Θυμάστε που είχα δει τον Άσχημο και ανέφερα τη Μαίρη Μίνα? Πήρε το βραβείο Μελίνα Μερκούρη και το άξιζε με χίλια!
Είχε πάρει παλιότερα κι ο Σαραντης το βραβείο Χορν (σε προλαβα Yiorgos :lol: )
Και εις ανώτερα!!!
Για κάτσε μια στιγμή! Από τη μια περνάει το ποντίκι (μπλιαχ! Εγώ θα είχα κρεμαστεί από τη γενειάδα σου! :lol: ) κι από την αλλη η χρυσή βαθμίδα του φίλου με πρόσβαση σε όλα τα σαλόνια! Μας μπερδεύεις! :rolleyes-80:
Χάρηκα και για την Εσθονία γιατί κάθε φορά που άκουγα το τραγούδι, ξεκαρδιζομουν στα γελια!
Και το γαλλικό ήταν πολύ όμορφο και συγκινητικό. Η κοπέλα έπαιζε σε μια ωραια ταινία πριν μερικα χρονια που οι γονείς της ήταν κωφοι κι ενώ ήθελε να γίνει τραγουδιστρια, δεν τολμούσε να τους αφήσει μόνους.
Εμένα το τραγούδι μας δεν μου άρεσε στην αρχη, αλλά όταν είδα την Κλαυδια στον ημιτελικό, ανατρίχιασα. Είχε μια ενέργεια που σε διαπερνούσε. Μπράβο της!
Η δε ατάκα του Καπουτζιδη "ε, πες το πια κι είμαστε από τις 6.30 εδω" όλα τα λεφτά!
Την αμαρτία μου όμως θα την πω, γελασα πολύ με την Εσθονία...
Άστα να πάνε... απελπισία σε πιάνει με τόση ανθρώπινη ανοησία, ιδέα δεν εχουν τι σημαίνει πολεμος, ζουν στον κόσμο τους και μια μέρα θα βρεθούν όντως σε καμία τρύπα και δεν θα ξερουν από που τους ήρθε. Ούτε που θα μαθουν ποτε δηλαδη.
Λοιπόν, είδα τον Φαουστ του Γκετε σε σκηνοθεσια-διασκευη Άρη Μπινιαρη. Έχω διδαχθεί αυτό το έργο στο σχολείο by the book, ήξερα όμως ότι θα δω κάτι πολυ μακριά από το αρχικό έργο.
Είχα δει τις Βάκχες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μπινιαρη και είχα εντυπωσιαστει. Το ίδιο εντυπωσιαστηκα και τώρα...
Γελάω τόσο πολύ με αυτά που γράφουμε για τα παιδιά μας! Σκέφτομαι κι αυτά που θαλεγαν οι δικοί μας γονεις για μας καποτε και γελάω ακόμα πιο πολύ.
Θυμάμαι πάντως με μεγάλη τρυφερότητα το γιο μου 3 χρόνων που τον τρέχαμε τον γύρο της Πελοποννήσου για 10 μέρες και το βραδι πια εντελως κουρασμένο...
Για μένα η χειρότερη εποχή ήταν από τα δεκατέσσερα μέχρι που έκανε το στρατιωτικό του μη σας πω. Μια μουγγαμαρα είχε πέσει στο σπίτι, έβλεπες το παιδί σου να ονειροπολει με τις ώρες μπροστά στο ανοιχτό βιβλίο της φυσικής π.χ. ή να κοιτάζει τον τοίχο απεναντι με μάτι γλαρο και αυτιά μονίμως...
Et in Arcadia ego. Ε, πως να το κάνουμε!;)
Tι όμορφο που είναι το Porvoo, σα να βρίσκεσαι μέσα στις σελίδες ενός παραμυθιού!
Το Ελσίνκι δεν με τραβάει για να πω την αλήθεια, αλλά η rock church είναι ένα αριστούργημα!
Από 5 χρόνων έκανα γαλλικά, απέξω είχα μάθει το Παρίσι, στα 39 μου καταφερα να πάω μια και μοναδική φορά για 20 μέρες. Το λατρεψα, το λατρέψααα! Άσε που το ήξερα απέξω, πήγαινα παντού σα να κατοικούσα εκεί.
Σμύρνη δεν πρόκειται να πάω ποτέ ούτε καν Κωνσταντινούπολη δε θέλω. Ο γιος μου πηγε στην...