Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[travelbreak]

Η βραδιά στο Πάκσε.

Η πτήση για το Πάκσε έγινε ομαλά και πήγε μια χαρά. Λίγο πριν τις τέσσερις ήμασταν στο Πάκσε. Πολύ γρήγορα ήρθανε και τα πράγματα μας στον ιμάντα και με το που βγήκαμε έξω μας καμάκωσε ένας με tuktuk και χωρίς παζάρια του δώσαμε 6€ και μας πήγε στο ξενοδοχείο που δεν απείχε περισσότερα από 3 km. Σίγουρα ήταν πολλά γι’ αυτόν αλλά για μας μία χαρά. Το ξενοδοχείο ήτανε κεντρικότατο και πολύ καλό, αλλά το δωμάτιο που μας έδωσαν δεν ήταν ούτε τόσο καθαρό ούτε τόσο καλό αν και ευρύχωρο. Όμως η διαρρύθμιση δεν ήταν καλή και γι’ αυτό μας φάνηκε στενό.

Αφήσαμε απλά τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε μία πρώτη βόλτα στην πόλη πηγαίνοντας προς τη γέφυρα ενός ποταμού, που λέγεται Xe Don, που μετά από άλλα 200, 300 μέτρα καταλήγει στον Μεκόνγκκ. Είχαμε δει ένα πολύ ωραίο ναό όπως ερχόμασταν με το tuktuk και πήγαμε γρήγορα να τον δούμε. Δεν απείχε περισσότερα από 200 μέτρα από το ξενοδοχείο μας και μέσα στην πόλη είναι ο πιο σημαντικός. Το όνομά του είναι Wat Luang και φυσικά είναι βουδιστικός. Είναι πολύ όμορφος και τώρα γινόταν ανακαίνιση μάλιστα. Έχει δύο τρία μεγάλα καινούργια κτίρια και ένα παλιότερο, το οποίο όμως δεν το έχουν συντηρήσει. Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού που προανέφερα, στον οποίο αμέσως μετά την επίσκεψη στο ναό πήγαμε για να κάνουμε βόλτα.

Έχει ένα υπερυψωμένο δρόμο ο οποίος κατευθύνεται προς τον Μεκόνγκ τον οποίο πήραμε και στο σούρουπο που έπεφτε είχε πολύ κόσμο. Οι τουρίστες ήτανε ελάχιστοι αλλά είχε πολλούς ντόπιους που είτε περπατούσαν κάνοντας βόλτα είτε έτρεχαν.

Μετά ο Xe Don κατέληγε στον Μεκόνγκ και συνεχίσαμε τη βόλτα μας προς το νότο, κατά την ροή του ποταμού δηλαδή. Ακολουθήσαμε αυτή την πορεία με τα πόδια βέβαια και στο βάθος φαινόταν μία τεράστια γέφυρα πάνω από τον Μεκόνγκ, καθώς και ένα μεγάλο άγαλμα του Βούδα πάνω σε ένα λόφο. Ταυτόχρονα από την αντίθετη κατεύθυνση βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα με ωραία χρώματα. Προχωρώντας είδαμε στα αριστερά μας ένα πάρκο στο οποίο υποτίθεται ότι υπήρχε μία νυχτερινή αγορά η όποια όμως ουσιαστικά ήταν μόνο εστιατόρια με ελάχιστα εμπορικά καταστήματα. Εμείς προσπεράσαμε και προχωρήσαμε ακόμα ένα χιλιόμετρο για να δούμε ένα μέρος που είχε φώτα αλλά δεν ήταν κάτι σημαντικό.

Γυρίσαμε προς την πλευρά των εστιατορίων ψάχνοντας να δούμε κάτι που θα είχε ενδιαφέρον για να καθίσουμε για φαγητό. Όμως εγώ κατάλαβα ότι ήταν σχετικά ακριβά μαγαζιά και μάλιστα είχαν μπύρες μόνο μικρές. Γι’ αυτό πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο.

