Αίγυπτος Από Κάιρο μέχρι Σίβα: Απρόβλεπτες ιστορίες εκτός τουριστικού χάρτη…

[annoulita100]

Νοέμβριος ‘24
-Αγάπη, τον άλλο μήνα φεύγουμε…
-Το ξέρω.
-Και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει πού θα πάμε…
-Και αυτό το ξέρω.
-Τώρα όμως τελευταία στιγμή, όλα όσα έχεις στο μυαλό σου πρέπει να τα ξεχάσεις. Τα εισιτήρια (x4) είναι απαγορευτικά. Πάμε που σου λέω στους κάτω γείτονες. Χαμένοι δεν βγαίνουμε ποτέ από ένα ταξίδι…
-ΔΕΝ θέλω Αίγυπτο! Εγώ θέλω ταξίδια μακρινά, πολύωρα εξωτικά. Θέλω δράση , περιπέτεια, σασπένς…. , είπε ένα απόγευμα Σαββάτου η Αννούλα και ο θεός Ρα άκουγε και έφτιαχνε πλοκή…

Δεκέμβριος ‘24
-Μαμά! Μπαμπά! Ξυπνήστε! Ο Άγιος Βασίλης έφερε τα δώρα !!!
Και έτσι νυσταγμένα και σκουντούφλικα βρέθηκε όλη η οικογένεια στο σαλόνι στις 6 το πρωί να ξετυλίγει δώρα και να ανοίγει κουτιά.
-Μα για κάτσε! Τι ειδοποίηση είναι αυτή στο κινητό μου ;;; Μειλ;;; Από Ροβανιέμι;;;
-Και τι λέει ;
-…μπείτε στο Apple Wallet να εξαργυρώσετε το δώρο σας. Τέσσερα boarding pass για Κάιρο!!
-Τι εννοείς μαμά ;
-Δεν το πιστεύω! Πάμε Αίγυπτο! Ο Αη Βασίλης μας έκανε δώρο τα εισιτήρια!
-Εκεί που οι γάτες είναι θεές;;
-Ακριβώς!
-Πότε;
Στις 5 το απόγευμα!
-Σήμερα ;;;
-Ναιιιιι! Φτιάξτε σακίδια!!!

Κι έτσι πιο γρήγορα και από την αστραπή βρέθηκαν στο δωμάτιο να πακετάρουν τα… απαραίτητα όσο εμείς οι μεγάλοι τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση για την μεγάλη μας επιτυχία και απολαμβάναμε τον τελευταίο μας καφέ για το 2024 μπροστά από το τζάκι…

 

[piccolo_mondo]

Νοέμβριος ‘24
-Αγάπη, τον άλλο μήνα φεύγουμε…
-Το ξέρω.
-Και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει πού θα πάμε…
-Και αυτό το ξέρω.
-Τώρα όμως τελευταία στιγμή, όλα όσα έχεις στο μυαλό σου πρέπει να τα ξεχάσεις. Τα εισιτήρια (x4) είναι απαγορευτικά. Πάμε που σου λέω στους κάτω γείτονες. Χαμένοι δεν βγαίνουμε ποτέ από ένα ταξίδι…
-ΔΕΝ θέλω Αίγυπτο! Εγώ θέλω ταξίδια μακρινά, πολύωρα εξωτικά. Θέλω δράση , περιπέτεια, σασπένς…. , είπε ένα απόγευμα Σαββάτου η Αννούλα και ο θεός Ρα άκουγε και έφτιαχνε πλοκή…

