Στη Νίσυρο δεν είχα ευχαριστηθεί κολύμπι, δε μου είχαν αρέσει ιδιαίτερα οι παραλίες της παρόλο που ενθουσιάστηκα με το νησί. Συμφωνώ απόλυτα όμως ότι οι καλύτερες παραλίες είναι αυτές που έχουν πρόσβαση μόνο από τη θάλασσα και για μένα είναι επιπλέον οι βοτσαλωτές με τα μπλε βαθιά και κρύα νερά
Αχ Ρώμη υπέροχη, αλλά "μόνο για τους τουρίστες μαντάμ", όπως μου είπε ένας ταξιτζής! Εμείς πήγαμε τέλη Οκτωβρίου 2012 και ήταν σε σκαλωσιές το συντριβάνι των τεσσάρων ποταμών στην Πιάτσα Ναβόνα. ΄Ολες τις μέρες έκανε ζέστη, χρειαζόσουν καπέλο για τον ήλιο, τις 2 τελευταίες έβρεχε καταρράκτες, αχ...
΄Όπως καταλαβαίνεις, τώρα που σε ανακάλυψα (γιατί είμαι πολύ καινούργια εδώ), έχω πάρει τις ιστορίες σου παραμάσχαλα. Σαντορίνη πήγα πρώτη φορά το 1973. Το πλοίο έπιανε στα Φηρά και ανέβαινες πάνω με τα μουλάρια. Η Οία τότε ήταν ακόμα γκρεμισμένη από το σεισμό, 2-3 κατοίκους είχε όλους κι όλους...
να ζήσετε! αν και διαβάζω την ιστορία με 8 χρόνια διαφορά απ΄ότι βλέπω! Τι τέλειο το κολύμπι στις φυσικές πισίνες να βλέπεις τα κύματα ν΄αφρίζουν έξω! Κι εγώ σε νησί πήγα γαμήλιο, στη Χίο, το 1979!!! και στα Ψαρά!
"Φεύγουμε από τις ακτές της Δανίας
πέρα μακριά σε ξένες χώρες,
και φθάνουμε στο Νότο, στην Ελλάδα,
με τα καθάρια γαλανά νερά."
Χανς Κρίστιαν ΄Άντερσεν - 1841
αφιερωμένο στον Gelf που μας ταξίδεψε στην Κοπεγχάγη!
Να χαθούν να χαθούν οι ιεραπόστολοι, οι δουλέμποροι, οι "πολιτισμένοι" Ευρωπαίοι που σκέφτονταν με λογική Ιεράς Εξέτασης. Κατέστρεψαν, διέλυσαν, εξόντωσαν...