Αν και περάσαμε απ’ έξω από το ξενοδοχείο δεν μπήκαμε μέσα γιατί προχωρήσαμε μήπως βρούμε κάπου να καθίσουμε. Είχε κάποια μαγαζιά και στο τέλος και σε απόσταση 500 μέτρων από το ξενοδοχείο βρήκαμε αυτό που μας άρεσε περισσότερο. Το 70% των πελατών του ήταν τουρίστες. Δεν καθίσαμε γι’ αυτό, αλλά μας φάνηκε ένα καθωσπρέπει μαγαζί. Και πράγματι είχε μεγάλες μπύρες και πολύ καλό φαγητό. Εγώ παράγγειλα noodles με χοιρινό. Ήταν πολύ καλό και πολύ καυτερό, όπως βέβαια το είχα ζητήσει. Κάπως έτσι πέρασε η βραδιά μας στην πόλη Πάκσε.

Στις 8:30 φτάσαμε στο δωμάτιο και βάλαμε στην τηλεόραση να ακούσουμε Μητροπάνο και ταυτόχρονα ετοιμάζαμε τα πράγματα για την αυριανή εξόρμηση. Είχαμε συνεννοηθεί να έρθει ένας οδηγός να μας πάρει στις 8:00 το πρωί για να πάμε μία διήμερη εκδρομή στα τέσσερις χιλιάδες νησιά, Si Phan Don, που απέχουν κάπου 150 χιλιόμετρα από το Πάκσε. Θα πάμε όμως πρώτα από το γραφείο του πρακτορείου για να κανονίσουμε τα διαδικαστικά και να πληρώσουμε.

 

[Sassenach77]

βρήκαμε αυτό που μας άρεσε περισσότερο. Το 70% των πελατών του ήταν τουρίστες. Δεν καθίσαμε γι’ αυτό, αλλά μας φάνηκε ένα καθωσπρέπει μαγαζί. Και πράγματι είχε μεγάλες μπύρες και πολύ καλό φαγητό.

Πολύ μου αρέσουν τα κριτήρια επιλογής σου!

 

[travelbreak]

Πολύ μου αρέσουν τα κριτήρια επιλογής σου!

Δεν πιστεύω να αστειεύεσαι!
Μα όλοι αυτά τα κριτήρια, περίπου, δεν έχουν;
Να είναι εξασφαλισμένο το καλό φαγητό και το ποτό. Επίσης να μην είσαι μόνος σου στο μαγαζί. Θεωρώ ότι σε αυτές τις χώρες ένα καλό κριτήριο είναι και αν έχει αρκετό κόσμο. Και όχι ντόπιους αλλά ξένους.
Αν το μαγαζί έχει μόνο ντόπιους θα έχει καλό φαγητό γι' αυτούς αλλά για μένα μάλλον όχι.

 

[Sassenach77]

Δεν πιστεύω να αστειεύεσαι!
Μα όλοι αυτά τα κριτήρια, περίπου, δεν έχουν;

Στην ουσία χαριτολογώ με τις "μεγάλες μπύρες". Τι να κάνω, αφού μου αρέσουν οι μπύρες!!! Αλλά το "μεγάλες" που λες μου αρέσει πολύ!!!

Θεωρώ ότι σε αυτές τις χώρες ένα καλό κριτήριο είναι και αν έχει αρκετό κόσμο. Και όχι ντόπιους αλλά ξένους.
Αν το μαγαζί έχει μόνο ντόπιους θα έχει καλό φαγητό γι' αυτούς αλλά για μένα μάλλον όχι.

Πέρα απο τη πλάκα, το φαγητό είναι πολύ σημαντικό και όταν δεν το είχα μου στοίχισε και επηρέασε τις δραστηριότητες του ταξιδιού!... Και εγώ κοιτώ αυτό που κοιτάς εσύ, δλδ να υπάρχουν τουρίστες στο μαγαζί ή να έχω διαβάσει οτι προτείνεται απο τουρίστες. Καλή η τοπική εμπειρία αλλά όταν θέλεις να δεις πράγματα μπορεί να σου στοιχίσει και ολόκληρο το ταξίδι κάποιες φορές...

 

[travelbreak]

4.000 νησιά, πρώτος καταρράκτης.