Δεκέμβριος ‘24
-Μαμά! Μπαμπά! Ξυπνήστε! Ο Άγιος Βασίλης έφερε τα δώρα !!!
Και έτσι νυσταγμένα και σκουντούφλικα βρέθηκε όλη η οικογένεια στο σαλόνι στις 6 το πρωί να ξετυλίγει δώρα και να ανοίγει κουτιά.
-Μα για κάτσε! Τι ειδοποίηση είναι αυτή στο κινητό μου ;;; Μειλ;;; Από Ροβανιέμι;;;
-Και τι λέει ;
-…μπείτε στο Apple Wallet να εξαργυρώσετε το δώρο σας. Τέσσερα boarding pass για Κάιρο!!
-Τι εννοείς μαμά ;
-Δεν το πιστεύω! Πάμε Αίγυπτο! Ο Αη Βασίλης μας έκανε δώρο τα εισιτήρια!
-Εκεί που οι γάτες είναι θεές;;
-Ακριβώς!
-Πότε;
Στις 5 το απόγευμα!
-Σήμερα ;;;
-Ναιιιιι! Φτιάξτε σακίδια!!!

Κι έτσι πιο γρήγορα και από την αστραπή βρέθηκαν στο δωμάτιο να πακετάρουν τα… απαραίτητα όσο εμείς οι μεγάλοι τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση για την μεγάλη μας επιτυχία και απολαμβάναμε τον τελευταίο μας καφέ για το 2024 μπροστά από το τζάκι…

Ουυυυ ιστορία Αιγύπτου με παιδιά! Αναμένουμε την συνέχεια!!!

 

[Sassenach77]

-Εκεί που οι γάτες είναι θεές;;

καλόοοοο

 

[annoulita100]

Αθήνα-Λάρνακα-Κάιρο

Μετά από μια άτσαλη πτήση καθώς…είχε παλιόκαιρο τη μέρα που πετάξαμε(!) και μια ακόμη πιο άτσαλη αναμονή στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, πατάμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο του Καΐρου για μια ακόμη πιο άτσαλη αναμονή, αυτή τη φορά για την έκδοση της βίζας. Συνήθως, λόγω των παιδιών, σε τέτοιου είδους ουρές μας δίνεται προτεραιότητα. Εδώ, ούτε λόγος.
Και το ρολόι δείχνει δέκα και σαράντα, ενώ το ραντεβού με τον οδηγό του ξενοδοχείου ήταν στις δέκα.
-Αποκλείεται, βρε, θα μας περιμένει, μην αγχώνεσαι…
-Πάρε τον στο WhatsApp και ρώτα τον πού είναι. Σε πέντε λεπτά έχουμε βγει έξω.
Τουτ, τουτ, τουτ.
No answer.
-Θα είναι έξω με το ταμπελάκι.
-Μαμά, νυστάζω.
-Μπαμπά, κατουριέμαι.
-Υπομονή, καλέ, σε λίγο θα είμαστε στο ξενοδοχείο μας, είπε η αφελής μανούλα στα τέκνα της, προσπαθώντας να τα καθησυχάσει.

Και βουαλά, φτάσαμε στην έξοδο. Μόνο που δεν μας περίμενε κανένας οδηγός με ταμπελάκι «ΑΝΝΑ», αλλά δεκάδες κοράκια έτοιμα να αρπάξουν τη λεία τους.
Σχεδόν κανένας, φυσικά, δεν ήταν οδηγός ταξί. Απλοί πολίτες που είχαν έρθει για τον νυχτοκάματο — κάτι που συνειδητοποίησα αργότερα. Μα πόση αφέλεια πχια!
Και αφού private driver δεν υπήρχε ούτε για δείγμα, η γκρίνια των τέκνων άρχισε να δυναμώνει και η δική μου κούραση άγγιζε σιγά-σιγά την κόκκινη γραμμή, πήραμε τον πρώτο «οδηγό» που μας πλησίασε, μόνο και μόνο για να φτάσουμε στη γειτονιά της Γκίζας,μέρος που για τις επόμενες ώρες θα μετατρεπόταν σε κανονικό κολαστήριο…

-Πιστεύεις ότι ξέρει πού μας πάει;
-Πολύ ανήσυχη έχεις ξεκινήσει τούτο το ταξίδι. Χαλάρωσε!
-Μα δεν το βλέπεις; Έχει μιλήσει με πέντε διαφορετικά άτομα στο τηλέφωνο και έχει αλλάξει δρόμο άλλες τόσες φορές!

Τα παιδιά έχουν ήδη αποκοιμηθεί κι εμείς, σχεδόν μεσάνυχτα, στη γειτονιά της Γκίζας, να κόβουμε στενά και να ψάχνουμε απελπισμένα το ξενοδοχείο μας.
-Εδώ είμαστε!
-Αποκλείεται! Αυτή η είσοδος δεν έχει καμία σχέση με τη φωτογραφία στο ίντερνετ.
-Πάντα έτσι δεν είναι; Έλα, κατέβα να βάλουμε και τα παιδιά επιτέλους για ύπνο σε ένα κρεβάτι.
-Καλά…

Στη ρεσεψιόν μας υποδέχθηκε μια τετραμελής «μαφία», η οποία μας οδήγησε στο σαλόνι και μας έβαλε να περιμένουμε μέχρι να τελειώσει το αφεντικό με τους προηγούμενους πελάτες. Κάτι, πάλι, μου βρωμάει…
Η ώρα περνούσε και κανείς δεν ερχόταν, μέχρι που εκείνη την κόκκινη γραμμή που λέγαμε προηγουμένως την ξεπέρασα πανηγυρικά.
-Μπορείτε επιτέλους να μας βάλετε στο δωμάτιό μας; Ταξιδεύουμε μισή μέρα, τα παιδιά μου είναι κομμάτια και θέλουμε να κάνουμε ένα μπάνιο και να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι!!

Μετά από μια ολιγόλεπτη αναμπουμπούλα μεταξύ τους, μας πλησιάζει το αφεντικό.
-Μπορείτε να μας δείξετε την κράτησή σας;
-ΟΡΙΣΤΕ!
-Μάλιστα… Ξέρετε, δεν υπάρχει αυτό το ξενοδοχείο. Σας την φέρανε. Πόσα λεφτά το έχετε πληρώσει;

Ε αυτό ήταν! Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε!Ο Βαγγέλης να προσπαθεί, με ευγενικό πάντα τρόπο, να τους καταλάβει και να βγάλει μια άκρη. Εγώ πάλι να έχω κατεβάσει ό,τι γαλλικό ξέρω σε ελληνοαγγλικά και κάτι που έμοιαζε με αραβική διάλεκτο, και να τους μιλάω μούρη με μούρη:
-Κορόιδο δεν με πιάνετε.Πηγαίντε με ΤΩΡΑ στο ξενοδοχείο μου!!
Βλέπετε, έχει πιάσει τόπο η δεκαετής μου εξάσκηση στη γιόγκα και τον διαλογισμό…

Άλλη μία σύντομη αναμπουμπούλα μεταξύ τους, ώσπου ο ψηλός με το πορτοκαλί μπουφάν —δικός τους— τους ρίχνει ένα «γαλλικό» στα αραβικά, αρπάζει και τα δύο μου παιδιά αγκαλιά και μας λέει:
-Follow me!
Αρπάζω κι εγώ από τη μία τον Βαγγέλη και από την άλλη τα σακίδια και, με ύφος καρδιναλίου, τους χαιρετώ μεγαλόπρεπα και ακολουθώ τον ψηλό.
Στροφή αριστερά και, στα τριάντα βήματα, το πραγματικό μας ξενοδοχείο.
-Και γιατί, καλέ μου άνθρωπε, δεν μας έφερες από την αρχή εδώ;
-Εγώ δεν ήξερα κάτι… Μην τα βάζεις μαζί μου, κυρία. Tips for me??


Τέταρτος όροφος, χωρίς ασανσέρ. Εδώ που φτάσαμε, λίγο το κακό.Τα παιδιά ίσα που έβγαλαν παπούτσια, εγώ το μπανάκι μου το έκανα για να ξεπλύνω όλη την ταλαιπωρία και την απάτη που είχα φορτωθεί.
-Πάω μια βόλτα μήπως βρω κανένα κεμπάπ.Να σου φέρω;
-Είμαι τόσο κουρασμένη που δεν σε βλέπω. Πάρε μαζί σου το κλειδί.

Και έτσι, ο Βαγγέλης άφησε πίσω του γυναίκα και παιδιά και βγήκε στη γειτονιά της Γκίζας για τα γυρίσματα της ταινίας: Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις πυραμίδες….

 

[varioAthens]

Τελειο (για μας που το διαβαζουμε) περιπετειωδες ξεκινημα, ανυπομονω για τη συνεχεια!!!

 

[mariath]

Εντυπωσιακή αρχή! Για να δούμε παρακάτω...

 

[underwater]

Ξέρεις ότι παρακολουθώ πάντα με ενθουσιασμό τα οικογενειακά σας ταξίδια, ξεκίνησα να διαβάζω με αντίστοιχο ενθουσιασμό και την γεμάτη σασπένς ιστορία σου για έναν αγαπημένο μου προορισμό!

 

[annoulita100]

Ξημερώματα και μια έντονη μυρωδιά με σηκώνει από το κρεβάτι — τόσο έντονη που δεν με αφήνει να απολαύσω τη μαγική θέα των πυραμίδων από το μεγάλο μας παράθυρο.

-Βαγγέλη, εσύ μυρίζεις έτσι; Ξύπνα!
-Ναι, ναι…, σαν φάντασμα, πετάχτηκε από το κρεβάτι και μπήκε τρέχοντας στο μπάνιο.
-Δεν ξέρεις τι έπαθα χθες!
-Τι έγινε, καλέ; Βρωμάς καμιλίλα και γαϊδουρίλα μαζί!
-Λιποθύμησα ξαφνικά, μάλλον από την κούραση, και έπεσα στην κοπριά των γαϊδάρων.
-Καλέ, τι λες τώρα! Και πώς έγινε αυτό; Ποιος σε βρήκε; Ποιος σε έφερε; Γιατί δεν πλύθηκες όταν ήρθες;
-Δεν θυμάμαι πολλά… Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήμουν φοβερά ανήμπορος.
Και η διαίσθησή μου συνεχίζει να με επιβεβαιώνει…
Δεν δώσαμε στην αρχή ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός. Οκ, λιποθύμησε. Κάποιος τον βρήκε, τον έφερε στο δωμάτιο και τέλος καλό, όλα καλά. Έτσι θέλαμε να πιστεύουμε…

Ανεβήκαμε για το πρωινό μας στην ταράτσα, να γεμίσουμε μπαταρίες, γιατί η σημερινή μέρα ήταν αφιερωμένη στις πυραμίδες.
Και εκεί που απολαμβάναμε τον ήλιο και τον καφέ μας, πλησιάζει στο τραπέζι μας ένας τυπάκος και ρωτάει τον Βαγγέλη:
-Είσαι καλά;
-Ναι, μια χαρά.Σε θυμάμαι από κάπου…
-Χθες το βράδυ σε βρήκαμε παραδίπλα από το ξενοδοχείο, πεσμένο στον δρόμο, να βγάζεις αφρούς.
ΟΡΙΣΤΕΕΕΕ;;;


Αφήνοντας πίσω του εμένα και τα τέκνα, έχει ξεχυθεί στη γειτονιά της Γκίζας προς αναζήτηση κεμπαπτζίδικου. Η ώρα περασμένη μία. Μόνο ένα μαγαζί ακόμη ανοιχτό — κι αυτό στα μαζέματα.
-Φίλε, δύο για πακέτο.
-Έγινε!
Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, έτοιμος, με τη σακούλα στο χέρι, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής.

-Hello, my friend!
-Hey!
-Where are you from?
-Γιουνάν.
Και κάπως έτσι ξεκινάει μια πεντάλεπτη κουβέντα με έναν ντόπιο — όπως γίνεται κάθε φορά με τον Βαγγέλη, σε κάθε μας ταξίδι.Μαγνήτης κοινωνικοποίησης!
-Let me treat you to some tea.
-ΟΚ, thank you.
-You want a cigarette?
-Why not?!
Και χωρίς να το καταλάβει, στην τρίτη ρουφηξιά ένα κύμα ηλεκτρισμού διαπερνά το κορμί του. Οι αισθήσεις χάνονται, το αίμα παγώνει, η εικόνα αλλοιώνεται.
-I need to go. My wife is waiting for me… Good night.

Ένα βήμα. Δύο βήματα. Στο τρίτο… πάρ’ τον κάτω. Με σπασμούς και αφρούς στο στόμα.
Το παλικάρι από την ταράτσα έτυχε να περνάει με τα αδέλφια του εκείνη την ώρα από το σημείο. Ο «φίλος» την έχει κάνει Λούης, αφού πρώτα αρπάζει τα μετρητά από το τσαντάκι, και τα παλικάρια έχουν καταλάβει ακριβώς τι συμβαίνει.
Τσιγάρο ποτισμένο με αναβολικό για καμήλες μια πανίσχυρη μορφή κεταμίνης. Κόλπο που, όπως μάθαμε αργότερα, παίζει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή εις βάρος των τουριστών.
Του έβαλαν αμέσως χυμό βύσσινο στο στόμα και του προσέφεραν όσες πρώτες βοήθειες ήξεραν και μπορούσαν.Στα επόμενα λεπτά, ξυπνά από τον λήθαργο και αρχίζουν να επιβεβαιώνουν τη νοητική του διαύγεια με διάφορες ερωτήσεις.
-Ήσουν τυχερός, φίλε. Ο Αλλάχ ήταν δίπλα σου χθες το βράδυ.
-Το να σε ευχαριστήσω είναι το λιγότερο. Πραγματικά σου είμαι ευγνώμων!

Είμαι σοκαρισμένη. Δεν πιστεύω αυτά που ακούω. Πρώτη φορά, στα τόσα χρόνια της ταξιδιωτικής μας πορείας, ένιωσα τόσο φόβο και ανασφάλεια μαζί.
-Θέλω να φύγω. ΤΩΡΑ!
-Αγάπη, ηρέμησε. Είμαι καλά. Ας μείνουμε σε αυτό. Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει και στο κέντρο της Αθήνας…
-Ναι, αλλά δεν είμαστε στην Αθήνα. Είμαστε στην Αίγυπτο , στη χώρα όπου δεν έχουμε κλείσει ακόμη 24ωρο και μας έχει ήδη δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο.
-Τέλος καλό, όλα καλά. Ηρέμησε.
-Υποσχέσου μου πως δεν θα ξαναφύγεις μόνος. Ούτε για πέντε λεπτά.
-Υπόσχομαι!

Όσο κι αν ήθελε να δείχνει ήρεμος, η εμπειρία αυτή τον τάραξε βαθιά και άλλαξε τον τρόπο που πλέον ζυγίζει τους ανθρώπους και τις καταστάσεις , πόσο μάλλον σε μια άγνωστη χώρα.
Φυσικά, αυτός ο εφιάλτης μας σημάδεψε, αλλά δεν τον αφήσαμε να χαλάσει ολόκληρο το ταξίδι μας…

Αφού ευχαριστήσαμε για ακόμα μία φορά και αγκαλιάσαμε τον Σωτήρα μας, καθίσαμε για πρωινό, προσπαθώντας να επανέλθουμε — εγώ από το σοκ, ο Βαγγέλης γενικά. Έπειτα ντυθήκαμε γρήγορα στο δωμάτιο, που δεν με χώραγε πια, και βγήκαμε έξω να μας χτυπήσει ο ήλιος της Αιγύπτου. Οι πυραμίδες μάς περίμεναν πελώριες και σιωπηλές, και έτσι ξεκίνησε η μέρα μας με ένα παράξενο μείγμα ενθουσιασμού και ακόμα μία δόση ανησυχίας…

Αφού βγάλαμε τα εισιτήριά μας, κάπου εκεί μας περίμενε μια γνωριμία: ο Μοχάμεντ, ο οδηγός της άμαξας που θα μας πήγαινε να εξερευνήσουμε τις πυραμίδες.
Καθ’όλη τη διαδρομή ήταν γεμάτος ενέργεια και φιλικός, και κάθε τόσο γύριζε προς τον Βαγγέλη:
«Μοχάμεντ good boy! Tips for me, tips for me!» , σαν να ήταν ρεφρέν σε παλιό αραβικό τραγούδι!
Γυρίσαμε τους χώρους γύρω από τις πυραμίδες, μπήκαμε μέσα, θαυμάσαμε τη Σφίγγα και αφήσαμε την αρχαία μαγεία να μας συνεπάρει και να πάρει ό,τι είχε προηγηθεί…

Τέλος κλείσαμε τη μέρα μας με ένα ήρεμο δείπνο, αφήνοντας πίσω μας την άσχημη εμπειρία που ζήσαμε χθες το βράδυ, σαν να μην υπήρξε ποτέ…..

 

[fenia42]

Εν τω μεταξύ θέλω πολύ να ξαναπάω Αίγυπτο αλλά με αυτούς τους αθεόφοβους τους Αιγύπτιους δε ξέρω τι να περιμένω.
Περιμενουμε με αγωνία τη συνέχεια !

 

[annoulita100]

Ξέρεις ότι παρακολουθώ πάντα με ενθουσιασμό τα οικογενειακά σας ταξίδια, ξεκίνησα να διαβάζω με αντίστοιχο ενθουσιασμό και την γεμάτη σασπένς ιστορία σου για έναν αγαπημένο μου προορισμό!

Βάνα μου σε ευχαριστώ πολύ! Όσο κι αν με σημάδεψε αυτή η χώρα με έναν άσχημο τρόπο συνεχίζω να λέω πως ήταν από τα « ωραιότερα» μας ταξίδια …

 

[underwater]

Βάνα μου σε ευχαριστώ πολύ! Όσο κι αν με σημάδεψε αυτή η χώρα με έναν άσχημο τρόπο συνεχίζω να λέω πως ήταν από τα « ωραιότερα» μας ταξίδια …

Τώρα μόλις διάβασα το τελευταίο κεφάλαιο και έπαθα σοκ!
Πάντα ήταν μανουλες στις λαμογιες προς τους τουρίστες οι Αιγύπτιοι, αλλά αυτό που περιέγραψες ήταν απόλυτα τρομαχτικό.
Ευτυχώς που σταθηκε τυχερός μέσα στην ατυχία του.

 

[annoulita100]

Τώρα μόλις διάβασα το τελευταίο κεφάλαιο και έπαθα σοκ!
Πάντα ήταν μανουλες στις λαμογιες προς τους τουρίστες οι Αιγύπτιοι, αλλά αυτό που περιέγραψες ήταν απόλυτα τρομαχτικό.
Ευτυχώς που σταθηκε τυχερός μέσα στην ατυχία του.

Και ήμουν και διστακτική στο να γράψω για μια τέτοια εμπειρία. Από την άλλη δεν ωραιοποιούμε ποτέ τα πράγματα κα τα ταξίδια μας. Παραμένουμε αληθινοί . Δεν είναι όλα ρομαντικά και τέλεια στρωμένα. Είναι και μια προειδοποίηση για όλους τους ταξιδιώτες.