Τυνησία Τυνησία 6 μέρες ή πιο σωστά… Τύνιδα

[eco05140]

Δεύτερη Μέρα

Αχ, τι πρωινό είναι αυτό… και πόσα γλυκά! Όχι άλλα γλυκά, καλέ κυρία, πρωί είναι! Το πρωινό σερβίρεται στο μεγάλο οβάλ τραπέζι και όλοι καθόμαστε γύρω του. Το προσωπικό, όλοι Σενεγαλέζοι, δεν μιλούν γρι αγγλικά, αλλά με χαμόγελο σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Σήμερα ήταν η μέρα της πρώτης ουσιαστικής γνωριμίας με την πόλη. Ήρθε η συγκουμπάρα να μας πάρει και να μας ξεναγήσει στη Μεντίνα. Ζει ήδη τρία χρόνια στη χώρα, αλλά ακόμα δεν μπορεί να συνηθίσει την οδήγηση. Στα κόκκινα φανάρια περνούν κανονικά, και αν δεν το κάνεις, σου κορνάρουν. Εντάξει, όχι παντού, αλλά συμβαίνει συχνά. Επίσης γράφουν ασταμάτητα, βλέπαμε παντού κλήσεις παρκαρισμένων αυτοκινήτων.

Ξεκινήσαμε διασχίζοντας την Avenue Mohammed V, μια μεγάλη λεωφόρο γεμάτη φοίνικες, σε κλασικό αφρικανικό στυλ, που πήρε το όνομά της από τον τελευταίο σουλτάνο του Μαρόκου. Από εκεί στην Avenue Habib Bourguiba, γνωστή και ως Avenue de France, που φέρει το όνομα του ηγέτη της Τυνησίας κατά την ανεξαρτησία της χώρας. Πέθανε το 2000 και κυβέρνησε σχεδόν 30 χρόνια. Το άγαλμά του καβάλα στο άλογο βρίσ απέναντι από τον πύργο του ρολογιού, σε έναν χαρακτηριστικό κόμβο με ατελείωτη κίνηση.

Είδαμε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Βίνσεντ ντε Πολ, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα της πόλης, και σιγά σιγά φτάσαμε στο Bab el Bhar, στη Rue de la Kasbah, την είσοδο της παλιάς πόλης. Μα πόσο όμορφο σημείο! Παλιά γαλλικά κτίρια, ένα όμορφο συντριβάνι, και από εκεί ξεκινούν όλα τα δρομάκια της Μεντίνα. Η φίλη μπροστά, εμείς από πίσω. Πώς να χορτάσεις εικόνες, χρώματα και πράγματα; Και φυσικά, ό,τι πάρεις θέλει παζάρι, χωρίς έλεος. Ευτυχώς είχαμε τη φίλη μαζί μας και μας πήγε εκεί που έπρεπε, κάνοντας εκείνη το παζάρι. Αλλιώς, από μένα μην περιμένεις πολλά!

Εδώ δοκιμάσαμε και το πιο ωραίο τοπικό fast food της Τυνησίας. Μια τορτίγια με διάφορες σαλάτες και κοτοπουλάκι. Yummy! Στη χώρα τρώνε πολύ και τόνο, έχουν άφθονο στην περιοχή και τον αγαπούν ιδιαίτερα. Και προσοχή, στην τορτίγια βάζουν και ελιές… με κουκούτσι!

Επισκεφθήκαμε το Ez-Zitouna, το παλαιότερο τζαμί της πόλης, χτισμένο γύρω στον 7ο αιώνα. Δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα, και συνεχίσαμε προς το Dar el Jeld, ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ξενοδοχείο, με εστιατόριο και μπαράκι στην ταράτσα. Από εκεί κατευθυνθήκαμε στην περιοχή με τα κρατικά κτίρια, την Kasbah Square, όπου βγάλαμε διακριτικά φωτογραφίες, αν και δεν επιτρέπεται. Είδαμε τόσα ωραία μικρά καφέ παραδοσιακά, ενώ μας εξήγησαν πως είναι έτσι χτισμένο το κέντρο ώστε να έχει δροσούλα το καλοκαίρι που έχει υψηλές θερμοκρασίες. Μικρά παράθυρα και χοντρά τοίχη από πέτρα. Επίσης μάθαμε και για τις πολύχρωμες πόρτες. Όσο πιο μεγάλες και σκαλιστές ήταν σήμαινε πιο πλούσια οικογένεια, ενώ είχε 3 ατσάλινα να χτυπάς που κάναν διαφορετικό ήχο για να καταλαβαίνουν αν αυτός που χτυπάει είναι άντρας, γυναίκα ή παιδι. Μην ανοίξει η γυναίκα του σπιτιού και την δει άντρας..θα την ατιμάσει!
Στάση στο Café du Souk, όπως κάθε τουρίστας οφείλει, για τοπικό καφέ και τσάι με αμύγδαλα μέσα. Βγάζεις παπούτσια και κάθεσαι αναπαυτικά.
Η ώρα πλησίαζε 4.30 και η φίλη παθαίνει αμόκ. Πρέπει να φύγουμε άμεσα, μας λέει, μετά τις 5 δεν κυκλοφορεί κανείς. Υπερβολική, σκέφτομαι, έχοντας στο μυαλό μου το Μαρακές, όπου τα μαγαζάκια στη Μεντίνα έκλειναν μετά τις 10. Κι όμως, με το που βγαίνουμε από το μαγαζί, τα πάντα κλειστά. Ό,τι ψώνισα, ψώνισα. Δεν είχε μείνει τίποτα ανοιχτό. Μέχρι να βγούμε στον κεντρικό δρόμο και να καλέσουμε ταξί, παρατηρούσαμε πως το κέντρο της πόλης είχε ερημώσει. Και ήταν μόλις 5!

