Βιετνάμ Καμπότζη Ταϊλάνδη ΝΑ Ασία για 3 μέρες ως 3 μήνες. Πόσο ακριβώς; Θα δείξει.

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Μπάταμπανγκ: Νυχτερίδες

Σύμφωνα με τους οδηγούς, δηλαδή τόσο τα βιβλία όσο και τον τουκτουκτακτζή, υπήρχαν ακριβώς 3 πράγματα που μπορούσες να κάνεις στην Μπάταμπανγκ σαν επισκέπτης. Ένα τρενάκι, το λεγόμενο bamboo train, επίσκεψη σε ένα από τα περίφημα killing grounds, δηλαδή σημεία στα οποία το καθεστώς των Κόκκινων Χμερ δολοφονούσε χιλιάδες κόσμο συνήθως με πολύ απάνθρωπο τρόπο και να δεις κάτι νυχτερίδες. Εγώ του είχα πει ότι θα έκανα σίγουρα τα δύο τελευταία και θα βλέπαμε για το τρένο.

Ο λόγος που το σκεφτόμουν για το τρένο ήταν πως από τον τρόπο που διάβαζα πληροφορίες για αυτό δεν πειθόμουν ότι αξίζει ή ήταν κάτι πολύ τουριστικό ή πολύ άκυρο. Γενικά προσπαθώ να μην βλέπω βιντεάκια ή φωτογραφίες από πράγματα που θέλω να επισκεφθώ για να μη χαλάω την εμπειρία, όμως σε αυτή τη περίπτωση είδα για να ξέρω αν αξίζει να το σουτάρω ή όχι. Πρόκειται για ένα μικρό τμήμα της παρατημένης σιδηροδρομικής γραμμής όπου βάζουν κάτι πλατφόρμες από μπαμπού για τους τουρίστες και τους πάνε μπρος πίσω για λίγα μέτρα με μια θορυβώδη μηχανή χορτοκοπτικού. Κανένα ενδιαφέρον.

Οι νυχτερίδες βγαίνουν βράδυ και πρέπει να είσαι εκεί στη δύση για να τις δεις και το killing ground ήταν στην ίδια κατεύθυνση, οπότε δεν είχε νόημα να ξεκινήσω πρωί για το ένα μόνο. Δώσαμε ραντεβού με τον "φίλο" οδηγό μεσημέρι και για τα δύο. Έτσι ξύπνησα πρωί με την ησυχία μου, δε ξέρω από πότε είχε να γίνει αυτό και πήγα μία βόλτα στη πόλη με στόχο να φάω κάτι αλλά και να κλείσω εισιτήρια λεωφορείου για την επομένη.

Σε λίγες μέρες θα ήταν μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Καμπότζης, κάτι σαν γιορτή των νεκρών αλλά χωρίς πανηγύρια. Λόγω αυτού ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να φεύγει από τις πόλεις να πάει στα πατρικά/μητρικά χωριά να αποδώσει φόρο τιμής στους προγόνους. Υποτίθεται ότι ήταν μόνο δύο ημέρες αργίας αλλά ανεπίσημα ο κόσμος την έκανε κοντά βδομάδα. Αν θυμάμαι τότε έπεφτε Πέμπτη, οπότε αν δεν κλείνανε ήδη όλη τη βδομάδα φεύγανε από Τρίτη-Τετάρτη και γυρνάγανε την επόμενη Δευτέρα.

Γενικά τώρα που το είπα, η Καμπότζη είναι στις τοπ χώρες με τις περισσότερες αργίες ετησίως, τότε νομίζω ήταν πάνω από 25 μέρες το χρόνο και η κυβέρνηση είχε κόψει κοντά μία δεκάδα τα τελευταία χρόνια. Για τις επίσημες λέμε, όχι αυτές από τη σημαία.

Αυτό μπορεί να ήταν πιθανώς η αιτία για το ότι τα πράγματα στην πόλη ήταν υποτονικά. Μια φοβερή ησυχία, πόλη δεν την έλεγες.

1445.jpg


1446.jpg


1447.jpg


Αυτό αν το κάνανε να γυρνάνε τα μάτια να σε κοιτάνε όπως περπατάς θα έλεγε
1448.jpg


1449.jpg


Μιας που θα κατέληγα στην Πνομ Πεν, είχα προσπαθήσει να επικοινωνήσω με την καμποτζιανή "πρώην". Είχαμε κρατήσει μία σχετική τυπική επαφή τύπου "τι κάνεις" κάθε όποτε. Αλλά εκείνες της μέρες ήταν κάπως δύσκολη στο να απαντάει, έπαιρνε μέρα ή και παραπάνω. Μου είπε ότι είχε κάποιο επαγγελματικό ταξίδι και μετά θα επέστρεφε πίσω στην Πνομ Πεν για να φύγει αμέσως οικογενειακώς για το χωριό. Το χωριό της ήταν κοντά σε μία πόλη ή κωμόπολη και μιας που όπως είχα καταλάβει η πρωτεύουσα θα άδειαζε κατά τη γιορτή, την ρώτησα κάπως αφελώς αν θα είχε πρόβλημα να πάω να μείνω σε κάποιο ξενοδοχείο εκεί κοντά τις ημέρες των εορτών (σιγά μην είχε χοστέλ) ώστε αν ξέκλεβε χρόνο να πέρναγε να την έβλεπα για κάνα καφέ ή φαγητό.

Δεν θεωρούσα ότι θα γινόταν κάτι μεταξύ μας πάλι, ούτε θα ήθελα να την μπλέξω, απλά το έβλεπα σαν μία ευκαιρία να την δω μετά από καιρό και μαζί και κάποιο μη τουριστικό μέρος που δεν θα πήγαινα ποτέ μόνος μου.

Η απάντησή της ήταν το ασιατικό αντίστοιχο του "μαλάκας είσαι παιδάκι μου;". Δηλαδή όχι αυτές οι λέξεις, το είπε με πολύ τακτ αλλά σίγουρα αυτό σκεφτόταν. Όπως μου εξήγησε, το μέρος ήταν τόσο μικρό που δεν υπήρχε περίπτωση να εμφανιστώ εκεί και να πάμε κάπου χωρίς να συζητηθεί σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Ακόμα και αν ήμασταν ζευγάρι είχε πει, στη περιοχή εκείνη θα εμφανιζόμασταν μαζί μόνο αν είχαμε αρραβωνιαστεί και ήταν σίγουρο ότι θα παντρευτούμε, γιατί αν μας βλέπανε μαζί και δεν κατέληγε σε γάμο θα την παίρνανε για τσούλα που πάει με ξένους. Τόσος συντηρητισμός.

Τέλος πάντων, με ρώτησε τι θα έκανα μετά την Μπάταμπανγκ και της είπα ότι την επόμενη ημέρα θα πήγαινα στην Κάμπονγκ Τσνάχγκ (το οποίο προφέρεται με ένα τρόπο που δεν γράφεται ούτε στα ελληνικά ούτε στα αγγλικά) και μετά Πνομ Πεν. Και κάπου εκεί έπεσε σιγή ασυρμάτου, υπέθεσα ότι θα ξεκίναγε πάλι δουλειά.

Πριν φύγω μίλησα λίγο και με τον συγκάτοικο, ο οποίος ετοιμαζόταν για έξω. Σαν κοκκινοτρίχης με λευκό δέρμα έβαζε αντιηλιακό με τον τόνο (και καλά έκανε). Είχα δει ότι είχε κάτι περίεργες κόκκινες κουκίδες πάνω στα χέρια και τα πόδια του, φαινόταν σαν αλλεργική αντίδραση και εκεί όπως μιλάγαμε σηκώνει την μπλούζα και βλέπω πως είναι όλο του το σώμα έτσι. Ήταν σαν να είχε κάνει βελονισμό ακανόνιστα με τις καρφίτσες κάθε ένα δύο εκατοστά σε όλο το σώμα και είχε ερεθιστεί και μάλλον ματώσει λίγο. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Τον ρώτησα τι είναι (η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα και λίγο μην είναι κάτι κολλητικό) και μου είπε ότι το είχε μερικές μέρες επιστρέφοντας από το νησί Κο Ρονγκ, μάλλον κάποιο ζουζούνι τον είχε φάει.

Ρε συ του λέω τι ζουζούνι, είναι δυνατόν να σε έκανε έτσι σε όλο το σώμα, δε το κοιτάς με κάνα γιατρό; Ναι μου λέει, σκέφτομαι να πάω στο νοσοκομείο εδώ να το δουν.

Θυμήθηκα που είχα γνωρίσει ένα γιατρό που είχε κάνει εθελοντική εργασία κάποιων μηνών στο νοσοκομείο της Μπάταμπανγκ και μου είχε πει χαρακτηριστικά, "αν ποτέ πας στην Καμπότζη και πάθεις κάτι, ας πούμε πέσεις από το μηχανάκι και σου κοπεί το χέρι, βάλε το στο πάγο και πήγαινε αμέσως στο αεροδρόμιο για Σιγκαπούρη, Ταυλάνδη ή Βιετνάμ. Μη πας στο νοσοκομείο, προσπαθούσαμε ακόμα να τους πείσουμε να μη χρησιμοποιούν την ίδια σύριγγα πάνω από μία φορά".

(συνεχίζεται)
 
Last edited:

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Έφτασε η ώρα και συναντήθηκα με τον οδηγό που με περίμενε στην ρεσεψιόν (μη του φάει τον πελάτη άλλος), άσε που μου είχε στείλει άλλα δύο-τρία μηνύματα να μη τον ξεχάσω μέχρι τότε.

Βγήκαμε κάπου μισή ώρα έξω από τη πόλη, από τον κεντρικό δρόμο που δεν είχε τίποτα ενδιαφέρον. Πολλά σκουπίδια, ζώα και ασιατικά καθημερινά περίεργα που δεν προλάβαινα να φωτογραφήσω.

1450.jpg


1451.jpg


1452.jpg


Βγαίνοντας λίγο από την πόλη, που δεν πήρε και πολύ ώρα, το περιβάλλον μου θύμισε κάπως, λίγο, ελληνική επαρχία.

1453.jpg


1454.jpg
1455.jpg


Φτάσαμε στη βάση του λόφου και με άφησε κάτω καθώς δεν επιτρεπόταν να πάει πάνω με το τουκ τουκ, θα έπρεπε να πάω με τα πόδια. Δώσαμε ραντεβού κάποια ώρα από την οποία θα ήταν σίγουρο ότι δεν θα χάναμε τις νυχτερίδες μετά και έφυγα.

1456.jpg


Ήταν σίγουρα ανηφόρα και είχε και κάποια σκαλιά στην αρχή, αλλά δε θυμάμαι να ζορίστηκα. Όσο ανέβαινες η θέα γινόταν καλύτερη.
1458.jpg

1457.jpg


Σε αυτό το σημείο αν θυμάμαι καλά ήταν η διασταύρωση από την οποία από τη μία πλευρά πήγαινες προς ένα ναό και από την άλλη για το σημείο δολοφονιών. Δε μπορώ να θυμηθώ σήμερα αν τα αγάλματα με θέματα σαδιστικών βασανιστηρίων ήταν θρησκευτικής φύσης ή σχετίζονταν με το παρελθόν του χώρου. Πάντως κακόγουστα αν όχι κιτς θα τα έλεγα ότι και αν ήταν.

1459.jpg


Φτάνοντας κοντά στο σημείο εισόδου ήταν ένας ξυπόλητος νεαρός, κάπου στα 12 που με παρέλαβε για να μου δείξει τα κατατόπια. Του είπα ότι δεν ήθελα, αυτός τον χαβά του, προχώραγε μαζί μου, σταμάταγε όπου σταμάταγα και μου έλεγε πράγματα ήθελα δεν ήθελα.
1460.jpg


Οι δολοφονίες γίνονταν πετώντας τους "εχθρούς της επανάστασης" μέσα σε μία κάθετη τρύπα περίπου 10 μέτρων στο βράχο, το ταβάνι μίας σπηλιάς.
1464.jpg


Όσοι άτυχοι επιζούσαν από την πτώση πέθαιναν αργά από τα τραύματα ή την έλλειψη τροφής και νερού, καθώς δεν υπήρχε έξοδος. Σήμερα έχουν δημιουργήσει μία είσοδο στη βάση της σπηλιάς όπου υπάρχει ένα μνημείο/βωμός και αν θυμάμαι καλά από τότε έχει καταρρεύσει ένα τμήμα της οπότε έχει μεγαλύτερο άνοιγμα.

1463.jpg


Για να κατέβεις στο σημείο της βάσης πήγαινες από εδώ μέσα στους βράχους
1461.jpg



Και έβγαινες σε αυτό το σημείο
1462.jpg


Ο νεαρός δεν κατέβηκε κάτω, οπότε είχα μία ελπίδα ότι τον είχα πείσει με την άρνησή μου και την απάθεια και μη συμμετοχή μου σε ότι έλεγε ότι δεν ενδιαφέρομαι. Όταν όμως ανέβηκα επάνω, τον βρήκα πάλι εκεί να με περιμένει να με πάει πιο πέρα και μέχρι την έξοδο του μονοπατιού.
1465.jpg


Εκεί προβληματίστηκα για το αν έπρεπε να του δώσω κάτι ή όχι. Τελικά του έδωσα ένα πολύ χαμηλό ποσό, θα μπορούσε να το πει κανείς και σχεδόν προσβλητικό ας πούμε 30 λεπτά και του είπα ότι δε μου άρεσε που ήταν εκεί και όχι στο σχολείο. Ακόμα και σήμερα που το θυμήθηκα δεν ξέρω τι θα έπρεπε να κάνω, να τηρήσω αυτό που του είχα πει και να μη του δώσω, να του έδινα χωρίς καμία privileged παραίνεση ή να του δώσω παραπάνω.

Το πήρε χωρίς να δείξει κανένα συναίσθημα, όπως η ασιατική κουλτούρα επιβάλει και με άφησε μόνο μου. Αποφάσισα ότι είχα αρκετό χρόνο να κατέβω το μονοπάτι μέχρι τη διασταύρωση και να το πάρω πάλι πάνω προς την διπλανή κορυφή και τον ναό που ξεχώριζε.
1466.jpg


Περίεργα μανιτάρια
1467.jpg



Στο δρόμο είδα κάτι σκάλες από ξύλα και μπαμπού μέσα στους βράχους και απ' ότι έχετε καταλάβει, δε κρατήθηκα.
1469.jpg


Στο τέλος χρειαζόταν και ένα μικρό σκαρφάλωμα και τελικά έβγαινες σε ένα σημείο θέας, που αν κρίνω από τα σκουπίδια που βρίσκονταν εκεί γύρω, χρησιμοποιούταν μάλλον από ντόπιους για ρομαντοκαταστάσεις. Ήταν μία από τις στιγμές που το τοπίο με γέμιζε πολύ. Βοήθαγε η καλύτερη θερμοκρασία, ο καιρός με τα σπασμένα σύννεφα και ο φωτισμός από το χαμηλό ήλιο στα παραδίπλα λιβάδια που δημιουργούσε ασυνήθιστες αποχρώσεις

1472.jpg


1473.jpg


...αλλά και η αδρεναλίνη, καθώς το σημείο ασφαλές ακριβώς δεν το έλεγες. Οι ασβεστολιθικοί βράχοι σπάνε εύκολα και η επόμενη στάση ήταν τα ψηλότερα δέντρα κάπου 50 μέτρα πιο κάτω.

1471.jpg


Αφού το 'φχαρστήθηκα, συνέχισα προς το ναό, ο οποίος πέρα από θέα δεν έλεγε και πολλά.

Είχε κάτι μικρές μαϊμούδες που για πρώτη και ίσως μοναδική φορά από όσες έχω δει μαϊμούδες δεν ήταν επιθετικές, μέχρι που πλησίασα τόσο κοντά που σκέφτηκα να χαϊδέψω μία. Μετά σκέφτηκα τι εμβόλια θα σήμαινε να με δαγκώσει, την χρησιμοποιημένη σύριγγα που θα μοιραζόμουν στο νοσοκομείο (αν ίσχυαν όσα μου είχε πει τότε ο τύπος) και μου πέρασε με τη μία.

1479.jpg


Μία είχε βάλει στόχο της ζωής της να ανοίξει ένα μεταλλικό κουτί, το πήγαινε το έφερνε, το χτύπαγε, το δάγκωνε, φυσικά δεν ήξερε ότι ήταν από χρώμα και μάλλον καλύτερα που δε τα κατάφερε.

1475.jpg


1476.jpg


1477.jpg


Εδώ το ψείρισμα της μαϊμούς, δείτε συγκέντρωση και προσοχή στη λεπτομέρεια
monkey.gif


Η θέα ήταν πολύ ωραία
1480.jpg


1482.jpg


1483.jpg


Α ναι ξέχασα, υπήρχαν και αυτοί από τότε
1481.jpg


Με τα πολλά κατέβηκα κάτω και πήγαμε στο επόμενο σημείο να περιμένουμε τις νυχτερίδες. Όπως ήταν λογικό, εκεί βρισκόμασταν όλοι οι ξένοι της Μπάταμπανγκ που μαζί δυτικοί και ασιάτες ξένοι δε πρέπει να ήμασταν πάνω από 20 άτομα. Είχε διάφορους πάγκους με τουριστικά και πράγματα να φας και να πιεις. Είχαμε πάει αρκετά νωρίτερα καθώς οι νυχτερίδες δεν είναι ότι έχουν και κάποιο ρολόι να βγαίνουν συγκεκριμένη ώρα, όποτε τους κάτσει ξεκινάνε. Μίλησα λίγο με τις ολλανδέζες που ήταν εκεί μήπως πηγαίναμε όλοι μαζί κάπου μετά για φαγητό, η απάντηση ήταν λίγο κρυόκωλη, θα κάθονταν στο χοστέλ τους να βλέπανε τηλεόραση είπαν.

Και κάποια στιγμή ακούστηκε ένας ενθουσιασμός, φυσικά δεν ακούσαμε τίποτα γιατί νυχτερίδες αφού, κοιτάξαμε ψηλά και να
1485.jpg


1487.jpg


Είχα και ένα άγχος μη χάσω το γεγονός, που να ήξερα. Βγαίνανε, βγαίνανε, βγαίνανε και σταματημό δεν είχανε. Σύννεφα στον ουρανό. Εν τω μεταξύ είναι κάτι μικρές νυχτερίδες που τρώνε φρούτα, αναρωτιέμαι πόσα φρούτα θα τσακίζουν κάθε βράδυ για να τα βγάλουν πέρα.
1488.jpg


1489.jpg


Ρε μιλάμε για πολλές νυχτερίδες, αυτό το πράγμα συνεχιζόταν ασταμάτητα
bats.gif


Για την ακρίβεια συνεχιζόταν τόσο που κάπου στο μισάωρο βαρέθηκα να περιμένω, σκέφτηκα και την κίνηση που θα είχε όταν σταματούσε και θα θέλαμε να φύγουμε όλοι, οπότε βρήκα τον οδηγό και του είπα να με γυρίσει. Ωραία ήταν για εμπειρία μίας φοράς αλλά δεν πέθανα κιόλας.

Στο δρόμο της επιστροφής πάλι γνώριμες καταστάσεις, εδώ ένα δέντρο που πήγαινε και ερχόταν (ή μπορεί να ήταν και άλλο από αυτό που είχα δει στο πήγαινε, δε ξέρω)
1491.jpg


1490.jpg


Και μία το ηλιοβασίλεμα πριν φτάσουμε στη πόλη, που να πω την αλήθεια αν είχα ξανά επιλογή θα ήθελα να το δω πάνω στο βουνό με τη θέα.
1492.jpg


Είπα στον οδηγό να με αφήσει κάπου κοντά στο πάρκο που είχα δει ένα εστιατόριο από την προηγούμενη μέρα, ήταν σαν αναψυκτήριο του ΕΟΤ από τη δεκαετία του '70, δεν ήμουν σίγουρος αν είχε φαγητό αλλά τελικά είχε. Φυσικά κατάλογος δεν υπήρχε, κανένας δε μίλαγε αγγλικά και όλοι (προσωπικό και πελάτες) χαμογέλαγαν με αμηχανία και ενδιαφέρον. Με τη βοήθεια της αυτόματης μετάφρασης ζήτησα φαγητό, πήρα και μία μπύρα και χαλάρωσα.

Στην επιστροφή με τα πόδια, κάπου ίσως κατά τις 9:30 η πόλη ήταν σχεδόν άδεια λες και ήταν 2 το πρωί. Είχαν φύγει όλοι ή έτσι ήταν η ζωή εργάσιμες; Που να μάθεις.

