Γερμανία Λουξεμβούργο Χριστούγεννα όπως πρέπει - Από το μεγάλο Δουκάτο στην πόλη των Ποντικιών.

[YiannisTS]

αυτός προεκτείνεται και βγάζει σε φέρνει

???

οι εθιμοτυπικοί φουκαράδες που φυλάνε την μπουρζουαζία από την πλέμπα

 

[@Konsta]

Απ’ έξω δε θα μπορούσαν να λείπουν βεβαίως οι εθιμοτυπικοί φουκαράδες που φυλάνε την μπουρζουαζία από την πλέμπα, για να βγαίνουν φωτογραφία οι τουρίστες και να χαίρονται

 

[psilos3]

Βόλτες στην πολυεπίπεδη πόλη



Ώρα λοιπόν για τσεκάρισμα του χάρτη και αναδιαμόρφωση του πλάνου μου, μιας και είχα να δω ακόμη αρκετά. Αρχικά κινήθηκα στην ίδια περιοχή και συγκεκριμένα πέρασα από το Εθνικό μνημείο αλληλεγγύης (Monument National de la Solidarité Luxembourgeoise) που βρίσκεται στον περίφημο «λόφο των κανονιών» για να τιμήσει την αντίσταση του έθνους του Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.

Ακολουθώντας στη συνέχεια το μικρό μονοπάτι του λόφου βρέθηκα και στο ξέφωτο με θέα την σιδηροδρομική οδογέφυρα «Biisser Bréck» που εξυπηρετεί τις γραμμές των τρένων:

Είχα την αίσθηση πως κάτι έψαχνα, ή αν θέλετε ότι κάτι δεν είχα βρει, γεγονός που θα επιβεβαιώσετε κι εσείς αν πληκτρολογήσετε στον ηλεκτρονικό χάρτη google τον κωδικό «J45P+29 Luxembourg» ,που θα σας βγάλει στο σημείο θέασης απέναντι από τούτο δω το υπερθέαμα:

Τα ασανσέρ δε τα πολυγουστάρω, άσε που η οδός «Rue du St Esprit» δε γινόταν να χαθεί και να λείψει από το φακό της φωτογραφικής μηχανής, την ώρα που η βροχή με θυμήθηκε ξανά. Περνώντας την και δίχως καν να το αντιληφθώ, βρέθηκα απέναντι από τις σκεπές της κάτω πόλης:

Το αρχιτεκτονικό στοιχείο της λεγόμενης καμάρας που ενώνει δύο κτήρια δεν σπανίζει στο Λουξεμβούργο και θα το δείτε στην πολύ ανηφορική κατά τα άλλα Rue Large

Ήταν θέμα ελάχιστων λεπτών ώστε να βρεθώ απέναντι από την παλαιότερη σωζόμενη θρησκευτική τοποθεσία της πόλης, την εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ κτίσης 1688 που δεν έχασα την ευκαιρία να δω κι εσωτερικά:

Παρέλειψα να αναφέρω ότι ήμουν κιόλας στην απέναντι κορυφή του λόφου, ένα σημείο με καταπληκτική περιμετρική οπτική, είτε προς την κάτω πόλη και το ποτάμι, είτε προς τη φουτουριστική γέφυρα «Rout Bréck», σύμβολο και αυτή του κέντρου:

Πραγματικά δε μπορούσα να χορτάσω αυτή την υπέροχη θέα, συναίσθημα που δε μου χάλασε ούτε η υπερπληθώρα κόσμου στο σημείο, μιας κι εκεί βρίσκεται και η είσοδος για τις κατακόμβες «Casemates du Bock» που δυστυχώς δε προλάβαινα να επισκεφτώ, είχα κάνει και λάθος την είσοδο, τέλος πάντων. Μια θέα που γινόταν ωραιότερη όσο κατέβαινα παράλληλα με τα τείχη τους:

Να που βρισκόμουν κιόλας στο ίδιο μέρος που βρέθηκα το προηγούμενο βράδυ γύρω από τα μπαρ και ιδιαίτερα στο μαγικό σημείο της γεφυρούλας «Pont du Grund» που συνέρρεε πλήθος κόσμου για φωτογραφίες όπως είναι λογικό, κάτι που έκανα κι εγώ:

Μη σας ξεγελάει το μέρος που βλέπετε στις εικόνες που ακολουθούν να βολτάρω. Επί αιώνες, ολόκληρο η περιοχή Grund ήταν για αιώνες το «ταπεινό» κομμάτι του Λουξεμβούργου:

Η υπερχείλιση και οι συχνές πλημμύρες του ποταμού Alzette που στα σήμερα δημιουργεί όλη αυτή την τελειότητα, ήταν ο κύριος λόγος που η διαβίωση δίπλα του ήταν πολύ δύσκολη κι επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία, με τους προύχοντες της αστικής τάξης να προτιμούν τα βράχια στα ψηλότερα στρώματα:

Εκτός των άλλων το Grund συγκέντρωνε την εργατική τάξη της πόλης αποτελώντας το κέντρο της λόγω του νερού, καθώς εκεί βρισκόταν τα βυρσοδεψεία, οι μύλοι, τα ζυθοποιεία κ.α.

Είπα ζυθοποιεία; Πολύ το άργησα, βγήκα πρωί και κόντεψε να σουρουπώσει, οπότε μια πρώτη στο αφιλόξενο «Updown Bar» με την ανοικτή πόρτα και το κρύο, ήταν επιβεβλημένη και σχετικά γρήγορη βάσει συνθηκών:

Εξάλλου Σάββατο απόγευμα ήταν, στο κατάλληλο μέρος βρισκόμουν, επιλογές υπήρχαν πολλές, όπως για παράδειγμα το «Liquid Bar» που ζαχάρωνα από το προηγούμενο βράδυ και ήταν αρκετά ωραίο όπως υποπτευόμουν:

Ήπια τα επόμενα στον πολύ ωραίο χώρο του μπαρ κι αναχώρησα, αντικρύζοντας με πολύ μεγάλη έκπληξη το λεωφορείο που περνούσε τσίμα-τσίμα απ’ τα στενάκια, κάτι που δε περίμενα με τίποτα να δω:

Το σκοτάδι που ήταν γεγονός εδώ και ώρα μου έδωσε επίσης την ευκαιρία για μερικές δύσκολες αλλά αγαπημένες λήψεις, σ’ ένα μέρος που σίγουρα ενδείκνυται για κάτι τέτοιο:

Αυτή τη φορά κουράγιο δεν υπήρχε, οπότε χρησιμοποίησα και πάλι το ασανσέρ μιας που το ‘χα μάθει, το οποίο συγκεκριμένα σε βγάζει στην αυλή του «παλατιού της δικαιοσύνης». Τώρα πως συνδυάζονται αυτά τα δύο μαζί θα σας γελάσω και δε το θέλω:

Χρυσή ευκαιρία για μια ακόμη νυχτερινή λήψη που πάρθηκε με αρκετή προσπάθεια αλλά άξιζε τον κόπο και το χρόνο στο σημείο.
Έπρεπε:

Θα πεταγόμουν στο δωμάτιο να αλλάξω, έτσι το περπάτημα του ενός χιλιομέτρου μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό που περίπου βρισκόταν το ξενοδοχείο, μου έδωσε την ευκαιρία να τσιμπήσω κι ένα πολύ ωραίο παραδοσιακό γεύμα όπως συνηθίζω σε τέτοιες χώρες, δηλαδή Dürüm kebab. Μια χαρά!

Χωρίς να βουλιάξω και αρκετά ανανεωμένος βγήκα εκ νέου για τη βραδινή μου βόλτα, με μια στάση στην αγορά για ένα ζεστό να είναι απαραίτητη, με τον κόσμο να είναι αισθητά πολύ περισσότερος:

Το πάρτυ είχε ξεκινήσει και το συμπαθέστατο φωνητικό τρίο έκανε τον κόσμο να ξεσηκωθεί και να χορέψει υπό τους ήχους του Sting, παρόλο που ούτε Εγγλέζοι είμαστε ούτε στη ΝΥ βρισκόμασταν, κάτι που συνεπήρε κι εμένα αυτομάτως.

Μου αρέσουν πολύ κάτι τέτοια χειμωνιάτικα πάρτυ, ωστόσο ως γνήσιος Έλλην θα προτιμούσα τη δική μας εκδοχή του ανωτέρω τραγουδιού (ντροπή σας όσοι δε την ξέρετε), αλλά εντάξει, μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας.

Το κοντινό στην πλατεία μπαρ με τίτλο «The White Rose Pub» που θα φιλοξενούσε τη μοναξιά μου είχε επιλεγεί κι αυτό από την προηγούμενη νύχτα. Εξαιρετική ατμόσφαιρα, μουσικές και βαρέλια, τα οποία τίμησα με το παραπάνω.

Γεμάτος απ’ όλα γύριζα περασμένες μία προς το ξενοδοχείο.

Ωραία μέρα, γεμάτη εικόνες αν μη τι άλλο…

 

[psilos3]

Λίγο ακόμα Λουξεμβούργο



Ξύπνησα με όρεξη αν και δυστυχώς δεν είχα δει τα μηνύματα του φίλου μου του Πασχάλη που αφορούσαν μπυραρίες, νυχτερινή ζωή και τα υπόλοιπα ωραία της μικρής χώρας που ως γείτονας (κάτοικος Ολλανδίας κι έχουμε μάλιστα να βρεθούμε από τότε που πήγα στο Άμστερνταμ) έχει αλωνίσει πολλάκις.

Κρίμα, το βράδυ θα μπορούσε να είναι πιο συναρπαστικό αλλά δε βαριέσαι, θα βολευόμουν με ότι έβρισκα το μεσημέρι της Κυριακής ανοικτό. Έτσι με αυτές τις μικρές σκέψεις φορτώθηκα το σακίδιο και ξεχύθηκα στους μουσκεμένους δρόμους της πόλης:

Ήταν ακόμα πολύ νωρίς οπότε ένα καφεδάκι που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμουν κρίθηκε απαραίτητο, αναζητώντας ένα ωραίο τέτοιο μέρος με ζεστασιά όπως αυτό που βρήκα, με τις τιμές του μάλιστα να είναι χαμηλότερες από την Ελλάδα (καφές 3€) κάτι που πρέπει να τονιστεί.

Με τον τρόπο αυτό σκότωσα περίπου μια ώρα διαβάζοντας το βιβλίο μου και αναχώρησα εκ νέου έχοντας σχεδιάσει τα επόμενα βήματα μου που με οδηγούσαν κάνοντας χρήση και πάλι των δωρεάν συγκοινωνιών στο βόρειο κομμάτι της παλιάς πόλης:

Μέχρι και η διαδρομή με το λεωφορείο είναι μια εμπειρία από μόνη της στο Λουξεμβούργο, έχοντας να δώσει καταπληκτικές εικόνες που την προηγούμενη είχα δει και ως πεζός:

Όχι πως κράτησε πολύ η μετάβαση, μιας και λίγα λεπτά μετά θα κατέβαινα στη στάση «Tour Jacob Quai 2» φτάνοντας στον επόμενο προορισμό μου και την «Rives de Clausen», σ’ ένα πολύ ωραίο, πολύχρωμο και ολίγον τι βιομηχανικό σκηνικό.

Πρακτικά η περιοχή διαρρέεται και αυτή από τον ποταμό Alzette, ως συνέχεια του κέντρου, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη πολλών γεφυρών ανά τακτά διαστήματα, γεγονός που προσδίδει σίγουρα ξεχωριστό στυλ:

Προς προσωρινή απογοήτευση μου διαπίστωσα ότι ορισμένες πολύ κλασσικές παμπ της περιοχής δεν είχαν ανοίξει, βολτάροντας έτσι παρά το ψιλόβροχο ως το ναό «Sainte-Cunégonde» του 19ου αιώνα, γοτθικής αρχιτεκτονικής:

Η περιήγηση στην καταπληκτική αυτή συνοικία δε μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ, έτσι αφού πήρα τις φωτογραφίες μου κατευθύνθηκα προς το ιστορικό ζυθοποιείο Mousel που λειτουργούσε στην περιοχή Clausen για πάνω από 500 χρόνια, με το φουγάρο που είδατε νωρίτερα και τις εγκαταστάσεις να είναι απομεινάρια αυτής της βιομηχανικής κληρονομιάς:

Μια σπουδαία τέτοια περίπτωση είναι και το κατάστημα «Big Beer Company» το οποίο βρήκα για καλή μου τύχη ανοικτό και θα το έλεγε κανείς και μουσείο πέρα από ζυθεστιατόριο, μιας και τα παλαιότερα μηχανήματα παραγωγής εκτίθενται στο χώρο του σαλονιού:

Τι καλύτερο απ’ το να περάσεις τις λίγες ώρες που σου μένουν από μερικές φρέσκιες αφιλτράριστες μπυρίτσες για τον αποχαιρετισμό;

Η μετάβαση στο αεροδρόμιο αποδείχτηκε μια μικρή οδύσσεια, καθώς λόγω ενός κλειστού δρόμου χρειάστηκε να αλλάξω δύο στάσεις και άλλα δύο λεωφορεία ως εκεί. Μικρό το κακό, δε χρειάστηκε εξάλλου να περιμένω πολύ για να βρω καταφύγιο στο φιλόξενο σαλόνι υποδοχής αφού ψώνισα πρώτα τα εκλεκτά τοπικά κρασιά μου:

Η επιβίβαση βέβαια έγινε με την πατροπαράδοτη Ελληνική μέθοδο «γιούργια, στον ταβλά με τα κουλούρια» αγνοώντας επιδεικτικά γκρουπ και προτεραιότητες της Aegean, με τους γνωστούς-άγνωστους βιαστικούς να χώνονται επιδεικτικά:

Δυόμισι ώρες μετά έβλεπα τα φώτα της Αττικής από το παράθυρο μου, καταλαβαίνοντας πως μια ακόμα πολύ ωραία εκδρομή είχε λάβει τέλος.

Πάμε για τα επόμενα!