Πάλι καλά που δεν μένουμε στο κέντρο, σκέφτηκα, γιατί το να κλεινόμουν από το απόγευμα στο ξενοδοχείο δεν θα το άντεχα. Καλά, το έτερον ήμισυ οριακά θα με χώριζε ή θα άνοιγε λάπτοπ για δουλειά κι εγώ θα έμενα μόνη μου.

Η La Marsa, όμως, ήταν ό,τι έπρεπε για μια ακόμη βόλτα. Ζωντανή, φωτεινή και γεμάτη κόσμο. Αλκοόλ ακόμα δεν βρήκαμε να δοκιμάσουμε, και ας λενε πως έχουν από τα καλύτερα κρασιά. Το δεύτερο απόγευμα κινούμαστε άνετα στην περιοχή και ανακαλύπτουμε και άλλους δρόμους γεμάτους εμπορικά μαγαζιά και καφετέριες. Σαν αν είσαι στην Ευρώπη! Αλλά κυρίως πουλάν γλυκά, πολλά γλυκά. Δεν πας για ποτό, για γλυκό πηγαίνουν εκει!

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• …

  Go to chapter

  Go
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 3 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[eco05140]

 

[eco05140]

Δεύτερη Μέρα

Αχ, τι πρωινό είναι αυτό… και πόσα γλυκά! Όχι άλλα γλυκά, καλέ κυρία, πρωί είναι! Το πρωινό σερβίρεται στο μεγάλο οβάλ τραπέζι και όλοι καθόμαστε γύρω του. Το προσωπικό, όλοι Σενεγαλέζοι, δεν μιλούν γρι αγγλικά, αλλά με χαμόγελο σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Σήμερα ήταν η μέρα της πρώτης ουσιαστικής γνωριμίας με την πόλη. Ήρθε η συγκουμπάρα να μας πάρει και να μας ξεναγήσει στη Μεντίνα. Ζει ήδη τρία χρόνια στη χώρα, αλλά ακόμα δεν μπορεί να συνηθίσει την οδήγηση. Στα κόκκινα φανάρια περνούν κανονικά, και αν δεν το κάνεις, σου κορνάρουν. Εντάξει, όχι παντού, αλλά συμβαίνει συχνά. Επίσης γράφουν ασταμάτητα, βλέπαμε παντού κλήσεις παρκαρισμένων αυτοκινήτων.

Ξεκινήσαμε διασχίζοντας την Avenue Mohammed V, μια μεγάλη λεωφόρο γεμάτη φοίνικες, σε κλασικό αφρικανικό στυλ, που πήρε το όνομά της από τον τελευταίο σουλτάνο του Μαρόκου. Από εκεί στην Avenue Habib Bourguiba, γνωστή και ως Avenue de France, που φέρει το όνομα του ηγέτη της Τυνησίας κατά την ανεξαρτησία της χώρας. Πέθανε το 2000 και κυβέρνησε σχεδόν 30 χρόνια. Το άγαλμά του καβάλα στο άλογο βρίσ απέναντι από τον πύργο του ρολογιού, σε έναν χαρακτηριστικό κόμβο με ατελείωτη κίνηση.

Είδαμε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Βίνσεντ ντε Πολ, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα της πόλης, και σιγά σιγά φτάσαμε στο Bab el Bhar, στη Rue de la Kasbah, την είσοδο της παλιάς πόλης. Μα πόσο όμορφο σημείο! Παλιά γαλλικά κτίρια, ένα όμορφο συντριβάνι, και από εκεί ξεκινούν όλα τα δρομάκια της Μεντίνα. Η φίλη μπροστά, εμείς από πίσω. Πώς να χορτάσεις εικόνες, χρώματα και πράγματα; Και φυσικά, ό,τι πάρεις θέλει παζάρι, χωρίς έλεος. Ευτυχώς είχαμε τη φίλη μαζί μας και μας πήγε εκεί που έπρεπε, κάνοντας εκείνη το παζάρι. Αλλιώς, από μένα μην περιμένεις πολλά!

Εδώ δοκιμάσαμε και το πιο ωραίο τοπικό fast food της Τυνησίας. Μια τορτίγια με διάφορες σαλάτες και κοτοπουλάκι. Yummy! Στη χώρα τρώνε πολύ και τόνο, έχουν άφθονο στην περιοχή και τον αγαπούν ιδιαίτερα. Και προσοχή, στην τορτίγια βάζουν και ελιές… με κουκούτσι!

Επισκεφθήκαμε το Ez-Zitouna, το παλαιότερο τζαμί της πόλης, χτισμένο γύρω στον 7ο αιώνα. Δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα, και συνεχίσαμε προς το Dar el Jeld, ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ξενοδοχείο, με εστιατόριο και μπαράκι στην ταράτσα. Από εκεί κατευθυνθήκαμε στην περιοχή με τα κρατικά κτίρια, την Kasbah Square, όπου βγάλαμε διακριτικά φωτογραφίες, αν και δεν επιτρέπεται. Είδαμε τόσα ωραία μικρά καφέ παραδοσιακά, ενώ μας εξήγησαν πως είναι έτσι χτισμένο το κέντρο ώστε να έχει δροσούλα το καλοκαίρι που έχει υψηλές θερμοκρασίες. Μικρά παράθυρα και χοντρά τοίχη από πέτρα. Επίσης μάθαμε και για τις πολύχρωμες πόρτες. Όσο πιο μεγάλες και σκαλιστές ήταν σήμαινε πιο πλούσια οικογένεια, ενώ είχε 3 ατσάλινα να χτυπάς που κάναν διαφορετικό ήχο για να καταλαβαίνουν αν αυτός που χτυπάει είναι άντρας, γυναίκα ή παιδι. Μην ανοίξει η γυναίκα του σπιτιού και την δει άντρας..θα την ατιμάσει!
Στάση στο Café du Souk, όπως κάθε τουρίστας οφείλει, για τοπικό καφέ και τσάι με αμύγδαλα μέσα. Βγάζεις παπούτσια και κάθεσαι αναπαυτικά.
Η ώρα πλησίαζε 4.30 και η φίλη παθαίνει αμόκ. Πρέπει να φύγουμε άμεσα, μας λέει, μετά τις 5 δεν κυκλοφορεί κανείς. Υπερβολική, σκέφτομαι, έχοντας στο μυαλό μου το Μαρακές, όπου τα μαγαζάκια στη Μεντίνα έκλειναν μετά τις 10. Κι όμως, με το που βγαίνουμε από το μαγαζί, τα πάντα κλειστά. Ό,τι ψώνισα, ψώνισα. Δεν είχε μείνει τίποτα ανοιχτό. Μέχρι να βγούμε στον κεντρικό δρόμο και να καλέσουμε ταξί, παρατηρούσαμε πως το κέντρο της πόλης είχε ερημώσει. Και ήταν μόλις 5!

Πάλι καλά που δεν μένουμε στο κέντρο, σκέφτηκα, γιατί το να κλεινόμουν από το απόγευμα στο ξενοδοχείο δεν θα το άντεχα. Καλά, το έτερον ήμισυ οριακά θα με χώριζε ή θα άνοιγε λάπτοπ για δουλειά κι εγώ θα έμενα μόνη μου.

Η La Marsa, όμως, ήταν ό,τι έπρεπε για μια ακόμη βόλτα. Ζωντανή, φωτεινή και γεμάτη κόσμο. Αλκοόλ ακόμα δεν βρήκαμε να δοκιμάσουμε, και ας λενε πως έχουν από τα καλύτερα κρασιά. Το δεύτερο απόγευμα κινούμαστε άνετα στην περιοχή και ανακαλύπτουμε και άλλους δρόμους γεμάτους εμπορικά μαγαζιά και καφετέριες. Σαν αν είσαι στην Ευρώπη! Αλλά κυρίως πουλάν γλυκά, πολλά γλυκά. Δεν πας για ποτό, για γλυκό πηγαίνουν εκει!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Τρίτη Μέρα

Σήμερα σειρά είχε το Sidi Bou Said και η Καρχηδόνα. Και μιας και ήμασταν κοντά στο Sidi Bou Said, το πήραμε με τα πόδια για να γνωρίσουμε την περιοχή.

Το Sidi Bou Said είναι από τα πιο φωτογραφημένα και γραφικά σημεία της Τυνησίας, ένα μικρό χωριό σκαρφαλωμένο πάνω στον λόφο με θέα τη Μεσόγειο. Τα λευκά σπίτια με τα μπλε παράθυρα και τις χαρακτηριστικές πόρτες δημιουργούν μια εικόνα που θυμίζει έντονα Κυκλάδες, αλλά με αραβικό χαρακτήρα. Τα σπίτια γεμάτα γλάστρες δίνουν χρώμα, και τα μικρά μαγαζάκια πουλάνε τουριστικά αντικείμενα, οι τιμές βέβαια είναι πιο “τουριστικές” από ό,τι περίμενα. Για παράδειγμα κλασσικής τουρίστριας, μπήκα σε ένα μαγαζί να πάρω κάτι τοπικό, είδα σαπουνάκια made in Tunis και λέω να τα δοκιμάσω. Ο κύριος του μαγαζιού καθισμένος μέσα, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν κάποιος θα πάρει κάτι έξω, και η κυρία δίπλα του να παίζει με ένα iPhone 17. Με το ζόρι μας μιλάει. Και τότε λέει το μαγικό: «6€ το σαπούνι». Έπρεπε να βλέπατε την έκφραση μου! Τι 6€; ούτε φύλλα χρυσού να είχε μέσα! και μου εξηγεί πως αυτός είναι ο προτεινόμενος τιμοκατάλογος, και αν θέλεις, το παίρνεις ή το αφήνεις. «Εδώ παζάρια δεν γίνονται», λέει… και φυσικά το πήρα. Τουλάχιστον τώρα ξέρω πόσο τουριστάκι είμαι! Μετά την πώληση μας είπε πως έχει 9 παιδιά και πρέπει κάπως να τα μεγαλώσει!

Στο Sidi Bou Said, το must-try είναι τα Bambalouni, λουκουμαδάκια με ζάχαρη. Υπάρχουν δύο μαγαζιά στην είσοδο του χωριού. Το πρώτο δεξιά είναι το πιο παλιό και όλοι το προτιμάνε, με τιμή λιγότερο από 1€. Ακόμα κι εγώ, που είμαι της υγιεινής διατροφής, εντυπωσιάστηκα από αυτό το γλυκό, τηγανητό, αλλά τέλειο.

Επίσης είδαμε και το πατρικό της αρχόντισας που μένουμε που το έχει μετατρέψει σε μουσείο, διατηρώντας την αυθεντική του ατμόσφαιρα, το Dar El Annabi, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδοσιακά σπίτια της Τύνιδας, που λειτουργεί σαν μουσείο. Η εσωτερική αυλή με τα πολύχρωμα πλακάκια, τα σκαλιστά ξύλινα ταβάνια και τα παλιά έπιπλα σε μεταφέρουν σε άλλη εποχή. Από την ταράτσα έχεις την απόλυτη θέα, πραγματικά μαγική.

Περπατώντας στα λιθόστρωτα δρομάκια του χωριού, αξίζει να χαθείς χωρίς πρόγραμμα, χαζεύοντας τις εντυπωσιακές μπλε πόρτες με τα περίτεχνα καρφιά και τα μικρά μαγαζάκια με χειροποίητα αντικείμενα και κεραμικά. Τα μονοπάτια γύρω από το χωριό οδηγούν σε όμορφα σημεία για περπάτημα και θέα στο λιμάνι και τους βράχους. Στάση επιβάλλεται στο Café des Délices, ίσως το πιο γνωστό καφέ της περιοχής, για τσάι με κουκουνάρι ή καφέ, απολαμβάνοντας την πανοραμική θέα προς τη θάλασσα.. Εμείς βγάλαμε μόνο μία φωτογραφία στην είσοδο μιας και που είναι χειμώνας και θέλαμε να έχουμε όσο περισσότερη μέρα μπροστά μας γίνεται.

Από εκεί, με Uber σε 5’ φτάσαμε στην Καρχηδόνα, που σήμερα δεν είναι μία ενιαία τοποθεσία, αλλά διάσπαρτα αρχαιολογικά σημεία μέσα σε μια ήσυχη, πράσινη περιοχή με θέα στη θάλασσα. Πρώτος σταθμός, τα Λουτρά του Αντωνίνου, ένα από τα μεγαλύτερα ρωμαϊκά συγκροτήματα λουτρών εκτός Ρώμης, χτισμένα ακριβώς δίπλα στη Μεσόγειο. Αξίζει πραγματικά να τα δεις, εμείς χρειαστήκαμε πάνω από μία ώρα για να τα εξερευνήσουμε. Το εισιτήριο καλύπτει όλη την περιοχή, οπότε αν θέλεις μπορείς να συνεχίσεις και στα υπόλοιπα, αλλά εμείς περιοριστήκαμε γιατί στις 5 κλείνουν όλα και εδώ βλέπεις πόσο μετράει αυτό το “5”!

Και μετά που; Είχε τόσα μέρη που μπορούσαμε να επισκεφτούμε από τα αρχαία αλλά έπρεπε να διαλέξουμε. Τελικά κέρδισε το Αρχαίο Θέατρο της Καρχηδόνας, ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα μνημεία. Χρονολογείται στη ρωμαϊκή περίοδο, γύρω στον 2ο αιώνα μ.Χ., χτισμένο σε φυσική πλαγιά με εξαιρετική ακουστική και θέα στη θάλασσα. Σήμερα φιλοξενεί ακόμη παραστάσεις τους καλοκαιρινούς μήνες, δίνοντας μια όμορφη αίσθηση συνέχειας στην ιστορία του. Δίπλα είναι ο λόφος Byrsa, με τον καθεδρικό ναό του Αγίου Λουδοβίκου και το αρχαιολογικό μουσείο, αλλά εγώ δεν άντεχα να το επισκεφτώ, η κούραση ήταν μεγάλη.