Σχεδόν φθάνοντας στο ξενοδοχείο μου, έστειλε η ολλανδέζα ότι έχουν μαζευτεί και κάποιοι άλλοι στο χοστέλ της και πίνουν μπύρες, έπαιζε και κιθάρα ο γκιτάρ γκιτάρ. Καλό μου φάνηκε, αλλά το χοστέλ της ήταν κάνα 20λεπτο ή και βάλε μακριά. Αν καθόμουν και εκεί μία ωρίτσα θα γύρναγα πατημένες 11 και ο πνευματικός μου είχε πει ότι τα καλά παιδιά το πολύ στις 10 κοιμούνται, δε μπορούσα να το κάνω αυτό. Αστειάκι φυσικά, απλά είχα χαλαρώσει με το γεύμα, είχα γλαρώσει με την επιστροφή, είχα να μαζέψω και να ξυπνήσω στις 7 πάλι για μία δύσκολη μέρα, οπότε βαρέθηκα να πάω από εκεί.
 
Last edited:

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Φεύγοντας από Μπάταμπανγκ: Συμφωνία εθνικής οδού αρ. 5 σε θανατηφόρο μείζονα

Στον οδηγό που είχα μαζί είχε μικρή μόνο πληροφορία για τη καμπόνγκ τσανχγκ, ότι εκεί εκρέει η λίμνη Τόνλε Σαπ και μετατρέπεται σε ποταμό. Μπορούσες να κάνεις τουρ σε floating villages και ήταν στάση της βάρκας που κάνει τη διαδρομή λίμνη-πρωτεύουσα. Δεν μου είχε φανεί κάτι πολύ ιδιαίτερο, είχα δει αρκετά από floating villages στις δύο προηγούμενες επισκέψεις στη λίμνη και η ιδέα να ξαναμπώ στην ταλαιπωρία βάρκας για πολύ δεν με έψηνε. Όμως ήταν στο δρόμο προς πρωτεύουσα και ήθελα να πάω και σε κάτι λιγότερο τουριστικό και περισσότερο αυθεντικό. Η Μπάταμπανγκ μου είχε αρέσει ακριβώς γιατί δεν έπρεπε να σκέφτομαι τα πάντα σαν πιθανή απάτη ή κλέψιμο απλά γιατί ήμουν ξένος. Η είσοδος στην χώρα και η Σίεμ Ρίεπ με είχε κουράσει και απογοητεύσει.

Ένας ακόμα λόγος ήταν πως η επόμενη μέρα ήταν αργία και ίσως ήταν καλύτερα να είμαι σε ένα μικρότερο μέρος απ' ότι μία άδεια πόλη όπου όλα ήταν κλειστά. Βέβαια μπορεί να ήταν και χειρότερα, δεν ήξερα. Είχα ήδη στείλει από τη προηγούμενη στη καμποτζιανή αν είχε άποψη για το που είναι καλύτερα. Η απάντησή της ήρθε με καθυστέρηση μίας μέρας, λίγο πριν φύγω και ήταν κάπως νοηματικά μπερδεμένη, σαν να το είχε γράψει στο πόδι ή ζαλισμένη είχα αρχίσει να ανησυχώ αν της συμβαίνει κάτι. Πάντως το τελικό συμπέρασμα που έβγαλα από την απάντησή της ήταν να το αφήσω και να πάω στη πρωτεύουσα.

Πήγα στο σταθμό λεωφορείων στις 7:30 και στα εκδοτήρια
1494.jpg


άλλαξα το εισιτήριο που είχα στις 8 για Πνομ Πεν, άλλωστε το ίδιο λεωφορείο ήταν. Μου είπαν ότι το λεωφορείο είχε "καθυστέρηση". Σε εισαγωγικά γιατί όπως κατάλαβα από εκεί ξεκίναγε και έτοιμο ήταν, απλά δεν είχε αρκετό κόσμο και μετέφεραν την αναχώρηση για αργότερα για να μειώσουν τη χασούρα. Άφησα το μεγάλο μπάκπακ και πήγα για καφέ και πρωινό να περάσει η ώρα.

Δε θυμάμαι αν αυτή τη φωτογραφία την έβγαλα γιατί έφαγα εδώ
1495.jpg


Έχετε ξαναδεί τέτοιο βουλκανισμό; Το "συνεργείο" φυσικά ήταν στον δρόμο, έριχνε βενζίνη μέσα, το άναβε και περίμενε να γίνει η δουλειά
1496.jpg


Επέστρεψα και κάθισα αρκετή ώρα στο "lounge" περιμένοντας.

1493.jpg


Είχε πιάσει πάλι εκείνη τη ζέστη που ίδρωνες όπως καθόσουν και η ώρα δε πέρναγε, νομίζω στις 11 φύγαμε τελικά, κάψιμο.

Η διαδρομή ήταν από τον εθνικό δρόμο νούμερο 5, ο οποίος, μη μπερδευτεί κανείς από το νούμερο, ήταν απλά ο δεύτερος από τους δύο "ποιοτικούς" εθνικούς δρόμους της χώρας και πιθανώς πιο σημαντικός, ο άλλος ήταν ο Σίεμ Ρίεπ - Πνομ Πεν. Και ακριβώς λόγω της σημασίας του είχε, όπως και ο άλλος, μόλις μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και φυσικά καμία νησίδα.

1499.jpg


Η κίνηση ήταν συνεχής και από τα δύο ρεύματα, περισσότερο όμως από αυτό της εξόδου από Πνομ Πεν. Τόσο στο ένα όσο και στο άλλο, η κατεύθυνση πορείας ήταν ενδεικτική αλλά όχι δεσμευτική. Δηλαδή αν ήθελες πήγαινες με τη ροή, αν δεν ήθελες πήγαινες ανάποδα, δε πειράζει βρε αδερφέ, όλα μία σύμβαση είναι στη ζωή. Κάθε σπιθαμή του οδοστρώματος ήταν οδηγήσιμη και ενίοτε και το χώμα στην άκρη. Κάθε όχημα διατηρούσε πρακτικά σταθερή ταχύτητα και αν συναντούσε κάποιο πιο αργό απλά προσπερνούσε. Η προσπέραση συνήθως γινόταν από αριστερά αλλά όχι και πάντα, το κύριο ήταν να χωράς.

Δηλαδή για να καταλάβετε, στο ρεύμα πορείας μας, ένα τουκτούκ θα προσπερνούσε κάποιο μηχανάκι που ερχόταν ανάποδα στην τέρμα δεξιά πλευρά. Για να προσπεράσει έμπαινε στο ρεύμα πορείας του λεωφορείου το οποίο φυσικά δεν θα έκοβε ταχύτητα, φρένο δε πατάνε οι άντρες, αλλά θα έκανε και αυτό αριστερά να προσπεράσει το τουκτουκ μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα. Το φορτηγό που στο μεταξύ ερχόταν από το αντίθετο ρεύμα θα μετακινούνταν και αυτό στο δικό μας ρεύμα, δηλαδή το αντίθετο για αυτό καθώς υπολόγιζε ότι όταν θα μας συναντούσε το τουτουκ θα είχε προσπεράσει το μηχανάκι και θα είχε επιστρέψει δεξιά, οπότε θα χώραγε ανάμεσα στο λεωφορείο (που συνέχιζε να βρίσκεται στο αντίθετο ρεύμα) και το τουκτουκ. Με τη λήξη αυτού του κρεσέντου κινδύνου και αν δεν είχε προκύψει κάτι άλλο θα επέστρεφε ο καθένας στο ρεύμα του.

Όλο αυτό γινόταν με τέτοια ηρεμία και άνεση που ήταν εντυπωσιακό - αν μπορούσες να αγνοήσεις ότι ένας λάθος υπολογισμός ή κάτι αναπάντεχο θα οδηγούσε σε πολύνεκρο και ήσουν εμπλεκόμενος, πιθανώς σαν θύμα. Δεν θυμάμαι αν το έχω γράψει σε προηγούμενο μήνυμα αλλά μόλις την χρονιά που ήμουν εκεί ή την προηγούμενη οι θάνατοι από οδικά ατυχήματα είχαν υπερσκελίσει τους θανάτους από νάρκες, κάτι που λέει πολλά και για τα δύο.

Δυστυχώς είχα βγάλει ένα απίστευτο βίντεο μερικών λεπτών από το κινητό το οποίο κατά λάθος χάθηκε με αλλαγή συσκευής. Σκεφτόμουν λοιπόν ότι σε αυτό το βίντεο ταίριαζε να πέσει κλασική μουσική η οποία θα ήταν συντονισμένη σε όλα αυτά τα απίστευτα που συνέβαιναν στο δρόμο, σαν μία συμφωνία θανάτου.

(συνεχίζεται)
 
Last edited:

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Υπάρχει κάτι ακόμα έντονο που θυμάμαι από εκείνο το ταξίδι.

Στην ίδια σειρά αλλά στο διπλανό σετ καθισμάτων κάθισε ένα ζευγάρι με το νεογέννητο μωρό τους. Όταν λέω νεογέννητο εννοώ πραγματικά ημερών. Αλλά και το ίδιο το ζευγάρι ήταν πολύ νεαρό σε ηλικία, βαριά θα έλεγα τον νεαρό 18 και η κοπέλα ευχόμουν να ήταν ίδια ηλικία και όχι πολύ μικρότερη.

Ξεκινώντας από αυτά τα δύο στοιχεία είχα αρχίσει να τους παρατηρώ παραπάνω. Μου φάνηκε ότι φόραγαν τα καλά τους, που δεν ήταν κάτι φοβερό, ένα πουκάμισο και ένα παντελόνι για τον νεαρό, δε θυμάμαι τι η κοπέλα. Βέβαια από κάτω φτηνές παντόφλες. Ίσως ότι καλύτερο είχαν.

Κάποια στιγμή το μωρό έκλαψε, δηλαδή τι κλάμα, ακόμα ήταν τόσο μικρό που νιαούριζε και το πήρε η μάνα του να το θηλάσει με μία φυσικότητα και στοργή λες και δεν υπήρχε κανείς τριγύρω πέρα από αυτούς τους δύο.

Αυτό που με συντάραξε, ήταν το λαμπρό χαμόγελο που είχαν και οι δύο εκείνη τη στιγμή. Δε μπορώ να το περιγράψω με διαφορετικό τρόπο πέρα από χαμόγελο υπέρτατης ευτυχίας. Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να δω τέτοιο χαμόγελο σε άνθρωπο, λες και δεν υπήρχε τίποτε άλλο στον κόσμο να έχει σημασία, ότι ήθελαν το είχαν εκεί και τότε. Με έβαλε σε σκέψεις αν ποτέ είχα αυτό το αίσθημα τόσο έντονο όσο αυτοί και τι τελικά είναι η ευτυχία για τον καθένα.

Σκέφτηκα να τους δώσω κάποια λεφτά για το μωρό, αλλά τελικά θεώρησα ότι σχεδόν σίγουρα θα ήταν πολύ προσβλητικό. Σκέφτηκα μία περίπτωση που φίλοι μου που ζούσαν στο εξωτερικό, με πολύ καλή δουλειά και επίπεδο, είχαν δεχθεί μία "απρόκλητη", σίγουρα καλοπροαίρετη "συμβουλή" από πολίτες της χώρας που μένανε για κάτι που αφορούσε τα παιδιά τους μόνο και μόνο γιατί τους άκουσαν να μιλάνε ξένη γλώσσα και θεώρησαν ότι είναι χαμηλού επιπέδου μετανάστες. Παρόλο που ξέρουν ότι δεν το εννοούσαν λάθος, στην πράξη ήταν τόσο προσβλητικό που ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να το ξεχάσουν. Δεν ήθελα να γίνω τέτοιος.

Κατέβηκαν κάπου στη διαδρομή στη μέση του πουθενά. Δεν είχαν αποσκευές πέρα από μία μικρή τσάντα που είχαν μαζί επάνω. Εκεί που κατέβηκαν ήταν απλά μία ευθεία χωματόδρομος προς τα χωράφια. Τους περίμενε ένας κύριος, ίσως ο πατέρας ενός από τους δύο και πια παππούς. Το λεωφορείο έφυγε πριν προλάβω να δω κάτι άλλο, πέρα από τα χαμόγελα που είχαν κατεβαίνοντας.

(συνεχίζεται)
 
Last edited:

annoula

Member
Μηνύματα
272
Likes
543
Έφτασε η ώρα και συναντήθηκα με τον οδηγό που με περίμενε στην ρεσεψιόν (μη του φάει τον πελάτη άλλος), άσε που μου είχε στείλει άλλα δύο-τρία μηνύματα να μη τον ξεχάσω μέχρι τότε.

Βγήκαμε κάπου μισή ώρα έξω από τη πόλη, από τον κεντρικό δρόμο που δεν είχε τίποτα ενδιαφέρον. Πολλά σκουπίδια, ζώα και ασιατικά καθημερινά περίεργα που δεν προλάβαινα να φωτογραφήσω.

View attachment 455223

View attachment 455224

View attachment 455225

Βγαίνοντας λίγο από την πόλη, που δεν πήρε και πολύ ώρα, το περιβάλλον μου θύμισε κάπως, λίγο, ελληνική επαρχία.

View attachment 455226

View attachment 455227 View attachment 455228

Φτάσαμε στη βάση του λόφου και με άφησε κάτω καθώς δεν επιτρεπόταν να πάει πάνω με το τουκ τουκ, θα έπρεπε να πάω με τα πόδια. Δώσαμε ραντεβού κάποια ώρα από την οποία θα ήταν σίγουρο ότι δεν θα χάναμε τις νυχτερίδες μετά και έφυγα.

View attachment 455229

Ήταν σίγουρα ανηφόρα και είχε και κάποια σκαλιά στην αρχή, αλλά δε θυμάμαι να ζορίστηκα. Όσο ανέβαινες η θέα γινόταν καλύτερη.
View attachment 455231
View attachment 455230

Σε αυτό το σημείο αν θυμάμαι καλά ήταν η διασταύρωση από την οποία από τη μία πλευρά πήγαινες προς ένα ναό και από την άλλη για το σημείο δολοφονιών. Δε μπορώ να θυμηθώ σήμερα αν τα αγάλματα με θέματα σαδιστικών βασανιστηρίων ήταν θρησκευτικής φύσης ή σχετίζονταν με το παρελθόν του χώρου. Πάντως κακόγουστα αν όχι κιτς θα τα έλεγα ότι και αν ήταν.

View attachment 455232

Φτάνοντας κοντά στο σημείο εισόδου ήταν ένας ξυπόλητος νεαρός, κάπου στα 12 που με παρέλαβε για να μου δείξει τα κατατόπια. Του είπα ότι δεν ήθελα, αυτός τον χαβά του, προχώραγε μαζί μου, σταμάταγε όπου σταμάταγα και μου έλεγε πράγματα ήθελα δεν ήθελα.
View attachment 455233

Οι δολοφονίες γίνονταν πετώντας τους "εχθρούς της επανάστασης" μέσα σε μία κάθετη τρύπα περίπου 10 μέτρων στο βράχο, το ταβάνι μίας σπηλιάς.
View attachment 455237

Όσοι άτυχοι επιζούσαν από την πτώση πέθαιναν αργά από τα τραύματα ή την έλλειψη τροφής και νερού, καθώς δεν υπήρχε έξοδος. Σήμερα έχουν δημιουργήσει μία είσοδο στη βάση της σπηλιάς όπου υπάρχει ένα μνημείο/βωμός και αν θυμάμαι καλά από τότε έχει καταρρεύσει ένα τμήμα της οπότε έχει μεγαλύτερο άνοιγμα.

View attachment 455281

Για να κατέβεις στο σημείο της βάσης πήγαινες από εδώ μέσα στους βράχους
View attachment 455234


Και έβγαινες σε αυτό το σημείο
View attachment 455235

Ο νεαρός δεν κατέβηκε κάτω, οπότε είχα μία ελπίδα ότι τον είχα πείσει με την άρνησή μου και την απάθεια και μη συμμετοχή μου σε ότι έλεγε ότι δεν ενδιαφέρομαι. Όταν όμως ανέβηκα επάνω, τον βρήκα πάλι εκεί να με περιμένει να με πάει πιο πέρα και μέχρι την έξοδο του μονοπατιού.
View attachment 455238

Εκεί προβληματίστηκα για το αν έπρεπε να του δώσω κάτι ή όχι. Τελικά του έδωσα ένα πολύ χαμηλό ποσό, θα μπορούσε να το πει κανείς και σχεδόν προσβλητικό ας πούμε 30 λεπτά και του είπα ότι δε μου άρεσε που ήταν εκεί και όχι στο σχολείο. Ακόμα και σήμερα που το θυμήθηκα δεν ξέρω τι θα έπρεπε να κάνω, να τηρήσω αυτό που του είχα πει και να μη του δώσω, να του έδινα χωρίς καμία privileged παραίνεση ή να του δώσω παραπάνω.

Το πήρε χωρίς να δείξει κανένα συναίσθημα, όπως η ασιατική κουλτούρα επιβάλει και με άφησε μόνο μου. Αποφάσισα ότι είχα αρκετό χρόνο να κατέβω το μονοπάτι μέχρι τη διασταύρωση και να το πάρω πάλι πάνω προς την διπλανή κορυφή και τον ναό που ξεχώριζε.
View attachment 455239

Περίεργα μανιτάρια
View attachment 455240


Στο δρόμο είδα κάτι σκάλες από ξύλα και μπαμπού μέσα στους βράχους και απ' ότι έχετε καταλάβει, δε κρατήθηκα.
View attachment 455254

Στο τέλος χρειαζόταν και ένα μικρό σκαρφάλωμα και τελικά έβγαινες σε ένα σημείο θέας, που αν κρίνω από τα σκουπίδια που βρίσκονταν εκεί γύρω, χρησιμοποιούταν μάλλον από ντόπιους για ρομαντοκαταστάσεις. Ήταν μία από τις στιγμές που το τοπίο με γέμιζε πολύ. Βοήθαγε η καλύτερη θερμοκρασία, ο καιρός με τα σπασμένα σύννεφα και ο φωτισμός από το χαμηλό ήλιο στα παραδίπλα λιβάδια που δημιουργούσε ασυνήθιστες αποχρώσεις

View attachment 455255

View attachment 455246

...αλλά και η αδρεναλίνη, καθώς το σημείο ασφαλές ακριβώς δεν το έλεγες. Οι ασβεστολιθικοί βράχοι σπάνε εύκολα και η επόμενη στάση ήταν τα ψηλότερα δέντρα κάπου 50 μέτρα πιο κάτω.

View attachment 455244

Αφού το 'φχαρστήθηκα, συνέχισα προς το ναό, ο οποίος πέρα από θέα δεν έλεγε και πολλά.

Είχε κάτι μικρές μαϊμούδες που για πρώτη και ίσως μοναδική φορά από όσες έχω δει μαϊμούδες δεν ήταν επιθετικές, μέχρι που πλησίασα τόσο κοντά που σκέφτηκα να χαϊδέψω μία. Μετά σκέφτηκα τι εμβόλια θα σήμαινε να με δαγκώσει, την χρησιμοποιημένη σύριγγα που θα μοιραζόμουν στο νοσοκομείο (αν ίσχυαν όσα μου είχε πει τότε ο τύπος) και μου πέρασε με τη μία.

View attachment 455263

Μία είχε βάλει στόχο της ζωής της να ανοίξει ένα μεταλλικό κουτί, το πήγαινε το έφερνε, το χτύπαγε, το δάγκωνε, φυσικά δεν ήξερε ότι ήταν από χρώμα και μάλλον καλύτερα που δε τα κατάφερε.

View attachment 455248

View attachment 455260

View attachment 455261

Εδώ το ψείρισμα της μαϊμούς, δείτε συγκέντρωση και προσοχή στη λεπτομέρεια
View attachment 455276

Η θέα ήταν πολύ ωραία
View attachment 455264

View attachment 455266

View attachment 455267

Α ναι ξέχασα, υπήρχαν και αυτοί από τότε
View attachment 455265

Με τα πολλά κατέβηκα κάτω και πήγαμε στο επόμενο σημείο να περιμένουμε τις νυχτερίδες. Όπως ήταν λογικό, εκεί βρισκόμασταν όλοι οι ξένοι της Μπάταμπανγκ που μαζί δυτικοί και ασιάτες ξένοι δε πρέπει να ήμασταν πάνω από 20 άτομα. Είχε διάφορους πάγκους με τουριστικά και πράγματα να φας και να πιεις. Είχαμε πάει αρκετά νωρίτερα καθώς οι νυχτερίδες δεν είναι ότι έχουν και κάποιο ρολόι να βγαίνουν συγκεκριμένη ώρα, όποτε τους κάτσει ξεκινάνε. Μίλησα λίγο με τις ολλανδέζες που ήταν εκεί μήπως πηγαίναμε όλοι μαζί κάπου μετά για φαγητό, η απάντηση ήταν λίγο κρυόκωλη, θα κάθονταν στο χοστέλ τους να βλέπανε τηλεόραση είπαν.