Το δωμάτιο που κοιμηθήκαμε δεν ήταν καλό. Πρώτον δεν είχε ζεστό νερό για να κάνουμε μπάνιο. Πιστεύω ότι έφταιγε η πολύ χαμηλή τάση του ρεύματος, γι’ αυτό και δεν είχε πολύ δυνατό φως. Μάλιστα όταν άναβα το θερμοσίφωνο, το οποίο ήταν στυλ ταχυθερμοσίφωνα, τότε το φως μειωνόταν στο μπάνιο. Δεν ξέρω αν γινόταν το ίδιο και στο δωμάτιο. Σε όλα τα ξενοδοχεία που πήγαμε στη χώρα, στο μπάνιο για να κάνεις ντους δεν υπάρχει διαχωριστικό από την υπόλοιπη τουαλέτα, ούτε καμία κουρτίνα. Ήταν λίγο στρυμωγμένο και το κρεβάτι. Το παράθυρο επίσης δεν είχε σίτα για να το ανοίξουμε να πάρουμε αέρα. Αλλά και στο μπάνιο δεν είχε ανεμιστήρα για ανανέωση του αέρα.

Πήγαμε το πρωί για να πάρουμε πρωινό και η Ντίνα έφαγε μόνο λίγο ψωμί. Εγώ έφαγα τα δικά μου δύο αυγά ομελέτα όπως και εκείνα της Ντίνας, σύνολο τέσσερα. Έφαγα και μερικά μικρά λουκάνικα τα οποία όμως με έστειλαν δύο φορές στην τουαλέτα επειγόντως. Πάντως όλα αυτά με χόρτασαν και ήμουν μια χαρά.

Στις 8 κατεβήκαμε στη ρεσεψιόν και αφήσαμε τη μεγάλη βαλίτσα γιατί το βράδυ δεν θα μέναμε σε αυτό το ξενοδοχείο. Θα επιστρέφαμε την επομένη. Ήρθε ένας νεαρός με ένα μεγάλο αυτοκίνητο και μας πήρε για το διήμερο μας ταξίδι. Μαζί με αυτόν πήγαμε πρώτα στο τουριστικό γραφείο που μας είχε κλείσει το πακέτο και γνώρισα τον ιδιοκτήτη του γραφείου που ήταν ένας Ιταλός ονόματι Ρομπέρτο. Για το διήμερο ταξίδι στον Μεκόνγκ, και συγκεκριμένα στα τέσσερις χιλιάδες νησιά ζητούσε για το πλήρες πακέτο 352 δολάρια. Όμως με 193 δολάρια μπορούσε να στο κάνει αλλά θα πλήρωνες μόνος σου όλες τις εισόδους στις επισκέψεις που θα πηγαίναμε, και το ξενοδοχείο. Εγώ του είπα ότι προτιμώ να του δώσω τα 193 και να πληρώσω εγώ τις εισόδους μας. Άλλωστε είχα είδη πληρώσει το ξενοδοχείο που θα μέναμε την μία βραδιά. Βασικά δεν το είχα πληρώσει αλλά θα μου κρατούσαν τα χρήματα κάποια στιγμή. Τελικά με αυτό που του έκανα και του έδωσα μόνο τα 193 γλίτωσα περίπου τα μισά από τα υπόλοιπα 150.

Ξεκινήσαμε με τον νεαρό οδηγό που το όνομά του ήταν Κοπ. Είχε πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο του οδηγού και πατούσε το γκάζι από 80 μέχρι 100 χλμ την ώρα. Στο νότο της χώρας οι δρόμοι δεν έχουν καμία σχέση με τους άλλους που είχαμε δει στο βορρά. Έχουν ελάχιστες τρύπες και συνήθως είναι ευθείες παντού. Αυτό βέβαια οφείλεται στο ότι το έδαφος είναι τελείως οριζόντιο.
Δεκάχρονο παιδί οδηγεί ηλεκτρικό μηχανάκι:

Η διαδρομή ήταν καλή και εγώ που καθόμουν μπροστά τραβούσα πολλές φωτογραφίες. Μόνο μία φορά του είπαμε να σταματήσει σε ένα μικρό ποταμάκι και ξεκουραστήκαμε για 10 λεπτά βλέποντας και ωραίες εικόνες.

Λίγο πριν τις 11:00 φτάσαμε στον πρώτο μας προορισμό που ήταν ο καταρράκτης Khong Phapeng waterfall, που ουσιαστικά ήταν το νερό του Μεκόνγκ που έπεφτε σε διάφορα σημεία. Από την είσοδο κάνοντας λίγο περπάτημα φτάσαμε στους συγκεκριμένους καταρράκτες. Για να καταλάβουμε όμως τι γίνεται πρέπει να πω ότι σε αυτή την περιοχή που βρισκόμασταν, δηλαδή των τεσσάρων χιλιάδων νησιών, ο ποταμός Μεκόνγκ φαρδαίνει πάρα πολύ, αρκετά χιλιόμετρα, και μέσα σε αυτά τα χιλιόμετρα βρίσκονται χιλιάδες νησιά από πολύ μικρά μέχρι και μεγαλύτερα που φτάνουν το μήκος και το πλάτος κάποιων χιλιομέτρων. Το ποτάμι που είναι τεράστιο λοιπόν, μοιράζεται σε μικρότερα κομμάτια. Στην περιοχή αυτή το ποτάμι από κάποιο υψόμετρο που βρίσκεται αναγκάζεται και κατεβαίνει μία δεκαριά ή 20 μέτρα πιο χαμηλά. Αυτό γίνεται όχι με ένα καταρράκτη αλλά με πολλούς μικρούς σαν να κατεβαίνει αναβαθμίδες το νερό. Έτσι οι τρεις καταρράκτες που επισκεφθήκαμε σήμερα ουσιαστικά έχουν το ίδιο στυλ. Όμως είναι πολύ όμορφοι γιατί βλέπεις από παντού να τρέχουν νερά. Σε αυτό τον πρώτο μας καταρράκτη κάναμε βόλτα μία ώρα και επιστρέψαμε για να συνεχίσουμε με τον Κοπ στους επόμενους προορισμούς μας.

Να και το λουλούδι σύμβολο στο Λάος:

Οδηγώντας από εκεί για περίπου 15 λεπτά φτάσαμε σε ένα λιμανάκι με το όνομα Nakadong.

Εκεί πλήρωσα το εισιτήριο και επιβιβαστήκαμε σε μία βάρκα οι τρεις μας μαζί με τον βαρκάρη για να πάμε στο νησί Don Khon, πού θα διανυκτερεύαμε αλλά και που θα βλέπαμε κάποια άλλα ενδιαφέροντα. Εδώ να πω ότι ο οδηγός μας άφησε το αυτοκίνητό του σε ένα πάρκινγκ και ήρθε και αυτός μαζί μας στο νησί στο οποίο δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν αυτοκίνητα. Μόνο tuktuk και μηχανάκια ή ποδήλατα. Η βαρκάδα ήταν καταπληκτική γιατί περνούσαμε από δεκάδες μικρά και μεγαλύτερα νησάκια μέχρι να φτάσουμε στο νησί μας. Οι εικόνες ήταν πολύ όμορφες και ενώ στην αρχή σκεφτόμασταν μήπως κάναμε κάποια βαρκάδα στο ποτάμι, με αυτή τη βόλτα ικανοποιηθήκαμε τόσο που δεν το συζητήσαμε καν για να κάνουμε κάτι παραπάνω.

 

[travelbreak]

Άλλες επισκέψεις και διαμονή στο νησάκι Don Khon
Στον επόμενο χάρτη φαίνεται η διαδρομή που κάναμε από το πρωί ξεκινώντας από την πόλη Πακσέ μέχρι τον καταρράκτη Khong Phapeng.

Μόλις φτάσαμε στον προορισμό μας πήραμε ένα τουκτουκ και πήγαμε στο ξενοδοχείο για να αφήσουμε τα πράγματα. Εκεί πλήρωσα κιόλας κάπου 33€ για μία βραδιά, αλλά το δωμάτιο μας δεν ήταν στο κυρίως ξενοδοχείο αλλά σε ένα κτίριο σε απόσταση 400 μέτρων. Αφού αφήσαμε τα πράγματα συνεχίσαμε με το ίδιο tuktuk για να πάμε να δούμε κάποιους άλλους καταρράκτες. Πρώτα πήγαμε και είδαμε τον Kon Phasoi. Καλός ήταν και αυτός αλλά όχι τόσο όσο ο προηγούμενος, αλλά ούτε και όσο ο επόμενος. Και οι τρεις καταρράκτες που είδαμε ήθελαν λίγο περπάτημα.

Συνεχίσαμε με το ίδιο τούκτουκ αφού μας περίμενε όλη αυτή την ώρα και πήγαμε να δούμε τον τρίτο και τελευταίο καταρράκτη. Ήταν ο Li Phi. Μάλλον ήταν ο πιο όμορφος και από τους τρεις. Μας απογοήτευσε όμως που στο τέλος για να ανέβουμε κάποιες κρεμαστές γέφυρες και να δούμε καλύτερα τα νερά έπρεπε να πληρώσουμε επιπλέον 10€ το άτομο ή 250.000 κιπ. Με την Ντίνα αποφασίσαμε ότι δεν άξιζε να δώσουμε αυτά τα χρήματα. Αν ήταν τα μισά θα τα δίναμε αλλά και πάλι πολλά θα ήταν για τούτη τη χώρα.

Αφού κάναμε λοιπόν και αυτόν τον καταρράκτη, είχαμε τελειώσει τα ενδιαφέροντα της σημερινής ημέρας και γι’ αυτό πήγαμε στο ξενοδοχείο. Το tuktuk που χρησιμοποιήσαμε για περίπου 2 με 3 ώρες μας χρέωσε μόλις 8€. Το ότι ήταν τόσο λίγα φυσικά οφείλεται στον οδηγό μας ο οποίος αν το χρησιμοποιούσε θα πλήρωνε και αυτός τα ίδια πιστεύω. Αφήσαμε λοιπόν τον Κοπ και τον περιμέναμε την άλλη μέρα το πρωί στις 8:30 για να αναχωρήσουμε. Εννοείται ότι εμείς θα πηγαίναμε να πάρουμε το πρωινό στο άλλο κτίριο του ξενοδοχείου. Πιστεύαμε ότι θα είναι πολύ καλό γιατί το ξενοδοχείο είναι παρασάγγας ανώτερο από όσα έχουμε μείνει ως τώρα.

Στο δωμάτιο κάναμε το μπάνιο μας και ετοιμαστήκαμε λίγο πριν τις 5 για να πάμε μία βόλτα και να τραβήξουμε ωραίες φωτογραφίες στο χωριό. Το κτίριο που μένουμε είναι δίπλα στον Μεκόνγκ και στον κεντρικό δρόμο του χωριού, ο οποίος είναι παράλληλος με την όχθη του ποταμού. Έτσι κάναμε βόλτα σε αυτό το δρόμο μπαίνοντας σε διάφορα μαγαζιά για να τραβήξουμε ωραίες φωτογραφίες του ποταμού. Εν τω μεταξύ πλησίαζε και το σούρουπο και πήγαμε στη γνωστή γέφυρα τον Γάλλων αποικιοκρατών. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά ενώνει το νησί μας με το νησί Don Det.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται η περιοχή των 4.000 νησιών που εμείς μείναμε και κινηθήκαμε. Στα δεξιά φαίνεται ο πρώτος καταρράκτης που επισκεφθήκαμε. Μείναμε στο νησί Don Khon που συνδέεται με γέφυρα με το γειτονικό νησί Don Det.

Προχωρήσαμε και λίγο παρακάτω για να δούμε ένα ωραίο βουδιστικό ναό και να τραβήξουμε το ηλιοβασίλεμα με τα τελείως κόκκινα χρώματα. Μάλιστα μετά τον ναό αυτό υπήρχε και ένα χωριό, βασικά μία γειτονιά θα ήταν καλύτερα να πούμε των φτωχών ανθρώπων της περιοχής και ήταν πολύ ενδιαφέροντα αυτά που είδαμε.

Κάπου στο κέντρο όμως του κυρίως χωριού και πάνω στο κεντρικό δρόμο είχε στηθεί ένα πανηγύρι. Το απόγευμα που το είχαμε δει πρώτη φορά να το στήνουν, νομίζαμε ότι θα ήταν για κανένα γάμο. Κάποια συγκροτήματα τραγουδούσαν και άνθρωποι πήγαιναν για να καθίσουν να φάνε. Πιστεύω ότι ήταν κάποιες ταβέρνες που είχαν αναλάβει να ετοιμάσουν φαγητά και τα πουλούσαν στους ντόπιους. Βεβαίως υπήρχαν και μικρά μαγαζάκια τα οποία πουλούσαν διάφορα παιχνίδια για παιδιά αλλά και φαγώσιμα.

Εμείς όμως είχαμε αρχίσει να πεινάμε και έπρεπε να βρούμε κάπου για να καθίσουμε και να φάμε. Αφού ρίξαμε μία ματιά σε δύο τρία υποψήφια εστιατόρια, καταλήξαμε σε ένα στο οποίο είδαμε ότι έχει αρκετούς τουρίστες. Αυτό το θεωρούσαμε ένδειξη ποιότητας. Εκτός από τις μπύρες που παραγγείλαμε, και βέβαια η Ντίνα δεν είχε σκοπό να φάει τίποτα, εγώ αποφάσισα να παραγγείλω μία μερίδα μπάρμπεκιου χοιρινό και ένα πιάτο ρύζι. Επειδή είχε μαζευτεί πολύς κόσμος ταυτόχρονα στα τραπέζια, οι άνθρωποι δεν προλάβαιναν να ετοιμάσουν τα φαγητά. Αυτό ήταν φανερό. Όμως αν και καθυστερούσαν κάποια στιγμή άρχισαν να σερβίρουν τους πελάτες που είχαν έρθει μετά από εμάς. Βέβαια εκείνοι έτρωγαν κάτι μακαρόνια, σούπες και τέτοια, που ίσως μαγειρεύονταν πιο γρήγορα. Εδώ στο Λάος δεν το συζητάμε να έχουν μαγειρέψει κάτι από πριν και να στο σερβίρουν, εκτός ίσως από το ρύζι. Τα παρασκευάζουν εκείνη την ώρα. Αυτό τουλάχιστο καταλάβαμε.

Πάνω που είχαμε απογοητευτεί ότι δεν θα ερχόταν ποτέ η δικιά μου μερίδα, να την που ήρθε εν τω μέσω της νυκτός. Ήταν δύο μεγάλα κομμάτια χοιρινό κρέας χωρίς καθόλου κόκκαλο. Και η Ντίνα με το που το δοκιμάζει άρχισε να το τρώει με βουλιμία. Πράγματι έφαγε περίπου τα 3/4 και χόρτασε πιστεύω. Εγώ δεν είχα πρόβλημα να φάω λιγότερο αφού το αρκετό ρύζι που μου έφεραν σε χωριστό καλαθάκι, μου ήταν μία χαρά και χορταστικό. Και να σκεφτεί κανείς ότι έκανε μόλις 150.000 κιπ η μερίδα αυτή, δηλαδή περίπου 6€.

Όταν τελειώσαμε πήγαμε να κάνουμε μία βόλτα πάλι προς την πλευρά που γινόταν η ιστορία με το πανηγύρι. Αν και είχαν αρχίσει τα τραγούδια, αλλά όχι οι χοροί, ο κόσμος ήταν λιγότερος γιατί είχαν πάει από νωρίς να φάνε και είχαν αρχίσει να φεύγουν. Και η ώρα ήταν μόλις 8:30. Εκείνη την ώρα και εμείς αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο δωμάτιο για να ξεκουραστούμε.

Αν σκεφτούμε ότι η σημερινή μέρα είχε κόστος κάτω από 100€, συν το ξενοδοχείο, δηλαδή τα μισά από τα χρήματα που πλήρωσα στο πρακτορείο (είναι και η αυριανή μέρα στα $193), νομίζω είναι πολύ λίγα για την ποιότητα που είχαμε σε αυτή την εκδρομή. Το ίδιο δηλαδή που είχαμε και στην πόλη Φονσαβάν και την γύρω περιοχή. Ευτυχώς η χώρα αυτή είναι φθηνή γιατί δεν θα τολμούσαμε αυτό να το κάναμε, όχι μόνο βέβαια στην Ευρώπη αλλά ούτε καν στην κεντρική ή την νότια Αμερική.