• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Γερμανία Φωτο-iστορία: Βερολίνο, Ιούνιος 2018

georgeant

Member

Εισαγωγή

Το e-mail μου είχε γεμίσει με προσφορές αεροπορικών εταιρειών. Η Skyscanner, η Ryanair και η Aegean με βομβάρδιζαν με αγχωτικές και ψυχαναγκαστικές προσφορές όπως «κλείσε ΤΩΡΑ θέση από 20 ευρώ!» Έχω έρθει πολλές φορές στο σημείο να κάνω unsubscribe από όλες τις εταιρείες αλλά τι να κάνω, δε μου πάει η καρδιά. To "από 20 ή 40 ευρώ με επιστροφή" δε βοηθούσε καθόλου την κατάσταση. Όχι απλά δεν έκανα unsubscribe αλλά πατούσα καθημερινά και χάζευα τις προσφορές. Στην αρχή απλά για να περάσει η ώρα. Μετά κοιτούσα λίγο ξενοδοχεία και Airbnb για να περάσει η ώρα, μετά λίγο travelstories, λίγο tripadvisor, να μην τα πολυλογώ, από ένα e-mail ξεκινούσε το πράγμα και κατέληγα σχεδόν πάντα να βγάζω αναλυτικό πρόγραμμα για κάθε προορισμό.

Καταλήξαμε λοιπόν στο ότι θέλουμε να πάμε τον Ιούνιο λίγες μέρες κάπου. Το "κάπου" ήταν τελείως φλου. Θέλαμε κάτι εύκολο, σίγουρα στην Ευρώπη, οικονομικό, που να μην έχουμε ξαναπάει και για λίγες ημέρες.

Και ο κλήρος έπεσε στο Βερολίνο! Μια πόλη για την οποία είχα ακούσει πάρα πολλά και που πάντα ήθελα να δω αλλά είχε πάει λίγο πίσω στη λίστα κι αυτή λόγω άλλων προτεραιοτήτων.


Άποψη της πόλης από το κτίριο-αίνιγμα στο Museum Island.
20180611-_MG_1999.jpg


Φωτο-ιστορία λοιπόν με θέμα την αμφιλεγόμενη και διάσημη Γερμανική πρωτεύουσα. Αναμείνατε
 

georgeant

Member
Πριν πάω, οι πληροφορίες που είχα από φίλους και γνωστούς ήταν ότι:
• Το Βερολίνο είναι μια πόλη που αισθάνεσαι τελείως ελεύθερος. Μπορείς να κυκλοφορείς όπως θες, να φοράς ότι θες, να κυκλοφορείς αγκαλιά με όποιον θες, μπορείς να είσαι ότι θες, κανείς δεν ασχολείται μαζί σου.
• Είναι από τους top προορισμούς της Ευρώπης (μαζί με Άμστερνταμ και Βαρκελώνη) για sex tourism. Με παροτρύνανε χαριτολογώντας να πάω σε club στο οποίο αφήνεις τα ρούχα σου έξω και μπαίνεις με το εσώρουχο. Αυτή ήταν από τις ”light” προτάσεις πρέπει να σας πω. Οι υπόλοιπες νομίζω είναι για άλλο forum.
• Έχει τρελό nightlife γενικότερα (με ότι άλλο αυτό μπορεί να περιλαμβάνει).
• Είναι λίγο άσχημο, λίγο «βιομηχανικό».
• Ωστόσο, έχει πολύ πράσινο.
• Έχει άπειρα πράγματα να κάνεις.
• Άπειρες επιλογές για φαγητό.
• Είναι μια πόλη λίγο “punk”, ότι κι αν αυτό σημαίνει για τον καθένα.
• Έχει πλούσια ιστορία, ειδικά όσον αφορά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου (κάτι που με ενδιάφερε πολύ). Είναι μια πόλη που περπατάς και συναντάς παντού την ιστορία της, είναι διάχυτη γύρω σου.
Κάποια από αυτά ισχύουν, κάποια άλλα δε με ενδιέφερε να ανακαλύψω αν ισχύουν, ωστόσο μου είχε φουντώσει αρκετά η περιέργεια για αυτήν την πόλη.
Έχοντας λοιπόν κατά νου τις παραπάνω πληροφορίες από το φιλικό μου περιβάλλον (να θυμηθώ να ξαναδώ λίγο με ποιους κάνω παρέα :p ) βγήκαμε στην αναζήτηση εισιτηρίων.
Η προσφορά που βρήκαμε για Αθήνα-Βερολίνο/Βερολίνο-Αθήνα ήταν πολύ καλή. Ryanair, 8-12 Ιουνίου γύρω στα 90 ευρώ (βρίσκαμε και με EasyJet με 77 αλλά δε βόλευαν οι μέρες).
Τα εισιτήρια κλείστηκαν.
Το επόμενο βήμα ήταν η αναζήτηση καταλύματος. Βρήκαμε ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα κοντά στο Mitte αλλά 1 μήνα πριν το ταξίδι μας έστειλε ο ιδιοκτήτης μήνυμα και μας το ακύρωσε. Εκείνη την περίοδο, τόσο αργά δηλαδή, μια ανάσα πριν το ταξίδι βρίσκεις πάρα πολύ δύσκολα διαθέσιμα σπίτια και ότι υπάρχει είναι συνήθως πανάκριβο. Κοιτάξαμε για ξενοδοχείο, όλα πανάκριβα. Τελικά βρήκαμε ένα διαμέρισμα (ή μάλλον δωμάτιο) στο Kreuzberg, πολύ κοντά στο μετρό Möckernbrücke και στο κανάλι Landwehr που μάλιστα η κοπέλα που το είχε και έμενα ήταν Ελληνίδα. Να πω σε αυτό το σημείο πως δεν είχα ξαναμείνει ποτέ σε σπίτι που να μένει ταυτόχρονα και ο ιδιοκτήτης. Ήμουν τελείως αντίθετος, θέλω την άνεσή μου, δεν αντέχω καν την ιδέα του κοινού μπάνιου και γενικά δύσκολα θα μείνω σε ένα σπίτι με κάποιον που δεν ξέρω (για αυτό και δεν έχω μείνει ποτέ σε hostel). Όμως με μόνο 38 ευρώ/βραδιά, σε μια περιοχή όπως το Kreuzberg (άπειρες επιλογές για φαγητό, βόλτες και ποτό) και μάλιστα 1 μήνα πριν το ταξίδι, δεν το λες ούτε του παπά. Στο σημείο αυτό να σας πω ότι όχι απλά δεν το μετάνιωσα που επέλεξα αυτόν τον τρόπο διαμονής αλλά η όλη εμπειρία με ενθάρρυνε να το ξανακάνω και στο μέλλον. Η κοπέλα ήταν πολύ γλυκιά και απείρως διακριτική (ζήτημα να την είδαμε 3 φορές, δεν ξέρω που εξαφανιζόταν. Τα σενάρια συνομωσίας δίναν και παίρναν!!). Δεν βρήκαμε ποτέ το μπάνιο κατειλημμένο και πάντα υπήρχε ησυχία. Πολύ ευχάριστη διαμονή.

Ημέρα 1η

Προσγειωθήκαμε λοιπόν στο αεροδρόμιο Σόνενφελντ και πολύ εύκολα βρήκαμε τη στάση των λεωφορείων 171 και Χ7 ακριβώς έξω από την έξοδο των αφίξεων (όποιο κι αν πάρεις σε πηγαίνει μέχρι το μετρό Rudow κι από εκεί πηγαίνεις όπου θες στην πόλη).


Στο σταθμό Rudow ο χάρτης του μετρό δε σου άφηνε και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Χάος κι εδώ, όπως και σε Λονδίνο-Παρίσι. Ας είναι καλά το google maps.
IMG_20180608_201821_HDR-01.jpeg

Αφού τακτοποιηθήκαμε στο διαμέρισμα, αν και είχαμε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας (ήταν ήδη 20:00+ το βράδυ) βγήκαμε μια βόλτα στο Kreuzberg για φαγητό και για μια αναγνωριστική της γειτονιάς μας.

Η οδός Großbeerenstraße που ήταν το διαμέρισμά μας και που διασχίζει κάθετα την περιοχή του Kreuzberg.
20180608-_MG_1204.jpg


Λίγα λόγια για το Kreuzberg: Πολύ ζωντανή περιοχή που φιλοξενεί σπουδαστές, καλλιτέχνες και μεγάλο Τουρκικό πληθυσμό, με πολλά εστιατόρια, vintage καταστήματα, καφέ και μπαρ. Οι επιλογές που έχεις για φαγητό και διασκέδαση είναι ανεξάντλητες, μπορείς να βρεις ότι κουζίνα θες σε ότι τιμές θες. Έχει έναν νεανικό και “επαναστατικό” αέρα, αφού εδώ, όταν η πόλη ήταν ακόμη διχοτομημένη, η περιοχή προσέλκυε χίπις, μετανάστες και καλλιτέχνες. Θα συναντήσεις γκράφιτι σε αρκετά σημεία της περιοχής.
20180608-_MG_1205.jpg


Συνεχίζοντας προς το δρόμο με τα πολλά εστιατόρια και περνώντας έξω από ενδιαφέροντα κτίρια κατοικιών.
20180608-_MG_1206.jpg


20180608-_MG_1213.jpg


Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν το πόσους ποδηλάτες βλέπαμε παντού, σε κάθε σημείο της πόλης όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Εδώ το ποδήλατο είναι τρόπος ζωής και καθημερινό μέσον μετακίνησης αφού υπάρχουν οι υποδομές και ο σεβασμός στον ποδηλάτη, αλλά και σεβασμός του ποδηλάτη προς τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς.
20180608-_MG_1217.jpg


Επίσης, πάρα πολύ μεγάλοι και ανοιχτοί δρόμοι. Έχεις άπλα.
20180608-_MG_1222.jpg


Περνώντας έξω από τα πρώτα εστιατόρια. Η βραδιά ήταν υπέροχη και ζεστή, είχε πάρα πολύ κόσμο και μια γλυκιά φασαρία παντού.
20180608-_MG_1224.jpg


Ένα swinger club το οποίο δεν έχει κανένα ταμπού να βάλει φάτσα φόρα τη φωτεινή επιγραφή έξω από το χώρο σε κεντρικό δρόμο.
20180608-_MG_1225.jpg


Καντε ζουμ και παρατηρείστε τον πορτιέρη. Mορφή!
20180608-_MG_1227.jpg


Στρίβοντας σε κάθετο δρόμο σε αναζήτηση του ιδανικού εστιατορίου. Εδώ, όμορφη θήρα που μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
20180608-_MG_1228.jpg



Και ακριβώς δίπλα, τα γραφεία μιας δισκογραφικής με πανέξυπνο όνομα!
20180608-_MG_1229.jpg


Λίγο παραδίπλα μια…προβοσκίδα;
20180608-_MG_1231.jpg



Πιο κάτω ένα ακόμα εστιατόριο-μπαρ. Φαίνεται πόσο χαλαρός είναι ο κόσμος, πόσο καλός είναι ο καιρός και πόσο απολαμβάνουν οι Βερολινέζοι το καλοκαίρι.
20180608-_MG_1232.jpg



Στρίβοντας στον επόμενο δρόμο, ένας ακόμη δρόμος με εστιατόρια το ένα δίπλα στο άλλο. Sushi, μεξικάνικη, ασιατική, ότι κουζίνα θες υπάρχει εδώ.
20180608-_MG_1234.jpg



Έτσι κι εμείς καταλήξαμε σε ένα Ταϊλανδέζικο παραδίπλα, που είναι από τις αγαπημένες μας κουζίνες μιας και εκτός των άλλων προσφέρει και άπειρες χορτοφαγικές επιλογές.
20180608-_MG_1236.jpg



Μετά το φαγητό γυρίσαμε σπίτι και ξεκουραστήκαμε. Δε φημιζόμαστε για την ξέφρενη νυχτερινή ζωή που κάνουμε ούτως ή άλλως αλλά ήμασταν αρκετά κουρασμένοι από το ταξίδι και την επόμενη μέρα είχαμε κλείσει walking tour με οδηγό στο κέντρο της πόλης. Όχι ακριβώς όπως το περίμενα βέβαια…

Τέλος 1ης ημέρας.
 

giannismits

Member
Βερολίνο Από τις πόλεις που δεν βαριέμαι να διαβάζω ιστορίες. Και που περιμένω τη στιγμή να ξαναπάω.
Δεν θα σταματήσω να λέω πόσο μου αρέσουν οι street, urban, δεν ξέρω πως να τις πω, φωτογραφίες σου. Είσαι μετρ του είδους :p
 

georgeant

Member
Βερολίνο Από τις πόλεις που δεν βαριέμαι να διαβάζω ιστορίες. Και που περιμένω τη στιγμή να ξαναπάω.
Δεν θα σταματήσω να λέω πόσο μου αρέσουν οι street, urban, δεν ξέρω πως να τις πω, φωτογραφίες σου. Είσαι μετρ του είδους :p
Χα χα! Σε ευχαριστώ Γιάννη! Τη γνώμη μου για το Βερολίνο θα την πω λίγο πιο μετά... Αλλά ξέρω ότι το αγαπάς πολύ!
 

giannismits

Member
Χα χα! Σε ευχαριστώ Γιάννη! Τη γνώμη μου για το Βερολίνο θα την πω λίγο πιο μετά... Αλλά ξέρω ότι το αγαπάς πολύ!
Το αγαπάω σαν ταξίδι. Όχι ότι είναι η πόλη των ονείρων μου. Αν γυρίζω πίσω στο 2013, αν και περάσαμε τέλεια διαπιστώνω ότι θα ήθελα να το δω λίγο διαφορετικά. Ήμουν σχετικά άπειρος με τα ταξίδια τότε. Τώρα θα το έψαχνα αλλιώς και σίγουρα θα πήγαινα σε πολλά εναλλακτικά μαγαζιά για φαγητό και ποτό. Το Βερολίνο συνέχεια εξελίσσεται γι' αυτό θα ήθελα να ξαναπάω και να μη το δω αυτή τη φορά μόνο τουριστικά.
 

georgeant

Member
Το Βερολίνο συνέχεια εξελίσσεται γι' αυτό θα ήθελα να ξαναπάω και να μη το δω αυτή τη φορά μόνο τουριστικά.
Ισχύει και μου το λένε άνθρωποι που πάνε συχνά. Εξελίσεται όχι μονο από θέμα κουλτουρας, τέχνης κλπ αλλά και αρχιτεκτονικά. Είναι μονίμως ένα μεγάλο εργοταξιο!
 

georgeant

Member
Ημέρα 2η

Τη σημερινή μέρα λοιπόν θα την ξεκινούσαμε με μια γνωριμία με την πόλη μέσω ενός tour. Μας αρέσουν πολύ δεδομένου ότι σου δείχνουν βασικά σημεία της πόλης και σου λένε πληροφορίες για αυτά που ίσως δε γνωρίζεις και που μπορεί να μη θες να είσαι όλη την ώρα με το κινητό και το google στο χέρι. Επίσης, πάντα η ξενάγηση ενός ντόπιου είναι καλύτερη από οποιοδήποτε άρθρο μπορεί να βρεις στο internet. Θεωρητικά πάντα.

Βγαίνοντας από το κτίριο που μέναμε. Εδώ, ο προαύλιος χώρος που όπως βλέπετε είναι γεμάτος από ποδήλατα.
20180609-_MG_1239.jpg




Πολύ κοντά στο διαμέρισμά μας βρισκόταν αυτό το εντυπωσιακό κτίριο, πρώην σιδηροδρομικός σταθμός. Αυτό είναι ότι έχει μείνει από τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το 1942, ήταν ο κύριος επιβατικός σταθμός αναχώρησης για περισσότερους από 9.000 Εβραίους πολίτες, που απελάστηκαν στο στρατόπεδο γκέτο της Theresienstadt και στη συνέχεια στο Άουσβιτς. Και μόνο από την είσοδό του μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο μεγαλοπρεπής σταθμός πρέπει να ήταν.
20180609-_MG_1244.jpg



Ξεκινήσαμε για την πύλη του Βρανδεμβούργου όπου είχαμε το ραντεβού με το υπόλοιπο γκρουπ. Το tour που είχαμε κλείσει υποτίθεται πως ήταν από τα καλύτερα free tours που υπάρχουν στην πόλη. Η εταιρεία παρέχει ξεναγήσεις σε διάφορες πόλεις και όταν λένε free εννοούν ότι στο τέλος μπορείς να δώσεις ότι θες. Έχοντας κάνει ένα ακόμα free tour στο Παρίσι, είχαμε σχηματίσει πολύ καλές εντυπώσεις κι έτσι είπαμε να το ξανακάνουμε. Δυστυχώς δεν είχε καμία σχέση.

Η εταιρεία είναι αυτή: http://www.neweuropetours.eu/berlin/en/home

Οι κριτικές που παίρνει ήταν πολύ καλές γενικά αλλά το ψάρι άρχισε να βρωμάει από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε εκεί. Το ραντεβού ήταν ακριβώς μπροστά από την Πύλη του Βρανδεμβούργου κοντά στα Starbucks. Αν και ήταν μόλις 10 παρά το πρωί η ζέστη ήταν ανυπόφορη και ήδη είχαμε αρχίσει να ιδρώνουμε και να πασαλειβόμαστε με αντιηλιακά.

Το σημείο συνάντησης. Αριστερά που είναι ο κόσμος μαζεμένος.
20180609-_MG_1246.jpg



Σε αυτό λοιπόν το σημείο σου δίνανε ένα χαρτάκι με ένα νούμερο και περίμενες μέχρι να πάει η ώρα 10 ακριβώς. Ο κόσμος ήταν πραγματικά πααααρα πολύς και έτσι σε χώριζαν σε γκρουπ. Χωριστήκαμε σε 3 ή 4 γκρουπ αν θυμάμαι καλά κι εμάς μας έλαχε ο χειρότερος guide που θα μπορούσαμε να έχουμε. Εκτός του ότι μας κρατούσε σε εκείνο το σημείο κάτω από τον ήλιο πόση ώρα (ενώ όλοι οι άλλοι guides με το που πήραν την ομάδα τους τους πήγαν στη σκιά) ο συγκεκριμένος ήταν ένας Αυστραλός που λόγω προφοράς καταλάβαινες τα μισά από όσα έλεγε. Όμως το χειρότερο δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν ότι ο τύπος νόμιζε πως κάνει stand up comedy. Η ξενάγησή του παραήταν θεατρική, με χιούμορ πιο κρύο κι από παράσταση στο Δελφινάριο. Πήγα περιμένοντας να μάθω ορισμένα πράγματα για την ιστορία της πόλης και μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή, χίλιες φορές να το έκανα μόνος μου με το κινητό. Το αποκορύφωμα ήταν η διαδραστική επικοινωνία που ήθελε να έχει, τρομάρα του, με τον κόσμο κάνοντας διάφορες κινήσεις όπως για παράδειγμα ότι σου κόβει το κεφάλι με τσεκούρι (την ώρα που έλεγε ας πούμε για τους βασιλιάδες της Πρωσίας) ή ότι πέφτει στα γόνατα και σε παρακαλάει, ή να σου χαλάει τα μαλλιά με το χέρι… αυτοσχέδια, σαχλά σκετσάκια που ουδεμία σχέση είχαν με ξενάγηση πόλης κατά τη γνώμη μου. Ευτυχώς δεν έκανε το λάθος να με ακουμπήσει. Ο άνθρωπος δεν ήταν καν αστείος. Κάποιοι από το γκρουπ το διασκέδαζαν, οι περισσότεροι όμως ήταν μαγκωμένοι και γενικά υπήρχε κάτι πολύ άβολο σε όλο αυτό. Στο τέλος του tour όχι μόνο δεν έμαθα αυτά που ήθελα (γιατί από ένα σημείο και μετά σταμάτησα να τον παρακολουθώ), αλλά μου είχε χαλάσει παντελώς η διάθεση και φυσικά μου κατέστρεψε την πρώτη και πιο σημαντική εντύπωση που μπορεί να έχεις από μία πόλη.
Η διάθεσή μου ήταν στον πάτο λοιπόν, η υπερβολική ζέστη δε βοηθούσε (ούτε στην Αθήνα δεν είχε τόση πολλή) και ήδη προσπαθούσα να δω πώς θα κινηθούμε την υπόλοιπη ημέρα προσπαθώντας να γκρινιάζω όσο το δυνατόν λιγότερο. Ειλικρινά πιστεύω πώς αν είχαμε πέσει σε κάποιον από τους άλλους guides τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα. Φαινόντουσαν πολύ πιο σοβαρά τα παιδιά.

Εν πάσει περιπτώση, παρακάτω ακολουθούν μερικές φωτογραφίες που έβγαλα από τα αξιοθέατα που περνούσαμε, καθώς μας έκανε την “ξενάγηση” ο Μάρκος Σεφερλής.


Το άρμα της Νίκης, στην κορυφή της Πύλης του Βρανδεμβούργου
20180609-_MG_1252.jpg



Για μένα η πιο ενδιαφέρουσα ιστορικά περίοδος της πόλης ήταν (εκτός από τη Ναζιστική περίοδο) η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου (=ο ανταγωνισμός σε γεωπολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο ανάμεσα στο ανατολικό και το δυτικό μπλοκ).

Λίγα λόγια: Λίγο μετά το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου (1949) η χώρα (και το Βερολίνο) χωρίστηκε σε Ανατολική και Δυτική Γερμανία, με την Δυτική να διοικείται από τους Συμμάχους (ΗΠΑ, Ηνωμένος Βασίλειο, Γαλλία) και η Ανατολική από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 12/8/1961 κατασκευάστηκε ένα τείχος που σκοπό είχε να σταματήσει τους πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας που λιποτακτούσαν στη Δυτική. Οι Βερολινέζοι ξύπνησαν στις 13 Αυγούστου για να βρεθούν χωρισμένοι από τους φίλους, την οικογένεια, την εργασία τους και ακόμη και τα σπίτια τους και τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, το φράγμα ενισχύθηκε με τσιμεντένια τείχη και πύργους φρουράς. Από την κατασκευή του μέχρι και τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1989 όπου και το τείχος έπεσε, περίπου 200 άνθρωποι υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους τα χρόνια που η χώρα ήταν χωρισμένη στα δύο προσπαθώντας να περάσουν στη Δυτική Γερμανία.

Το Τείχος του Βερολίνου ήταν το σύμβολο Ψυχρού Πολέμου και σύμφωνα με την ακραία αντικομουνιστική ορολογία «μνημείο του Σιδηρού Παραπετάσματος». Το τείχος δεν χώρισε μόνο μια πόλη αλλά μια ολόκληρη εποχή σε δύο κομμάτια με αγεφύρωτες αντιθέσεις που σφράγισαν το τελευταίο μισό του 20ου αιώνα. Το Τείχος έγινε το σύμβολο του χωρισμού. Του χωρισμού της Γερμανίας, του χωρισμού της Ευρώπης, του χωρισμού των κομμουνιστών ανατολικών από τους δημοκράτες δυτικούς. Οι μεν ανατολικοί παρουσίαζαν το Τείχος σαν ένα προστατευτικό κέλυφος γύρω από το Ανατολικό Βερολίνο και οι δε δυτικοί, το παρουσίαζαν σαν να ήταν ένας τοίχος της φυλακής.

Στο παρακάτω άκρως ενδιαφέρον βίντεο της Ted-Ed (πραγματικά τρομερά επιμορφωτικό κανάλι) μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα όμορφο animation για την ιστορία του τείχους.



Απίστευτα ενδιαφέρουσα περίοδος, πραγματικά διψούσα να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα πάνω στο θέμα. Κυριολεκτικά καταβρόχθιζα καθημερινά αμέτρητα άρθρα από το internet πάνω στο θέμα και η προσμονή μου για να επισκεφτώ αυτή την πόλη γινόταν όλο και μεγαλύτερη.

Και μετά ήρθε ο Αυστραλός! Ακόμα και όλα τα παραπάνω που σας ανέφερα δεν τα είπε με την πρέπουσα σοβαρότητα. Αλήθεια, πόσο χιούμορ να κάνεις σε ένα τέτοιο θέμα;

Πφφφ…


Στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος.
20180609-_MG_1255.jpg


Σύμφωνα με τον δημιουργό του έργου, οι στύλοι έχουν σχεδιαστεί για να δημιουργούν μια άβολη, συγκεχυμένη ατμόσφαιρα και ολόκληρο το γλυπτό έχει ως στόχο να αντιπροσωπεύσει ένα υποθετικά διατεταγμένο σύστημα που έχει χάσει την επαφή με την ανθρώπινη λογική.


Ριζοσπαστική προσέγγιση στην παραδοσιακή έννοια ενός μνημείου, όπως αναφέρει η επίσημη σελίδα του μνημείου.
20180609-_MG_1264.jpg



Ο Βασίλης, περπατώντας ανάμεσα στους στύλους του μνημείου.
20180609-_MG_1258.jpg




Προχωρώντας με κατεύθυνση το επόμενο σημείο του tour. Εδώ βλέπουμε στον αέρα το αερόστατο Welt Balloon, όπου δυστυχώς δεν ανεβήκαμε κυρίως λόγο κόστους (23 ευρώ/άτομο για 15 λεπτά).
20180609-_MG_1271.jpg
20180609-_MG_1277.jpg



Αυτό σύμφωνα με τον ξεναγό μας υποτίθεται θεωρείται ένα από τα πιο άσχημο κτίρια του Βερολίνου.
20180609-_MG_1275.jpg



Το Detlev Rohwedder House.
20180609-_MG_1272.jpg


Όταν κατασκευάστηκε (1936) ήταν το μεγαλύτερο κτίριο γραφείων στην Ευρώπη. Τότε στέγαζε το Υπουργείο Αεροπορίας. Πλέον στεγάζει το Υπουργείο Οικονομικών και τα γραφεία που είναι υπεύθυνα για το φορολογικό σύστημα οπότε οι Βερολινέζοι έχουν έναν ακόμη λόγο να το μισούν.

Το έργο του Max Lingner “Building the Republic” στον τοίχο του κτιρίου αντικατοπτρίζει τέλεια την προπαγάνδα της Ανατολικής Γερμανίας. Όλοι φαίνονται χαρούμενοι, μουσικοί τραγουδούν και χορεύουν, άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις συνευρίσκονται και συνεργάζονται.
20180609-_MG_1273.jpg

Το άκρως ειρωνικό του πράγματος είναι ότι κατά τη διάρκεια της ανατολικογερμανικής εξέγερσης του ’53, έναν μόλις χρόνο μετά τη δημιουργία του έργου, όταν οι εργάτες πήγαν στο Υπουργείο για να διαμαρτυρηθούν τα Σοβιετικά τανκς βγήκαν στο δρόμο και τη διέλυσαν. Μάλιστα το 2000 η μεγεθυμένη φωτογραφία του Wolfgang Rueppel που δείχνει τους διαδηλωτές τοποθετήθηκε στο πάτωμα ακριβώς μπροστά από την τοιχογραφία. Αντί για ευτυχισμένα, ευχαριστημένα πρόσωπα, η φωτογραφία δείχνει θυμωμένα και απογοητευμένα πρόσωπα, τονίζοντας την αντίθεση και τη σύγκρουση μεταξύ της Σοβιετικής ιδέας και της…κοινωνικής πραγματικότητας.


Συνεχίζοντας την ξενάγηση κάτω από την αφόρητη ζέστη και περνώντας έξω από ένα μουσείο αυτοκινήτων.
20180609-_MG_1279.jpg



Βρισκόμαστε κοντά στο Checkpoint Charlie. Και εδώ υπάρχει ένα…έκθεμα στο πεζοδρόμιο.
20180609-_MG_1281.jpg

Checkpoint Charlie Black Box. https://www.visitberlin.de/en/blackbox-cold-war

Μια ένοπλη αντιπαράθεση μεταξύ των Αμερικανών και των Ρώσων συνέβη το 1961 στο Checkpoint Charlie, αυξάνοντας τις εντάσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Από το 2006, σε αυτό το σημείο βρίσκεται ένα υπαίθριο μουσείο αφιερωμένο στο θέμα αυτό.
20180609-_MG_1284.jpg


Και ακριβώς απέναντι, το “The Wall - asisi Panorama Berlin”, o μεγάλος πανοραμικός τοίχος του καλλιτέχνη Yadegar Asisi που απεικονίζει την καθημερινή ζωή δίπλα στο τείχος του Βερολίνου σε μια φανταστική μέρα του φθινοπώρου τη δεκαετία του ‘80.
20180609-_MG_1285.jpg



Στο Checkpoint Charlie γινόταν κυριολεκτικά πανικός από κόσμο και φασαρία (στην παρακάτω φωτογραφία δε φαίνεται και τόσο). Ο Steve ο ξεναγός προσπαθούσε να ουρλιάζει για να τον ακούσει όλο το γκρουπ, παράλληλα μιλούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε (έτσι, γιατί είμαστε όλοι εξοικειωμένοι με την αυστραλιανή προφορά) και δεν κατάλαβα τίποτα από ότι έλεγε. Σταμάτησα να παρακολουθώ και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες.
20180609-_MG_1287.jpg


Όμως δεν το άφησα έτσι το θέμα. Τι ακριβώς είναι αυτό το Checkpoint Charlie και γιατί είναι τόσο διάσημο; Τι έγινε εδώ; Μια γρήγορη αναζήτηση στο google μου έδωσε την απάντηση.

Περιληπτικά: To Checkpoint Charlie (ή Checkpoint C) προέρχεται από το φωνητικό αλφάβητο του ΝΑΤΟ (Alpha, Bravo, Charlie). Έγινε το πιο διάσημο σημείο διέλευσης μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Ακόμη πιο σημαντικό ήταν ότι ήταν η μόνη πύλη όπου η Ανατολική Γερμανία επέτρεψε στους συμμάχους διπλωμάτες, στρατιωτικό προσωπικό και ξένους τουρίστες να περάσουν στον Σοβιετικό τομέα του Βερολίνου.

Ένα από τα πιο αγωνιώδη κεφάλαια του Ψυχρού Πολέμου ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου 1961, όταν ο διπλωμάτης Allan Lightner προσπάθησε να περάσει από το Checkpoint Charlie για να παρακολουθήσει την όπερα στο Ανατολικό Βερολίνο. Οι ανατολικογερμανικοί συνοριοφύλακες απαίτησαν να δουν το διαβατήριο του Lightner, αλλά αυτός αρνήθηκε με το σκεπτικό ότι μόνο σοβιετικοί αξιωματούχοι είχαν την εξουσία να επιθεωρήσουν τα χαρτιά του. Πέρασε από το σημείο ελέγχου μόνο αφού έφυγε και επέστρεψε με ένα πλήρωμα από ένοπλους στρατιώτες των ΗΠΑ και στρατιωτικά τζιπ. Όταν οι αξιωματούχοι της Ανατολικής Γερμανίας εξακολούθησαν να αρνούνται την είσοδο Αμερικανών στο Ανατολικό Βερολίνο, ο Αμερικανός στρατηγός Lucius Clay έβαλε 10 τανκ σε θέση γύρω από το Checkpoint Charlie. Οι σοβιετικοί σύμμαχοι των Ανατολικών Γερμανών απάντησαν τοποθετώντας δεκάδες δεξαμενές τανκ κοντά στα ανατολικά σύνορα. Στις 27 Οκτωβρίου, 10 από αυτά προχώρησαν προς τα εμπρός για να συναντήσουν την αμερικανικά μαχητικά. Για περίπου 16 ώρες, οι δύο πλευρές κοίταζαν ο ένας τον άλλον σε μια από τις μοναδικές ένοπλες συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου. Η πιθανότητα ενός 3ου Παγκοσμίου Πολέμου αποτράπηκε μόνο όταν ο Πρόεδρος John F. Kennedy ήρθε σε επαφή με τον σοβιετικό αρχηγό Nikita Khrushchev και τον έπεισε να αποσύρει τα τανκς του. Λίγα λεπτά αργότερα, τα αμερικανικά τανκς έφυγαν κι αυτά από το σημείο.


Συνεχίζοντας, εδώ είμαστε έξω από τη βιτρίνα του διάσημου chocolate shop Rausch Schokoladenhaus. Αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία είναι μοντέλο της Γερμανικής Βουλής από σοκολάτα.
20180609-_MG_1289.jpg


Και εδώ φτάνοντας στην -μάλλον ομορφότερη πλατεία του Βερολίνου, την Gendarmenmarkt, όπου βρίσκονται πολλά αρχιτεκτονικά διαμάντια όπως Konzerthaus, Deutscher Dom (φωτό παρακάτω), Französischer Dom κ.α.
20180609-_MG_1291.jpg
20180609-_MG_1298.jpg
20180609-_MG_1301.jpg




Λίγο πιο πάνω, η Bebelplatz. Η πλατεία που οι Ναζί έκαιγαν ότι βιβλίο αντιπροσώπευε ιδεολογίες αντίθετες με το Ναζισμό. Έκαψαν περίπου 20.000 βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των έργων του Heinrich Mann, του Erich Maria Remarque, του Heinrich Heine, του Karl Marx, του Albert Einstein και πολλών άλλων συγγραφέων.
20180609-_MG_1304.jpg



Από το 1995, ένα υπόγειο μνημείο του Micha Ullmann υπενθυμίζει στους επισκέπτες την καύση των βιβλίων. Πίσω από μια γυάλινη πλάκα στη μέση της Bebelplatz, μια βιβλιοθήκη με άδεια ράφια είναι τοποθετημένη στο έδαφος. Η επιγραφή λέει: "Αυτό ήταν μόνο ένα πρελούδιο. Όπου καίγονται βιβλία, τελικά θα κάψουν και τους ανθρώπους".
20180609-_MG_1308.jpg


20180609-_MG_1313.jpg


20180609-_MG_1320.jpg


Στο σημείο αυτό το tour τελείωσε. Μεγάλη επιτυχία. Σε γενικές γραμμές αρχίζαμε να σχηματίζουμε μια άποψη για το Βερολίνο. Ποια ήταν αυτή; Καταρχάς η πόλη μας φαινόταν αρκετά άδεια (με εξαίρεση το checkpoint Charlie). Δε θύμιζε πολύ πρωτεύουσα χώρας που συνήθως γίνεται πανικός, πόσο μάλλον της Γερμανίας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αντιθέτως. Ίσως ήταν το γεγονός ότι η πόλη γενικά έχει μια “ανοιχτωσιά”, δε σε πλακώνουν τα κτίρια, οι δρόμοι είναι μεγάλοι και φαρδιοί, τα πάρκα το ίδιο. Σου προσφέρει μια άπλα γενικά, είναι απόλαυση να περπατάς στους δρόμους της ή να κάνεις ποδήλατο. Ωστόσο, δεν θα έλεγε κανείς ότι είδαμε κάτι που δεν έχουμε δει σε άλλη Ευρωπαϊκή πόλη (αρχιτεκτονικά τουλάχιστον, όχι ιστορικά) ή ότι ξεπερνά σε ομορφιά άλλες πρωτεύουσες. Τα συναισθήματα ήταν λοιπόν ανάμεικτα.


Όμως ήμασταν ακόμα στη μέση της πρώτης μας ουσιαστικά γνωριμίας με την πόλη. Με το τέλος της ξενάγησης αποφασίσαμε να πάμε στο Νησί των Μουσείων.
20180609-_MG_1321.jpg


20180609-_MG_1323.jpg


Περπατώντας κατά μήκος του ποταμού Spee με τον Καθεδρικό του Βερολίνου απέναντί μας και πιο πίσω του τον Πύργος της Τηλεόρασης.
20180609-_MG_1326.jpg


Το Νησί των Μουσείων λοιπόν (Museum Island – Museumsinsel) είναι το όνομα του βόρειου μισού ενός νησιού στον ποταμό Spree στην κεντρική συνοικία Mitte. Περιλαμβάνει πέντε παγκοσμίως γνωστά μουσεία: Pergamonmuseum (Pergamon Museum), Bode-MuseumNeues Museum (New Museum), Alte Nationalgalerie (Old National Gallery) και Altes Museum (Old Museum). Το 1999 όλο το σύμπλεγμα των μουσείων μπήκε στη λίστα της Unesco.
20180609-_MG_1330.jpg


Το Alte Nationalgalerie.
20180609-_MG_1332.jpg
20180609-_MG_1337.jpg


Αποφασίσαμε να πάμε στο Μουσείο της Περγάμου που είναι μάλλον το πιο διάσημο.

Εκεί μας είπαν ότι είναι κλειστό εδώ και κάποια χρόνια ο Βωμός της Περγάμου για λόγους συντήρησης. Θα είναι ανοιχτό πάλι για το κοινό το 2019. Κρίμα, όμως ακόμα κι έτσι δεν απογοητευτήκαμε καθόλου από το μουσείο. Με audio guide στα ελληνικά που σου παρείχε το μουσείο μάθαμε ένα σωρό πληροφορίες για τα εκθέματα και φύγαμε εντυπωσιασμένοι συζητώντας για αρκετή ώρα για αρχαίους και μακρινούς πολιτισμούς


Η πύλη Ishtar. H 8η είσοδος για την Πόλη της Βαβυλώνας που χτίστηκε από τον Ναβουχοδονόσωρ το 575 π.Χ.
20180609-_MG_1340.jpg


20180609-_MG_1344.jpg


Στο χώρο με την Πύλης της Αγοράς της Μιλήτου.
20180609-_MG_1348.jpg


Η Πύλη.
20180609-_MG_1353.jpg



Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς καταφέρανε και μεταφέρανε τα ερείπια της πρόσοψης και τα αναστηλώσανε μέσα σε ένα μουσείο. Νομίζω πως είναι από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια του μουσείου.

Ψηφιδωτό μπροστά από την Πύλη.
20180609-_MG_1350.jpg
20180609-_MG_1355.jpg


20180609-_MG_1361.jpg


Μεταφερόμαστε και πάλι στη Βαβυλώνα.
20180609-_MG_1364.jpg
20180609-_MG_1365.jpg



Μικρογραφία της Πύλης Ishtar.
20180609-_MG_1370.jpg



Στο Ισλαμικό τμήμα του Μουσείου.
20180609-_MG_1374.jpg


Φεύγοντας από του Μουσείο. Το Κλασικό συναντά το μοντέρνο
20180609-_MG_1378.jpg


20180609-_MG_1379.jpg



Καλοκαίρι στο Βερολίνο.
20180609-_MG_1384.jpg



Να κάτι που θέλαμε να κάνουμε και λόγω κακής οργάνωσης δεν καταφέραμε. Βόλτα με το ποταμόπλοιο στον Spree.
20180609-_MG_1386.jpg


Περνώντας δίπλα από τον Καθεδρικό του Βερολίνου, κατά μήκος του ποταμού.
20180609-_MG_1392.jpg



Μετά το μεσημεριανό μας στα πέριξ και αφού περιμέναμε να περάσει λίγο η ώρα γιατί η ζέστη δεν αντεχόταν, πήραμε την κατεύθυνση προς την Alexanderplatz.


Εδώ, στην καρδιά πλέον του Mitte, η Saint Mary’s Church και ακριβώς πίσω της ο πύργος της Τηλεόρασης (Berliner Fernsehturm).
20180609-_MG_1401.jpg


Ο πύργος χτίστηκε μεταξύ το 1965 και το 1969 από την πρώην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Είναι ορατός σε όλες τις κεντρικές περιοχές του Βερολίνου, και παραμένει σύμβολο της πόλης. Το αρχικό συνολικό ύψος του πύργου ήταν 365 μ, αλλά μετά από την εγκατάσταση μιας νέας κεραίας στη δεκαετία του '90, το ύψος είναι τώρα είναι 368 μ. Και πάλι, είναι πιο ψηλός από τον Πύργο του Άιφελ (300 μ) κάτι που δεν μπορούσες να αντιληφθείς όσο κοντά του κι αν βρισκόσουν.
20180609-_MG_1404.jpg


Οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν μια πανοραμική θέα της πόλης ανεβαίνοντας στο παρατηρητήριο του Πύργου με το αντίτιμο των 15,50 ευρώ.
20180609-_MG_1430.jpg




Δεν ανεβήκαμε, είχα στα σχέδια κάτι πιο ήσυχο και λιγότερο τουριστικό για θέα της πόλης.
20180609-_MG_1431.jpg



Και εδώ βρισκόμαστε στην πολύβουη Alexanderplatz.
20180609-_MG_1406.jpg


20180609-_MG_1420.jpg


20180609-_MG_1408.jpg


Αυτό που έγραψα παραπάνω ότι η πόλη έμοιαζε λίγο άδεια; Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Alexanderplatz που δεν είχες καλά καλά χώρο να περπατήσεις.

Δείτε παρακάτω:


Αφρικανικό φεστιβάλ.
20180609-_MG_1414.jpg


20180609-_MG_1416.jpg


20180609-_MG_1418.jpg



Η παραλία των Βερολινέζων. Ουδέν σχόλιο.
20180609-_MG_1411.jpg



Το Παγκόσμιο Ρολόι. Δείχνει την ώρα σε 148 πόλεις σε όλο τον κόσμο.
20180609-_MG_1424.jpg


Γυρνώντας πίσω με κατεύθυνση την περιοχή Nikolaiviertel.


Το καμπαναριό της Saint Mary’s Church.
20180609-_MG_1435.jpg


20180609-_MG_1436.jpg


Δεν ήξερα καν για την ύπαρξη της συγκεκριμένης περιοχής ούτε την είχα συμπεριλάβει στο πρόγραμμα. Ένα check-in στο Facebook τελικά μπορεί να σου φέρει τόνους προτάσεων για το που να πας και τι να δεις. Ευτυχώς, γιατί ήταν η πιο γραφική γειτονιά που είδαμε στο Βερολίνο.


Μόλις στρίψαμε στην Nikolaiviertel. Άποψη του Δημαρχείου με φόντο τον πύργο.
20180609-_MG_1440.jpg



Και ήδη φαίνεται η διαφορά. Η γειτονιά είναι πολύ όμορφη και γραφική, το καταλαβαίνεις από το πρώτο στενό.
20180609-_MG_1451.jpg



20180609-_MG_1442.jpg


Κάποιος κουράστηκε, αλλά τρέφει αγάπη για το Βερολίνο.
20180609-_MG_1447.jpg



Τουριστικό μαγαζάκι με το σύμβολο της πόλης του Βερολίνου, την αρκούδα.
20180609-_MG_1445.jpg


20180609-_MG_1443.jpg
20180609-_MG_1448.jpg



St. Nicholas' Church (Nikolaikirche).
20180609-_MG_1446.jpg


Προχωρώντας στα στενά και πλησιάζοντας στην πλατεία (Nikolaikirchplatz). Μικρά καφέ, πλακόστρωτοι δρόμοι, γραφικά κτίρια με σκεπές και όχι πολυκατοικίες… Όλα πολύ όμορφα.
20180609-_MG_1454.jpg


Δίκιο έχει!
20180609-_MG_1456.jpg


Στην πλατεία, το σιντριβάνι Wappenbrunnen.
20180609-_MG_1457.jpg

20180609-_MG_1460.jpg

20180609-_MG_1461.jpg

Συνεχίζοντας προς το ποτάμι.
20180609-_MG_1462.jpg


Άγαλμα του Αγίου Γεωργίου.
20180609-_MG_1465.jpg

20180609-_MG_1466.jpg


Στις όχθες του ποταμού.
20180609-_MG_1468.jpg


Εδώ θα στρίψουμε αριστερά με κατεύθυνση την πλατεία Gendarmenmarkt, μιας και το πρωί στην ξενάγηση δεν έβγαλα τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες που ήθελα λόγω χρόνου.
20180609-_MG_1469.jpg


Πίσω μας, το Δημαρχείο.
20180609-_MG_1470.jpg


Μα που έχουν πάει όλοι; Νέκρα…
20180609-_MG_1472.jpg



Διασχίζοντας τη γέφυρα Schleusen-Brucke.
20180609-_MG_1473.jpg



And here we are. Όχι, η πλατεία δεν ήταν τόσο άδεια. Η παρακάτω φωτογραφία έχει δημιουργηθεί με την τεχνική στο Photoshop. Βγάζεις πολλές ίδιες πανομοιότυπες φωτογραφίες, με την κάμερα σε τρίποδο τελείως ακίνητη. Το photoshop με έναν αλγόριθμο αφαιρεί τα στοιχεία που διαφοροποιούνται στις φωτογραφίες (στην προκειμένη περίπτωση τον κόσμο) και αφήνει ανέγγιχτα τα στοιχεία που δεν έχουν μετακινηθεί καθόλου (τα κτίρια κλπ). Μπορείτε να δείτε στο δεξί μέρος της εικόνας ότι δεν έχει αφαιρέσει κάποιους ανθρώπους γιατί καθόντουσαν σχεδόν ακίνητοι στο ίδιο σημείο σε όλη τη σειρά φωτογραφιών που τράβηξα.
20180609-_MG_1499 empty.jpg



Τέλος πάντων, η πλατεία όντως είναι πολύ όμορφη και αυτή την ώρα της ημέρας το φως την κολακεύει ακόμα περισσότερο.

The happy traveler!
20180609-_MG_1534.jpg


20180609-_MG_1538.jpg
20180609-_MG_1539.jpg
20180609-_MG_1561.jpg
20180609-_MG_1562.jpg

20180609-_MG_1485.jpg



Επιστροφή στο Kreuzberg για βραδινή βόλτα και φαγητό.


Περνώντας έξω από το Μουσείο Τεχνολογίας του Βερολίνου. Πολύ κοντά στο διαμέρισμά μας.
20180609-_MG_1567.jpg


Το κανάλι Λαντβερ, την ώρα που σουρουπώνει.
20180609-_MG_1571.jpg



Απόψε καθίσαμε σε εστιατόριο με Θιβετιανή κουζίνα, το Little Tibet. Έχω να πω μόνο τα καλύτερα και για την εξυπηρέτηση και για τις γεύσεις.
20180609-_MG_1575.jpg


Και ύστερα βολτάροντας πετύχαμε αυτό το Ινδικό (ναι, ινδικό) cocktail bar. Το κοκτέιλ που πήρα είχε όνομα “ο Πρίγκηπας του Τζαϊπούρ” και όλο το bar είχε φυσικά ινδικό θέμα. Από τη διακόσμηση μέχρι τη μουσική.
20180609-_MG_1579.jpg


Tο κατεβάσαμε στο άψε σβήσε γιατί ήταν τέλειο και δροσιστικό (και μας βάρεσε για τα καλά, δε μαθαίνουμε ποτέ), μετά από μισή ωρίτσα πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι.


Έτσι τελείωσε η 2η μέρα μας στο Βερολίνο.
 
Last edited:

giannismits

Member
Πόσο ξενέρωμα ο ξεναγός σας! Εγώ στη θέση σας θα έφευγα. Δεν νομίζω να το καταλάβαινε καν αφού το γκρουπ σας είχε αρκετά άτομα. Πάντως και να μην είχα ταξιδέψει στο Βερολίνο, οι φωτογραφίες σου θα με ξεσήκωναν να πάω. Εξαιρετικές και τόσο διαφορετικές μέσα στο κατακαλόκαιρο σε σύγκριση με τις χειμωνιάτικες μουντές δικές μου φωτογραφίες. Καύσωνας , καύσωνας αλλά με τζινάκι σε βλέπω :p Μα πως άντεξες?
 

georgeant

Member
Πόσο ξενέρωμα ο ξεναγός σας! Εγώ στη θέση σας θα έφευγα. Δεν νομίζω να το καταλάβαινε καν αφού το γκρουπ σας είχε αρκετά άτομα. Πάντως και να μην είχα ταξιδέψει στο Βερολίνο, οι φωτογραφίες σου θα με ξεσήκωναν να πάω. Εξαιρετικές και τόσο διαφορετικές μέσα στο κατακαλόκαιρο σε σύγκριση με τις χειμωνιάτικες μουντές δικές μου φωτογραφίες. Καύσωνας , καύσωνας αλλά με τζινάκι σε βλέπω :p Μα πως άντεξες?
Χε Χε, ευχαριστω. :)
Δε φυγαμε γιατί είπαμε ήρθαμε που ήρθαμε ας δούμε πώς θα καταλήξει. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα να φευγαμε. Όσο για τον καύσωνα δεν το περίμενα ότι θα έχει ΤΟΣΗ ζεστη και έβαλα τζιν μήπως και πιάσει ψυχρά το βράδυ. Ούτε καν.
 

georgeant

Member
Ημέρα 3η.


Ξημέρωσε Κυριακή και οι Κυριακές στο Βερολίνο (ειδικά με καλό καιρό) σημαίνουν ένα πράγμα: Mauerpark. Ήταν κάτι που μου το τόνισαν όλοι όσοι ήξερα το Βερολίνο.

Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε για το Πάρκο Μάουερ.

Κοντά στο σταθμό Möckernbrücke από όπου παίρναμε το μετρό για το κέντρο της πόλης.
20180610-_MG_1583.jpg


Το πάρκο βρίσκεται στην περιοχή Prenzlauer Berg (θα σας πω αργότερα τι πάθαμε με αυτό το Prenzlauer Berg). Το όνομα σημαίνει “Πάρκο του Τείχους”.

H μεγαλύτερη υπαίθρια αγορά σε μέγεθος, ποικιλία και σε ιδιαιτερότητες είναι αυτή του Mauerpark. Παλαιά αντικείμενα, μεταχειρισμένα ρούχα, βιβλία, ποδήλατα κλπ σε αφθονία, street food, καλλιτέχνες του δρόμου, εδώ υπάρχουν τα πάντα. Ένα μεγάλο πανηγύρι γεμάτο χρώμα και ζωή. Και φυσικά είναι πολύ διάσημο για τα karaoke που γίνονται εκεί.

Εδώ, στην καρδιά της αγοράς.
20180610-_MG_1591.jpg



Ο μικρός λοφίσκος που σε βγάζει σε ένα ακόμα εναπομένον κομμάτι του τείχους.
20180610-_MG_1599.jpg


Μετά τη μικρή ανάβαση.
20180610-_MG_1602.jpg


Νέο mural στα απομεινάρια του τείχους.
20180610-_MG_1614.jpg


20180610-_MG_1617.jpg


20180610-_MG_1618.jpg


Άποψη του πάρκου από ψηλά.
20180610-_MG_1619.jpg


20180610-_MG_1625.jpg


20180610-_MG_1626.jpg

Μερικές ακόμη φωτογραφίες από το λόφο του πάρκου.
20180610-_MG_1629.jpg


20180610-_MG_1637.jpg


Κυριακάτικη, καλοκαιρινή ραστώνη. Όμορφες εικόνες μιας χαλαρής μέρας.
20180610-_MG_1645.jpg

20180610-_MG_1646.jpg



Το Mauerpark μας άρεσε πολύ. Εδώ συνάντησα και ένιωσα ακριβώς αυτό που μου είχαν πει για το Βερολίνο, τη ζωντάνια της πόλης, ένα πάρτι που όλοι είναι καλεσμένοι. Θα προτιμούσα να κάνει λίγο λιγότερη ζέστη, αλλά υποθέτω δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Και εδώ το karaoke. Το τι έκανε ο συγκεκριμένος τύπος δε λέγεται. Έπαιζε κιθάρα, ταυτόχρονα την είχε κάνει κρουστό, τραγουδούσε (απίστευτη φωνή) και έκανε και διάφορους ήχους με το στόμα του.
20180610-_MG_1652.jpg


Μικροί και μεγάλοι απολαμβάνουν την ηλιόλουστη Κυριακή.
20180610-_MG_1654.jpg


Όπως βλέπετε ο κόσμος δεν επηρεάζεται και πολύ από τον ήλιο και τη ζέστη. Μόνο εμείς είμαστε φαίνεται vampires.
20180610-_MG_1656.jpg


20180610-_MG_1660.jpg



Φεύγουμε και επόμενος σταθμός είναι το Μνημείο Τείχους του Βερολίνου.

Εδώ είμαστε. Κάθετοι σωλήνες στο σημείο που ήταν το τείχος. Εντάξει δεν είναι και ότι πιο όμορφο μπορείς να δεις από μνημείο αλλά ο συμβολισμός του και μόνο μάλλον αξίζει ένα περίπατο εκεί.
20180610-_MG_1665.jpg



Μακέτα που απεικονίζει τη διχοτόμηση της πόλης από το τείχος, όπως ήταν πριν την κατεδάφισή του.
20180610-_MG_1662.jpg


20180610-_MG_1667.jpg


20180610-_MG_1669.jpg



Σιχαμερό αλλά πολύ ενδιαφέρον mural στον τοίχο αυτού του κτιρίου.
20180610-_MG_1672.jpg


Κατηφορίζοντας την Bernauer Straße.
20180610-_MG_1674.jpg



Την οποία έπρεπε τελικά να ανηφορίσουμε. Πηγαίναμε λάθος! Το μετρό ήταν από την άλλη κατεύθυνση!

Η Ευαγγελική Εκκλησία, ή αλλιώς το Παρεκκλήσι της Συμφιλίωσης (Kapelle der Versöhnung) με την περίεργη αρχιτεκτονική που θυμίζει περισσότερο καλύβα παρά παρεκκλήσι. Ενδιαφέρον!
20180610-_MG_1675.jpg


Όμως η ζέστη και το λάθος που κάναμε στον προορισμό για να βρούμε τη στάση είχε άμεση επιρροή στη διάθεσή μας. Έκανε πάρα πολύ ζέστη, ο χρόνος περνούσε και είχαμε κλείσει και ένα escape room που δε θέλαμε να αργήσουμε και το να γυρίσουμε πίσω περπατώντας όλη αυτή την ανηφόρα που κατεβήκαμε ΤΣΑΜΠΑ έκανε τα νεύρα κρόσσια. Φυσικά την πλήρωσα εγώ και δικαίως αφού εγώ έδινα τις κατευθυντήριες οδηγίες, αλλά να πω προς υπεράσπισή μου ότι το google μερικές φορές δείχνει εντελώς λάθος κατεύθυνση. Στη συγκεκριμένη έδειχνε να πάμε ακριβώς από την αντίθετη κατεύθυνση. Για αυτό μην εμπιστεύεστε πάντα το τι σας δείχνει η κουκίδα αλλά να κοιτάτε στο χάρτη ονόματα οδών και μνημείων ώστε να καταλάβετε πού είστε. Σαν να κρατάτε έναν έντυπο χάρτη δηλαδή.

Πήραμε το λεωφορείο και κατεβήκαμε δυο στάσεις μετά και να πάρουμε το μετρό για να εξερευνήσουμε τη γειτονιά του Prenzlauer Berg. Μου είχαν πει ότι έχει μερικά πολύ όμορφα κτίρια τα οποία δεν καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και το να εξερευνήσεις τους δρόμους της είναι κάτι που πρέπει κάποιος επισκέπτης να κάνει οπωσδήποτε. To θέμα είναι ότι ήμασταν ΗΔΗ στο Prenzlauer Berg από το πρωί. Το Mauerpark είναι μέσα στη ζώνη του Prenzlauer Berg. Συγκεκριμένα οι δρόμοι με τα όμορφα κτίρια που ψάχναμε ήταν απέναντι ακριβώς από την είσοδο του πάρκου. Το αστείο ποιο είναι. Εγώ έγραψα στο google maps Prenzlauer Berg και έβαλα να μας παει. Αυτό μάλλον υπολόγισε το κεντρικό σημείο της ζώνης κι έτσι παίρνοντας το μετρό για εκεί βγήκαμε σε μια εντελώς άκυρη περιοχή που δεν είχε το παραμικρό ενδιαφέρον. Περισσότερο έμοιαζε με αδιάφορο residential προάστιο της Αθήνας παρά με αυτό που περιμέναμε. Καθίσαμε σε ένα παγκάκι και προσπαθήσαμε να βγάλουμε κάποια άκρη. Επικοινώνησα με τη φίλη μου που μας είχε μιλήσει για το Prenzlauer Berg κι έτσι κατάλαβα πού είχε γίνει το λάθος. Χάσαμε μία ώρα άδικα κι αυτό γιατί δεν είχα κάνει καθόλου καλή οργάνωση από πριν. Μην τον υποτιμάτε καθόλου τον προγραμματισμό, ειδικά σε τόσο χαοτικές πόλεις. Δεν πρέπει να αφήνεις και πολλά στην τύχη ειδικά όταν οι αποστάσεις είναι τεράστιες και ο χρόνος σου περιορισμένος.


Ξανά στο μετρό λοιπόν και επιστροφή εκεί που ήμασταν πριν 2 ώρες.


Αυτή είναι λοιπόν η γειτονιά με τα όμορφα σπίτια. Και όντως είναι πάρα πολύ ωραία. Επιτέλους λίγο χρώμα και στην αρχιτεκτονική στο κατά τα άλλο μοντέρνο Βερολίνο.
20180610-_MG_1677.jpg
20180610-_MG_1678.jpg
20180610-_MG_1680.jpg
20180610-_MG_1683.jpg


Όπως βλέπετε κι εσείς ο καιρός το πήγαινε για βροχή κι έτσι δεν είχαμε και πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Καθίσαμε σε ένα ψιλοτυχαίο ιταλικό εστιατόριο στον παρακάτω δρόμο, φάγαμε μια ξερή και λεπτή pizza και περάσαμε απέναντι να πάρουμε το πρώτο λεωφορείο για το σημείο που βρισκόταν το escape room, που δεν ήταν και πολύ κοντά.
20180610-_MG_1686.jpg


Περιμέναμε το πρώτο λεωφορείο τουλάχιστον 20 λεπτά και το δεύτερο άλλα τόσα με αποτέλεσμα να χάσουμε πολλή ώρα. Αργήσαμε περίπου 15 λεπτά αλλά ευτυχώς προλάβαμε.


Μόλις βγήκαμε όμως από το escape άρχισε να ψιχαλίζει (ακριβώς μόλις βγήκαμε, όσο παίζαμε δεν έριξε ούτε σταγόνα). Μέσα σε 5 λεπτά οι ψιχάλες είχαν γίνει μια κανονικότατη καταιγίδα κι εμείς τρέχαμε να γλυτώσουμε. Ομπρέλα δεν είχαμε κι έτσι προσπαθούσαμε να μπούμε κάτω από δέντρα ή στέγαστρα, που ούτε μπαλκόνια έχουν εκεί τα κτίρια ούτε στέγαστρα, γίναμε μούσκεμα. Λες και είχαμε βγει από βουτιά σε πισίνα. Μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή που γκρίνιαζα για τον ήλιο και τη ζέστη και τελικά θυμήθηκα τι είναι το χειρότερο πράγμα στα ταξίδια: Η βροχή.

Αναγκαστικά περάσαμε από το διαμέρισμα στο Kreuzberg για να αλλάξουμε ρούχα και ξαναβγήκαμε να συνεχίζουμε το πρόγραμμα της ημέρας που είχε East Side Gallery και πέριξ. Φυσικά και με την πατάτα που έκανα με το Prenzlauer Berg και με τη βροχή χάσαμε πάρα πολύ χρόνο αλλά τι να κάνουμε.


Στο μετρό.
20180610-_MG_1692.jpg



Έτσι βρεθήκαμε στο ανατολικό τμήμα του Βερολίνου μετά από λίγη ώρα και ξεκινήσαμε τη βόλτα.

Εδώ, περνώντας κάτω από την πολύ ιδιαίτερη και όμορφη (αν και λίγο κιτς θα μπορούσε να πει κάποιος με αυστηρά κριτήρια) γέφυρα Oberbaum.
20180610-_MG_1695.jpg


Στο βάθος καθώς ατενίζεις τη θέα κάτω από τη γέφυρα φαίνεται το γλυπτό Molecule Men, φτιαγμένο από αλουμίνιο και που είχαμε δει στο sense8 (σειρά του Netflix) πρώτη φορά. Εκεί θα πάμε σε λίγο.
20180610-_MG_1696.jpg


20180610-_MG_1701.jpg


Κι εδώ μια καλύτερη άποψη της γέφυρας Oberbaum.
20180610-_MG_1702.jpg


Πλησιάζει και ο κίτρινος συρμός του μετρό.
20180610-_MG_1716.jpg


Κι εδώ είναι οι αρχές της East Side Gallery.
20180610-_MG_1703.jpg

Η γκαλερί East Side Gallery είναι μια υπαίθρια γκαλερί που αποτελείται από μια σειρά από τοιχογραφίες ζωγραφισμένες στα 1.316 m που έχουν απομείνει από το Τείχους του Βερολίνου. Η East Side Gallery θεωρείται μνημείο για την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την ειρηνική διαπραγμάτευση των συνόρων και των συνθηκών μεταξύ των κοινωνιών και των ανθρώπων. Έχει περισσότερους από τρεις εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Αποτελείται από 105 έργα καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, ζωγραφισμένα το 1990 στην ανατολική πλευρά του τείχους του Βερολίνου. Τα πραγματικά σύνορα σε αυτό το σημείο ήταν ο ποταμός Spree.

Είναι πιθανώς η μεγαλύτερη και μεγαλύτερης διάρκειας ανοιχτή γκαλερί στον κόσμο. Οι ζωγραφιές στο East Side Gallery τεκμηριώνουν μια εποχή αλλαγής και εκφράζουν την ελπίδα για ένα καλύτερο και πιο ελεύθερο μέλλον για όλους τους ανθρώπους του κόσμου.
20180610-_MG_1707.jpg


20180610-_MG_1710.jpg


Τώρα θα πρέπει να αισθανθώ πεζός αν πω ότι βαρέθηκα λίγο; Δεν είμαι και φανατικός θαυμαστής της street art γενικά αλλά ήταν κάτι που ήθελα να δω γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της πόλης. Αλλά μέχρι εκεί.
20180610-_MG_1711.jpg


Έτσι, περπατήσαμε κάποια μέτρα, είδαμε μερικά έργα στο τείχος και γυρίσαμε πίσω.
20180610-_MG_1712.jpg



Πηγαίνοντας προς την όχθη του ποταμού για να βγούμε κοντά στο γλυπτό Molecule Men περάσαμε έξω από τα κεντρικά γραφεία της Universal Music. Τεράστιο κτίριο, δε χωρούσε καν στο κάδρο κι ας είχα ευρυγώνιο φακό.
20180610-_MG_1718.jpg


Στην όχθη του ποταμού με θέα τη γέφυρα Oberbaum.
20180610-_MG_1722.jpg



20180610-_MG_1723.jpg



Και εδώ το γλυπτό όπως φαινόταν απέναντί μας.
20180610-_MG_1725.jpg


Τι είναι ένας ευρωπαϊκός ποταμός χωρίς λουκέτα;
20180610-_MG_1729.jpg



Η θέα προς τα πίσω.
20180610-_MG_1730.jpg



Απαραίτητη αναμνηστική φωτό στη γέφυρα.
20180610-_MG_1736.jpg


20180610-_MG_1741.jpg


Μια ακόμα ολιγόλεπτη στάση για να θαυμάσουμε τη θέα προς το κέντρο του Βερολίνου. Στο βάθος ο Πύργος Τηλεόρασης.
20180610-_MG_1746.jpg


Μετά από αυτόν τον μικρό περίπατο καθίσαμε για ένα καφέ εκεί κοντά. Είχε μια ευχάριστη δροσιά λόγω της βροχής. Χαλαρώσαμε αρκετά, ακούγοντας έναν μουσικό του δρόμου να τραγουδά και γύρω του να έχει μαζευτεί κάποιος κόσμος. Χαζέψαμε τους περαστικούς, παρατηρήσαμε τους ποδηλάτες, παρέες και ζευγάρια και νιώσαμε για λίγο πώς είναι η ζωή σε αυτό το σημείο της πόλης, στα σύνορα του πρώην ανατολικού Βερολίνου με το δυτικό. Εκείνη τη στιγμή, έτσι όπως ήμασταν εντελώς χαλαροί, άδειοι από σκέψεις και χωρίς άγχος για το τι άλλο πρέπει να δούμε μέσα στη μέρα εφόσον τα είχαμε δει όλα, σκεφτήκαμε πως θα μπορούσαμε εύκολα να ζούμε κι εμείς σε αυτήν την πόλη, που παρότι δεν είναι η ομορφότερη πόλη που υπάρχει, σου προσφέρει μια πολύ όμορφη καθημερινότητα και έναν ποιοτικό τρόπο ζωής.
20180610-_MG_1743.jpg



Τέλος 3ης ημέρας.
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.174
Μηνύματα
702.480
Μέλη
34.722
Νεότερο μέλος
bouda$

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom