Πουρνό-πουρνό ξεκινήσαμε με την ανατολή του ηλίου.
Οι.... resident ύαινες εκεί, στην είσοδο του καμπ.
Κουκλί.
Τι κοιτάτε ρε, θα με αφήσετε να φάω;
Potential Nikos soup.
Βρε καλώς την πέρδικα...
Που περπατεί λεβέντικα...
Την ξαναβρήκαμε να έχει αράξει πάνω σε ένα δέντρο.
Και...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13: Η μισή κιβωτός του Νώε και... ήρθε μια αράχνη
Κοιμηθήκαμε σαν τα πουλάκια, υπό τους ήχους της φύσης. Πριν λίγες μέρες που ήμουν στον Αμαζόνιο διαπίστωσα το ίδιο: οι ήχοι της φύσεως οδηγούν στον καλύτερο δυνατό ύπνο, ακόμη και για μένα που δεν το έχω με τον ύπνο δυστυχώς, αν κοιμηθώ...
Είδα κι εγώ το Eden, στο αεροπλάνο.
Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, το τελευταίο λεπτό που δείχνουν πραγματικά πλάνα απο τους πρωταγωνιστές ειναι όλα τα λεφτά. Κατά τα λοιπά μάλλον περιμενα καλυτερη φωτογραφία (παλι στην Αυστραλία πηγαν και γύρισαν ταινία) κλασικά παρα πολυ κακή ή Ana de Armas...
Το αξιοπρεπέστατο καφέ.
Μπαμπαγιάνγκ Μαφατσένγκ. Αχά.
Το αεροπλανάκι μας, τίγκα ήταν.
Το αεροδρόμιο χωρίς κτίρια, βασικά ένας αεροδιάδρομος ήταν.
Και το τζιπάκι που μας περίμενε.
Πολλή ξεραϊλα.
Αλλά στο δρόμο για το καμπ είχαμε και το πρώτο μας συναπάντημα.
Από το ανοιχτό...
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12: Βρυχηθμοί, υαινοτσακωμοί, τσιμπήματα και καμπανάκια
Έφτασε η μέρα. Η μέρα που θα πηγαίναμε για το “μεγάλο” και ακριβό σαφάρι, που θα μαθαίναμε αν άξιζαν τον κόπο τα 1920$/άτομο που δαπανήσαμε για να πάμε αεροπορικώς μέχρι το εσωτερικό του Okavango Delta, να μείνουμε δυο βράδια σε...
Γεα σου Ελένη, καλά τα λες, έτσι είναι.
Από μένα μια χαρά εφικτό κι έυκολο από πλευράς μεταφορών.
Ναι, εύκολα.
Στο Τρινιδάδ λίγο ρόλο παίζει η μέρα, στην Αβάνα ορθώς να είστε ΠΕ-ΚΥ. Μαυσωλείο κλειστό μόνο Δευτερες και μάλλον και 28/1 (γενέθλια Χοσέ Μαρτί).
Ναι.
Λεωφορεία εδώ:
Viazul...