Λάος ΛΑΟΣ 2026: Ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες.

[mariath]

Η Ντίνα δεν μασάει τίποτα! Ακόμη κι έτσι με το χαμόγελο είναι! Περαστικά να είναι.

 

[travelbreak]

Η Ντίνα δεν μασάει τίποτα! Ακόμη κι έτσι με το χαμόγελο είναι! Περαστικά να είναι.

Η Ντίνα όταν είναι ταξίδι δεν καταλαβαίνει τίποτα. Όπως και όλοι οι σωστοί ταξιδιώτες.
Το χαμόγελο είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της διάθεσής της.
Σχεδόν το έχει ξεπεράσει και περπατά, όχι άνετα αλλά, σχεδόν φυσιολογικά.
Ευχαριστούμε πολύ.

 

[travelbreak]

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ​

Ας βάλω σε ένα χάρτη το ταξίδι που προγραμματίστηκε και που τελικά έγινε.

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΩΝ (με χρονολογική σειρά)​

1 προς 2 με αυτοκίνητο
2 προς 1 με βάρκες και αυτοκίνητο
1 προς 3 με τρένο
3 προς 4 με αεροπλάνο
4 προς 7 και αυθημερόν στο 5 με αεροπλάνο
5 προς 6 και επιστροφή στο 5 με αυτοκίνητο
5 προς 7 με αεροπλάνο
3 προς 8 και επιστροφή με αυτοκίνητο

Στα μέσα Ιανουαρίου φύγαμε από την Αθήνα. Οι πτήσεις ήταν λίγο ταλαιπωρία αφού ξεκίνησαν με μερική καθυστέρηση το μεσημέρι περίπου στις 13:00 για να πάμε στην Ντόχα. Μετά από τέσσερις ώρες πτήσης φτάσαμε και περιμέναμε άλλες περίπου 2,5 ώρες για να φύγουμε για το Ανόι του Βιετνάμ. Εκεί φτάσαμε ξημερώματα, σε τοπική ώρα βέβαια, και είχαμε αναμονή άλλες 6-7 ώρες για την πτήση που θα μας έφερνε στην πόλη Luang Prabang του Λάος.

Πρώτη μέρα στη Luang Prabang

Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Luang Prabang περίπου στις 14:00 και αμέσως έβγαλα με κόστος 6-7€ μία κάρτα sim για το τηλέφωνο και άλλαξα 100 δολάρια. Θεωρητικά η κάρτα θα διαρκούσε 15 μέρες, όσο δηλαδή θα μέναμε στη χώρα, και έχει 30 Gb. Στο αεροδρόμιο έχει ένα γραφείο για εξυπηρέτηση taxi και δίνοντας για δύο άτομα 100.000 κιπ, δηλαδή 4 ευρώ, πήγαμε στο ξενοδοχείο μας με ένα μίνι μπας, που βέβαια είχε και άλλους τουρίστες, τους οποίους μοίρασε σε άλλα δύο ξενοδοχεία. Το μικρό ξενοδοχείο που μείναμε βρίσκεται σχετικά στο κέντρο της πόλης. Τακτοποιηθήκαμε σε ένα δωμάτιο πολύ όμορφο, αλλά σχετικά μικρό. Είχε και ένα μπαλκόνι, που χωρίς να βλέπει κάτι ιδιαίτερα όμορφο, ήταν ωραίο γιατί τα πρωινά καθόμουν εκεί και έπινα τον καφέ μου.

Δεν μείναμε πολύ στο δωμάτιο γιατί θέλαμε να εκμεταλλευτούμε το φως της ημέρας, βράδιαζε κατά τις έξι. Έτσι φύγαμε και αμέσως βρεθήκαμε στον κοντινό κεντρικό δρόμο που είναι γνωστός για τη νυχτερινή του αγορά. Ο δρόμος του ξενοδοχείου μας ήταν κάθετος σε αυτόν και ανεβαίνοντας σε έβγαζε στο ναό Wat Phramahathat Rajbovoravihane. Δίπλα ήταν και ο Wat Hosian Voravihane που και αυτόν τον επισκεφτήκαμε. Η αγορά φυσικά δεν είχε ξεκινήσει και εμείς αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε τους ναούς και τα μοναστήρια.

Μέχρι να δούμε τους δύο ναούς που προανέφερα, άρχισαν να μαζεύονται για να στήσουν την αγορά τους οι ντόπιοι μέσα στο δρόμο. Κάναμε την βόλτα μας προχωρώντας προς τα βορειοανατολικά, συνεχίζοντας σε αυτό το κεντρικό δρόμο. Είδαμε διάφορα μνημεία. Όμως η ώρα πλησίαζε 5 και άρχισαν να κλείνουν όλα αυτά, όπως και το μουσείο που ήταν στον ίδιο δρόμο. Άνοιγε όμως η αγορά με τα μικρομάγαζα, τα οποία επισκεφθήκαμε.

Προχωρήσαμε και κάναμε μία βόλτα για να δούμε το ποτάμι. Έχει και έναν μικρότερο, Nam khan River, ο οποίος συναντά τον μεγάλο Μεκόνγκ. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής δίπλα στον Μεκόνγκ και μας άρεσε που βλέπαμε τα πλοιάρια που έκαναν βόλτα στο ποτάμι. Είχε δύσει ο ήλιος και δυστυχώς δεν μπορούσαμε να κάνουμε βόλτα με κάποιο από αυτά τα πλοιάρια, γιατί ξεκινούν τη βόλτα από νωρίς για να δεις τη δύση του ηλίου. Καθίσαμε (οπότε) σε ένα μαγαζάκι να πιούμε μία μπύρα και να απολαύσουμε το σούρουπο στον ποταμό Μεκόνγκ.

Μετά επιστρέψαμε στο δρόμο της νυχτερινής αγοράς όπου η Ντίνα αγόρασε μερικά μικρά σουβενίρ. Όπως προχωρούσαμε ψάχναμε να βρούμε και κάπου για να φάμε. Δίπλα σε αυτή την αγορά υπήρχε μία πολύ μεγάλη πλατεία που γύρω-γύρω υπήρχαν πολλά μικρά μαγαζάκια όπου αγόραζες το φαγητό σου και καθόσουν σε κάποιο από τα άπειρα τραπέζια που υπήρχαν στην κεντρική πλατεία. Αυτό κάναμε και εμείς. Σε ένα από τα μαγαζάκια βάλαμε σε ένα ταψί, που μας έδωσε ένας εκεί, έξι σουβλάκια από διάφορα κρέατα και του τα δώσαμε να μας τα ψήσει. Τα πληρώσαμε και εκείνος μας έδωσε ένα ταμπελάκι με ένα νούμερο και μας είπε ένα καθίσουμε σε ένα οποιοδήποτε τραπέζι από τα άπειρα που υπήρχαν. Ήταν λίγο βρώμικο από τους προηγούμενους πελάτες και γι’ αυτό το καθαρίσαμε πρώτα και μετά καθίσαμε. Μετά από λίγο ήρθαν και τα σουβλάκια μας ψημένα, με ένα πιτσιρικά ο οποίος έψαξε και βρήκε το ταμπελάκι με το νούμερο που είχαμε πάνω στο τραπέζι μας. Σε όλον αυτό το χώρο, οι μισοί, ίσως και οι περισσότεροι πελάτες, ήταν τουρίστες.

Γενικά η πόλη έχει πολύ τουρισμό που κυρίως είναι νέοι άνθρωποι και φοιτητές. Έχει βέβαια και μεγαλύτερους, όπως και εμείς, καθώς φυσικά και πάρα πολλά γκρουπ. Αυτοί οι πιο μεγάλοι μοιάζουν σαν παλιοί χίπεις. Πολλοί έχουν τατού και ένα ανέμελο ντύσιμο, παντόφλα και σαντάλια

Γυρίσαμε στο δωμάτιο περίπου στις 9 για να ξεκουραστούμε.

Η πόλη έχει υψόμετρο 300 μέτρα, όμως οι θερμοκρασίες της είναι σχετικά χαμηλές. Μάλλον επειδή ήταν χειμώνας. Το απόγευμα κυκλοφορούσαμε βέβαια με κοντομάνικο, αλλά όταν έπεσε το σκοτάδι, ένα μικρό μπουφάν χωρίς να είναι απαραίτητο, δεν έπεφτε όμως και βαρύ αν το φορούσες. Την άλλη μέρα το πρωί στο μπαλκόνι το κρύο ήταν αρκετό και σίγουρα το μπουφάν ήταν απαραίτητο, όπως και το μακρύ παντελόνι. Ίσως εκεί να μην έχουν το τροπικό κλίμα σε τόσο μεγάλη ένταση. Η Luang Prabang βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 20 μοιρών. Είχα δει πριν το ταξίδι τις θερμοκρασίες της πόλης, αλλά πίστευα ότι η αίσθηση θα ήταν υψηλότερη.

Να έρθουμε τώρα και σε ένα πολύ πιο σοβαρό θέμα της πρώτης ημέρας του ταξιδιού μας. Το θέμα του ποδιού της Ντίνας. Στις βόλτες που κάναμε στην πόλη ήταν σαν να μην είχε κανένα πρόβλημα. Εντάξει, αν ήταν τελείως καλά θα κάναμε ένα χιλιόμετρο παραπάνω από τα τρία, τέσσερα που κάναμε. Φοράει την μπότα, που της κρατάει το πόδι μέχρι την κνήμη, και βαστά και μία μικρή μαγκούρα την οποία όμως δεν χρησιμοποιεί πολύ συχνά. Η κατάσταση δηλαδή είναι πολύ καλύτερη από αυτήν που περιμέναμε ότι θα είναι.

 

[psilos3]

Ευχαριστώ που μου θυμίζεις την ασύλληπτη ομορφιά της Luang Prabang, η οποία παρεμπιπτόντως Μάρτιο μήνα είχε θερμοκρασίες Ελληνικού καλοκαιριού, μπορεί και παραπάνω.
Ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα για τη χώρα που δεν έχω άποψη!

 

[travelbreak]

Ευχαριστώ που μου θυμίζεις την ασύλληπτη ομορφιά της Luang Prabang, η οποία παρεμπιπτόντως Μάρτιο μήνα είχε θερμοκρασίες Ελληνικού καλοκαιριού, μπορεί και παραπάνω.
Ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπα για τη χώρα που δεν έχω άποψη!

Όλη η πόλη και η γύρω περιοχή έχουν τεράστιο ενδιαφέρον και ομορφιά. Εκτός από τους ναούς και τη νυχτερινή αγορά είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τα ποτάμια και τη φύση της περιοχής. Θα τα δούμε στην περιγραφή των επόμενων ημερών.
Όλη η χώρα έχει απίστευτες ομορφιές, πολλές από τις οποίες μπορέσαμε και είδαμε.

 

[travelbreak]

Καταρράκτης Kuang Si και ηλιοβασίλεμα στο Μεκόνγκ.

Κοιμηθήκαμε αρκετά καλά θα έλεγα. Για σήμερα είχαμε κανονίσει με ένα πρακτορείο να μας πάει με αυτοκίνητο στον πιο γνωστό καταρράκτη της περιοχής, τον Kuang Si. Θα φεύγαμε στις 11 και θα επιστρέφαμε περίπου στις 4. Ήταν λίγο κουραστικό γιατί μαζεύαμε διάφορους τουρίστες από τα ξενοδοχεία τους, αλλά τουλάχιστο ήταν πολύ φθηνά. Κόστιζε 5€ το άτομο. Την εκδρομή αυτή την κλείσαμε από ένα γραφείο κοντά στο ξενοδοχείο μας το προηγούμενο βράδυ. Τέτοια μικρά γραφεία έχει παντού σε όλο το Λάος. Κάνουν εκδρομές, οργανώνουν μεταφορές και αγοράζουν για σένα εισιτήρια για τρένα κλπ.

Από την Ελλάδα σκεφτόμουν να κάνουμε ημερήσια εκδρομή στον καταρράκτη αυτόν και στα σπήλαια Pak Ou. Όμως κάπου διάβασα ότι και τα δύο την ίδια μέρα θα ήταν κουραστικό. Άλλωστε σκέφτηκα να κάνουμε τα σπήλαια στην επιστροφή από το χωριό Nong Κhiaw, που θα πηγαίναμε αργότερα.

Σηκωθήκαμε λίγο χαλαρά και εγώ αποφάσισα να πάω για πρωινό, που ήταν πληρωμένο μαζί με το δωμάτιο, αλλά η Ντίνα είπε ότι δεν θα έρθει. Και καλά έκανε γιατί δεν είχε κάτι ιδιαίτερο. Είχε να διαλέξω ανάμεσα σε ένα πιάτο με φαγητό που είχε υποχρεωτικά αυγά και ένα ποτό που ήταν καφές, χυμός και τέτοια. Διάλεξα να φάω αυγά scrabble και να πιώ καφέ, αν και είχα πιει στο δωμάτιο τον ελληνικό που φτιάχνουμε στο ηλεκτρικό μπρίκι. Δυστυχώς έφεραν και λίγα φρούτα και τα έφαγα και μάλλον ένα μωβ ακτινίδιο με πείραξε λίγο.

Από το ξενοδοχείο μας βγήκαμε κάπου στις 9 στον κεντρικό δρόμο και πήραμε ένα ταξί, ολόκληρο βαν ήταν, για να μας πάει στον Phousi Hill. Είναι ένας λόφος πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης που έχει στην κορυφή του ένα ναό, του Βούδα φυσικά, και σε διάφορα άλλα σημεία έχει άλλα ιερά και αγάλματα, αφιερωμένα και αυτά στο Βούδα. Όμως ο ταξιτζής μας άφησε δίπλα στο ποτάμι για να ανέβουμε τα σκαλιά, διότι όπως μας έδωσε να καταλάβουμε δεν υπήρχε δρόμος για αυτοκίνητα. Πράγματι το διαπιστώσαμε μετά από λίγο.

Η Ντίνα αποφάσισε να μην ανέβει γιατί θα ήταν πολύ κουραστικό και εγώ ξεκίνησα μόνος μου δίνοντάς της ραντεβού μετά από 20 έως 30 λεπτά στο σημείο εκείνο που την άφησα. Ανέβηκα πάρα πολλά σκαλιά, τα οποία ήταν κουραστικά γιατί βιαζόμουν, αλλά είχαν πολύ ενδιαφέρον. Ο ναός στην κορυφή δεν έλεγε και τόσο πολλά και το πιο ενδιαφέρον ήταν ό,τι έβλεπες από εκεί επάνω (την πόλη και το ποτάμι). Πάντως πιο πολύ μου άρεσαν τα διάφορα σημεία που είχε στο μονοπάτι μέχρι να ανέβω στην κορυφή. Έχει και από αλλού σκαλιά για να ανέβεις, αλλά δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσα η διαδρομή. Αυτά που ανέβηκα εγώ, ήταν από τη μεριά του ποταμού Nam Khan και όχι από τη μεριά του δρόμου της νυχτερινής αγοράς.

Μέχρι να ανέβω επάνω είχε κάποια απόσταση και έτσι καθυστέρησα να επιστρέψω. Στην επιστροφή λοιπόν βρήκα την Ντίνα να έχει ανέβη αρκετά σκαλιά, κούτσα-κούτσα βέβαια. Είχε φτάσει μέχρι τη μέση, μπορεί και παραπάνω. Ευτυχώς που την βρήκα γιατί θα μπορούσε και να μη συναντιόμασταν, αφού είχε διάφορα πράγματα να δεις δεξιά και αριστερά. Έκανε την προσπάθειά της και εκεί που τη συνάντησα πήραμε ένα διαφορετικό μονοπάτι για να κατέβουμε στην πόλη.

Η ώρα είχε περάσει και λίγο μετά τις 10:30 πήγαμε στο σημείο του ραντεβού, στο γραφείο δηλαδή, για να πάρουμε το βαν και να πάμε στους καταρράκτες Kuang Si. Εκεί μας περίμενε ο οδηγός μαζί με το αυτοκίνητο. Στις 10:50 μπήκαμε μέσα και περιμέναμε να φύγουμε ακριβώς τις 11:00, πράγμα που έγινε. Μέχρι να φύγουμε από την πόλη το βαν είχε γεμίσει με 14 άτομα. Όμως για να φύγουμε από την πόλη η ώρα είχε πάει σίγουρα 12. Δηλαδή ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο μια ώρα και κάναμε βόλτες μέχρι να μαζέψουμε τους υπόλοιπους πελάτες. Ευτυχώς που ο οδηγός έτρεξε και έτσι φτάσαμε στους καταρράκτες λίγο πριν τις 13:00, παρότι ήταν μόνο 30 χιλιόμετρα, αλλά το google έδινε λίγο πάνω από μία ώρα για την διαδρομή. Εκεί είδαμε κάτι τεράστιες ουρές με τουρίστες που πήγαιναν για να βγάλουν εισιτήριο και περιμέναμε τουλάχιστον 15 λεπτά μέχρι να έρθει η σειρά μας. Το εισιτήριο έκανε 60 κιπ το άτομο δηλαδή περίπου 2,4€.

Μέσα είχε και ένα μικρό πάρκο προστασίας αρκούδων:

Μετά περιμέναμε σε άλλη μεγάλη ουρά για να πάρουμε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο να μας μεταφέρει μέχρι την είσοδο για τους καταρράκτες. Ευτυχώς τα αυτοκινητάκια έρχονταν πολύ συχνά και έτσι δεν περιμέναμε εκεί πάνω από ένα τέταρτο. Εν τω μεταξύ είχαν εξαφανιστεί όλοι οι οποίοι έψαχναν για εισιτήριο, αφού πλέον δεν είχαν έρθει άλλα αυτοκίνητα με τουρίστες. Αν είχαμε καθυστερήσει 20 λεπτά θα νομίζαμε ότι δεν είχε κόσμο στην αναμονή των εισιτηρίων.

Με το ηλεκτρικό αυτοκίνητο ανεβήκαμε σε 5 λεπτά στην είσοδο των καταρρακτών. Βασικά ήταν ένας καταρράκτης, ο οποίος όμως είχε πολλά επίπεδα. Κι όταν λέμε πολλά εννοούμε 20 ή και 30. Σε κάποια σημεία μερικοί επισκέπτες έκαναν μπάνιο. Στο τέλος όμως ήταν ο μεγάλος καταρράκτης που είχε αρκετό υψόμετρο. Δεν έπεφτε μόνο σε ένα περιορισμένο μέρος αλλά έπεφτε σε διάφορα σημεία, και αυτή ήταν η ομορφιά του.

Σίγουρα το τοπίο ήταν πολύ όμορφο και ο κόσμος πάρα πολύς. Αυτό όμως που παρατήρησα ήταν ότι κάνουν διάφορα έργα για να εμπλουτίσουν τους καταρράκτες που ήδη υπάρχουν. Συγκεκριμένα πιο κάτω και από το τελευταίο σημείο των επιπέδων του ποταμιού, φτιάχνουν τεχνητά βράχια, που μάλλον είναι πλαστικά, δεν ξέρω, στα οποία είναι σίγουρο ότι σκοπεύουν να οδηγήσουν το νερό για να νομίζει ο κόσμος ότι έχει κι άλλους καταρράκτες. Επίσης επεκτείνουν τους χώρους στάθμευσης που αν και ήδη είναι αρκετοί φαίνεται δεν φτάνουν. Και να σκεφτεί κανείς ότι υπήρχαν ελάχιστα ΙΧ, αφού οι περισσότεροι ανεβαίνουν με βαν διότι είναι πιο οικονομικό. Επίσης φαίνεται ότι δεν νοικιάζουν αυτοκίνητα τόσο πολλοί τουρίστες.

Και ο τελικός καταρράκτης:

Και για να μαθαίνετε πως προσέχουν κάποιοι τα παιδιά τους:

Πριν ξεκινήσουμε την επιστροφή, είπα στον οδηγό να σταματήσει κάπου για να πάρουμε κάποιο από τα πλοία που πάνε το κόσμο στον ποταμό Μεκόνγκ, για να δούμε το ηλιοβασίλεμα. Έτσι κι έγινε. Μέχρι να φτάσουμε στην προβλήτα είδα ένα πιτσιρικά ο οποίος έβγαζε εισιτήρια γι’ αυτά τα πλοία και αγοράσαμε δύο προς 6€ το κάθε ένα, για να κάνουμε βόλτα περίπου μία ώρα. Σίγουρα ήταν ένα από τα φθηνότερα, αφού είδαμε άλλα πλοία να έχουν πιο καλό πρόγραμμα από το δικό μας, που δεν είχε καθόλου πρόγραμμα. Δηλαδή σε ένα πλοιάριο σαν το δικό μας είδαμε κορίτσια με τοπικές φορεσιές να χορεύουν. Σε άλλα πλοιάρια οι επιβάτες έτρωγαν κιόλας.

Στο πλοίο ήμασταν 10 περίπου άτομα. Στην αρχή ήμασταν εμείς και μία κοπέλα, που μας έπιασε την κουβέντα. Η μητέρα της ήταν Ελληνίδα, αλλά εκείνη δεν ήξερε σχεδόν καθόλου ελληνικά, αφού είχε μεγαλώσει στη Βραζιλία, στην Πορτογαλία και σε άλλες χώρες. Η βόλτα ήταν καλή γιατί έβλεπες ωραία πράγματα, αν και το ηλιοβασίλεμα δεν το είδαμε, αφού είχε αρκετά σύννεφα προς τα δυτικά. Δεν πειράζει όμως. Εμένα μου άρεσε. Είχαμε τις επόμενες μέρες την ευκαιρία να δούμε κι άλλες φορές ηλιοβασίλεμα στο Λάος.

Στην υγεία μας ταξιδιώτες:

Λίγο μετά τις 6 επιστρέψαμε και πήγαμε να κλείσουμε ένα μίνι βαν για να πάμε την επόμενη μέρα στο Nong Κhiaw. Είναι ένα χωριό βόρεια της Luang Prabang. Είχα κλείσει ξενοδοχείο για να μείνουμε ένα βράδυ. Θέλαμε να πάμε με βαν και να επιστρέψουμε με εκδρομή που θα είχε βαρκάδες και άλλα τέτοια, τα οποία θα περιγράψω σε δυο μέρες. Πήγα στο πρακτορείο που μας έκλεισε τους σημερινούς καταρράκτες και μου είχε πει χθες ότι έχει βαν για το χωριό που ήθελα. Μου είπε όμως ότι δεν είχε θέσεις πλέον. Πήγαμε λίγο αγχωμένοι γρήγορα στο ξενοδοχείο και ρώτησα στη ρεσεψιόν. Ο νεαρός πήρε τηλέφωνο και του είπαν ότι μπορούν να έρθουν το επόμενο πρωί να μας πάρουν στις 8:30 για να πάμε στον προορισμό μας. Το κόστος είναι 200 κιπ δηλαδή 8€ το άτομο. Το πρώτο πρακτορείο που δεν είχε θέσεις το πούλαγε 1-2 ευρώ λιγότερο.

Μετά πήγαμε στο δωμάτιο και με το πρακτορείο GetYourGuide έκλεισα την επιστροφή (με τα ποτάμια που έλεγα) από το Nong Κhiaw, πληρώνοντας 47€ το άτομο, που περιλαμβάνει και άλλες επισκέψεις μέχρι να επιστρέψουμε στην Luang Prabang.

Αφού μιλήσαμε λίγο και με τα παιδιά στην Ελλάδα, πήγαμε για να φάμε στο ίδιο μέρος που πήγαμε και χθες. Δηλαδή στη μεγάλη πλατεία με τα μαγαζάκια ολόγυρα, που είναι δίπλα στο δρόμο της νυχτερινής αγοράς. Είπαμε να φάμε κάτι διαφορετικό σήμερα και η Ντίνα πήρε χοιρινή μπριζόλα η οποία τελικά ήταν γεμάτη λίπος. Πήραμε και δύο λουκάνικα καθώς και ένα μπούτι κοτόπουλο εγώ. Μάλλον μόνο το κοτόπουλο ήταν νόστιμο. Τα λουκάνικα κάτι είχαν ως μυρωδικό και δεν μου άρεσαν τόσο πολύ, αν και σχεδόν τα έφαγα όλα μόνος μου. Ευτυχώς δεν είχα καμία ενόχληση το βράδυ.
Στην επόμενη φωτογραφία φαίνεται η πλατεία το μεσημέρι χωρίς κόσμο:

Καλή Τσικνοπέμπτη γι' απόψε φίλοι μου:

Στο δωμάτιο ετοιμάσαμε τα πράγματα που θα παίρναμε την άλλη μέρα μαζί μας, γιατί δεν θα τα παίρναμε όλα βέβαια. Τη μεγάλη βαλίτσα θα την αφήναμε στο ξενοδοχείο, αφού θα μέναμε ξανά άλλες δύο βραδιές.

 

[travelbreak]

Στο Nong Κhiaw

Το βράδυ δεν κοιμηθήκαμε και τόσα καλά και οι δύο. Η Ντίνα μπορεί να έφαγε λίγο λουκάνικο το προηγούμενο βράδυ και πιστεύει ότι αυτό την πείραξε πάρα πολύ. Και εγώ είχα μία ενόχληση. Σιγά-σιγά συνηθίζαμε και στο καινούργιο ωράριο, αφού η διαφορά με την Ελλάδα ήταν 5 ώρες. Ουσιαστικά δηλαδή την ώρα που ξυπνούσαμε, περίπου στις 6:30, στην Ελλάδα θα παίρναμε τον πρώτο μας ύπνο.

Το πρωί λοιπόν ξυπνήσαμε και ήπιαμε ένα καφέ όπως κάθε πρωί και η Ντίνα όπως είπα ήταν λίγο χάλια. Μέχρι τις 8:30 είχαμε κατέβει στην αυλή του μικρού ξενοδοχείου για να περιμένουμε το βαν που θα μας μετέφερε στο Nong Κhiaw . Αν δει κανείς τα προγράμματα γι’ αυτή τη μεταφορά λένε ότι διαρκεί 3 με 4 ώρες. Εμάς όμως μας πήρε σχεδόν 6 ώρες. Το αυτοκίνητο ήρθε περίπου στις 8:40 που σημαίνει ότι δεν είχε σχεδόν καθόλου καθυστέρηση. Ήδη μέσα υπήρχαν μερικοί τουρίστες. Περάσαμε και από άλλα ξενοδοχεία και χωρίς καμία ιδιαίτερη καθυστέρηση το βαν γέμισε. Μάλιστα τόσο πολύ που καλά-καλά δεν χωρούσαν ούτε οι άνθρωποι ούτε τα πράγματα σε αυτό. Ο οδηγός έκανε κάποια τηλέφωνα και σε λίγο σταμάτησε και είπε να κατέβουν δύο άτομα για να πάνε σε ένα άλλο βαν που ακολουθούσε. Έφυγαν ένας άνδρας και μία κοπέλα που ήταν μόνοι τους και πήγαν στο άλλο αυτοκίνητο. Μετά από άλλα 5 λεπτά και ενώ ήμασταν ακόμα μέσα στην πόλη και η ώρα είχε μόλις περάσει τις εννέα, σταματήσαμε και ο οδηγός μας είπε να βγούμε έξω με τα πράγματά μας. Είχε πλάκα γιατί μετακινηθήκαμε όλοι σε ένα άλλο αντίστοιχο βαν για να μεταφερθούμε τελικά με αυτό στο χωριό του προορισμού μας. Η απόσταση από την πόλη Luang Prabang μέχρι το Nong Κhiaw είναι μόλις 140 km και ο δρόμος είναι άσφαλτος. Όμως έχει τόσο πολλές τρύπες που καλύτερα θα ήταν να ήταν όλος χωματόδρομος. Είχε βέβαια και αρκετή κίνηση με πάρα πολλά φορτηγά και γι’ αυτό είχαμε μία πρόσθετη καθυστέρηση. Κάναμε μία μικρή στάση δύο ώρες πριν φτάσουμε στον προορισμό μας και ο κόσμος πήρε ένα καφέ (όπως κι εμείς) ή κάτι άλλο.

Εν τω μεταξύ εγώ είχα καθίσει στην πρώτη-πρώτη σειρά, δίπλα στον οδηγό στο μεσαίο κάθισμα γιατί δίπλα μου καθόταν ένας Γάλλος. Η θέση αυτή δεν είναι καλή γιατί πρώτον είναι σκληρή και δεύτερον βρίσκεται πιο ψηλά από τα άλλα καθίσματα. Όμως είχα το πλεονέκτημα να βλέπω πολύ καλύτερα τη διαδρομή, η οποία στα πιο πολλά σημεία δεν είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Συνολικά όμως ήταν όμορφη και βεβαίως παντού υπήρχαν δάση και περνάγαμε από μικρά χωριά που όμως δεν ήταν και τόσο όμορφα.

Στην επόμενη φωτογραφία είναι αυτές οι μικρές κατασκευές που είναι εστίες για να βάζουν κάρβουνα ή φωτιά από κάτω και να μαγειρεύουν:

Αυτά που κρατούν οι άνθρωποι στην πλάτη τους είναι κάποια φυτά που τα αποξηραίνουν και τα κάνουν σκούπες:

Λίγο μετά τις 2 φτάσαμε στον Nong Κhiaw και ξεφορτώσαμε τα πράγματα μας στο κέντρο του χωριού δίπλα στη γέφυρα του ποταμού. Παρακάλεσα τον οδηγό αν μπορεί να μας πάει στο ξενοδοχείο που βρισκόταν σε απόσταση λιγότερη από ένα χιλιόμετρο. Ο άνθρωπος μας μετέφερε και μάλιστα δεν ήθελε χρήματα αλλά εγώ του έδωσα 50 κιπ. Για τόσο μικρή απόσταση σίγουρα τα δύο ευρώ στο Λάος είναι μια χαρά.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται η διαδρομή μας:

Και το ξενοδοχείο αυτό ήταν αρκετά μικρό. Είχε σπιτάκια σαν μπανγκαλόου, της κακιάς ώρας. Όμως ο χώρος είχε ησυχία και το δωμάτιο ήταν αρκετά άνετο. Το μπάνιο είχε τα προβλήματά του αλλά τα ξεπεράσαμε. Το έφαγα όμως το κεφάλι μου την πρώτη φορά γιατί δεν έσκυψα αρκετά για να μπω μέσα. Μετά κρέμασα ένα χαρτί για να μην την ξαναπάθω. Βρίσκεται δίπλα στον Μεκόνγκ ποταμό αλλά δεν τον βλέπαμε.

Όταν αφήσαμε τα λίγα πράγματά μας στο δωμάτιο, είπαμε να φύγουμε βιαστικά για να προλάβουμε να δούμε με το φως του ήλιου όσο περισσότερα πράγματα μπορούσαμε. Εκείνη την ώρα η Ντίνα ανακάλυψε ότι είχε χάσει το κινητό της τηλέφωνο. Το είχε ξεχάσει μάλλον στο ξενοδοχείο και με μικρή πιθανότητα το είχε χάσει στο βαν με το οποίο ήρθαμε. Με τη βοήθεια του ανθρώπου που είχε το μικρό ξενοδοχείο πήραμε το ξενοδοχείο που μείναμε στην Luang Prabang, αλλά μας απάντησαν ότι δεν το είχαν βρει. Το καλό είναι ότι το τηλέφωνο ως συσκευή δεν ήταν καθόλου ακριβό και μάλιστα η Ντίνα είχε σκοπό να την εγκαταλείψει και να πάρει μία καινούργια. Όμως για το Λάος μάλλον θα είναι από τις καλές που έχει ο πολύς κόσμος. Κάναμε φραγή και έκλεισε το θέμα. Σκεφτόμασταν να το κάνουμε μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων, αλλά τελικά δεν το κάναμε.

Ξεκινήσανε λοιπόν τη βόλτα μας στο χωριό με μικρή καθυστέρηση. Φαινόταν τουριστικό και είχε πολύ κόσμο, κυρίως Ευρωπαίους. Η πιο συνηθισμένη γλώσσα που άκουγες, αλλά και στην Luang Prabang, είναι τα γερμανικά και τα γαλλικά, κυρίως τα τελευταία. Επίσης ακούγαμε και πολλά ισπανικά καθώς και άλλα ανατολικού τύπου όπως Βιετνάμ, Ταϊλάνδη, Κίνα, αλλά δεν ξέραμε να ξεχωρίζουμε τις γλώσσες. Είδαμε και αρκετούς νέους Ολλανδούς. Στο βαν που ήρθαμε σήμερα οι μισοί ήταν Γάλλοι και οι άλλοι μισοί Γερμανοί, εκτός από εμάς τους Έλληνες βέβαια. Γενικώς οι μισοί περίπου τουρίστες είναι νέοι σε ηλικία. Ίσως είναι μόδα να έρχονται σε αυτή την περιοχή, δηλαδή στην Ινδοκίνα.

Δεν είχαμε προχωρήσει περισσότερα από 500 μέτρα φεύγοντας από το ξενοδοχείο και είδα στο ποτάμι ένα βαρκάρη, ο οποίος με κοίταζε και μου κούναγε το χέρι με νόημα, αν θέλουμε να μας κάνει βαρκάδα. Εγώ κατέβηκα στην μικρή προβλήτα και τον ρώτησα πόσο θα κοστίσει. Μου είπε 400 χιλιάδες κιπ δηλαδή 16 ευρώ για μία ώρα βόλτα. Η τιμή δεν μου φάνηκε κακή και δεν ήθελα να το παζαρέψω, οπότε μπήκαμε μέσα στη βάρκα. Πήγαμε για μισή ώρα ανάποδα από τη ροή του ποταμού και ήταν πάρα πολύ όμορφα. Είδαμε τα πολύ ψηλά και καταπράσινα βουνά της περιοχής αλλά και κάποια χωριά, που δεν φαίνονταν όμως καλά, αφού τα έκρυβαν τα δέντρα. Απολαύσαμε ωραίες εικόνες και πάνω στη μία ώρα γυρίσαμε πίσω.

Όταν κάναμε τη βόλτα με τη βάρκα στο ποτάμι, βλέπαμε αρκετούς τουρίστες να κάνουν καγιάκ είτε μόνοι τους είτε έχοντας κάποιον ντόπιο οδηγό. Επίσης είδαμε πολλές βάρκες σαν και εμάς να έχουν μερικούς τουρίστες και να κάνουν βόλτες. Καταλάβαμε ότι η συνήθης βόλτα που κάνουν είναι αυτή που κάναμε και εμείς. Οι βάρκες στο Λάος είναι βέβαια μακρόστενες, αλλά είναι υπερβολικά μακριές. Το μήκος τους μπορεί να φτάνει και τα 10 μέτρα ή να τα ξεπερνάει, ενώ το πλάτος είναι περίπου στο 1 μέτρο. Είναι φθηνές οι βαρκάδες, κυρίως γιατί τα μεροκάματα είναι πολύ χαμηλά αλλά και η βενζίνη απ’ ό,τι είδα δεν κάνει περισσότερα από 90 λεπτά του ευρώ. Φυσικά για τους φτωχούς ανθρώπους της χώρας, μάλλον ακριβή θα πέφτει.

Συνεχίσαμε κάνοντας μία βόλτα στο χωριό, το οποίο ήταν γεμάτο ξενοδοχεία και μαγαζιά για τους τουρίστες. Λίγο πριν πέσει το σούρουπο βρήκαμε ένα καφεστιατόριο που μας άρεσε και καθίσαμε για να πιούμε μία μπύρα, εκείνην που είναι πιο διαδεδομένη στη χώρα, την τοπική μπύρα Βeerlao. Συνήθως πίναμε αυτήν που είναι στο μπουκάλι και είναι 640ml. Η τιμή της, είτε την αγόραζες σε μαγαζί για να την πιείς, είτε σε μίνι μάρκετ έχει 30-35 χιλιάδες κιπ. Δηλαδή περίπου 1,40-1,50€. Από εκεί απολαύσαμε τη θέα των βουνών αλλά όχι το ποτάμι το οποίο δεν φαινόταν. Όταν έπεσε η νύχτα σηκωθήκαμε και φύγαμε για να πάμε στο δωμάτιο μας και να φορέσουμε κάτι πιο χοντρό γιατί στο Nong Κhiaw το βράδυ κάνει πολύ κρύο.

Αφού ντυθήκαμε καλά πήγαμε να βρούμε κάποιο μαγαζί για να φάμε. Βασικά να φάω εγώ γιατί η Ντίνα είχε αποφασίσει να μην βάλει τίποτα στο στόμα της εκτός από ψωμί και μπισκότα. Βρήκαμε ένα ωραίο μαγαζί που είχε θέα προς το ποτάμι και βλέπαμε τα φώτα του χωριού και της γέφυρας και καθίσαμε. Όμως δεν καθίσαμε στην εξωτερική πλευρά για να βλέπουμε καλύτερα γιατί φυσούσε λίγο και έκανε αρκετό κρύο. Απορώ πως μερικοί τουρίστες ήταν με κοντό παντελόνι. Παραγγείλαμε πάλι τις γνωστές μπύρες και εγώ παράγγειλα δύο πιάτα. Το ένα ήταν noodles με χοιρινό και αυγό και το άλλο ήταν χοιρινό με τζίντζερ και ρύζι. Ευτυχώς η Ντίνα έφαγε λίγο χοιρινό και εγώ έφαγα όλα τα υπόλοιπα. Ειδικά το πιάτο με τα noodles μου άρεσε πολύ. Και να σκεφτεί κανείς ότι κάθε ένα από αυτά τα πιάτα κόστιζε δύο ευρώ και 40 λεπτά. Συνολικά πληρώσαμε λιγότερα από 8€.

Κάπως έτσι περάσαμε τη βραδιά μας στο Nong Κhiaw. Μετά το φαγητό θέλαμε να κάνουμε λίγη βόλτα, αλλά έκανε τόσο κρύο που αποφασίσαμε να πάμε στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι βάλαμε το πάπλωμα που είχε καθώς και μία χοντρή κουβέρτα για νάμαστε σίγουροι ότι δεν θα κρυώνουμε το βράδυ. Είχε κλιματισμό το δωμάτιο αλλά η θέρμανση δεν δούλευε.

Στον επόμενο χάρτη φαίνεται μια σκιαγράφηση της περιοχής:

Η χώρα μάλλον θεωρείται κομμουνιστική, κυρίως όμως για τους τύπους. Σε πολλά σημεία βλέπαμε κόκκινες σημαίας με σφυροδρέπανο, οι οποίες όμως δεν ήταν πολύ μεγάλες, μάλλον σημαιάκια θα έλεγα ότι είναι. Προφανώς υπάρχει ιδιοκτησία όπως φαίνεται και οι άνθρωποι εργάζονται και αμείβονται ανάλογα με την εργασία τους και όχι με τις ανάγκες τους. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ζητιάνοι ή άστεγοι αλλά εμείς τις πρώτες μέρες μας δεν είδαμε κανέναν τέτοιο άνθρωπο. Αργότερα είδαμε κάτι λίγους στο Νότο. Και γενικώς δεν φαίνεται να τρελαίνονται για λεφτά. Ακόμα και στα μαγαζιά όταν κάνεις παζάρι το δέχονται, αλλά δεν ρεζιλεύονται κιόλας. Άμα δεν συμφωνήσεις σε αφήνουν να φύγεις χωρίς να σε παρακαλούν.