1. Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Απρίλιο - Μάιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!
Απόκρυψη ανακοίνωσης
Με την πλοήγησή σας στο Travelstories.gr αποδέχεστε τη χρήστη cookies που ενισχύουν την εμπειρία χρήσης. -- ΟΚ --

Πορτογαλία Μαδέρα του γκρεμνού και του λόγγου

Συζήτηση στο φόρουμ 'Ταξιδιωτικές Ιστορίες - Ευρώπη' που ξεκίνησε από το μέλος giorgoStar, στις 19 Μαρτίου 2019.

  1. giorgoStar

    giorgoStar Member

    Μηνύματα:
    50
    Likes:
    269
    Επόμενο Ταξίδι:
    Ανδαλουσία
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Περού
    Αναζητώντας προορισμό με καλό καιρό στην Ευρώπη Φλεβάρη μήνα, δε βρίσκει κανείς άπειρες επιλογές. Νότια Ισπανία (με Κανάριες Νήσους)-Πορτογαλία- Μάλτα. Τις Κανάριες Νήσους τις βγάζω απευθείας απ´το πλάνο εξαιτίας των ορδών Γερμανών και Άγγλων τρασοτουριστών, Ισπανία ήμουν τον Οκτώβρη, Μάλτα έχω πάει, τι μένει; Μου έμεινε αυτό το νησί της Πορτογαλίας, το κάπως αποκομμένο, μες στον Ατλαντικό, με τις πολυκλιματικές ζώνες και την ιδιαίτερη βλάστηση. Έτσι μου το διαφημίζουν οι επισκέπτες του έστω. Η πτήση έγινε με την TAP μέσω Λισαβώνας όπου θα επέστρεφα στο γυρισμό για να περάσω το υπόλοιπο μισό της εβδομάδας. Πριν περάσουμε όμως στα περι πρωτευούσης, ας δούμε τι εστί Μαδέρα.


    Όποιος περιμενει θέρετρο, με πάρτυ, τρελούς ρυθμούς, ποτάρες, παραλίες κτλ δεν ενδείκνυται ο προορισμός για εσάς. Το νησί απευθύνεται κυρίως σε φυσιολάτρεις, γι ´αυτό και η πλειοψηφία των επισκεπτών της είναι κυρίως μεγαλύτερες ηλικίες Γερμανοί (οι οποίοι έχουν επενδύσει σε αγορές ακινήτων και επιχειρήσεων), Γάλλοι, Άγγλοι και Ισπανοί.

    Για να κινηθεί κανείς στο νησί προτείνω απαραιτήτως την ενοίκιαση αυτοκινήτου. Υπάρχουν συγκοινωνίες αλλά για τα βουνά και την καλύτερη διαχείριση του χρόνου στα ενδότερα του νησιού, προσωπικό μεταφορικό μέσο κρίνεται αναγκαίο και προς Θεού όχι φιατάκια και μικρά, επενδύστε στα άλογα, θα σας χρειαστούν στις ανηφόρες. Όλοι έχουν να λένε για τον αυτοκινητόδρομο του νησιού, που είναι όντως εξαιρετικά αξιόλογος στα μέτρα ενός νησιού με τέτοια μορφολογία και που οι οικισμοί κρέμονται κυριολεκτικά σε γκρεμούς. Είναι κοντολογίς χτισμένος πάνω από σπίτια, κάτω από σπίτια, μέσα σε βράχους, πάνω από φαράγγια, με πεντακάθαρη σήμανση κοκ ΑΛΛΑ δεν παύει να είναι οδικό δίκτυο νησιού. Όσο καλοφτιαγμένος και να είναι δηλαδή, δεν είναι να αυξάνει κανείς ταχυτητα πάνω από 90-100, έχει στροφές και κλίσεις, δεν υπάρχει τρελή άπλα και παρεμβαίνουν πολλές είσοδοι-έξοδοι των οικισμών. Αυτά για τον αυτοκινητόδρομο· για τους δρόμους μέσα στα χωριά και στα βουνά, ίλιγγος. Υπήρχε πινακίδα που έγραφε, για παράδειγμα, κλίση 32 μοίρες μέσα σε χωριό και ακόμη απορώ πως καταφέραμε να τον ανέβουμε με το αυτοκίνητο.
    7A3137C2-8048-4ACE-829A-2871D6ADB4BC.jpeg
    Το αεροδρόμιο μικρό και θαυματουργο, λειτουργικότατο και περιποιημενο, οι ενοικιάσεις αυτοκινήτων επίσης οργανωμένες και με σαφέστατο προσανατολισμό.
    F6BEA996-C016-4E1F-8714-54CE772638B4.jpeg
    Ο καιρός έχει απ´όλα. Μπορεί τη μία μέρα να εχει καταγάλανο ουρανό με ήλιο και την άλλη να ψιλοβρέχει επειδή τα βουνά εγκλωβίζουν τις συννεφιές. Οπότε ακόμη κι αν επισκεφτείτε καλοκαίρι, ένα φθινοπωρινό μπουφανάκι με κουκούλα το συνιστώ.

    Μείναμε στον οικισμό Caniço ανάμεσα στο αεροδρόμιο και την πρωτεύουσα Funchal, σε φανταστικό και πολύ οικονομικό AirBnB , κατα πολύ οικονομικότερο απ´ό,τι μας προσέφεραν τα ξενοδοχεία και με θέα στον Ατλαντικό που μας έφτιαχνε τη διάθεση, ανεξαρτήτως ανατολής-δύσης-με ουράνιο τόνο κτλ. Ο οικισμός κουκλάκι, με άπειρες επιλογές σε φαγητό, με φούρνο και σουπερμάρκετ και οργανωμένος.
    5295EEB4-39FC-4E8B-941F-E6516CFCE815.jpeg 445352B4-614C-4C0A-8504-A7E4BD37C58C.jpeg 775C68D8-ACB4-4DDE-881E-79A8E2441CD9.jpeg
    F376AD0B-98A8-4058-BDBA-F2C37B138FB2.jpeg
    Έξτρα πόντος, ο πεζόδρομος παράκτια, τέλειος για πρωινή βόλτα ή τζόγκινγκ και επιλογή με beach bar στην άκρη του, που δε λειτουργούσε βέβαια όταν πήγαμε. Μονοπάτι ενώνει το παραθαλάσσιο Caniço με το πιο ορεινό που είναι ουσιαστικά ο πυρήνας του οικισμού με όλες τις υπηρεσίες και τους μόνιμους κατοίκους.
    C5DFA7C3-2809-4526-9C10-12284E613E88.jpeg BAAD451C-5CFD-4DF3-A47B-660B01D23A49.jpeg B1805AB2-C715-4384-8F22-67E4B54DE48F.jpeg 6BF04807-C37C-48FC-B1A3-F706819C3764.jpeg

    Εκμεταλλευόμενοι τη μέρα άφιξης με καλοκαιρία, θέλαμε να πάρουμε μια μικρογραφία του νησιού ως πρώτη εικόνα. Πέραν λοιπόν της εξερεύνησης του Caniço, συμπεριλαμβανομένου του αγάλματος του Ιησού,
    7EBEC764-272A-4AF2-B480-6C8CC9364216.jpeg 8FAD81E2-8B73-4B22-97DC-57C3C459D9A0.jpeg
    πήραμε το δρόμο για το Cabo Girão, παρατηρητήριο με γυάλινο πάτωμα, για να σε πιάσει για τα καλά η υψοφοβία, σε περίπτωση που δε σ´έπιασε. Η θέα κόβει την ανάσα κυριολεκτικά και είναι από τα πρέπει του νησιού.
    23222B0E-4F65-4F54-8102-8BEC7FE2835C.jpeg C17EAD0B-89AD-4D3A-9246-3B691E04DB48.jpeg 44B7183C-4431-4E90-B6E9-1ADC520BE258.jpeg D005FD13-0274-422F-8BF9-C418781E2896.jpeg

    Η πρωτεύουσα, Funchal, ήταν το σημείο αναφοράς κάθε μέρα, για τη βόλτα, για τα ψωνια πρώτης ανάγκης και την αίσθηση της καθημερινότητας των μόνιμων κατοίκων και της ανάπαυλας στο λιμάνι. Θέλοντας να δώσουμε συνέχεια στο υψόμετρο, ανεβήκαμε στο διάσημο τελεφερίκ της πόλης που σε οδηγεί μετά από αρκετή ώρα και σκαρφάλωμα στο σημείο Monte που είναι ας πούμε το Σέιχ Σου της πόλης. Το εισιτήριο τσουχτερό στα 16€ πήγαινε-έλα. Το τελεφερίκ σε ξεβγάζει ανάμεσα σε 2 κήπους, το βοτανικό και τον τροπικό, ο πρώτος κλείνει νωρίς το απόγευμα και ο δέυτερος κοστίζει 12.50€ και σε εκείνη τη φάση δε θέλησα να τα δώσω για να δω έναν κήπο, που σε άλλα μέρη είναι είτε δωρεάν είτε γύρω στο 5€. Ανταυτού καθίσαμε σε ένα φανταστικό καφέ-μπαράκι στο Largo das Babosas, όπως πάντα στο χείλος γκρεμού, με θέα το καταπράσινο κι ένα ποτήρι κρασί και το εισιτήριο που θα έδινα στον κήπο, το έκανα φιλοδώρημα στο τόσο φιλικό προσωπικό, που για καλή τουριστική μας τύχη, σφύζει σε ολόκληρη την Πορτογαλία.
    38E7CC5B-5C30-440B-9192-22DC54368A8D.jpeg F7D4F2A5-11BC-4A3A-8474-C1A3BA55EF94.jpeg 4CD9BA3B-D77F-4AA1-BDC7-BED31010762A.jpeg

    Το Funchal λοιπόν, είναι μια χαλαρή πρωτεύουσα, με πολύ κόσμο, τουρίστες και ντόπιους να απολαμβάνουν τη βόλτα και τον ήπιο ρυθμό. Επίσκεψη οπωσδήποτε στη δημοτική αγορά και περαντζάδα στο πολύ όμορφο λιμάνι τους, όπου συναντάς κήπους, παρκάκια, το μουσείο και το άγαλμα του εντόπιου Cristiano Ronaldo,
    BF110548-A8F2-493D-B719-0313639D8B03.jpeg 34132EEE-7C90-45BB-BD2C-35268B401ABD.jpeg
    7C48FF55-8135-4E6C-BE7C-426D1E61FF84.jpeg 8FC151FA-9926-4D2D-BB89-77E5770CE610.jpeg 46D7733B-15D4-438E-A530-E4A115CD89D8.jpeg 8F6E6AA4-3BC9-4258-900E-A3EBC1235AE0.jpeg BC424E37-5969-4928-8DED-1B2E9D42D071.jpeg
    έπειτα στην παλιά πόλη το δημαρχείο και τον καθεδρικό, το δημοτικό θέατρο και την ενδιαφέρουσα εμπορική στοά Sao Francisco για να καταλήξουμε στα στενάκια με τις ταβέρνες και τα εστιατόρια, τύπου Λαδάδικα με στολισμένες και ζωγραφισμένες εξώπορτες και στοιχεία μοντέρνας τέχνης που συναντά κανείς σε κάθε γωνιά. Σουλουπωμένα, ήρεμα και λόγω μικρού μεγέθους περπατίσιμα και μάλιστα σε σύντομο χρόνο.
    4A73F272-312A-4F72-9881-B28DFF186A9A.jpeg 1C7C8AB4-67E4-466E-95DC-9A61686C380F.jpeg A2F3BA50-9A48-47A0-86A5-2D3787F98580.jpeg DB08870E-D5A3-499B-9502-9B5756E04EC4.jpeg ABB0DE4B-AFA8-4436-AF77-96FBEBFF59D0.jpeg
    76802F0A-7E45-4BA4-BF01-4E8D6E7E94A4.jpeg 0932CC04-36B7-4C0E-8AA2-CCB40B24EB44.jpeg 5E5070AD-D46F-423B-99C6-0032AF14BB36.jpeg
    Τα περισσότερα εστιατόρια τα βρήκα πολύ τουριστικά, κάτσαμε μόνο μια φορά να φάμε στην πόλη και σε ένα καφέ με γλυκά και τα βρήκα όλα μέτρια. Αντιθέτως στο Caniço που μέναμε, ανακάλυψα ένα πολύ δυνατό εστιατόριο που με κάλυψε στο 100%, λέγεται Laranjinha και είχε πολύ νόστιμα και περιποιημένα πιάτα και το νεαρό προσωπικό άπιαστο και φιλικότατο.


    Μια μέρα αφιερώνεται, όπως είθισται στην περίπτωσή μας, στο γύρο του νησιού. Δυστυχώς η επιλογή αυτής της ημέρας μάς πρόδωσε, λογω συνεχούς ψιλοβροχίου και μουντίλας. Δεν πτοηθήκαμε όμως και ξεκινήσαμε από ανατολικά προς τα δυτικά, για Ponta do Sol, όπου θεωρείται το πιο ηλιόλουστο κομμάτι του νησιού. Σημείωση πως όλα αυτά τα χωριουδάκια είναι πολύ πολύ μικρά και τα βλέπεις σε μια γύρα. Στο συγκεκριμένο υπάρχει μια μικρούλα παλιά πόλη με άπειρα λουλούδια και το παραλιακό μέτωπο των 2-3 τετραγώνων.
    F925D83B-C7CD-4859-AE52-C61D41F1EBC6.jpeg 5ED8ADEE-2457-474A-BBEF-DDF9177008DB.jpeg 59959D34-4E4B-464A-AA8D-28A0EC583395.jpeg 4141EFFF-C0B9-4724-8368-5B793DD06AA1.jpeg E10BC86B-139B-4903-964E-B1232663A8E7.jpeg

    Συνεχίζοντας δυτικά, ο οικισμός Calheta είναι από τους πιο αγαπημένους για παραθέριση, γιατί είναι ο μόνος στο νησί που έχει αμμώδη παραλία. Πέραν αυτού όμως είναι απλά ένας δρόμος και η είσοδος για τα βουνά.
    FC360B56-010F-40EF-8E8F-4749E613A322.jpeg FED1EC41-4973-45C6-A6BF-808E9678A1E1.jpeg 7C8F4F4A-1415-405B-8783-A47C7037429E.jpeg
    Από εκεί και μετά δηλαδή αγριεύουν τα πράγματα. Είμαστε σε συνεχή ανάβαση με βροχούλα, βουλωμένα αυτάκια, περισσότερη χλωροφύλλη στο ρινικό και άπειρα λιβάδια, με ξέμπαρκες γελάδες κατα τόπους. Στο δρόμο ολομόναχοι και στο άσχετο, εκεί που νομίζεις ότι χάθηκες, το λεωφορείο της γραμμής. Προορισμός η βορειοδυτική μύτη του νησιού και αγαπημένο τουριστικά, το Porto Moniz. Φανταστικό βραχώδες τοπίο που θύμιζε αντίστοιχες ατλαντικές παρυφές Ιρλανδίας-Σκωτίας. Αποκορύφωμα οι φυσικές κολυμπήθρες, ανάμεσα στις οποίες μπορεί κάποιος να περιηγηθεί, συντροφιά μας το οχυρό του του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή και το πολυδιαφημιζόμενο Aquarium. Πραγματικά μοναδικό μέρος.
    AB10D6DD-999E-41B8-95FC-7F7CC825F96A.jpeg C43B708C-3AB3-46F5-8F84-A3D36731EFD7.jpeg 2EA1A987-962F-4748-A578-EE11641AEE92.jpeg FF70DBF6-898D-4E1E-A6DF-18C56FDAECF7.jpeg 420FB279-FCA2-4A4B-BD99-75A02661B4AD.jpeg 277F52FD-374D-4AF9-8AF1-96A7BD9070F3.jpeg
    Δυστυχώς η βροχή ήταν δυνατή κι έπρεπε να εγκαταλείψουμε για μια ιδέα εντός των θυρών, που την είχαμε ως δεύτερο πλάνο σε περίπτωση χαλασμού. Πήραμε, λοιπόν, το βόρειο οδικό παράκτιο δίκτυο, με κατεύθυνση στα ανατολικά για το σπήλαιο του Sao Vicente. Προφανώς, όμως, είχαν πολλοί αυτό το εναλλακτικό indoor πλάνο και στον οικισμό του Sao δεν υπήρχε ούτε μια πιθαμή πάρκινγκ, κάθε γωνιά πιασμένη.

    Συνεχίσαμε για το τελικό χωριό της ημέρας, το Santana , με τα χαρακτηριστικά παραδοσιακά σπιτάκια, που όμως πέραν της κεντρικής πλατείας με τα εν λόγω, δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Δεν είναι δηλαδή σαν το Αλμπερομπέλλο στην Ιταλία που είναι μια ολόκληρη πολιτεία ξεχωριστών οικημάτων• μόνο η πλατεΐτσα. Στην περιοχή υπάρχει και το θεματικό ανοικτό πάρκο της Μαδέρα, πιο οικογενειακό αλλά όπως είπαμε λόγω βροχής, δε μπορούσαμε να κάτσουμε.
    711D8042-0485-4452-A747-8FB771947AA3.jpeg 2490801E-FE72-41E6-B311-E112DAB04C90.jpeg

    Και πάμε στο πουλαίν της Μαδέρα, που δεν είναι άλλο από τις πεζοπορίες. Έχουν ασχοληθεί και έχουν συντηρήσει πολύ δυνατά μονοπάτια που ανεβοκατεβαίνουν σε φαράγγια και πλαγιές, με καταρράκτες και πυκνή βλάστηση. Οπότε σίγουρα όποιος επισκεφτεί, να πάρει μαζί του αθλητικά, διότι έστω ένα σύντομο μονοπάτι πρέπει να μπει στη λίστα. Δεν είναι ιδιαιτέρως δύσκολα αλλά κάποια φυσικά σκαλιά/διαζώματα ταράζουν γόνατα και μηρούς/γλουτούς. FD75E813-1BAD-460E-9522-1D2D06BB7F23.jpeg F1E384AA-3E8A-4AA1-A361-6F58F8DF472D.jpeg
    Το πιο διάσημο μονοπάτι που αποτελείται από σύμπλεγμα διαδρομών είναι το Levada das 25 Fontes/ do Risco (25 Πηγάδια/Ρίσκο σα να λέμε σε ελεύθερη μετάφραση). Δίνουμε λοιπόν στο GPS το Levanda das 25 Fontes, μας ανεβάζει μέσω Calheta και των ανηφορικών δρόμων 32 μοιρών όπως περιέγραψα παραπάνω, στο πάρκινγκ του δρυμού.
    44B4D3D3-95F2-4CD6-9860-884843C9672B.jpeg
    Από εκεί υπάρχει και δημοτικό λεωφορειάκι που σε ανεβοκατεβάζει στην ουσιαστική διασταύρωση των μονοπατιών και ξεκινάς. Εμείς το κάναμε όλο ποδαράτο, η θερμοκρασία αισθητά χαμηλότερη και υπήρχε δυνατός αέρας ειδικά στο πάρκινγκ που βρισκόταν στο ψηλότερο σημείο. Το καταπήλαυσα. Γέφυρες, νερά, βλάστηση, ρυάκια, πυκνό δάσος, περιπέτεια. Πρώτα επισκεφτήκαμε τον καταρράκτη Ρίσκο που είναι πολύ ψηλός και κόβει την ανάσα.
    243DE56C-1A5B-4679-8824-D39960C3B304.jpeg

    6D7E9AE8-4574-49A6-85B0-93BA384A0429.jpeg 1237DAB0-9BF2-4819-B302-79AE664E5E90.jpeg 654B6C4F-6908-4443-8813-BF01E524987B.jpeg D280C787-DC01-47FA-A3D1-07EA8FC8B570.jpeg
    Έπειτα συνεχίσαμε για τα 25 πηγάδια, που ήταν κομματάκι πιο απαιτητική διαδρομή, διότι σε κάποια σημεία στενεύει, περπατάς παράλληλα σε αυλάκι με συνεχώς τρεχούμενο νερό και πρέπει να περιμένεις όταν έρχεται κόσμος από την αντίθετη κατεύθυνση. Σα σύνολο οι διαδρομές αυτές είναι γύρω στα 7 χλμ. αλλά λόγω των απαιτήσεων ψιλοκουράζει μεν, αλλά δε φοβίζει. Πάρα πολλοί περιηγητές άνω των 60 και οικογένειες με παιδιά στην περιπέτεια. Στη διασταύρωση των μονοπατιών υπάρχει ένα όμορφα διαμορφωμένο καταφύγιο/καφέ (Rabaçal) για την ανάπαυλα, τον εσπρέσσο, σπιτικά σνακς και την τουαλέτα αν χρειαστείτε, δε δίνουν όμως για λόγους καθαριότητος καφέ στο χέρι, μόνο αν καθίσετε εκεί.
    06086AB9-F06C-402A-AE6B-69CA49AB0BE6.jpeg 4AAF792A-90CD-4555-A8FB-D8DC5C3965B8.jpeg 0ECF78E4-0F0B-4472-B464-D217437AD14D.jpeg 0D571854-9090-4AD9-988E-36D875E6051B.jpeg 223D28FF-F9F9-4F53-A7AF-FAD381F94413.jpeg
    Η επιστροφή μας ήθελε στο Funchal να αράζουμε κάτω απ´τον ήλιο, στο πολύ ωραίο πάρκο με γκαζόν διαζώματα της παραλιακής, απολαμβάνοντας τοπικό κοκτέιλ από αυτοσχέδιο μπαράκι, την Poncha (Πόντσα), φτιαγμένη από χυμό της αρεσκείας σου (προτίμησα μαρακούγια), μέλι και τοπικό ρούμι. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν μετά την πεζοπορία και ρούφηξα αρκετή βιταμίνη D που μου έλειπε Φλεβάρη μήνα.
    5A8C6E9A-2CB6-4CAA-BB32-63BDA677A7E0.jpeg
    Μια μέρα αφιερώνουμε στο 2ο μεγαλο highlight του νησιού• την πεζοπορία στο τέρμα ανατολικό κομμάτι, στη «χερσόνησο» του Sao Lourenço. Με το αυτοκίνητο και πάλι, μέχρι το πάρκινγκ της εισόδου και διασχίζοντας τον αρχικό διάδρομο στο μονοπάτι, μας περιμένει μια ιδιαίτερη, άγρια αλλά οικεία, με χρώματα άλλοτε πορφυρά, άλλοτε πράσινα και λευκά, απόλυτα ενεργειακή και καθόλα αναζωογονητική περιήγηση. Η θέα στον Ατλαντικό με τους τεράστιους βράχους τοποθετημένους αριστοτεχνικά στον ωκεανό, συνδυασμένη με τον ήχο από τα κύματα, που ακούγεται στα αυτιά σου σαν κρότος και με τη συντροφιά των τεράστιων κατάλευκων γλάρων να παίζουν με την κυκλοθυμία των ρευμάτων, δίνει την αίσθηση άλλου πλανήτη. Υπάρχουν πολλά σημεία στη διαδρομή που προσφέρουν τα νέα φόντα της οθόνης σας, ένα ακριβούλι καφέ και ο τελικός απότομος ανηφορικός λόφος που σε ανεβάζει κυριολεκτικά στην άκρη του νησιού, στο Edge of Glory που λέει και η ποιήτρια. Για να δώσω κι άλλη εικόνα, είναι σα να κάνεις πεζοπορία σε μια μη κατοικημένη Σαντορίνη, από τη Θήρα μέχρι την Οία, αν και η Σαντορίνη έχει άλλου είδους ενέργεια. Επίσης υπάρχουν σκαλάκια και διαζώματα στη διαδρομή, απαιτείται αθλητικό παπούτσι και νερό και προσοχή στον τελικό λόφο, γιατί τα σκαλιά είναι απότομα και ολισθηρά.
    312B4D1A-B2CD-44C5-839E-0C7C8DAA7B97.jpeg F9097F0B-3BE0-4A22-A5DD-41C8798ECCC7.jpeg 0E5773FF-7617-4FFA-873B-70256636D6A3.jpeg 0F182B1E-8816-4218-9783-A85312E6F9E4.jpeg 649BC879-F049-4916-B3E9-A33371C566DD.jpeg 81567400-7DE2-41E3-BAC8-5865150F8DEE.jpeg 3E60AB68-0D58-4512-B2D3-281C0364086A.jpeg 21A860A5-E0BE-49B3-BA0F-B58C2FB46843.jpeg 4225B188-5239-4652-AAF3-6C3E07DC9BC1.jpeg 86147495-CEF2-4680-89F4-FE1568C308A4.jpeg C087BA0A-E642-4CF4-90B2-51F0849B000B.jpeg 742E3749-39C8-40AB-925C-619C34609E56.jpeg 2EDDF6E6-F877-4294-8176-462E951209B6.jpeg 05D104BB-AE35-4710-AAFA-ACF8F499E6BF.jpeg
    162877ED-0E0C-4D48-B447-4007D34019AD.jpeg 4B8A1815-5A03-4FBF-9BE9-C4CC402834AA.jpeg 3519B19B-49C8-48FA-BB53-B09818449A53.jpeg
    Η συνέχεια διέθετε ένα ομαλότατο και μικρό κομμάτι, που προτιμάται παραπάνω από οικογένειες λόγω της ευκολίας του, στο ύψος του Ribeiro Frio, Vereda dos Balçoes στο όνομα. Ας πούμε ότι το Ribeiro Frio είναι ένα σύμπλεγμα από βουνά και άπειρα μονοπάτια. Το μονοπάτι του «μπαλκονιού», θεωρείται σημαντικό, διότι το ειδικά διαμορφωμένο μπαλκόνι, που είναι ο στόχος του μονοπατιού, προσφέρει πανοραμική θέα όλων των παρυφών και σημαντικών κορυφών του νησιου, όπως το Pico Ruivo που είναι το μεγαλύτερο με 1.861 μ. και το Pico do Arieiro νε 1.816 μ. Μετα χαράς θα εξερευνούσα και τις εν λόγω κορυφές, όπου εξυπακούεται ότι προσφέρονται για πεζοπορία αλλά επειδή ο καιρός δεν ήταν καλός, το αφήσαμε. Σαν τιπ για μελλοντική επίσκεψη, είναι πάντα η εκτίμηση του καιρού. Κι επειδή διάβασα ότι σε κάποιες φάσεις χάνεσαι στα σύννεφα εκεί πάνω, αν και ακούγεται παραμυθένιο, δεν παύει να είναι επικίνδυνο για οδήγηση, πόσο μάλλον σε βροχόπτωση και ισχυρούς ανέμους. Δεν πειράζει, έχουμε κάτι για την επόμενη φορά...
    9F4F72ED-4881-48B1-94F7-73448DCE7438.jpeg D99333B6-5A6D-4496-9F2E-1C5658DBE0B4.jpeg 3A0FBE59-B182-4FD9-B2D6-7D12AD172018.jpeg B9D7896E-B82C-4F94-8B1E-93DE9D8BF753.jpeg
    2AF7758E-E350-4DED-938A-B43BCB259977.jpeg 22009376-9B33-4631-8FB8-A05A997F10D2.jpeg

    Θα υπάρξει όμως επόμενη φορά;

    Μπορώ με σιγουριά να τη συστήσω, προσφέρει εικόνες που δε βλέπει κανείς εύκολα, συχνά, σε τέτοια μεγέθη και σε αφθονία. Δεν είναι για πάρα πολλές μέρες αλλά ούτε και για 2ήμερο. Αν αγαπάτε τη φύση και το αγνάντεμα, έχετε βρει τον άλλο σας μισό (τόπο). Αν κάποιος ζητά έντονη ζωή, διασκέδαση, μπαρότσαρκες κτλ, τότε να μην πατήσει. Γαστρονομικά δεν εκπλήσσει, δοκιμάστε ωστόσο το μαύρο ψάρι, ήταν γευστικό και το σκορδόψωμο. Το δημοφιλές κοκκινο κρασί Μαδέρα παράγεται στο νησί και υπάρχει σε πολλές εκδοχές (ξηρό/γλυκό/ημίγλυκο/παλαιωμένο). Όταν επισκεφτείτε σε ζεστό καιρό, οργανώστε εκδρομούλα στο διπλανό νησάκι του αρχιπελάγους, το Porto Santo, που διαθέτει χρυσαφένιες παραλίες και γαλάζια νερά. Το λοιπόν, αθλητικό, σάκα και βουρ στην περιπέτεια!
    028B37B9-13D2-4197-B808-DEA23603E8A7.jpeg

    Τέλος ιστορίας.
     

    Επισυναπτόμενα Αρχεία:

    #1
    AndreasCy, giannoula, chris7 and 20 others like this.

  2. silversurfer

    silversurfer Moderator

    Μηνύματα:
    2.015
    Likes:
    2.708
    Επόμενο Ταξίδι:
    Καύκασος
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    Γύρος Του Κόσμου
  3. kitsos!

    kitsos! Member

    Μηνύματα:
    355
    Likes:
    1.377
    Επόμενο Ταξίδι:
    αζορες
    Ονειρεμένο Ταξίδι:
    περου
    Πολύ όμορφο μέρος, φυση και οι φωτογραφίες σου εκπληκτικές!!
     
    #3
    giorgoStar likes this.