Και κάποια στιγμή ακούστηκε ένας ενθουσιασμός, φυσικά δεν ακούσαμε τίποτα γιατί νυχτερίδες αφού, κοιτάξαμε ψηλά και να
View attachment 455269

View attachment 455270

Είχα και ένα άγχος μη χάσω το γεγονός, που να ήξερα. Βγαίνανε, βγαίνανε, βγαίνανε και σταματημό δεν είχανε. Σύννεφα στον ουρανό. Εν τω μεταξύ είναι κάτι μικρές νυχτερίδες που τρώνε φρούτα, αναρωτιέμαι πόσα φρούτα θα τσακίζουν κάθε βράδυ για να τα βγάλουν πέρα.
View attachment 455271

View attachment 455272

Ρε μιλάμε για πολλές νυχτερίδες, αυτό το πράγμα συνεχιζόταν ασταμάτητα
View attachment 455277

Για την ακρίβεια συνεχιζόταν τόσο που κάπου στο μισάωρο βαρέθηκα να περιμένω, σκέφτηκα και την κίνηση που θα είχε όταν σταματούσε και θα θέλαμε να φύγουμε όλοι, οπότε βρήκα τον οδηγό και του είπα να με γυρίσει. Ωραία ήταν για εμπειρία μίας φοράς αλλά δεν πέθανα κιόλας.

Στο δρόμο της επιστροφής πάλι γνώριμες καταστάσεις, εδώ ένα δέντρο που πήγαινε και ερχόταν (ή μπορεί να ήταν και άλλο από αυτό που είχα δει στο πήγαινε, δε ξέρω)
View attachment 455274

View attachment 455273

Και μία το ηλιοβασίλεμα πριν φτάσουμε στη πόλη, που να πω την αλήθεια αν είχα ξανά επιλογή θα ήθελα να το δω πάνω στο βουνό με τη θέα.
View attachment 455275

Είπα στον οδηγό να με αφήσει κάπου κοντά στο πάρκο που είχα δει ένα εστιατόριο από την προηγούμενη μέρα, ήταν σαν αναψυκτήριο του ΕΟΤ από τη δεκαετία του '70, δεν ήμουν σίγουρος αν είχε φαγητό αλλά τελικά είχε. Φυσικά κατάλογος δεν υπήρχε, κανένας δε μίλαγε αγγλικά και όλοι (προσωπικό και πελάτες) χαμογέλαγαν με αμηχανία και ενδιαφέρον. Με τη βοήθεια της αυτόματης μετάφρασης ζήτησα φαγητό, πήρα και μία μπύρα και χαλάρωσα.

Στην επιστροφή με τα πόδια, κάπου ίσως κατά τις 9:30 η πόλη ήταν σχεδόν άδεια λες και ήταν 2 το πρωί. Είχαν φύγει όλοι ή έτσι ήταν η ζωή εργάσιμες; Που να μάθεις.

Σχεδόν φθάνοντας στο ξενοδοχείο μου, έστειλε η ολλανδέζα ότι έχουν μαζευτεί και κάποιοι άλλοι στο χοστέλ της και πίνουν μπύρες, έπαιζε και κιθάρα ο γκιτάρ γκιτάρ. Καλό μου φάνηκε, αλλά το χοστέλ της ήταν κάνα 20λεπτο ή και βάλε μακριά. Αν καθόμουν και εκεί μία ωρίτσα θα γύρναγα πατημένες 11 και ο πνευματικός μου είχε πει ότι τα καλά παιδιά το πολύ στις 10 κοιμούνται, δε μπορούσα να το κάνω αυτό. Αστειάκι φυσικά, απλά είχα χαλαρώσει με το γεύμα, είχα γλαρώσει με την επιστροφή, είχα να μαζέψω και να ξυπνήσω στις 7 πάλι για μία δύσκολη μέρα, οπότε βαρέθηκα να πάω από εκεί.
Οι νυχτερίδες τι βγηκαν να κανουν μέρα μεσημερι ????
 

ANASTAPAP

Member
Μηνύματα
211
Likes
1.133
Ταξίδι-Όνειρο
ΟΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ..
Στα περισσότερα σημεία που κάναμε στάσεις ήταν σε αποβάθρες, όμως κάποιες φορές παίρναμε ή αφήναμε κόσμο από/σε βάρκες.

View attachment 454445

Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση πως ο οδηγός (ή καπετάνιος, πες τον πως θες) καταλάβαινε που πήγαινε, δε χρησιμοποιούσε κανένα χάρτη ή GPS, σίγουρο αυτό, αλλά δεν υπήρχε και καμία πυξίδα απ' όσο είχα δει εγώ. Καταλάβαινε από τα σύννεφα αν κρατούσαμε σταθερή πορεία; Και αν είχε πλήρη ηλιοφάνεια τι θα έκανε; Μερικές φορές απλά πηγαίναμε μέσα από βλάστηση που την άνοιγε περνώντας η βάρκα και έκλεινε πάλι πίσω μας.

View attachment 454446

View attachment 454447

View attachment 454448

View attachment 454449

View attachment 454450

View attachment 454451

Μετά από κάνα 3ωρο-4ωρο έκανε στάση σε ένα floating εστιατόριο/μινι μάρκετ και έσβησε την μηχανή. Ο Π(ι)ασιάκος της λίμνης σκέφτηκα. Δεν είχα πάρει τίποτα για φαγητό μαζί και με είχε κόψει λίγο.

Το μίνι μάρκετ δεν είχε τίποτα συσκευασμένο που να φαίνεται πως τρώγεται. Η "κουζίνα" είχε μία κατσαρόλα ρύζι και μία με κάποια σάλτσα που ανέδυε μία περίεργη, έντονη, μάλλον άσχημη μυρωδιά. Είδα ότι οι καμπτοζιανοί της βάρκας δεν προβληματίστηκαν, πήραν όλοι τους φαγητό και πηγαίνανε σε τραπεζάκια και τρώγανε. Τους παρατήρησα, δεν είδα κανέναν να δυσανασχετεί ή να δείχνει προβληματισμένος όπως έτρωγε, οπότε πήγα και εγώ και πήρα μια μερίδα. Νομίζω ήμουν ο μόνος από τους ξένους.

Θυμάμαι ότι το κόστος ήταν μισό δολάριο, ίσως το πιο φτηνό γεύμα όλου του ταξιδιού. Ξεκίνησα να τρώω από το σκέτο ρύζι αποφεύγοντας για αρχή την σάλτσα, αλλά θεωρώντας ότι ίσως υπήρχε μία υποψία κοτόπουλου άρχισα να τη σκαλίζω. Κατάλαβα ότι αυτό που μυρίζει περίεργα είναι κάποιο κομμάτι σκληρού λαχανικού μέσα στη σάλτσα το οποίο κατέληξα ότι πρέπει να είναι μπαμπού πίκλα.

Η πείνα κάνει θαύματα, εξαφάνισα σχεδόν όλο το πιάτο και δεν έπαθα τίποτα ποτέ αν εξαιρέσεις ότι ήταν πικάντικο, το οποίο με έκανε να πάρω και κάτι να πιω πριν φύγουμε το οποίο θυμάμαι ότι το πλήρωσα περισσότερο απ' ότι το γεύμα και μου φάνηκε αστείο.

Φεύγοντας ο ήλιος είχε γίνει πολύ πιο έντονος, οπότε για να αποφύγω τα εγκαύματα πήγα πάλι κάτω.
View attachment 454452

View attachment 454453

Μετά από αρκετή ώρα που μπορώ να πω ότι είχα βαρεθεί και ήθελα να φτάναμε, μπήκαμε σε κάτι που ήταν κοίτη ποταμού με πολλά φτωχόσπιτα.

View attachment 454454

View attachment 454455

View attachment 454456

View attachment 454457

Τελικά σταμάτησε σε μία πολύ μικρή αποβάθρα στο κάτω μέρος της κοίτης και μας έκαναν νόημα ότι το ταξίδι τέλος, κατεβείτε. Νομίζω μαζί με την στάση για φαγητό το είχαμε κάνει 6:30 ώρες. Με λεωφορείο ήταν 3.

Η ξαφνική στάση με έπιασε λίγο απροετοίμαστο και δεν είχα δει στο GPS πόσο κοντά ή μακριά ήμασταν από το χοστέλ που είχα κλείσει. Επάνω στην σχετικά απότομη σκάλα που έπρεπε να ανεβούμε υπήρχαν, τι άλλο, τουκτουκτακτζήδες που προσπαθούσαν να μας ψαρέψουν. Αυτός που μου κόλλησε εμένα το πρώτο που μου είπε ήταν "welcome, free touk touk to hotel".

Σε κάποιες περιπτώσεις ξέρω ότι μαζί με το εισιτήριο περιλαμβάνεται και η μεταφορά και δεν στο λένε πάντα, αλλά μεταφορά στην άφιξη με τουκτουκ δεν μου είχε τύχει πάλι, συνήθως είναι βανάκι που σε αφήνει κάπου κεντρικά, οπότε κατάλαβα ότι κάτι δε πάει καλά.

Του απάντησα και εγώ "there's nothing free in cambodia", λέγε τι παίζει εδώ αλλιώς περπατάω. Με τα πολλά μου το έριξε ότι θα με πήγαινε όπου ήθελα πραγματικά δωρεάν, αλλά τις μέρες που θα ήμουν στη πόλη θα έπαιρνα αυτόν να πάμε όπου ήθελα. Ευτυχώς που είχα βαρεθεί στη βάρκα και είχα ήδη ψάξει τι υπήρχε να κάνεις στην πόλη (ξέρω σπάνιο). Τον έβαλα να μου πει τι προτείνει για να επιβεβαιώσω αυτά που ήξερα και πόσο κόστος θα έχουν.

