- Μηνύματα
- 7.437
- Likes
- 18.471
Tην αλλη Κυριακη θα γινει η νεα Επανασταση? Τι θελει να πει ο ποιητης?
Ξανακοιταχτηκαμε με τον husband αμιλητοι...τα πραγματα φαινοντουσαν σοβαρα...
-Τι εννοειτε? ρωτησα τον οδηγο.
-Tην αλλη Κυριακη 30/6 θα γινει μεγαλη διαμαρτυρια στο Καϊρο κατα του Μορσυ, μου απαντα.
Τι να πω η δολια εκεινη τη στιγμη? Εσεις θα αγωνιστειτε για τα δικαιωματα σας αλλα μηπως μπορειτε να με ενημερωσετε αν η ολη διαμαρτυρια επηρεασει το ταξιδι μου? Δεν ειπα κουβεντα... Μονο εβραζα απο τον θυμο μου, για τον Τακη που ενω ζει εκει μας απεκρυψε κατι τοσο σοβαρο, με τον husband που δικαιολογουσε τον Τακη λεγοντας "ισως δεν το ξερει και ο ιδιος", με τον εαυτο μου που δεν ενημερωθηκα αρκετα πριν φυγω... αν και η αληθεια ειναι οτι καμια ταξιδιωτικη οδηγια δεν ειχε βγει για την Αιγυπτο μεχρι την προηγουμενη του ταξιδιου μας, ουτε καποια σχετικη ειδηση ειχα βρει στο ιντερνετ.
Με ολα αυτα, το τελευταιο 10λεπτο της διαδρομης μεχρι το ξενοδοχειο περασε μεσα στην σιωπη...
Καποια στιγμη ο οδηγος μας ανακοινωνει "φτασαμε"... Ουτε ειχαμε καταλαβει οτι ημαστε στην πυλη του ξενοδοχειου.... Γιατι? Ηταν ολα τα φωτα κλειστα και οι φυλακες ηταν με φακους... Μα τι γινεται εδω περα? Νιωσαμε σα να ειμαστε σε εμπολεμη ζωνη που κλεινουν τα φωτα το βραδυ για να αποφυγουν τους βομβαρδισμους. Αφου περασαμε απο ελεγχο εμεις και το αυτοκινητο κατευθυνθηκαμε μεσα απο τον κηπο (τουλαχιστον αυτο υποθεσαμε οτι ηταν το παχυ καταμαυρο σκοταδι δεξια κι αριστερα μας) και φτασαμε στην κυριως εισοδο του ξενοδοχειου οπου τοτε αρχισαν να αναβουν σιγα-σιγα καποια φωτα και να εμφανιζονται κανα 2-3 υπαλληλοι να μας υποδεχτουν... Το ξενοδοχειο θυμιζε εκεινο της "Λαμψης" με τον Τζακ Νικολσον... Ενα τεραστιο κτιριο με απειρα δωματια και καθως φαινοταν μονο εμας ως πελατες... Τουλαχιστον οι υπαλληλοι ηταν ευγενεστατοι, χαμογελαστοι και φιλικοι... Μας ρωτησαν αν πειναμε και οταν παραδεχτηκαμε πως ημαστε νηστικοι ολη μερα μας ρωτησαν ποιο εστιατοριο θα θελαμε να ανοιξουν... Τελικα ανοιξαν το ινδικο... Ως εκ θαυματος, εμφανιστηκε μετα απο λιγο αλλο ενα ζευγαρι και ετσι δεν ημαστε ολομοναχοι στο εστιατοριο. Το καλο ηταν πως τα φαγητα μαγειρευτηκαν εκεινη τη στιγμη μπροστα μας (γιατι ειχα και την εννοια μην μας ταισουν τιποτα απο τον προηγουμενο μηνα) και ηταν νοστιμοτατα. Πριν ομως τελειωσουμε καλα-καλα το φαγητο, ο husband αρχισε να εχει κρυαδες, ζαλη, πονοκεφαλο... Αφησαμε μισες τις μπυρες μας, τον στηριξα στον στιβαρο μου ωμο (
) και ανεβηκαμε αρον αρον στο δωματιο μας.
Aφου προσφερα την φαρμακευτικη φροντιδα που επρεπε (παναντολ και τα λοιπα) βγηκα στο μπαλκονι να κανω ενα τσιγαρο διερωτωμενη ποσες μουτζες επαιζε να εχουμε φαει και πηγαιναν ολα τοσο στραβα? Αλλα ξαφνικα ετσι οπως καθομουν στο μπαλκονι ατενιζοντας το Νειλο μεσα στη ζεστη καλοκαιρινη νυχτα ειπα αποφασιστικα στον εαυτο μου: "Vario τελος! Εισαι σε μια χωρα που λατρευεις, εχεις την ευκαιρια να την απολαυσεις χωρις ορδες τουριστων, οι ανθρωποι ειναι πολυ ζεστοι και στο κατω-κατω τι φοβασαι? Απλα διεκδικουν τα δικαιωματα τους! Οπως εχεις κανει και εσυ στη δικη σου χωρα... οπως γινεται σε τοσα μερη του κοσμου... Ξεκολλα και κοιτα να περασεις καλα!"... Ετσι με πιο ανεβασμενο ηθικο, εσβησα το τσιγαρο, ξαπλωσα στο κρεβατι μου και κοιμηθηκα σε χρονο dt με το αερακι να τρυπωνει απο την μισανοιχτη μπαλκονοπορτα.