Μια συμφοιτήτριά μου Τυνήσια μου είχε στείλει τα must-go καφέ της πόλης. Εγώ της είχα ζητήσει αξιοθέατα, αλλά εντάξει… ο καθένας βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Ίσως κι εγώ στα 22 μου να έβλεπα τα μπαρ σαν αξιοθέατα! Πάντως κάπου βοήθησε, γιατί η κούραση ήταν μεγάλη, και το matcha καφέ που μας πρότεινε δίπλα από το αρχαίο θέατρο, μέσα σε ένα τένις κλαμπ, ήταν συμπαθητικό και μοναδικό. Δεν υπήρχε άλλο καφέ σε μεγάλη ακτίνα, και ούτε στους χάρτες δεν το έβρισκες! Φυσικά, μου πρότεινε να πάρω και κάτι γλυκό, κι έτσι βρέθηκα με ένα τσάι matcha που με έκανε να νιώθω σαν να ήμασταν στην Ιαπωνία, πριν πάρουμε ταξί για το λιμάνι της Καρχηδόνας.

Το τελευταίο μέρος της ημέρας από αξιοθέατα ήταν το λιμάνι της Καρχηδόνας, στην πραγματικότητα δύο λιμάνια, ένα εμπορικό και ένα στρατιωτικό. Το στρατιωτικό είχε κυκλικό σχήμα με νησάκι στο κέντρο, όπου στεγαζόταν το αρχηγείο του στόλου. Σήμερα σώζονται κυρίως τα περιγράμματα των λιμανιών και δίνουν μια ωραία αίσθηση της σημασίας της Καρχηδόνας στην ιστορία.

Η αρχόντισσα του σπιτιού μας, μας πρότεινε να κλείσουμε τη μέρα στη La Goulette για ψάρι.Εκεί οι παραδοσιακές ψαροταβέρνες φημίζονται για φρέσκο ψάρι και θαλασσινά. Οι τιμές είναι πολύ λογικές: 10–15€ το άτομο για πλήρες γεύμα, ή 5–8€ για πιο μικρές μερίδες ή street food. Εκτός από ψάρι, βρήσκεις και μπρικ, κους κους και πικάντικες σάλτσες με χαρίσα.

Το πρώτο μαγαζί που μας πρότεινε ήταν το Restaurant La Topaze, ναι, το “βαρούλκο” της περιοχής, με βαθμολογία 3 στο Google. Πανακριβό! Αποφασίσαμε να μην καθίσουμε εκεί – άλλωστε είχαμε ήδη κάνει τη “χλίδα” της ημέρας αγοράζοντας το σαπούνι των 6€ – και προτιμήσαμε να περπατήσουμε και να δούμε τη γειτονιά.
Η La Goulette ζωντανεύει κυρίως το καλοκαίρι, όταν ντόπιοι και τουρίστες γεμίζουν τις παραλιακές ψαροταβέρνες και τα μικρά καφέ. Την περίοδο αυτή η περιοχή έχει έντονη ζωή: κόσμος περπατάει στην παραλία, παιδιά παίζουν, ακούγεται μουσική από τα μαγαζιά και η ατμόσφαιρα θυμίζει γιορτή. Τώρα όμως ήταν σχεδόν άδεια.

Το επόμενο μαγαζί που μας πρότεινε ήταν το Restaurant El Houta, με βαθμολογία 4.9 στο Google. Προσωπικά δεν μου γέμιζε το μάτι, λάθος μου, πρέπει να ήταν πολύ καλό. Τελικά, καθώς περιπλανιόμασταν για να αποφασίσουμε πού θα καθίσουμε, ξαφνικά ξεκίνησε μια μπορά μέσα σε δευτερόλεπτα, και καταλήξαμε στο L’Aquarius. Τερμα ευρωπαϊκό στυλ, αλλά εκεί καταφέραμε να πιούμε την τοπική μπύρα και να φάμε ένα πιάτο θαλασσινών όνειρο, σαν αυτά που θυμάμαι πριν 20 χρόνια φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, στις ψαροταβέρνες της παραλίας της Μαρτίου. Ονειρικό! Οι τιμές πάλι ήταν πιο ευρωπαϊκές, αλλά σε σχέση με τα υπόλοιπα φρέσκα και φθηνά μαγαζιά γύρω, αξίζε το κόστος, πάλι στο ακριβό να πάμε!

Ήταν σχεδόν 7 και δεν θέλαμε να επιστρέψουμε στη Λα Μάρσα για βόλτα. Ζητήσαμε από το ταξί να μας πάει σε ένα εμπορικό κέντρο κοντά, που φαινόταν να έχει ζωή. Πήγαμε στο Tunisia Mall 2, όπου πραγματικά δεν μπορούσες να περπατήσεις από τον κόσμο, ίδιο με τα Mall της Αθήνας! Κάναμε μια γρήγορη βόλτα και αγοράσαμε μερικά τοπικά γλυκά, λες και δεν είχαμε φάει τίποτα όλη μέρα. Για μια ακόμα φορά μας “έκλεψαν” με τα ρέστα… πφ!

