποιον να ανεβαινει αναποδα σκεφτομουν γιατι το κανουν αυτο, το θεωρουσα ανωμαλο να κανεις κατι τετοιο, σκετη αυτοκτονια? Εσυ εισαι υπερηρωας, αυθημερον πανω κατω!!!

 

[Sam-chal]

Η αρχική φωτογραφία

και η διόρθωση με ΑΙ

Απορώ κι εγώ πως ταξιδεύαμε έτσι...

 

[Sam-chal]

Το ξημέρωμα μας βρήκε με πόνους στα πόδια οπότε αποφασίσαμε να έχουμε μια χαλαρή μέρα. Ο χάρτης απλώθηκε και επιλέξαμε να κάνουμε την διαδρομή μέχρι τα Σφακιά.
Εννοείτε ότι δεν κουβαλούσαμε όλα τα μπαγκάζια μας συνέχεια γιατί τα αφήναμε στη σκηνή. Η διαδρομή ήταν με μια άγρια ομορφιά. Φτάνοντας διαψεύστηκε ο μύθος για τους «άγριους Σφακιανούς». Ευγενέστατοι και φιλικοί επομένως ήταν εκ των ουκ άνευ το να καθίσουμε και να φάμε ψαράκια Λιβυκού! Βολτάραμε λίγο στην περιοχή για να χωνέψουμε.
Χαλαρά και εφόσον η μέρα ήταν μεγάλη αποφασίσαμε να πεταχτούμε μέχρι το Φραγκοκάστελο το οποίο τότε ήταν ένα κτίριο χωρίς σκεπή, δεν υπήρχαν φύλακες και περιφράξεις. Το τριγυρίσαμε, μπήκαμε μέσα, δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σκεφτήκαμε όμως μήπως κάναμε λάθος που δεν πήραμε τη σκηνή για να διανυκτερεύσουμε εκεί σε ελεύθερο κάμπινγκ ώστε να δούμε τους θρυλούμενους Δροσουλίτες, (οπτικό φαινόμενο που εμφανίζεται στο τέλος του Μαΐου και τις αρχές του Ιουνίου) αλλά θυμηθήκαμε ότι τον Αύγουστο δεν παρατηρούνται. Επιστρέψαμε Χανιά για λίγη ξεκούραση και νυχτερινή διασκέδαση σε disco.
Την επομένη θα φεύγαμε για Ρέθυμνο.

Φραγκοκάστελο

 

[mariath]

Η αρχική φωτογραφία View attachment 527052
και η διόρθωση με ΑΙ
View attachment 527053
Απορώ κι εγώ πως ταξιδεύαμε έτσι...

Οι αρχικές φωτογραφίες είναι υπέροχες. Κουβαλάνε κάτι από την μαγεία της εποχής. Άσε που αντανακλούν και το ξεθωριασμένο της μνήμης. Δεν χρειάζονται καμία διόρθωση.

 

[evaT]

Επιστρέψαμε Χανιά για λίγη ξεκούραση και νυχτερινή διασκέδαση σε disco

Πεθαίνω

 

[Sam-chal]

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς και αφού μαζέψαμε τη σκηνή και φορτώσαμε τη νταλίκα μηχανή πήγαμε για καφέ και να τσιμπήσουμε κάτι για πρωινό στο παλιό λιμάνι. Αφού το απολαύσαμε για ακόμη μια φορά ξεκινήσαμε για το Ρέθυμνο με ενδιάμεση στάση στη Γεωργιούπολη.
Εντοπίσαμε ένα camping, στήσαμε τη σκηνή, απελευθερωθήκαμε από τα περιττά και μπήκαμε στην πόλη για περιήγηση.
Αυτά που θυμάμαι ήταν το λιμάνι και ότι ανεβήκαμε σε κάποιο μιναρέ για να δούμε την πόλη από ψηλά.
Είμασταν και είμαστε ταξιδιώτες της διαδρομής οπότε καβαλήσαμε πάλι τη μηχανή για να επισκεφτούμε τη Μονή Αρκαδίου.

Σε όλες τις μετακινήσεις μας σταματούσαμε σε καφενεία για καφέ ή τσικουδιά ανάλογα με την ώρα. Σχεδόν πάντα είχαμε και ένα επιπλέον κέρασμα από κάποιον άγνωστο σε μας Κρητικό. Οι τιμές ήταν απίστευτα χαμηλές σε σχέση με την ηπειρωτική Ελλάδα (για αστικά κέντρα μιλάμε).
Σε όλες τις εξορμήσεις μας όπου ήταν δυνατόν η επιστροφή γινόταν από άλλο δρόμο και ας ήταν περισσότερα τα χιλιόμετρα.

Επιστροφή λοιπόν στο Ρέθυμνο, ξεκούραση και χαλαρή νυχτερινή βόλτα στην πόλη.

Η επόμενη μέρα είχε επίσκεψη στη Μονή Πρεβέλης και μετά μπάνιο στην πανέμορφη και σχεδόν παρθένα ακόμη παραλία.
Εντελώς χαλαρή μέρα γιατί η επόμενη είχε περισσότερα μέρη για επίσκεψη.

 

[evaT]

Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς και αφού μαζέψαμε τη σκηνή και φορτώσαμε τη νταλίκα μηχανή πήγαμε για καφέ και να τσιμπήσουμε κάτι για πρωινό στο παλιό λιμάνι. Αφού το απολαύσαμε για ακόμη μια φορά ξεκινήσαμε για το Ρέθυμνο με ενδιάμεση στάση στη Γεωργιούπολη.
Εντοπίσαμε ένα camping, στήσαμε τη σκηνή, απελευθερωθήκαμε από τα περιττά και μπήκαμε στην πόλη για περιήγηση.
Αυτά που θυμάμαι ήταν το λιμάνι και ότι ανεβήκαμε σε κάποιο μιναρέ για να δούμε την πόλη από ψηλά.
Είμασταν και είμαστε ταξιδιώτες της διαδρομής οπότε καβαλήσαμε πάλι τη μηχανή για να επισκεφτούμε τη Μονή Αρκαδίου.

Σε όλες τις μετακινήσεις μας σταματούσαμε σε καφενεία για καφέ ή τσικουδιά ανάλογα με την ώρα. Σχεδόν πάντα είχαμε και ένα επιπλέον κέρασμα από κάποιον άγνωστο σε μας Κρητικό. Οι τιμές ήταν απίστευτα χαμηλές σε σχέση με την ηπειρωτική Ελλάδα (για αστικά κέντρα μιλάμε).
Σε όλες τις εξορμήσεις μας όπου ήταν δυνατόν η επιστροφή γινόταν από άλλο δρόμο και ας ήταν περισσότερα τα χιλιόμετρα.

Επιστροφή λοιπόν στο Ρέθυμνο, ξεκούραση και χαλαρή νυχτερινή βόλτα στην πόλη.

Η επόμενη μέρα είχε επίσκεψη στη Μονή Πρεβέλης και μετά μπάνιο στην πανέμορφη και σχεδόν παρθένα ακόμη παραλία.
Εντελώς χαλαρή μέρα γιατί η επόμενη είχε περισσότερα μέρη για επίσκεψη.

εγώ αυτό που θυμάμαι έντονα από εκείνες τις πρώτες διακοπές με τον πρώην, εκτός από τα κεράσματα παντού, που ψάχναμε δωμάτια γιατί φυσικά τότε δεν είχες την επιλογή να κλείσεις νωρίτερα και βρίσκαμε κάτι διαμαντάκια, νεόχτιστα στούντιο τα οποία περίσσευαν από τα γκρουπ και μας τα έδιναν σε τιμή ξεφτίλα γιατί ήταν ήδη πληρωμένα από τα μεγάλα πρακτορεία του εξωτερικού.

 

[Sam-chal]

Πρωινό ξύπνημα, φρέσκοι και αφού οι πόνοι στα πόδια μας είχαν αφήσει φορτώσαμε ξανά την μηχανή, ψάξαμε για φούρνο, πήραμε τυρόπιτες και κουλουράκια για να τσιμπάμε στη διαδρομή ξεκινήσαμε χωρίς τα μπαγκάζια αφού θα γυρνούσαμε πάλι Ρέθυμνο.
Πρώτη στάση στους Υστερομινωικούς τάφους των Αρμένων και συνεχίσαμε με στάση στο Σπήλι όπου ξεκουραστήκαμε λίγο στην πλατεία ενώ δροσιστήκαμε από το δροσερό νερό που έτρεχε τις 25 ( ! ) λεοντοκέφαλες κρήνες.
Επόμενη στάση η Αγία Γαλήνη, αφού κάναμε μερικές βόλτες και καθίσαμε να φάμε ψαράκια.
Τυμπάκι με τα πολυάριθμα θερμοκήπια και απαραίτητη στάση στον αρχαιολογικό χώρο της Φαιστού.
Είχαμε αποφασίσει να κατασκηνώσουμε σε παραλία οπότε τα Μάταλα ήταν το ιδανικό μέρος. Φτάσαμε απόγευμα, ο κόσμος δεν ήταν ιδιαίτερα πολύς, δυο τρεις ηλικιωμένεοι είχαν την αμφίεση των παιδιών των λουλουδιών, στήσαμε την σκηνή μπροστά στην παραλία. Φαντάζομαι ότι σήμερα δεν θα υπάρχει αυτή η δυνατότητα.
Ανεβήκαμε στις σπηλιές, που έμεναν οι χίπις, ήταν άδειες πλέον. Κατεβήκαμε και κάναμε το μπάνιο μας μέχρι αργά το απόγευμα. Θεωρήσαμε ότι δεν απαραίτητο να μείνουμε άλλο και αποφασίσαμε την επαύριο να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.
Έτσι νωρίς το πρωί αφού ήπιαμε τον καφέ μας με θέα τους σκαλισμένους βράχους πήραμε πορεία για τους Καλούς Λιμένες μέσα από ασφάλτινες και χωμάτινες διαδρομές.
Ξαφνικά λίγο πριν φτάσουμε παραλία πετάγεται μπροστά μας ένας τύπος.
- Σταματήστε, σταματήστε;
- Τι συμβαίνει; του λέμε,
- Ελάτε στο σπίτι να πιούμε μια ρακή και έχω μαζέψει φραγκόσυκα.
Κοιταζόμαστε με δυσπιστία αλλά η περιέργεια και γνωρίζοντας ότι οι Κρητικοί είναι φιλόξενοι αποδεχθήκαμε την πρόσκληση.
Το σπίτι του ήταν ένα όλα σε ένα δωμάτιο (εκτός τουαλέτας, μάλλον εξωτερική ήταν).
Λιτό, με σκεύη που σε παρέπεμπαν στην δεκαετία του ΄30!
Ήταν απόμαχος ναυτικός και αποζητούσε παρέα, μας κέρασε τη ρακή και τα φραγκόσυκα (πρώτη φορά δοκιμάζαμε). Βρήκαμε και κάποιο κοινό γνωστό ναυτικό και αφού τον ευχαριστήσαμε, ικανοποιημένοι γιατί του δώσαμε λίγη χαρά με την παρέα μας συνεχίσαμε.
Μικρή στάση και μπάνιο να δροσιστούμε στη Λέντα και στη συνέχεια πορεία για Ηράκλειο.
Στο Ηράκλειο σπούδαζε ο πολύ καλός μου φίλος ο Γ. και μου είχε δώσει τα κλειδιά του σπιτιού που νοίκιαζε στις Πατέλες και θα ερχόταν να μας βρει μερικες μέρες αργότερα. Η συμφωνία ήταν αν ερωτηθούμε από την σπιτονοικοκυρά ποιος είμαι να πω πως είμαι ο αδελφός του Γ. ο Χ. ο οποίος δεν ήξερε ότι θα είμασταν Κρήτη.
Το βράδι στρώσαμε τα στρώματα και τα σλίπινγκμπαγκ στο πάτωμα και πέσαμε νωρίς σχετικά για ύπνο αφού βάλαμε το κλειδί πίσω από την πόρτα.
Ξαφνικά η σύζυγος με ξυπνά και μου λέει κάποιος είναι στο παράθυρο και προσπαθεί να το ανοίξει.
Εγώ σε υπνική παράλυση (Η υπνική παράλυση είναι μια προσωρινή, τρομακτική κατάσταση όπου ο εγκέφαλος ξυπνάει από τον ύπνο REM (ατονία), αλλά το σώμα παραμένει ακίνητο, προκαλώντας αδυναμία κίνησης ή ομιλίας.) κατάφερα να τραυλίσω αναμένοντας θρίλερ:
- Ποιος είναι;
- Εσύ ποιος είσαι; μου απαντά
- Ο αδελφός του Γ., υποθέτοντας ότι είναι κάποιος από τους σπιτονοικοκύρηδες.
- Τότε, μου φωνάζει, ΕΓΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;
- Ρε συ Χ. εσύ είσαι; ο Α. με την Κ. είμαστε, έλα μέσα.
Περιττό να αναφέρω ότι σκάσαμε στα γέλια.
(συνεχίζεται)