Επέμενε να με πάει και να τα βρούμε στον δρόμο, του είπα δεν θα ανέβαινα εκτός αν συμφωνούσαμε να με πάει στο hostel επί πληρωμή (και να μου έλεγε προκαταβολικά πόσο κάνει) χωρίς να έχω καμία υποχρέωση μετά ή αν κανονίζαμε από πριν πόσο θα κόστιζαν οι άλλες διαδρομές. Παζαρέψαμε, συμφωνήσαμε, μου ζήτησε το τηλέφωνό μου για να μη με "χάσει" και στο δρόμο που επανέλαβε πολλές φορές να μη του κάνω μπινιά την επόμενη, μέχρι και να του υποσχεθώ, το οποίο βέβαια ήταν λίγο τύπου "φίλα σταυρουδάκι", γιατί από την στιγμή που λεφτά δε του εχα δώσει και δεν είχαμε υπογράψει και συμβόλαιο τι μπορούσε να κάνει; Μπορούσε να έρθει να με πρήζει αφού ήξερε που έμενα αλλά μέχρι πόσο;

Έφτασα στο χοστέλ που τελικά ήταν το μεγαλύτερο ξενοδοχείο της πόλης και το οποίο είχε ένα δωμάτιο διαμορφωμένο σαν χοστέλ να βγάζει κάτι και από εκεί. Μπήκε μαζί μου στον γκισέ και τους είπε (όπως μου είπαν μετά) ότι είχα κανονίσει οδηγό αυτόν, να μη κάνουν καμία μαλακία. Εντάξει δεν μου το μετέφεραν έτσι, αλλά έτσι πρέπει να το είπαν μεταξύ τους, πάρε και κατάλαβε τι δουλειές παίζουν...

Ανέβηκα πάνω και βρήκα συγκάτοικο έναν κοκκινομάλη νεαρό ιρλανδό που είχε μία τεράστια φυσική κόκκινη γεννιάδα. Είχε έρθει στην Καμπότζη για τον γάμο κάποιας που είχε γνωρίσει κάπως (δε θυμάμαι λεπτομέρειες) και μου είχε πει ότι ο γαμπρός τον είχε μισήσει, όλοι οι καλεσμένοι (σε αυτούς τους γάμους είναι πολλοί, 500-1000 άτομα) κοίταγαν και ασχολιόντουσαν με αυτόν αντί για το ζευγάρι.

Δεν τα είπαμε πολύ γιατί ήταν απόγευμα και ήθελα βγω να δω την πόλη πριν με πιάσει η δύση, οπότε έκανα ένα αναζωγοηντικό μπάνιο να βγάλω την γλίτσα από τον ιδρώτα που την ένιωθα σαν δεύτερη πέτσα μετά από εκείνο το ταξίδι και μετά έφυγα αμέσως.

(συνεχίζεται)
Π(ι)ασιάκος :haha:😂τι μου θύμισες τώρα!
 

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Η απόσταση μεταξύ των δύο πόλεων είναι λίγο παραπάνω από 250 χλμ, δηλαδή κάπου 6 με 8 ώρες, αφού η μέση ταχύτητα είναι μικρή και φυσικά εξαρτάται από την κίνηση που θα βρεις και πόσα ατυχήματα θα έχεις βρεις στο δρόμο.

Κάπου στα μισά κάναμε στάση για ξεκούραση. Δεν ήξερα πόση ώρα θα μέναμε εκεί γιατί κανείς δε μίλαγε αγγλικά. Αφού μας άφησαν το λεωφορείο έφυγε, πήγε για πλύσιμο και παρκάρισμα εκτός. Όταν ερχόταν η ώρα να φύγουμε θα επέστρεφε μπροστά και θα έβγαινε μία ανακοίνωση στα καμποτζιανά να πας να το πάρεις. Επειδή δεν ήταν το μόνο λεωφορείο και δεν καταλάβαινα είχα έναν άγχος ότι αν δεν ήμουν εκεί θα το έχανα.

1500.jpg
1501.jpg
1502.jpg
1503.jpg


Οπότε δε το ρίσκαρα να πάω για φαγητό, απλά έκανα την ανάγκη μου, μία μικρή βόλτα να ξεπιαστώ και την έβγαλα εκεί κοντά σε ετοιμότητα να περιμένω.

Κάπου εκεί έλαβα ένα email από κάποιον στο εξωτερικό που είχα γνωρίσει μέσω γνωστών. Έλεγε ότι στην εταιρία του εξερευνούσαν την πιθανότητα να ξεκινήσουν ένα πρότζεκτ που - απ' ότι θυμόταν - ταίριαζε με την προϋπηρεσία μου και ήθελε ένα βιογραφικό και αν μπορούσαμε να μιλήσουμε κάποια από τις επόμενες ημέρες. Α ναι, κάποτε δούλευα κιόλας, "τι μου θύμισες τώρα" αστειεύτηκα μόνος μου αλλά κυριολεκτικά μου φαινόταν λες και ήταν αιώνες πριν.

Του απάντησα ότι βρίσκομαι σε ταξίδι στην ΝΑ Ασία και λόγω αυτού μπορούσα μόνο πρωινές ώρες για αυτόν καθώς θα ήταν απόγευμα για εμένα και επίσης δε μπορούσα να εγγυηθώ ότι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε μέσω ίντερνετ (ας πούμε skype) γιατί δεν ήξερα τη ποιότητα της σύνδεσης που θα είχα. Σίγουρα μπορούσα να συζητήσω και να του πω την άποψή μου με βάση την εμπειρία μου για αυτό που ήθελε αλλά δεν ήξερα αν μπορούσα να δεσμευτώ. Σχεδόν αμέσως μου απάντησε ότι μπορούσε την επόμενη να το συζητήσουμε και κλείσαμε την ώρα.

Με τα πολλά φτάσαμε στη Πνομ Πεν και πήγα στο χοστέλ να αφήσω τα πράγματά μου. Δεν είχα πολύ χρόνο μέχρι τη δύση, ήθελα να ρίξω μία ματιά στη πόλη πριν νυχτώσει και κλείσουν όλα, να βρω κάτι να φάω και να πάρω λίγες βασικές προμήθειες για την επόμενη (νερά και σνακ ανάγκης) σε περίπτωση που είναι τα πάντα κλειστά. Πήρα και το δεύτερο κινητό που είχα το whatsapp περασμένο, κάτι που σπάνια έκανα, συνήθως το άφηνα στο χοστέλ γιατί δεν το χρησιμοποιούσα τακτικά. Εκείνη τη μέρα περίμενα να μου στείλουν οι ολλανδέζες αν θα έρχονταν την ίδια μέρα ή την επόμενη στη πρωτεύουσα, μήπως κανονίζαμε να πάμε στα εκτός πόλης μαζί με το ίδιο τουκ τουκ.

Άφησα τα πράγματά μου και έκανα να βγω. Μισό λεπτό να σου πω μου λέει ο τύπος στη ρεσεψιόν. Εδώ είναι Πνομ Πεν. Και με αρχίζει σε μία λίστα από "μην". Μην βγάζεις το κινητό στο δρόμο να μιλήσεις ή να το κοιτάξεις. Μην κρατάς τη μηχανή στο χέρι σου. Μην βάζεις την τσάντα στον ώμο. Μην περπατάς κοντά στο πεζοδρόμιο γιατί θα περάσει μηχανάκι να σου πάρει ότι φτάνει και θα εξαφανιστεί. Μην παίρνεις λεφτά, κάρτες ή διαβατήρια μαζί. Μην πηγαίνεις σε σκοτεινά μέρη. Μην μιλάς με αγνώστους. Μην ακούς μουσική που δε σε ωφελεί - όχι αυτό είναι από τον χριστιανικό οδηγό της "Νίκης", μπερδεύτηκα, αλλά έριξε τόσα πολλά μην (που τα είχε αποστηθίσει νεράκι) που εκτός του ότι έχασα την μπάλα με όσα είπε, ανησύχησα.

Έλα ρε του λέω, δε μπορεί να είναι τόσο χάλια. Εγώ σου τα είπα και δεν έχουμε ευθύνη για ότι συμβεί. Δηλαδή τι ευθύνη μπορεί να έχετε εσείς για ότι μου συμβεί στο δρόμο; Δεν ξέρω λέει, πάντως σε προειδοποιήσαμε, μη μας κάνεις αρνητικό review αν σου συμβεί κάτι.

Ο κερατάς με επηρέασε. Ας πούμε ήθελα να δω τον χάρτη στο κινητό για το που να πάω και ακούμπαγα τοίχο με την πλάτη, κοίταζα αριστερά-δεξιά μην ερχόταν κανείς, έβγαζα το κινητό ενώ το κράταγα σφιχτά και μετά το έβαζα πάλι στη μπροστινή τσέπη.

Βέβαια όχι για πολύ ώρα γιατί από ένα σημείο και μετά δεν είδα κάτι διαφορετικό απ' ότι είχα δει αλλού στη χώρα. Είχα μία παραπάνω ετοιμότητα και επίγνωση του που βρισκόμουν, απέφευγα να περπατάω κοντά σε δρόμους, αλλά δε νομίζω πως τα πράγματα ήταν τόσο χάλια, τουλάχιστον όχι εκείνη τη μέρα.

(συνεχίζεται)
 
Last edited:

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Ξεκίνησα την βόλτα απλά να πάρω μία ιδέα, εκεί δίπλα ήταν το μουσείο που οι πληροφορίες λέγανε πως ήταν δυσανάλογα ακριβό και φτωχό σε ποιότητα. Δε θυμάμαι πόσο είχε ίσως 15-20 δολάρια.

1504.jpg


Δεν είχα σκοπό να το επισκεφτώ εκείνη την ώρα (αν το έκανα τελικά), αλλά είδα ότι λόγω της ζέστης είχαν ανοιχτά τα παράθυρα τα οποία και μεγάλα ήταν και χαμηλά, άρα περνώντας γύρω γύρω την περίμετρο έβλεπα τι υπήρχε μέσα και δεν είδα τίποτα που θα με έκανε να ξαναέρθω να πληρώσω είσοδο και να μπω. Άσε που δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος και θα μπορούσα εύκολα να πηδήξω μέσα αν ήθελα χωρίς να πληρώσω, αλλά το είδα τόσο φτωχό που ούτε αυτό άξιζε τον κόπο. Το κτήριο πιο όμορφο ήταν απ' έξω.

Συνέχισα προς το ποτάμι. Εδώ οι κανόνες συμπεριφοράς για να μην ενοχλούνται οι τουρίσται.
1505.jpg
1506.jpg
1507.jpg


Σε ποτάμι σε εκείνο το σημείο τουλάχιστον ήταν meh. Το παλάτι φαινόταν ωραίο εξωτερικά, αλλά είχα σκοπό να το δω άλλη στιγμή.

1508.jpg
1509.jpg
1510.jpg
1512.jpg
1513.jpg


Αν κάποιος έβλεπε μόνο αυτές τις φωτογραφίες θα νόμιζε πως είναι παράδεισος η Πνομ Πεν. Καμία σχέση, αυτά ήταν τα πιο μαζεμένα και προσεγμένα εκεί μπροστά, στο παλάτι, ένα δρόμο πιο δίπλα το χάλι. Βοήθαγε ότι είχαν κλείσει το δρόμο μπροστά και είχαν μαζευτεί μικροπωλητές, δεν ξέρω αν ήταν μόνιμο ή λόγω της αργίας.

