όταν ήμουν νέα και μπορούσα να ταξιδέψω σε πιο εξωτικούς προορισμούς εκτός Ευρώπης είχα ένα σύντροφο που μου λεγε: "που θες να πας ρε Καραμήτρο, στο Μαρόκο? Εσύ σφίγγα βλέπεις και ουρλιάζεις!" Μετά με πήγε να δω και την ταινία "Το τσάι στη Σαχάρα" με τις μύγες πάνω στα φαγητά. Με ευνούχισε...
από τη μια θαυμάζω κι από την άλλη σκάω στα γέλια μ΄αυτά που γράφεις. Ωραίο κείμενο! Και χαρά στο κουράγιο σου!
Πριν πολλά χρόνια (δε θυμάμαι πόσα) είχαν φέρει 3 στρατιώτες του πήλινου στην Εθνική Πινακοθήκη κι έγινε ο χαμός βέβαια. Υπήρχε και μπόλικο φωτογραφικό υλικό από τις ανασκαφές, ακόμα...
Πολύ χαίρομαι που αναφέρεις τον Αρόλιθο. Ο αρχιτέκτονας υπήρξε στενό συγγενικό μου πρόσωπο κι έχω πάει πολλές φορές σε γάμους εκεί, έχω μείνει κιόλας στα άνετα δωμάτια. ΄Ολα τα κτήρια είναι με αυθεντικές παλιές πέτρες κτισμένα. Λατρεύω Κρήτη, έχω πάει άπειρες φορές. Σκέψου ότι η πρώτη φορά ήταν...
γράφω με γνώμονα που θα ήθελα να μείνω μόνιμα
1. Παρίσι
2. ΄Αμστερνταμ
3. Στην πόλη της Κέρκυρας
4. Βαρκελώνη
5. Θεσσαλονίκη
6. Βόλος
΄Ολες αυτές οι πόλεις είναι ανθρώπινες, περπατιώνται, έχουν ωραία καφέ, έχουν τέχνη, έχουν νεολαία και κοντινές εξοχές
τυχερή! μακάρι να είχα αποκλειστεί κι εγώ όταν είχα πάει χειμώνα, αλλά δεν μου έκανε τη χάρη ο καιρός! έτσι όμως καταλαβαίνεις και την πραγματική ζωή στα νησιά μας.
To ICON Hotel τέλειο, εκεί μείναμε κι εμείς, Σεπτέμβριο όμως με υπέροχες λιακάδες εκτός από την τελευταία μέρα. Θυμάμαι το διαφημιστικό για τα στρώματα Haestens: "Αλλού κοιμάσαι 10 ώρες και κουράζεσαι, σε μας κοιμάσαι 5 ώρες και ξεκουράζεσαι!" Και ήταν όντως έτσι! Τα απολαύσαμε τα στρώματα! Και...
Ωραία πράγματα! Περίπτωση! Οι δικοί μου ξεκίνησαν το 1700 κάτι από τα Βούρβουρα Αρκαδίας ως βοσκοί και μέσω Καστοριάς φθάσανε Φιλιππούπολη καταλήγοντας έμποροι, απ΄όπου πήγαν το 1890 στη Σμύρνη, απ΄όπου έφυγαν το 1922 με την καταστροφή για την Αθήνα. Μακρύς ο δρόμος των προγόνων... Αρκάδες λοιπόν!