Και έτσι, σιγά σιγά, επιστρέψαμε για ξεκούραση. Σήμερα είδαμε μια άλλη Τύνιδα, γεμάτη αντιθέσεις, γεύσεις και εικόνες. Και που να ξέραμε τι μας ξημερώνει την επόμενη μέρα!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Τέταρτη μέρα

Οριακά μας περνούσαν για ντόπιους! Ποιος άλλος πάει για τόσες μέρες στην Τύνιδα; Βέβαια, δεν το μετάνιωσα καθόλου. Νομίζω πως αυτή τη φορά πραγματικά έμαθα την πόλη, χωρίς να την ξεπετάξω όπως συνήθως κάνω με τα τριήμερα ταξίδια.

Η συγκουμπάρα, αν υπάρχει αυτή η λέξη, μας κάλεσε να επισκεφτούμε την Ελληνική Κοινότητα, αφού ήταν Σάββατο και τα παιδιά είχαν σχολείο. Το ελληνικό σχολείο βρίσκεται στη μητρόπολη της Τύνιδας, όπου γνωρίσαμε και τον Σεβασμιώτατο Αλέξιο, Μητροπολίτη Καρχηδόνας. Ο Μητροπολίτης είναι ο επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βόρεια Αφρική, που περιλαμβάνει ενορίες και κοινότητες σε χώρες όπως Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο και Μαυριτανία, και είναι απλός και αγαπητός άνθρωπος. Αφού γνωρίσαμε περίπου 80 άτομα της ελληνικής κοινότητας, αποφασίσαμε να κάνουμε μία ακόμα βόλτα στην Παλιά Πόλη, γιατί ποτέ δεν είναι αρκετή.

Καθίσαμε για φαγητό στο παραδοσιακό Fondouk El Attarine μέσα στην πόλη και καταλήξαμε για καφέ στο γνωστό Café Panorama, διάσημο για την εκπληκτική του θέα στην Τύνιδα και τη Μεσόγειο. Από εκεί απολαύσαμε πανοραμικά το κέντρο της πόλης, τον κόλπο και τα γύρω βουνά. Ιδανικό για τσάι, καφέ ή δροσιστικά ροφήματα, το καφέ συνδυάζει ηρεμία και θέα, κάνοντάς το must-stop για φωτογραφίες και χαλάρωση μετά από βόλτα. Η ώρα κοντευε 4 και ουσιαστικά μας… έδιωχναν ευγενικά, η μόνη παρέα στο μαγαζί! Μην ξεχνάμε, μετά τις 5 δεν κυκλοφορεί κανείς εδώ.

Μα είναι ακόμα τόσο νωρίς, δεν θέλω να πάω στο ξενοδοχείο! γκρίνιαξα, και η ιδέα… έπεσε! Τι λέτε να πάμε στα Τυνισιακά μπουζούκια το βράδυ; Ακούω καλά; Τυνησιακά μπουζούκια; Και φυσικά θέλαμε να πάμε, εμπειρία ζωής!

Πριν φτάσουμε στη Λα Μάρσα στο σπίτι, κάναμε μια γρήγορη στάση στο Tunisia Mall 1, δίπλα από το Mall που είχαμε επισκεφτεί την προηγούμενη μέρα, μόνο για να καταλάβουμε και πάλι πως… δεν διαφέρει πολύ από τα δικά μας malls. Αλλά ήταν στο δρόμο μας με το ταξί. Και τώρα που είπα ταξί στην Τυνησία έχουν το inDrive, μια εφαρμογή που σου επιτρέπει να προτείνεις την τιμή για τη διαδρομή και να διαπραγματευτείς με τον οδηγό, κάτι σαν «δημοπρασία» διαδρομής. Το αστείο είναι ότι παντού κάνεις παζάρι, εκτός από το σαπούνι των 6€, φυσικά!

Η ώρα κοντευε 10 και τα μπουζούκια ήταν στη γειτονιά μας. Κουρασμένοι αλλά ενθουσιασμένοι φτάσαμε στο Ora, για να συναντήσουμε κάποιους ανθρώπους που δεν ξέραμε. Οι υπόλοιποι θα ερχόντουσαν αργότερα αφού έβαζαν πρώτα τα παιδιά για ύπνο. Τι να πρωτοσχολιάσω; Η καλύτερη εμπειρία!
Στο τραπέζι μας καθόταν ένας 70χρονος Έλληνας, παντρεμένος με μια Τυνήσια γύρω στα 35 κουκλάρα, που γιόρταζε τα γενέθλιά του. Μαζί του ένας κομμωτής, κάτι σαν ο Μουνίρ του Λιβάνου αλλά Τυνήσιος, και μια άλλη κυρία. Ευχάριστοι τύποι! Στις 10:30 εμφανίστηκε και ο τραγουδιστής, όχι οποιοσδήποτε. Ένας από τα πρώτα ονόματα της χώρας, μόνος στη σκηνή, να παίζει αρμόνιο και όλα τα μουσικά όργανα ταυτόχρονα με χέρια και πόδια. Στυλ… Ταμτάκος καρό πουκάμισο με πράσινο παντελόνι! Αν αυτός είναι ο Αργυρός της Τυνησίας, τότε τι να πω…
Όλα τα τραγούδια ήταν τσιφτετέλια, και τα μισά έχουν γίνει διασκευές στην Ελλάδα! Ο τραγουδιστής ξεκίνησε ευχαριστώντας τους Έλληνες φίλους μας που ήρθαν ξανά. Θαμώνες οι φίλοι! Χορέψαμε, φάγαμε, ήπιαμε τοπικό κρασί, και γίναμε μια παρέα. Οι χορεύτριες του τσιφτετελιού περνούσαν από τραπέζι σε τραπέζι με το ντέφι και εμείς δίναμε 2€ για τα χορευτικά τους, χαρές αυτές! Το έτερον ήμισι είχε ξεσαλώσει.
Και ένα τελευταίο: το πρότυπο ομορφιάς εκεί είναι τελείως διαφορετικό από το δικό μας. Αν η γυναίκα δεν είχε 20 κιλά παραπάνω, δεν την κοιτούσε κανείς! Μα πως να μην έχει παραπάνω κιλά, αφού τρώνε μόνο γλυκά. Σπανίως έβρισκες στο δρόμο μαγαζί με φαγητό, όλα ζαχαροπλαστεία. Ακόμα και η συμφοιτήτριά μου, που μένει εκεί, μου πρότεινε ζαχαροπλαστείο για σνακ!

 

[eco05140]

 

[erodios]

Πολύ όμορφη η εξιστόρησή σου για έναν προορισμό που μάλλον θα επισκεφτώ μέσα στη χρονιά.

 

[eco05140]

Πολύ όμορφη η εξιστόρησή σου για έναν προορισμό που μάλλον θα επισκεφτώ μέσα στη χρονιά.

Μα και εγώ δεν το είχα στο μυαλό μου και τελικά είναι δίπλα μας, αρκετά φθηνό και εύκολο. Και σίγουρα όμορφη χώρα!

 

[eco05140]

Πέμπτη μέρα

Ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και την υπόλοιπη Τυνησία! Το βασικό πρόβλημα; Η μετακίνηση. Είχαμε αποφασίσει εξαρχής ότι δεν οδηγούμε σε αυτή τη χώρα. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο έναν συμφορουμίτη που είχε έρθει πρόσφατα, να δω τι έκανε αυτός. Υπάρχουν κάτι βανάκια, μου λέει, που ξεκινάνε από συγκεκριμένο σημείο και μόλις γεμίσουν πέντε άτομα, φεύγουν για την ενδοχώρα. Το πολύ να βγαίνει 1€ το άτομο. Βέβαια… αν έχεις αποφασίσει να βάλεις το έτερον ήμισυ εκεί μέσα, δεν θα στο πρότεινα, το λέει μιας και τον γνωρίζει...Είμαι και νιόπαντρη. Τα διαζύγια πλέον βγαίνουν και μέσω gov. Δεν είναι να ρισκάρεις.

Η ελληνική κοινότητα, βέβαια, μας έφαγε δεν γίνεται να είστε τόσες μέρες στην Τυνησία και να μην πάτε ενδοχώρα. Και κάπως έτσι μας σύστησαν έναν ελληνόφωνο ξεναγό, που κάνει ταυτόχρονα και τον οδηγό. Τιμή: 60€ την ημέρα + 30€ το αυτοκίνητο. Ο ξεναγός συμπαθέστατος. Μόνο που ήταν κάθετος. Ξεκινάμε πριν τις 8 για να προλάβουμε τη μέρα. Και έπεσε πάνω σε εμάς… που ξυπνάμε στις 11. Μόνο στις άδειες, μην παρεξηγηθώ.

Καλημέρα παιδιά! Μένετε στην πιο ακριβή περιοχή που έχω δει! Πλήρωσα έναν καφέ 2€, δεν μου έχει ξανατύχει. Θα το πω στους συναδέλφους να μην έρθει κανένας εδώ! Κι εμείς λέγαμε πόσο φθηνή χώρα είναι… Τελικά, με όλα τα τουριστικά μέρη που γυρνάμε, δεν είχαμε ιδέα πόσο πιο φθηνή είναι πραγματικά η Τυνησία. Με τον ξεναγό, όμως, γνωρίσαμε μια άλλη Τυνησία.

Πρώτος προορισμός: Kairouan
Η Καιρουάν είναι μία από τις πιο ιστορικές πόλεις της Τυνησίας, με καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ισλαμικής ταυτότητας της Βόρειας Αφρικής. Σημείο αναφοράς: Το Μεγάλο Τέμενος της Καιρουάν. Χτισμένο τον 7ο αιώνα, παραμένει έως σήμερα κέντρο θρησκευτικής ζωής και ιστορικής μνήμης. Για να μπεις, βάζεις μαντήλα. Λοιπόν… εδώ θα γίνω κακιά. Το τέμενος έχει πάνω από 400 κολόνες από μάρμαρο, γρανίτη και πορφυρίτη, που προέρχονται από αρχαία ρωμαϊκά και βυζαντινά μνημεία. Ωραία μέχρι εδώ αλλά.... κάποιες κολόνες έχουν τοποθετηθεί ανάποδα. Δηλαδή βλέπεις τα γράμματα… από την άλλη πλευρά, δηλαδή δεν βλέπεις πως είναι ανάποδα; Και όταν η μία κολόνα ήταν πιο κοντή από τη διπλανή; Μπάζωσαν από κάτω με τσιμέντο.Και μετά… περηφάνια για το μνημείο. Τέλος πάντων. Ήταν μεγάλο. Κάναμε μια βόλτα στην παλιά πόλη και φύγαμε για τον επόμενο προορισμό.

El Jem. Λοιπόν… έχετε δει το Κολοσσαίο; Ναι, μην γελάτε πολύ του έμοιαζε. Το El Jem φιλοξενεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ρωμαϊκά αμφιθέατρα στον κόσμο και αποτελεί σύμβολο της ρωμαϊκής παρουσίας στη Βόρεια Αφρική. Είμαστε πλέον στο κέντρο της χώρας, αλλά όλα είναι διαφορετικά.
Οι δρόμοι εξαιρετικοί. Μια ευθεία μέσα στο τίποτα. Έρημο, βέβαια, δεν είδαμε. Αντίθετα, ήταν σαν να πηγαίναμε… Ναύπλιο. Ελιές, πορτοκαλιές, αμπελώνες. Μια εύφορη γη. Όχι τυχαία, μεγάλο μέρος του «ιταλικού» ελαιόλαδου προέρχεται από την Τυνησία. Άλλωστε, η Ιταλία είναι απέναντι ούτε τέσσερις ώρες με πλοίο. Στο παρελθόν υπήρχε εμπόριο ακόμα και με την Κρήτη, με απευθείας δρομολόγια.

Όσο πλησιάζαμε προς Αλγερία, βλέπαμε κόσμο να πουλάει μπετονάκια με βενζίνη για κάτι λιγότερο από 0,50€. Τη φέρνουν από Αλγερία ή Λιβύη, σύνορα δεν υπάρχουν, έρημος είναι και τη δίνουν κοψοχρονιά.Τα χωριά που περάσαμε ήταν πεντακάθαρα. Καμία σχέση με την εικόνα που έχεις για την Αφρική.Πριν από κάθε χωριό, σαμαράκια. Δίπλα από κάθε σαμαράκι, τραπέζι με αντροπαρέα.
Περιμέναμε να μας ζητήσουν κάτι, έστω παράνομα διόδια.Τίποτα. Τελικά είναι κουτσομπόληδες. Κόβουν τα αυτοκίνητα ταχύτητα κι αυτοί βλέπουν ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει. Κανονικό πτυχίο κουτσομπολιού.

Επόμενος προορισμός..ώπα, ωπα… δεν τρώμε σε αυτή την εκδρομή ρωτάμε και γελάει.Κάπου σίγουρα να φάμε λέμε και ξαναγελάει. Μάθατε τι έγινε την προηγούμενη Κυριακή; Που πήγαμε κάποιον στο νοσοκομείο γιατί κάτι τον πείραξε…Εμάς μας κόπηκε η πείνα και το γέλιο μαζί.
Σπάνια γίνεται αποκρίνεται και μας πάει για Kaskrout Tounsi, τοπικό σάντουιτς με διάφορα γέμιση.
Το έφαγα. Μου άρεσε.Όλα καλά.

Τελευταία στάση: Hammam Sousse. Παραθαλάσσια πόλη, βόρεια της Sousse, με όμορφες παραλίες, μεσογειακό κλίμα και έντονη τουριστική ζωή. Δημοφιλής σε οικογένειες και ζευγάρια που θέλουν κάτι πιο ήρεμο. Με λίγα λόγια: Ρόδος. Συμπαθέστατη πόλη, άνετα θα ερχόμουν και για καλοκαιρινές διακοπές. Κάστρο, υπέροχη παλιά πόλη, μαγαζάκια γεμάτα ζωή. Εδώ μας πήγε επιτέλους σε ντόπιο καφέ. Ήπιαμε το παραδοσιακό τσάι με αμύγδαλα, μόλις 0,70€, ενώ ο ξεναγός μας εξηγούσε πόσο τουρισμό έχουν από Αλγερία και Λιβύη και πόσο εύκολα ξεχωρίζουν τους τουρίστες από τους ντόπιους. Η πόλη γοητευτική. Αλλά είχε πάει πια βράδυ. Ώρα για επιστροφή στη La Marsa.

 

[eco05140]