1515.jpg


Εκεί κάπου πέτυχα ένα πιτσιρίκι που μάζευε τα φιστίκια που είχαν πέσει από κάποιον
1518.jpg


1514.jpg
1519.jpg
1520.jpg
1521.jpg


Δεν είχα κάτι το ιδιαίτερο να κάνω οπότε το πήρα προς τα πάνω να δω κάτι παραπάνω αφού είχα χρόνο.

Και ευτυχώς που το έκανα γιατί έτσι μπόρεσα να καταφέρω ένα όνειρο ζωής

Nα δω τα γραφεία του WTA! Ω, τι συγκίνηση! Όμως ρε παιδιά τι σήμα είναι αυτό, ούτε ένα καζανάκι, ένα κωλόχαρτο ρε αδερφέ;

1522.jpg

Τα tour σε μπυραρίες καταλήγουν στο μπαρ για να δοκιμάσεις, υπέθεσα ότι αυτό θα κατέληγε σε τουαλέτα να "ρίξεις ένα γράμμα".


1523.jpg
1524.jpg
1525.jpg


Σε κάποιο σημείο υπήρχαν αρκετά "ποταμοκρουαζιερόπλοια", που δεν ξέρω αν ήταν πλωτά ξενοδοχεία, μεταφορικά μέσα ή απλά για τουριστικά τουρ.
1526.jpg
1527.jpg


Στον χάρτη είχα σημειώσει έναν ναό στα βόρεια, ο οποίος πίστευα ότι ήταν πολύ μακριά, αλλά χοντρικά σε κάπου μισή ώρα ή παραπάνω περπάτημα είχα φτάσει κοντά και έτσι αποφάσισα να πάω να τον δω και αυτόν να φεύγει από τη λίστα.

1528.jpg
1529.jpg
1530.jpg


Η Καμπότζη είναι μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο και χωρίς καμία άμεση ελπίδα να βελτιωθούν τα πράγματα. Μη ξεχνάμε πως κυβερνά το "κόμμα" της δικτατορίας του 1997 που έριξε αυτό που είχε νικήσει τις εκλογές νόμιμα και αποτελείται από πρώην πρωτοπαλίκαρα των Κόκκινων Χμερ που τα είχαν χαλάσει με τον Πολ Ποτ. Ο "πρωθυπουργός" είναι από το 2023 ο γιος του επί 40 ετών προηγούμενου πρωθυπουργού και από το 2017 δεν υπάρχει αντιπολίτευση καθώς προέκυψε από την "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη παράνομη. Ας μη πούμε για το ξύλο στους αντιφρονούντες και τις στημένες εκλογές γιατί δε θα κάνουν σε κανέναν εντύπωση.

Οπότε αυτές οι πινακίδες είναι για ξεκάρφωμα, να τα βλέπουμε μετά και να γελάμε.
1531.jpg


Ο ναός επάνω κααατι έλεγε
1533.jpg


Κατέβηκα από τον πίσω δρόμο για να συνεχίσω αλλού.
1534.jpg


Έπιανε νύχτα οπότε άνοιξα λίγο βήμα για να μη βρεθώ πολύ μακριά όταν πέσει το φως
1536.jpg
1538.jpg



Ήμουν στο επιχειρηματικό κέντρο, που μη νομίζετε, αυτό ήταν όλο.
1539.jpg


1541.jpg


Και απέναντι η ανακαινισμένη κλειστή αγορά, που πρόλαβα να ρίξω μία ματιά μέσα, αλλά δεν έλεγε τίποτα.
1543.jpg


Όπως ήμουν μέσα στην αγορά ήρθε μήνυμα στο whatsapp.

"Τι γίνεσαι εσύ; Που χάθηκες;"

Ήταν η Βιετναμέζα που είχα γνωρίσει στην Μπαγκόκ. Είχαμε να μιλήσουμε πολλές μέρες, νομίζω η τελευταία φορά ήταν όταν ήμουν ακόμα στον βορρά της Ταϊλάνδης.

Της έστειλα τη παρακάτω φωτογραφία και της είπα που είμαι
1544.jpg


Αυτή ήταν στην... Σίεμ Ρίεπ!. Είχε πάει να δει το Άνγκορ Βατ για δεύτερη φορά, αλλά έχασε το εισιτήριό της την δεύτερη μέρα, δεν είχε κάτι άλλο να κάνει να στην πόλη οπότε είχε βγάλει εισιτήριο να επιστρέψει Βιετνάμ. Όμως το λεωφορείο που υποτίθεται έφευγε πρωί δεν είχε φύγει, είχε καθυστέρηση (όπως και εμένα) και έτσι είχε μείνει να περιμένει στο χοστέλ, είχε φτάσει βράδυ και ακόμα τίποτα.

Δεν μου το είπε εκείνη την ώρα, αλλά είχε βαρεθεί τόσο πολύ που είχε πάρει την λίστα επαφών από πάνω μέχρι κάτω και έστελνε σε όποιον ήξερε να περάσει η ώρα...

Τα είπαμε λίγο όπως εγώ έπαιρνα προμήθειες και κάποια στιγμή της λέω,

- Να σου πω, το λεωφορείο από Σίεμ Ρίεπ περνάει από Πνομ Πεν για Βιετνάμ, σωστά;
- Περνάει.
- Ε, κατέβα εδώ να σε δω και συνεχίζεις την επόμενη ή παραεπόμενη μέρα.

Έτσι το είπα να την πειράξω, δε πίστευα ότι θα το σκεφτόταν κανένας σοβαρά να διακόψει το ταξίδι μεσάνυχτα που θα έφτανε λόγω καθυστέρησης για να τρέχει να δει πρακτικά έναν άγνωστο.

- Και που θα μείνω;

Έμεινα να κοιτάζω το κινητό. Μου γύρισε το αστείο ανάποδα το κωλόπαιδο ή το σκέφτεται πραγματικά;

- Υπήρχε σίγουρα ένα ακόμα κρεβάτι νωρίτερα, δε νομίζω να ήρθε κανένας άλλος, θα ρωτήσω όταν πάω πίσω και αν έχει να σου κλείσω;

- Φεύγω τώρα ήρθε επιτέλους το λεωφορείο! Δες πρώτα αν έχει και πες μου.

Στο δρόμο νομίζω έφαγα εδώ που ήταν κοντά στο χοστέλ μου, ένα από τα ελάχιστα ανοιχτά
1545.jpg


Ρώτησα τον τύπο στην ρεσεψιόν αν υπάρχει κρεβάτι, μου είπε ναι και μάλιστα ήταν το κρεβάτι δίπλα στο δικό μου.

Της έστειλα: Nα το κλείσω; Κλείστο. Το έκλεισα. Απίστευτο.
 
Last edited:

gkalla

Member
Μηνύματα
1.274
Likes
6.834
Επόμενο Ταξίδι
Βελιγράδι
Ταξίδι-Όνειρο
Κούβα, Περού, Ν. Ζηλανδία
Ξεκίνησα την βόλτα απλά να πάρω μία ιδέα, εκεί δίπλα ήταν το μουσείο που οι πληροφορίες λέγανε πως ήταν δυσανάλογα ακριβό και φτωχό σε ποιότητα. Δε θυμάμαι πόσο είχε ίσως 15-20 δολάρια.

View attachment 455468

Δεν είχα σκοπό να το επισκεφτώ εκείνη την ώρα (αν το έκανα τελικά), αλλά είδα ότι λόγω της ζέστης είχαν ανοιχτά τα παράθυρα τα οποία και μεγάλα ήταν και χαμηλά, άρα περνώντας γύρω γύρω την περίμετρο έβλεπα τι υπήρχε μέσα και δεν είδα τίποτα που θα με έκανε να ξαναέρθω να πληρώσω είσοδο και να μπω. Άσε που δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος και θα μπορούσα εύκολα να πηδήξω μέσα αν ήθελα χωρίς να πληρώσω, αλλά το είδα τόσο φτωχό που ούτε αυτό άξιζε τον κόπο. Το κτήριο πιο όμορφο ήταν απ' έξω.

Συνέχισα προς το ποτάμι. Εδώ οι κανόνες συμπεριφοράς για να μην ενοχλούνται οι τουρίσται.
View attachment 455469 View attachment 455470 View attachment 455471

Σε ποτάμι σε εκείνο το σημείο τουλάχιστον ήταν meh. Το παλάτι φαινόταν ωραίο εξωτερικά, αλλά είχα σκοπό να το δω άλλη στιγμή.

View attachment 455472 View attachment 455473 View attachment 455474 View attachment 455476 View attachment 455477

Αν κάποιος έβλεπε μόνο αυτές τις φωτογραφίες θα νόμιζε πως είναι παράδεισος η Πνομ Πεν. Καμία σχέση, αυτά ήταν τα πιο μαζεμένα και προσεγμένα εκεί μπροστά, στο παλάτι, ένα δρόμο πιο δίπλα το χάλι. Βοήθαγε ότι είχαν κλείσει το δρόμο μπροστά και είχαν μαζευτεί μικροπωλητές, δεν ξέρω αν ήταν μόνιμο ή λόγω της αργίας.

View attachment 455479

Εκεί κάπου πέτυχα ένα πιτσιρίκι που μάζευε τα φιστίκια που είχαν πέσει από κάποιον
View attachment 455482

View attachment 455478 View attachment 455483 View attachment 455484 View attachment 455485

Δεν είχα κάτι το ιδιαίτερο να κάνω οπότε το πήρα προς τα πάνω να δω κάτι παραπάνω αφού είχα χρόνο.

Και ευτυχώς που το έκανα γιατί έτσι μπόρεσα να καταφέρω ένα όνειρο ζωής

Nα δω τα γραφεία του WTA! Ω, τι συγκίνηση! Όμως ρε παιδιά τι σήμα είναι αυτό, ούτε ένα καζανάκι, ένα κωλόχαρτο ρε αδερφέ;

View attachment 455486
Τα tour σε μπυραρίες καταλήγουν στο μπαρ για να δοκιμάσεις, υπέθεσα ότι αυτό θα κατέληγε σε τουαλέτα να "ρίξεις ένα γράμμα".


View attachment 455487 View attachment 455488 View attachment 455489

Σε κάποιο σημείο υπήρχαν αρκετά "ποταμοκρουαζιερόπλοια", που δεν ξέρω αν ήταν πλωτά ξενοδοχεία, μεταφορικά μέσα ή απλά για τουριστικά τουρ.
View attachment 455490 View attachment 455491

Στον χάρτη είχα σημειώσει έναν ναό στα βόρεια, ο οποίος πίστευα ότι ήταν πολύ μακριά, αλλά χοντρικά σε κάπου μισή ώρα ή παραπάνω περπάτημα είχα φτάσει κοντά και έτσι αποφάσισα να πάω να τον δω και αυτόν να φεύγει από τη λίστα.

View attachment 455492 View attachment 455493 View attachment 455494

Η Καμπότζη είναι μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο και χωρίς καμία άμεση ελπίδα να βελτιωθούν τα πράγματα. Μη ξεχνάμε πως κυβερνά το "κόμμα" της δικτατορίας του 1997 που έριξε αυτό που είχε νικήσει τις εκλογές νόμιμα και αποτελείται από πρώην πρωτοπαλίκαρα των Κόκκινων Χμερ που τα είχαν χαλάσει με τον Πολ Ποτ. Ο "πρωθυπουργός" είναι από το 2023 ο γιος του επί 40 ετών προηγούμενου πρωθυπουργού και από το 2017 δεν υπάρχει αντιπολίτευση καθώς προέκυψε από την "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη παράνομη. Ας μη πούμε για το ξύλο στους αντιφρονούντες και τις στημένες εκλογές γιατί δε θα κάνουν σε κανέναν εντύπωση.

Οπότε αυτές οι πινακίδες είναι για ξεκάρφωμα, να τα βλέπουμε μετά και να γελάμε.
View attachment 455495

Ο ναός επάνω κααατι έλεγε
View attachment 455497

Κατέβηκα από τον πίσω δρόμο για να συνεχίσω αλλού.
View attachment 455498

Έπιανε νύχτα οπότε άνοιξα λίγο βήμα για να μη βρεθώ πολύ μακριά όταν πέσει το φως
View attachment 455500 View attachment 455502


Ήμουν στο επιχειρηματικό κέντρο, που μη νομίζετε, αυτό ήταν όλο.
View attachment 455503

View attachment 455505

Και απέναντι η ανακαινισμένη κλειστή αγορά, που πρόλαβα να ρίξω μία ματιά μέσα, αλλά δεν έλεγε τίποτα.
View attachment 455507

Όπως ήμουν μέσα στην αγορά ήρθε μήνυμα στο whatsapp.

"Τι γίνεσαι εσύ; Που χάθηκες;"

Ήταν η Βιετναμέζα που είχα γνωρίσει στην Μπαγκόκ. Είχαμε να μιλήσουμε πολλές μέρες, νομίζω η τελευταία φορά ήταν όταν ήμουν ακόμα στον βορρά της Ταϊλάνδης.

Της έστειλα τη παρακάτω φωτογραφία και της είπα που είμαι
View attachment 455508

Αυτή ήταν στην... Σίεμ Ρίεπ!. Είχε πάει να δει το Άνγκορ Βατ για δεύτερη φορά, αλλά έχασε το εισιτήριό της την δεύτερη μέρα, δεν είχε κάτι άλλο να κάνει να στην πόλη οπότε είχε βγάλει εισιτήριο να επιστρέψει Βιετνάμ. Όμως το λεωφορείο που υποτίθεται έφευγε πρωί δεν είχε φύγει, είχε καθυστέρηση (όπως και εμένα) και έτσι είχε μείνει να περιμένει στο χοστέλ, είχε φτάσει βράδυ και ακόμα τίποτα.

Δεν μου το είπε εκείνη την ώρα, αλλά είχε βαρεθεί τόσο πολύ που είχε πάρει την λίστα επαφών από πάνω μέχρι κάτω και έστελνε σε όποιον ήξερε να περάσει η ώρα...

Τα είπαμε λίγο όπως εγώ έπαιρνα προμήθειες και κάποια στιγμή της λέω,

- Να σου πω, το λεωφορείο από Σίεμ Ρίεπ περνάει από Πνομ Πεν για Βιετνάμ, σωστά;
- Περνάει.
- Ε, κατέβα εδώ να σε δω και συνεχίζεις την επόμενη ή παραεπόμενη μέρα.

Έτσι το είπα να την πειράξω, δε πίστευα ότι θα το σκεφτόταν κανένας σοβαρά να διακόψει το ταξίδι μεσάνυχτα που θα έφτανε λόγω καθυστέρησης για να τρέχει να δει πρακτικά έναν άγνωστο.

- Και που θα μείνω;

Έμεινα να κοιτάζω το κινητό. Μου γύρισε το αστείο ανάποδα το κωλόπαιδο ή το σκέφτεται πραγματικά;

- Υπήρχε σίγουρα ένα ακόμα κρεβάτι νωρίτερα, δε νομίζω να ήρθε κανένας άλλος, θα ρωτήσω όταν πάω πίσω και αν έχει να σου κλείσω;

- Φεύγω τώρα ήρθε επιτέλους το λεωφορείο! Δες πρώτα αν έχει και πες μου.

Στο δρόμο νομίζω έφαγα εδώ που ήταν κοντά στο χοστέλ μου, ένα από τα ελάχιστα ανοιχτά
View attachment 455509

Ρώτησα τον τύπο στην ρεσεψιόν αν υπάρχει κρεβάτι, μου είπε ναι και μάλιστα ήταν το κρεβάτι δίπλα στο δικό μου.

Της έστειλα. Nα το κλείσω; Κλείστο. Το έκλεισα. Απίστευτο.
Ισπανίδα, Ολλανδέζες, τώρα και Βιετναμέζα. Διεθνής Δον Ζουάν!
 

poised

Member
Μηνύματα
885
Likes
6.689
Πνομ Πεν: Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος

Το χόστελ που είχα διαλέξει είχε εξαιρετικό κρεβάτι, το πιο σταθερό που θυμάμαι ποτέ. Ήταν από παχύ σκελετό και νομίζω τον είχαν βιδώσει και στον τοίχο με αποτέλεσμα παρόλο που ήμουν στο πάνω να μην κουνιέται καθόλου ούτε από εμένα ούτε από τον κάτω. Ακόμα και σε απλό κρεβάτι τόσο στέρεο σκελετό δύσκολα πετυχαίνεις, πόσο μάλλον σε διπλό πάνω κάτω.

Όμως υπήρχαν δύο σημαντικά προβλήματα.

Το ένα ήταν ότι το aircondition είχε χαλάσει και ναι μεν δούλευε υπερωρίες αλλά δουλειά δεν έκανε. Ίσα που ένιωθες μια μικρή διαφορά στον αέρα που έβγαζε και σίγουρα δεν αφαιρούσε την υγρασία και δεν μείωνε την θερμοκρασία του χώρου κάνοντας το περιβάλλον δυσάρεστο. Υποψιάζομαι ότι είχε τελειώσει το ψυκτικό υγρό. Το είπαμε στον ρεσεψιονίστ ο οποίος δήλωσε ότι δε μπορούσε να γίνει τίποτα εκείνη την ώρα και κυρίως μέρα, λόγω της αργίας. Θα έβλεπε το πρωί.

Όμως το χειρότερο πρόβλημα ήταν οι συγκάτοικοι στο δωμάτιο, σίγουρα οι χειρότεροι όλου του ταξιδιού. Παρόλο που ήταν μεικτός κοιτώνας, ήταν όλοι άντρες και σχεδόν όλοι από πιθανώς Νεπάλ ή Μιανμάρ αλλά μπορεί να ήταν και Μπαγκλαντές, δεν μίλαγαν αγγλικά οπότε δε μπορούσαμε να πούμε τίποτα. Συνήθως στα χοστέλ ήμασταν Ευρωπαίοι και σπανίως ΝΑ Ασιάτες από διπλανές χώρες. Υποψιάζομαι ότι ήταν εργάτες που είτε ξέμειναν στην πόλη λόγω της αργίας είτε αποφάσισαν να την περάσουν στην πρωτεύουσα. Πάντως δεν έδειχναν να καταλαβαίνουν που ήταν ή ποια είναι η αναμενόμενη συμπεριφορά.

Το χειρότερο για εμένα ήταν ότι έκαναν βιντεοκλήσεις από το δωμάτιο με τις οικογένειές τους (αντί να κατέβουν στους κοινόχρηστους χώρους) και φυσικά το έβαζαν τέρμα δυνατά, μιλώντας εξίσου δυνατά δημιουργώντας μία ενοχλητική χάβρα. Και μέσα σε αυτούς υπήρχε ένας που πήγε για μπάνιο και μετά κυκλοφορούσε με το βρακί λες και ήταν σπίτι του.

Καθώς ήταν αργά για αλλαγές έδωσα τόπο στην οργή και αποφάσισα ότι την άλλη μέρα θα πήγαινα αλλού, έτσι και αλλιώς το είχα κλείσει για δύο μέρες, χρησιμοποίησα τη δεύτερη μέρα για το κρεβάτι της βιετναμέζας άρα δε χρειαζόταν καν να μπω στη διαδικασία να ζητάω τα λεφτά μου πίσω.

Έβαλα το ξυπνητήρι στις 12:30 που ήταν λίγο νωρίτερα από την ώρα που η Βιετναμέζα θα έφτανε. Προσφέρθηκα να πάω στον σταθμό να την πάρω μιας που εκείνη την ώρα το βράδυ είναι κάπως αντίστοιχο με το να φτάνεις στα ΚΤΕΛ στις 2:30 το πρωί για εμάς, όχι και ότι καλύτερο, με είχε τρομάξει και ο ρεσεψιονίστ νωρίτερα. Είπε ότι δεν χρειαζόταν καθώς θα έπαιρνε μεταφορικό από εκεί να έρθει κατ' ευθείαν. Δε μπορώ να πω, ανακουφίστηκα γιατί δεν πίστευα ότι θα έβρισκα εγώ μεταφορικό εκείνη την ώρα και η ιδέα να περπάταγα κοντά μισή ώρα μόνος μου στους άδειους δρόμους με τα πάντα αμπαρωμένα που και να φωνάξεις δεν βγαίνει κανείς δε μου άρεσε καθόλου.

Έκανα ένα τελευταίο μπάνιο με κρύο νερό να πέσει η θερμοκρασία όσο γινόταν και έπεσα για όσο ύπνο προλάβαινα. Θα ήταν και ο τελευταίος ύπνος που θα έκανα εκείνο το βράδυ.

(συνεχίζεται)
 
Last edited:

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
33.273
Μηνύματα
885.885
Μέλη
38.949
Νεότερο μέλος
anthger

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom