Τυνησία Τυνησία 6 μέρες ή πιο σωστά… Τύνιδα

[eco05140]

Συνήθως ο Δεκέμβρης με βρίσκει σε κάποια στολισμένη χώρα της Ευρώπης. Φέτος όμως, μετά από μια γερή ταλαιπωρία με γρίπη, αποφάσισα πως μια χαρά είναι και η Ελλάδα. Μέχρι που, αρχές Δεκεμβρίου, εμφανίζεται το HR από το γραφείο και μου λέει ότι έχω άλλες 15 μέρες εκπαιδευτικής άδειας που, αν δεν τις πάρω, χάνονται. Ποια Ελλάδα τώρα…

Ανοίγω εργαλείο αναζήτησης αεροπορικών. Έπρεπε να φύγω άμεσα. Το έτερον ήμισυ αρνείται κατηγορηματικά να πάρει άδεια… μέχρι που βρίσκω εισιτήρια για Τυνησία κάτω από 200€! Ενδιάμεση στάση στη Ρώμη για δύο ώρες και αναχώρηση την επόμενη κιόλας μέρα. Και κάπως έτσι, η κουμπάρα της κουμπάρας (ω κουμπάρα!) που μένει πλέον στην Τύνιδα, μας δίνει μερικές απλές αλλά πολύτιμες συμβουλές και το πρόγραμμα στήνεται στο πι και φι.

Περιέργως και για πρώτη φορά το ξενοδοχείο μας κλείστηκε εκτός κέντρου. Κάτι αδιανόητο για μένα! Επιλέξαμε τη La Marsa: περιοχή κοντά στη θάλασσα, ζωντανή το βράδυ (σε αντίθεση με το κέντρο), μοντέρνα αλλά και αρχοντική, αρκετά εξευρωπαϊσμένη. Μην ξεχνάμε όμως… Αφρική είσαι! Μια Αφρική όπου στη χώρα απαγορεύεται η μπούρκα, οι γυναίκες είναι απόλυτα απελευθερωμένες και σχεδόν όλοι μιλούν άπταιστα γαλλικά.

Πρώτη μέρα

Προσγειωνόμαστε, έλεγχος διαβατηρίων (χωρίς βίζα) και τελειώνουμε γρήγορα. Στην πτήση ήμασταν μάλλον οι μόνοι Ευρωπαίοι χωρίς καταγωγή από τη χώρα. Τουρισμός μηδέν. Ποιος πάει Τυνησία χειμώνα; Εμείς, που προτιμούμε τα ζεστά μέρη!
Ξαφνικά, στον έλεγχο διαβατηρίων, ακούω ελληνικά από πίσω μας. Έλληνες, παιδιά;
«Ναι», απαντά μονολεκτικά το αγόρι και γυρνάει από την άλλη. Η κοπέλα όμως, χαμογελαστή και λαλίστατη, μας λέει πως ο αδερφός της αρραβωνιάζεται αύριο με Τυνήσια και ήρθαν για τον αρραβώνα.
Ο Έλληνας ούτε που με ξανακοίταξε, ούτε στις ευχές απάντησε. Μην τον παρεξηγήσουν που μιλάει με γυναίκα… Θα τρελαθώ!Γενικά, οι άντρες στη χώρα δεν μου μιλούσαν ιδιαίτερα. Εγώ ρωτούσα, στο έτερον ήμισυ απαντούσαν. Χαχαχα! Δεν μιλάει γαλλικά την πατήσατε! Πάλι εγώ απαντούσα.

Έχω ζητήσει από το αρχοντικό –συγγνώμη, το ξενοδοχείο– να μας στείλουν ταξί, μιας και κλασικά δεν είχαμε αλλάξει χρήματα και ήθελα να πληρώσω με ευρώ. Οι δρόμοι μεγάλοι, η οδήγηση περίεργη αλλά… αφρικανική. Αν έχεις πάει Αίγυπτο, σου φαίνεται light. Οριακά ένιωθα πως μπορούσα να οδηγήσω κι εγώ. Αν είναι η πρώτη σου φορά στην ήπειρο, σίγουρα τρομάζεις (το λέω γιατί διάβασα τις διαμάχες για την οδήγηση της χώρα).

Για το ξενοδοχείο έκανα παζάρια… μέσω email. Και τα κατάφερα! Η Αφρική θέλει το παζάρι της! Ναι, ήταν ακριβό για τα δεδομένα της χώρας, βρίσκεις άνετα με 30€ τη βραδιά πολύ ωραία καταλύματα, αλλά θέλαμε να το ζήσουμε. Το Dar Ennassim ήταν ένα παλιό παλάτι. Η ιδιοκτήτρια, μια πολυταξιδεμένη κυρία της καλής κοινωνίας, που αργότερα καταλάβαμε πως ούτε λίγο ούτε πολύ της ανήκε η μισή περιοχή. Περάσαμε ώρες χαζεύοντας κάθε γωνιά του σπιτιού.

Κάποια στιγμή, όμως, έπρεπε και να φάμε. Είχαμε ήδη κάνει 6 ώρες ταξίδι με την ενδιάμεση. Οι προτάσεις όλων ίδιες: Στο κέντρο της La Marsa έχει πολλά ωραία μέρη, 10 λεπτά περπάτημα. Τετάρτη βράδυ και ούτε στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος έξω, σιγά μην κυκλοφορούσε στην Τύνιδα.

Εγώ να νιώθω λες και είμαι στο Μαρακές (καμία σχέση βέβαια), να κοιτάω δεξιά-αριστερά καθώς περπατάμε, ακόμα απορώ γιατί, αλλά είναι αυτό το άγνωστο της πρώτης μέρας. Κάναμε συνάλλαγμα σε ανταλλακτήριο και κατευθυνθήκαμε προς την παραλία. Τα κτίρια… σαν γαλλική παραθαλάσσια πόλη. Όμορφα, έστω κι αν τα έχει φάει η θάλασσα.

La Cojina: τουριστικό μαγαζί, όπως μας είχαν πει. Και όντως τουριστικό. Κους κους με ψάρι για μένα, με κοτόπουλο για τον κύριο. Pas piquant, παρακαλώ! Όπου κι αν παραγγείλεις φαγητό, αν θες να το γευτείς. Ε, προφανώς και με το pas piquant πάλι έκαιγε. Νηστική θα μείνω! Το έτερον ήμισυ παμφάγο, τα τρώει όλα… μέχρι που τον βλέπω να χοροπηδάει αφού δοκίμασε μια πιπεριά. Χαχαχα! Είναι που τρώει καυτερά.
Ώρα να πληρώσουμε και να κοιμηθούμε. 15€ η μερίδα. Όταν στη χώρα τρως και με 5€ σε ωραία μέρη. Αλλά είπαμε τουριστικό.
Και φυσικά, η κοπέλα μας έφερε με πολύ ωραίο τρόπο 9€ λιγότερα ρέστα. Μετά εξαφανίστηκε. Επέστρεψε μισή ώρα αργότερα, γιατί όπως μας είπαν έπλενε τα χέρια της. Και ξαφνικά δεν καταλάβαινε τα γαλλικά μου. Pardon, madame, αλλά τι τα έχω τα πτυχία; Δεν φεύγω χωρίς ούτε ένα ευρώ λιγότερο. Έχω κάνει Αίγυπτο εγώ!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Δεύτερη Μέρα

Αχ, τι πρωινό είναι αυτό… και πόσα γλυκά! Όχι άλλα γλυκά, καλέ κυρία, πρωί είναι! Το πρωινό σερβίρεται στο μεγάλο οβάλ τραπέζι και όλοι καθόμαστε γύρω του. Το προσωπικό, όλοι Σενεγαλέζοι, δεν μιλούν γρι αγγλικά, αλλά με χαμόγελο σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Σήμερα ήταν η μέρα της πρώτης ουσιαστικής γνωριμίας με την πόλη. Ήρθε η συγκουμπάρα να μας πάρει και να μας ξεναγήσει στη Μεντίνα. Ζει ήδη τρία χρόνια στη χώρα, αλλά ακόμα δεν μπορεί να συνηθίσει την οδήγηση. Στα κόκκινα φανάρια περνούν κανονικά, και αν δεν το κάνεις, σου κορνάρουν. Εντάξει, όχι παντού, αλλά συμβαίνει συχνά. Επίσης γράφουν ασταμάτητα, βλέπαμε παντού κλήσεις παρκαρισμένων αυτοκινήτων.

Ξεκινήσαμε διασχίζοντας την Avenue Mohammed V, μια μεγάλη λεωφόρο γεμάτη φοίνικες, σε κλασικό αφρικανικό στυλ, που πήρε το όνομά της από τον τελευταίο σουλτάνο του Μαρόκου. Από εκεί στην Avenue Habib Bourguiba, γνωστή και ως Avenue de France, που φέρει το όνομα του ηγέτη της Τυνησίας κατά την ανεξαρτησία της χώρας. Πέθανε το 2000 και κυβέρνησε σχεδόν 30 χρόνια. Το άγαλμά του καβάλα στο άλογο βρίσ απέναντι από τον πύργο του ρολογιού, σε έναν χαρακτηριστικό κόμβο με ατελείωτη κίνηση.

Είδαμε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Βίνσεντ ντε Πολ, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα της πόλης, και σιγά σιγά φτάσαμε στο Bab el Bhar, στη Rue de la Kasbah, την είσοδο της παλιάς πόλης. Μα πόσο όμορφο σημείο! Παλιά γαλλικά κτίρια, ένα όμορφο συντριβάνι, και από εκεί ξεκινούν όλα τα δρομάκια της Μεντίνα. Η φίλη μπροστά, εμείς από πίσω. Πώς να χορτάσεις εικόνες, χρώματα και πράγματα; Και φυσικά, ό,τι πάρεις θέλει παζάρι, χωρίς έλεος. Ευτυχώς είχαμε τη φίλη μαζί μας και μας πήγε εκεί που έπρεπε, κάνοντας εκείνη το παζάρι. Αλλιώς, από μένα μην περιμένεις πολλά!

Εδώ δοκιμάσαμε και το πιο ωραίο τοπικό fast food της Τυνησίας. Μια τορτίγια με διάφορες σαλάτες και κοτοπουλάκι. Yummy! Στη χώρα τρώνε πολύ και τόνο, έχουν άφθονο στην περιοχή και τον αγαπούν ιδιαίτερα. Και προσοχή, στην τορτίγια βάζουν και ελιές… με κουκούτσι!

Επισκεφθήκαμε το Ez-Zitouna, το παλαιότερο τζαμί της πόλης, χτισμένο γύρω στον 7ο αιώνα. Δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα, και συνεχίσαμε προς το Dar el Jeld, ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ξενοδοχείο, με εστιατόριο και μπαράκι στην ταράτσα. Από εκεί κατευθυνθήκαμε στην περιοχή με τα κρατικά κτίρια, την Kasbah Square, όπου βγάλαμε διακριτικά φωτογραφίες, αν και δεν επιτρέπεται. Είδαμε τόσα ωραία μικρά καφέ παραδοσιακά, ενώ μας εξήγησαν πως είναι έτσι χτισμένο το κέντρο ώστε να έχει δροσούλα το καλοκαίρι που έχει υψηλές θερμοκρασίες. Μικρά παράθυρα και χοντρά τοίχη από πέτρα. Επίσης μάθαμε και για τις πολύχρωμες πόρτες. Όσο πιο μεγάλες και σκαλιστές ήταν σήμαινε πιο πλούσια οικογένεια, ενώ είχε 3 ατσάλινα να χτυπάς που κάναν διαφορετικό ήχο για να καταλαβαίνουν αν αυτός που χτυπάει είναι άντρας, γυναίκα ή παιδι. Μην ανοίξει η γυναίκα του σπιτιού και την δει άντρας..θα την ατιμάσει!
Στάση στο Café du Souk, όπως κάθε τουρίστας οφείλει, για τοπικό καφέ και τσάι με αμύγδαλα μέσα. Βγάζεις παπούτσια και κάθεσαι αναπαυτικά.
Η ώρα πλησίαζε 4.30 και η φίλη παθαίνει αμόκ. Πρέπει να φύγουμε άμεσα, μας λέει, μετά τις 5 δεν κυκλοφορεί κανείς. Υπερβολική, σκέφτομαι, έχοντας στο μυαλό μου το Μαρακές, όπου τα μαγαζάκια στη Μεντίνα έκλειναν μετά τις 10. Κι όμως, με το που βγαίνουμε από το μαγαζί, τα πάντα κλειστά. Ό,τι ψώνισα, ψώνισα. Δεν είχε μείνει τίποτα ανοιχτό. Μέχρι να βγούμε στον κεντρικό δρόμο και να καλέσουμε ταξί, παρατηρούσαμε πως το κέντρο της πόλης είχε ερημώσει. Και ήταν μόλις 5!

Πάλι καλά που δεν μένουμε στο κέντρο, σκέφτηκα, γιατί το να κλεινόμουν από το απόγευμα στο ξενοδοχείο δεν θα το άντεχα. Καλά, το έτερον ήμισυ οριακά θα με χώριζε ή θα άνοιγε λάπτοπ για δουλειά κι εγώ θα έμενα μόνη μου.

Η La Marsa, όμως, ήταν ό,τι έπρεπε για μια ακόμη βόλτα. Ζωντανή, φωτεινή και γεμάτη κόσμο. Αλκοόλ ακόμα δεν βρήκαμε να δοκιμάσουμε, και ας λενε πως έχουν από τα καλύτερα κρασιά. Το δεύτερο απόγευμα κινούμαστε άνετα στην περιοχή και ανακαλύπτουμε και άλλους δρόμους γεμάτους εμπορικά μαγαζιά και καφετέριες. Σαν αν είσαι στην Ευρώπη! Αλλά κυρίως πουλάν γλυκά, πολλά γλυκά. Δεν πας για ποτό, για γλυκό πηγαίνουν εκει!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Τρίτη Μέρα

Σήμερα σειρά είχε το Sidi Bou Said και η Καρχηδόνα. Και μιας και ήμασταν κοντά στο Sidi Bou Said, το πήραμε με τα πόδια για να γνωρίσουμε την περιοχή.

Το Sidi Bou Said είναι από τα πιο φωτογραφημένα και γραφικά σημεία της Τυνησίας, ένα μικρό χωριό σκαρφαλωμένο πάνω στον λόφο με θέα τη Μεσόγειο. Τα λευκά σπίτια με τα μπλε παράθυρα και τις χαρακτηριστικές πόρτες δημιουργούν μια εικόνα που θυμίζει έντονα Κυκλάδες, αλλά με αραβικό χαρακτήρα. Τα σπίτια γεμάτα γλάστρες δίνουν χρώμα, και τα μικρά μαγαζάκια πουλάνε τουριστικά αντικείμενα, οι τιμές βέβαια είναι πιο “τουριστικές” από ό,τι περίμενα. Για παράδειγμα κλασσικής τουρίστριας, μπήκα σε ένα μαγαζί να πάρω κάτι τοπικό, είδα σαπουνάκια made in Tunis και λέω να τα δοκιμάσω. Ο κύριος του μαγαζιού καθισμένος μέσα, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν κάποιος θα πάρει κάτι έξω, και η κυρία δίπλα του να παίζει με ένα iPhone 17. Με το ζόρι μας μιλάει. Και τότε λέει το μαγικό: «6€ το σαπούνι». Έπρεπε να βλέπατε την έκφραση μου! Τι 6€; ούτε φύλλα χρυσού να είχε μέσα! και μου εξηγεί πως αυτός είναι ο προτεινόμενος τιμοκατάλογος, και αν θέλεις, το παίρνεις ή το αφήνεις. «Εδώ παζάρια δεν γίνονται», λέει… και φυσικά το πήρα. Τουλάχιστον τώρα ξέρω πόσο τουριστάκι είμαι! Μετά την πώληση μας είπε πως έχει 9 παιδιά και πρέπει κάπως να τα μεγαλώσει!

Στο Sidi Bou Said, το must-try είναι τα Bambalouni, λουκουμαδάκια με ζάχαρη. Υπάρχουν δύο μαγαζιά στην είσοδο του χωριού. Το πρώτο δεξιά είναι το πιο παλιό και όλοι το προτιμάνε, με τιμή λιγότερο από 1€. Ακόμα κι εγώ, που είμαι της υγιεινής διατροφής, εντυπωσιάστηκα από αυτό το γλυκό, τηγανητό, αλλά τέλειο.

Επίσης είδαμε και το πατρικό της αρχόντισας που μένουμε που το έχει μετατρέψει σε μουσείο, διατηρώντας την αυθεντική του ατμόσφαιρα, το Dar El Annabi, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδοσιακά σπίτια της Τύνιδας, που λειτουργεί σαν μουσείο. Η εσωτερική αυλή με τα πολύχρωμα πλακάκια, τα σκαλιστά ξύλινα ταβάνια και τα παλιά έπιπλα σε μεταφέρουν σε άλλη εποχή. Από την ταράτσα έχεις την απόλυτη θέα, πραγματικά μαγική.

Περπατώντας στα λιθόστρωτα δρομάκια του χωριού, αξίζει να χαθείς χωρίς πρόγραμμα, χαζεύοντας τις εντυπωσιακές μπλε πόρτες με τα περίτεχνα καρφιά και τα μικρά μαγαζάκια με χειροποίητα αντικείμενα και κεραμικά. Τα μονοπάτια γύρω από το χωριό οδηγούν σε όμορφα σημεία για περπάτημα και θέα στο λιμάνι και τους βράχους. Στάση επιβάλλεται στο Café des Délices, ίσως το πιο γνωστό καφέ της περιοχής, για τσάι με κουκουνάρι ή καφέ, απολαμβάνοντας την πανοραμική θέα προς τη θάλασσα.. Εμείς βγάλαμε μόνο μία φωτογραφία στην είσοδο μιας και που είναι χειμώνας και θέλαμε να έχουμε όσο περισσότερη μέρα μπροστά μας γίνεται.

Από εκεί, με Uber σε 5’ φτάσαμε στην Καρχηδόνα, που σήμερα δεν είναι μία ενιαία τοποθεσία, αλλά διάσπαρτα αρχαιολογικά σημεία μέσα σε μια ήσυχη, πράσινη περιοχή με θέα στη θάλασσα. Πρώτος σταθμός, τα Λουτρά του Αντωνίνου, ένα από τα μεγαλύτερα ρωμαϊκά συγκροτήματα λουτρών εκτός Ρώμης, χτισμένα ακριβώς δίπλα στη Μεσόγειο. Αξίζει πραγματικά να τα δεις, εμείς χρειαστήκαμε πάνω από μία ώρα για να τα εξερευνήσουμε. Το εισιτήριο καλύπτει όλη την περιοχή, οπότε αν θέλεις μπορείς να συνεχίσεις και στα υπόλοιπα, αλλά εμείς περιοριστήκαμε γιατί στις 5 κλείνουν όλα και εδώ βλέπεις πόσο μετράει αυτό το “5”!

Και μετά που; Είχε τόσα μέρη που μπορούσαμε να επισκεφτούμε από τα αρχαία αλλά έπρεπε να διαλέξουμε. Τελικά κέρδισε το Αρχαίο Θέατρο της Καρχηδόνας, ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα μνημεία. Χρονολογείται στη ρωμαϊκή περίοδο, γύρω στον 2ο αιώνα μ.Χ., χτισμένο σε φυσική πλαγιά με εξαιρετική ακουστική και θέα στη θάλασσα. Σήμερα φιλοξενεί ακόμη παραστάσεις τους καλοκαιρινούς μήνες, δίνοντας μια όμορφη αίσθηση συνέχειας στην ιστορία του. Δίπλα είναι ο λόφος Byrsa, με τον καθεδρικό ναό του Αγίου Λουδοβίκου και το αρχαιολογικό μουσείο, αλλά εγώ δεν άντεχα να το επισκεφτώ, η κούραση ήταν μεγάλη.

Μια συμφοιτήτριά μου Τυνήσια μου είχε στείλει τα must-go καφέ της πόλης. Εγώ της είχα ζητήσει αξιοθέατα, αλλά εντάξει… ο καθένας βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Ίσως κι εγώ στα 22 μου να έβλεπα τα μπαρ σαν αξιοθέατα! Πάντως κάπου βοήθησε, γιατί η κούραση ήταν μεγάλη, και το matcha καφέ που μας πρότεινε δίπλα από το αρχαίο θέατρο, μέσα σε ένα τένις κλαμπ, ήταν συμπαθητικό και μοναδικό. Δεν υπήρχε άλλο καφέ σε μεγάλη ακτίνα, και ούτε στους χάρτες δεν το έβρισκες! Φυσικά, μου πρότεινε να πάρω και κάτι γλυκό, κι έτσι βρέθηκα με ένα τσάι matcha που με έκανε να νιώθω σαν να ήμασταν στην Ιαπωνία, πριν πάρουμε ταξί για το λιμάνι της Καρχηδόνας.

Το τελευταίο μέρος της ημέρας από αξιοθέατα ήταν το λιμάνι της Καρχηδόνας, στην πραγματικότητα δύο λιμάνια, ένα εμπορικό και ένα στρατιωτικό. Το στρατιωτικό είχε κυκλικό σχήμα με νησάκι στο κέντρο, όπου στεγαζόταν το αρχηγείο του στόλου. Σήμερα σώζονται κυρίως τα περιγράμματα των λιμανιών και δίνουν μια ωραία αίσθηση της σημασίας της Καρχηδόνας στην ιστορία.

Η αρχόντισσα του σπιτιού μας, μας πρότεινε να κλείσουμε τη μέρα στη La Goulette για ψάρι.Εκεί οι παραδοσιακές ψαροταβέρνες φημίζονται για φρέσκο ψάρι και θαλασσινά. Οι τιμές είναι πολύ λογικές: 10–15€ το άτομο για πλήρες γεύμα, ή 5–8€ για πιο μικρές μερίδες ή street food. Εκτός από ψάρι, βρήσκεις και μπρικ, κους κους και πικάντικες σάλτσες με χαρίσα.

Το πρώτο μαγαζί που μας πρότεινε ήταν το Restaurant La Topaze, ναι, το “βαρούλκο” της περιοχής, με βαθμολογία 3 στο Google. Πανακριβό! Αποφασίσαμε να μην καθίσουμε εκεί – άλλωστε είχαμε ήδη κάνει τη “χλίδα” της ημέρας αγοράζοντας το σαπούνι των 6€ – και προτιμήσαμε να περπατήσουμε και να δούμε τη γειτονιά.
Η La Goulette ζωντανεύει κυρίως το καλοκαίρι, όταν ντόπιοι και τουρίστες γεμίζουν τις παραλιακές ψαροταβέρνες και τα μικρά καφέ. Την περίοδο αυτή η περιοχή έχει έντονη ζωή: κόσμος περπατάει στην παραλία, παιδιά παίζουν, ακούγεται μουσική από τα μαγαζιά και η ατμόσφαιρα θυμίζει γιορτή. Τώρα όμως ήταν σχεδόν άδεια.

Το επόμενο μαγαζί που μας πρότεινε ήταν το Restaurant El Houta, με βαθμολογία 4.9 στο Google. Προσωπικά δεν μου γέμιζε το μάτι, λάθος μου, πρέπει να ήταν πολύ καλό. Τελικά, καθώς περιπλανιόμασταν για να αποφασίσουμε πού θα καθίσουμε, ξαφνικά ξεκίνησε μια μπορά μέσα σε δευτερόλεπτα, και καταλήξαμε στο L’Aquarius. Τερμα ευρωπαϊκό στυλ, αλλά εκεί καταφέραμε να πιούμε την τοπική μπύρα και να φάμε ένα πιάτο θαλασσινών όνειρο, σαν αυτά που θυμάμαι πριν 20 χρόνια φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, στις ψαροταβέρνες της παραλίας της Μαρτίου. Ονειρικό! Οι τιμές πάλι ήταν πιο ευρωπαϊκές, αλλά σε σχέση με τα υπόλοιπα φρέσκα και φθηνά μαγαζιά γύρω, αξίζε το κόστος, πάλι στο ακριβό να πάμε!

Ήταν σχεδόν 7 και δεν θέλαμε να επιστρέψουμε στη Λα Μάρσα για βόλτα. Ζητήσαμε από το ταξί να μας πάει σε ένα εμπορικό κέντρο κοντά, που φαινόταν να έχει ζωή. Πήγαμε στο Tunisia Mall 2, όπου πραγματικά δεν μπορούσες να περπατήσεις από τον κόσμο, ίδιο με τα Mall της Αθήνας! Κάναμε μια γρήγορη βόλτα και αγοράσαμε μερικά τοπικά γλυκά, λες και δεν είχαμε φάει τίποτα όλη μέρα. Για μια ακόμα φορά μας “έκλεψαν” με τα ρέστα… πφ!

Και έτσι, σιγά σιγά, επιστρέψαμε για ξεκούραση. Σήμερα είδαμε μια άλλη Τύνιδα, γεμάτη αντιθέσεις, γεύσεις και εικόνες. Και που να ξέραμε τι μας ξημερώνει την επόμενη μέρα!

 

[eco05140]

 

[eco05140]

Τέταρτη μέρα

Οριακά μας περνούσαν για ντόπιους! Ποιος άλλος πάει για τόσες μέρες στην Τύνιδα; Βέβαια, δεν το μετάνιωσα καθόλου. Νομίζω πως αυτή τη φορά πραγματικά έμαθα την πόλη, χωρίς να την ξεπετάξω όπως συνήθως κάνω με τα τριήμερα ταξίδια.

Η συγκουμπάρα, αν υπάρχει αυτή η λέξη, μας κάλεσε να επισκεφτούμε την Ελληνική Κοινότητα, αφού ήταν Σάββατο και τα παιδιά είχαν σχολείο. Το ελληνικό σχολείο βρίσκεται στη μητρόπολη της Τύνιδας, όπου γνωρίσαμε και τον Σεβασμιώτατο Αλέξιο, Μητροπολίτη Καρχηδόνας. Ο Μητροπολίτης είναι ο επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βόρεια Αφρική, που περιλαμβάνει ενορίες και κοινότητες σε χώρες όπως Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο και Μαυριτανία, και είναι απλός και αγαπητός άνθρωπος. Αφού γνωρίσαμε περίπου 80 άτομα της ελληνικής κοινότητας, αποφασίσαμε να κάνουμε μία ακόμα βόλτα στην Παλιά Πόλη, γιατί ποτέ δεν είναι αρκετή.

Καθίσαμε για φαγητό στο παραδοσιακό Fondouk El Attarine μέσα στην πόλη και καταλήξαμε για καφέ στο γνωστό Café Panorama, διάσημο για την εκπληκτική του θέα στην Τύνιδα και τη Μεσόγειο. Από εκεί απολαύσαμε πανοραμικά το κέντρο της πόλης, τον κόλπο και τα γύρω βουνά. Ιδανικό για τσάι, καφέ ή δροσιστικά ροφήματα, το καφέ συνδυάζει ηρεμία και θέα, κάνοντάς το must-stop για φωτογραφίες και χαλάρωση μετά από βόλτα. Η ώρα κοντευε 4 και ουσιαστικά μας… έδιωχναν ευγενικά, η μόνη παρέα στο μαγαζί! Μην ξεχνάμε, μετά τις 5 δεν κυκλοφορεί κανείς εδώ.

Μα είναι ακόμα τόσο νωρίς, δεν θέλω να πάω στο ξενοδοχείο! γκρίνιαξα, και η ιδέα… έπεσε! Τι λέτε να πάμε στα Τυνισιακά μπουζούκια το βράδυ; Ακούω καλά; Τυνησιακά μπουζούκια; Και φυσικά θέλαμε να πάμε, εμπειρία ζωής!

Πριν φτάσουμε στη Λα Μάρσα στο σπίτι, κάναμε μια γρήγορη στάση στο Tunisia Mall 1, δίπλα από το Mall που είχαμε επισκεφτεί την προηγούμενη μέρα, μόνο για να καταλάβουμε και πάλι πως… δεν διαφέρει πολύ από τα δικά μας malls. Αλλά ήταν στο δρόμο μας με το ταξί. Και τώρα που είπα ταξί στην Τυνησία έχουν το inDrive, μια εφαρμογή που σου επιτρέπει να προτείνεις την τιμή για τη διαδρομή και να διαπραγματευτείς με τον οδηγό, κάτι σαν «δημοπρασία» διαδρομής. Το αστείο είναι ότι παντού κάνεις παζάρι, εκτός από το σαπούνι των 6€, φυσικά!

Η ώρα κοντευε 10 και τα μπουζούκια ήταν στη γειτονιά μας. Κουρασμένοι αλλά ενθουσιασμένοι φτάσαμε στο Ora, για να συναντήσουμε κάποιους ανθρώπους που δεν ξέραμε. Οι υπόλοιποι θα ερχόντουσαν αργότερα αφού έβαζαν πρώτα τα παιδιά για ύπνο. Τι να πρωτοσχολιάσω; Η καλύτερη εμπειρία!
Στο τραπέζι μας καθόταν ένας 70χρονος Έλληνας, παντρεμένος με μια Τυνήσια γύρω στα 35 κουκλάρα, που γιόρταζε τα γενέθλιά του. Μαζί του ένας κομμωτής, κάτι σαν ο Μουνίρ του Λιβάνου αλλά Τυνήσιος, και μια άλλη κυρία. Ευχάριστοι τύποι! Στις 10:30 εμφανίστηκε και ο τραγουδιστής, όχι οποιοσδήποτε. Ένας από τα πρώτα ονόματα της χώρας, μόνος στη σκηνή, να παίζει αρμόνιο και όλα τα μουσικά όργανα ταυτόχρονα με χέρια και πόδια. Στυλ… Ταμτάκος καρό πουκάμισο με πράσινο παντελόνι! Αν αυτός είναι ο Αργυρός της Τυνησίας, τότε τι να πω…
Όλα τα τραγούδια ήταν τσιφτετέλια, και τα μισά έχουν γίνει διασκευές στην Ελλάδα! Ο τραγουδιστής ξεκίνησε ευχαριστώντας τους Έλληνες φίλους μας που ήρθαν ξανά. Θαμώνες οι φίλοι! Χορέψαμε, φάγαμε, ήπιαμε τοπικό κρασί, και γίναμε μια παρέα. Οι χορεύτριες του τσιφτετελιού περνούσαν από τραπέζι σε τραπέζι με το ντέφι και εμείς δίναμε 2€ για τα χορευτικά τους, χαρές αυτές! Το έτερον ήμισι είχε ξεσαλώσει.
Και ένα τελευταίο: το πρότυπο ομορφιάς εκεί είναι τελείως διαφορετικό από το δικό μας. Αν η γυναίκα δεν είχε 20 κιλά παραπάνω, δεν την κοιτούσε κανείς! Μα πως να μην έχει παραπάνω κιλά, αφού τρώνε μόνο γλυκά. Σπανίως έβρισκες στο δρόμο μαγαζί με φαγητό, όλα ζαχαροπλαστεία. Ακόμα και η συμφοιτήτριά μου, που μένει εκεί, μου πρότεινε ζαχαροπλαστείο για σνακ!

 

[eco05140]

 

[erodios]

Πολύ όμορφη η εξιστόρησή σου για έναν προορισμό που μάλλον θα επισκεφτώ μέσα στη χρονιά.