Ξανακοιταχτηκαμε με τον husband αμιλητοι...τα πραγματα φαινοντουσαν σοβαρα...
-Τι εννοειτε? ρωτησα τον οδηγο.
-Tην αλλη Κυριακη 30/6 θα γινει μεγαλη διαμαρτυρια στο Καϊρο κατα του Μορσυ, μου απαντα.
Τι να πω η δολια εκεινη τη στιγμη? Εσεις θα αγωνιστειτε για τα δικαιωματα σας αλλα μηπως μπορειτε να με ενημερωσετε αν η ολη διαμαρτυρια επηρεασει το ταξιδι μου? Δεν ειπα κουβεντα... Μονο εβραζα απο τον θυμο μου, για τον Τακη που ενω ζει εκει μας απεκρυψε κατι τοσο σοβαρο, με τον husband που δικαιολογουσε τον Τακη λεγοντας "ισως δεν το ξερει και ο ιδιος", με τον εαυτο μου που δεν ενημερωθηκα αρκετα πριν φυγω... αν και η αληθεια ειναι οτι καμια ταξιδιωτικη οδηγια δεν ειχε βγει για την Αιγυπτο μεχρι την προηγουμενη του ταξιδιου μας, ουτε καποια σχετικη ειδηση ειχα βρει στο ιντερνετ.
Με ολα αυτα, το τελευταιο 10λεπτο της διαδρομης μεχρι το ξενοδοχειο περασε μεσα στην σιωπη...
Καποια στιγμη ο οδηγος μας ανακοινωνει "φτασαμε"... Ουτε ειχαμε καταλαβει οτι ημαστε στην πυλη του ξενοδοχειου.... Γιατι? Ηταν ολα τα φωτα κλειστα και οι φυλακες ηταν με φακους... Μα τι γινεται εδω περα? Νιωσαμε σα να ειμαστε σε εμπολεμη ζωνη που κλεινουν τα φωτα το βραδυ για να αποφυγουν τους βομβαρδισμους. Αφου περασαμε απο ελεγχο εμεις και το αυτοκινητο κατευθυνθηκαμε μεσα απο τον κηπο (τουλαχιστον αυτο υποθεσαμε οτι ηταν το παχυ καταμαυρο σκοταδι δεξια κι αριστερα μας) και φτασαμε στην κυριως εισοδο του ξενοδοχειου οπου τοτε αρχισαν να αναβουν σιγα-σιγα καποια φωτα και να εμφανιζονται κανα 2-3 υπαλληλοι να μας υποδεχτουν... Το ξενοδοχειο θυμιζε εκεινο της "Λαμψης" με τον Τζακ Νικολσον... Ενα τεραστιο κτιριο με απειρα δωματια και καθως φαινοταν μονο εμας ως πελατες... Τουλαχιστον οι υπαλληλοι ηταν ευγενεστατοι, χαμογελαστοι και φιλικοι... Μας ρωτησαν αν πειναμε και οταν παραδεχτηκαμε πως ημαστε νηστικοι ολη μερα μας ρωτησαν ποιο εστιατοριο θα θελαμε να ανοιξουν... Τελικα ανοιξαν το ινδικο... Ως εκ θαυματος, εμφανιστηκε μετα απο λιγο αλλο ενα ζευγαρι και ετσι δεν ημαστε ολομοναχοι στο εστιατοριο. Το καλο ηταν πως τα φαγητα μαγειρευτηκαν εκεινη τη στιγμη μπροστα μας (γιατι ειχα και την εννοια μην μας ταισουν τιποτα απο τον προηγουμενο μηνα) και ηταν νοστιμοτατα. Πριν ομως τελειωσουμε καλα-καλα το φαγητο, ο husband αρχισε να εχει κρυαδες, ζαλη, πονοκεφαλο... Αφησαμε μισες τις μπυρες μας, τον στηριξα στον στιβαρο μου ωμο (
) και ανεβηκαμε αρον αρον στο δωματιο μας.Aφου προσφερα την φαρμακευτικη φροντιδα που επρεπε (παναντολ και τα λοιπα) βγηκα στο μπαλκονι να κανω ενα τσιγαρο διερωτωμενη ποσες μουτζες επαιζε να εχουμε φαει και πηγαιναν ολα τοσο στραβα? Αλλα ξαφνικα ετσι οπως καθομουν στο μπαλκονι ατενιζοντας το Νειλο μεσα στη ζεστη καλοκαιρινη νυχτα ειπα αποφασιστικα στον εαυτο μου: "Vario τελος! Εισαι σε μια χωρα που λατρευεις, εχεις την ευκαιρια να την απολαυσεις χωρις ορδες τουριστων, οι ανθρωποι ειναι πολυ ζεστοι και στο κατω-κατω τι φοβασαι? Απλα διεκδικουν τα δικαιωματα τους! Οπως εχεις κανει και εσυ στη δικη σου χωρα... οπως γινεται σε τοσα μερη του κοσμου... Ξεκολλα και κοιτα να περασεις καλα!"... Ετσι με πιο ανεβασμενο ηθικο, εσβησα το τσιγαρο, ξαπλωσα στο κρεβατι μου και κοιμηθηκα σε χρονο dt με το αερακι να τρυπωνει απο την μισανοιχτη μπαλκονοπορτα.
Attachments
Last edited:
