• Εκπομπή Travelstories ν.15 - Οινοποιεία στη Βουλγαρία - κλικ εδώ

Ηνωμένο Βασίλειο Όχι μιά.....αλλά έξι βραδιές στο Notting Hill !!

alexandra80

Member
Μηνύματα
278
Likes
1.307
Επόμενο Ταξίδι
Τσεχία
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού-Βολιβία-Άνδεις
Ζηλεύω πολύ να ξέρεις για τη διαμονή σου στο Μπαθ και για την επίσκεψή σου στο Stonehenge :lol:
Στον αρχικό σχεδιασμό του ταξιδιού (νόμιζα ότι οι μέρες σίγουρα με φτάνουν :bleh:) είχα εντάξει και εγώ μία ημερήσια εκδρομή στην περιοχή, αλλά όταν βάλαμε με τον γιο μου επί χάρτου όλες τις διαδρομές, τα μουσεία, την Tower Bridge και το Greenwich (spoiler για τη συνέχεια), το πρόγραμμα δεν έβγαινε με τίποτα, οπότε το αφήσαμε για επόμενη φορά.

Είμαι σίγουρη ότι ο γιος σου θα ενθουσιαστεί με τις γέφυρες και το London Eye, αν κάνετε την παραποτάμια διαδρομή. Σου προτείνω επίσης να επισκεφθείτε την Tower Bridge, για το γυάλινο πάτωμα που βλέπεις κάτω το ποτάμι, για τη θέα αλλά και για τον μηχανισμό λειτουργίας της.
Thanks again!
Γι αυτό θα "κλέψω" τις καλύτερες προτάσεις σου και σχεδιασμούς για ένα συντομότερο πρόγραμμα στο Λονδίνο!
 

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Παρασκευή 9 Μαρτίου


H μέρα ήταν συννεφιασμένη αλλά όχι ακόμα βροχερή.

Ξεκινήσαμε όπως κάθε πρωί τρώγοντας ένα καλό πρωινό στο ξενοδοχείο μας και βγήκαμε να πάρουμε το metro από τον σταθμό Notting Hill Gate, όπως κάνουμε κάθε μέρα.

Κατεβήκαμε στον σταθμό Marble Arch, για να ξεκινήσουμε τη βόλτα μας από την Oxford Street.

H Marble Arch είναι μία αψίδα από μάρμαρο του 19ου αιώνα, η οποία σχεδιάστηκε από τον John Nash το 1827, για να αποτελεί ακόμα μία είσοδο προς το παλάτι του Βuckingham.

Μετά τη διεύρυνση όμως του πάρκου Lane μεταφέρθηκε και σήμερα βρίσκεται κάπως απομονωμένη στη νησίδα κυκλοφορίας των οδών: Oxford St., Park Lane και Edgware Rd.

London (69).jpg


Η αψίδα βρίσκεται επίσης κοντά στο “Speaker΄s Corner” του Hyde Park, το αγαπημένο σημείο των επισκεπτών του πάρκου.

London (67).jpg


H “Γωνία του Ομιλητή” δημιουργήθηκε ως απάντηση στις ταραχές που ξέσπασαν όταν η αστυνομία διέλυσε μία πολιτική συγκέντρωση.
Αρκετοί ομιλητές έχουν παραβρεθεί στο συγκεκριμένο σημείο, ανάμεσά τους ο Vladimir Lenin, o George Orwell και ο Karl Marx.

London (68).jpg


Από την Marble Arch ξεκινήσαμε να περπατάμε την Oxford St., μία από τις πιο πολυσύχναστες οδούς όλης της χώρας, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα.

London (66).jpg


Κάθε χρόνο από το 1959 και μετά, τα Χριστούγεννα, ο δρόμος στολίζεται μεγαλοπρεπώς με χιλιάδες φωτάκια και στολίδια.
Αξίζει μία βόλτα σε αυτό τον δρόμο μόνο και μόνο για να δει κανείς τις εκκεντρικές βιτρίνες των καταστημάτων, αλλά και για να επισκεφθεί το πολύ γνωστό πολυκατάστημα Selfridges.

London (62).jpg



London (61).jpg


Η Oxford St. συναντιέται επίσης και με άλλους Λονδρέζικους πολύ γνωστούς δρόμους, όπως η New Bond St., ένας δρόμος με πανάκριβα καταστήματα μεγάλων οίκων.

Η New Bont Street αποτελεί σήμερα μία από τις πιο ακριβές και περιζήτητες τοποθεσίες, με πανάκριβα ακίνητα από τον 18ο αιώνα.

London (59).jpg



London (60).jpg


O δρόμος άρχισε να γίνεται δημοφιλής για αγορές πολυτελείας, από την αστική τάξη που ζούσε γύρω από το Mayfair. Η Bond St. έχει την υψηλότερη πυκνότητα καταστημάτων Haute Couture από οπουδήποτε στον κόσμο, προσελκύοντας φυσικά τους πλούσιους, τους διάσημους, αλλά και εμάς τους υπόλοιπους κοινούς ανθρώπους που θέλουμε να χαζέψουμε για λίγο, όλες αυτές τις απλησίαστες βιτρίνες .

Πάντως και εδώ συναντήσαμε έργα να βρίσκονται σε εξέλιξη, με σκαμμένα κομμάτια σε διάφορα σημεία του δρόμου.

Ξαναβγήκαμε στην Οxford St. συνεχίζοντας το περπάτημα προς Oxford Circus Station. Φυσικά ο δρόμος δεν έχει μόνο αμέτρητα καταστήματα ένδυσης, υπόδησης, αξεσουάρ, κοσμημάτων και άλλων παρόμοιων ειδών αλλά είναι γεμάτος και με fast food, εστιατόρια αλλά και κιόσκια με φυσικούς χυμούς και σάντουιτς.

London (65).jpg



London (58).jpg


Η κίνηση των αυτοκινήτων και των λεωφορείων είναι στην κυριολεξία ασταμάτητη.

Λίγα λόγια για την ιστορία του δρόμου:
O δρόμος ήταν αρχικά ένας ρωμαϊκός δρόμος.
Kατά τον μεσαίωνα ήταν γνωστός και με το όνομα Tyburn Road και ήταν διαβόητος γιατί μέσω αυτού, μεταφέρονταν οι φυλακισμένοι από τη φυλακή του Νewgate, προς δημόσια εκτέλεση.

Ως Oxford Road και στη συνέχεια Oxford Street, έγινε γνωστός τον 19ο αιώνα, οπότε άρχισε να αλλάζει και χαρακτήρα. Από έναν οικιστικό δρόμο μετατράπηκε σιγά σιγά σε εμπορικό, προσελκύοντας εμπόρους δρόμου αλλά και πορνεία.
Τα πρώτα πολυκαταστήματα εγκαινιάστηκαν στην οδό Oxford, στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο δρόμος υπέστη βαρύ βομβαρδισμό κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και αρκετά καταστήματα καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Φτάσαμε πλέον στον Oxford Circus Station, στρίψαμε στην οδό Regent

London (39).jpg


και στη συνέχεια στην οδό Great Marlborough St. και βρεθήκαμε έξω από το πολυκατάστημα Liberty, στο West End. Πωλεί πολυτελή προϊόντα, όπως γυναικεία, ανδρικά και παιδικά ενδύματα, καλλυντικά και αρώματα, κοσμήματα, οικιακά σκεύη, έπιπλα και άλλα.

London (74).jpg


Η εταιρεία ιδρύθηκε πριν από 143 χρόνια το 1875 και προσφέρει μέχρι σήμερα εκλεκτά και καινοτόμα προϊόντα εξυπηρετώντας ακόμα και τους πιο δύσκολους πελάτες.

Το υπέροχο κτίριο της οδού Great Marlborough χτίστηκε το 1924, από τα ξύλα δύο πλοίων: του HMS Impregnable και του HMS Hindustan.
Η πρόσοψη επί της Great Marlborougt είναι το ίδιο μήκος με το πλοίο Hindustan.

Μερικά δωμάτια του καταστήματος είχαν τζάκια, τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα, προκειμένου να δημιουργείται η αίσθηση ότι ο πελάτης βρίσκεται στο σπίτι του.

Περνώντας αυτήν την αψίδα στα πλάγια του Liberty

London (56).jpg



London (54).jpg


μπήκαμε πλέον στην ευρύτερη περιοχή του Soho και συγκεκριμένα στην Carnaby street.

London (53).jpg


Eδώ ήμασταν και το προηγούμενο βράδυ, βιώνοντας τη νυχτερινή ζωή και τον παλμό της πόλης.

Η ίδια ζωντάνια και κίνηση επικρατεί και τη μέρα, αφού εδώ υπάρχουν παντού εστιατόρια και καφέ καθώς και καταστήματα με ιδιαίτερα ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ.

London (85).jpg



London (83).jpg



London (81).jpg


Η οδός έχει μακρά ιστορία, αφού πιθανότατα δημιουργήθηκε το 1685 ενώ αργότερα εδώ αναπτύχθηκε μία αγορά.
Αυτή η περιοχή είναι αξιοσημείωτη για την επιδημία χολέρας του 1854.

Από τη δεκαετία του 1960 η Carnaby ήταν δημοφιλής στους οπαδούς του στυλ mod και hippie, με πολλές ανεξάρτητες μπουτίκ να πωλούν ρούχα ιδιαίτερων σχεδιαστών.

London (73).jpg


Διάσημα συγκροτήματα μεταξύ των οποίων και οι Rolling Stones εμφανίστηκαν στην περιοχή και δούλεψαν στο θρυλικό Marquee Club.

Τον Οκτώβριο του 1973 ο δρόμος πεζοδρομήθηκε και υπήρξε αύξηση ροών πεζών κατά 30%.
Στην οδό Kingly υπάρχει μία λιλιπούτεια τριώροφη κλειστή αγορά, με πολύ ωραία μαγαζιά για φαγητό και καφέ.

London (78).jpg



London (47).jpg


Σήμερα η Carnaby Street εξακολουθεί να διαθέτει έναν αριθμό μοναδικών και μοντέρνων καταστημάτων που προσφέρουν είδη και αντικείμενα που δεν βρίσκεις πουθενά αλλού στην πόλη.

Tο περπάτημα σε αυτόν τον δρόμο είναι άκρως απολαυστικό και τα μάτια σίγουρα δεν προλαβαίνουν να καταγράψουν, όλες αυτές τις ιδιαίτερες εικόνες, που ξεπροβάλλουν σε κάθε δρομάκι που στρίβεις και προχωράς.

London (48).jpg



London (46).jpg



London (45).jpg



London (43).jpg



London (44).jpg



London (49).jpg



London (55).jpg



London (50).jpg



London (52).jpg


Αξίζει να αφιερώσουμε ελάχιστο χρόνο ακόμα σε αυτό τον δρόμο και να δούμε τις παρακάτω φωτογραφίες από την εποχή του 1960-1970:

https://www.standard.co.uk/lifestyl...-swinging-sixties-and-seventies-a3263291.html

Αφού εξαντλήσαμε όλη την περιοχή ξαναβγήκαμε στην Regent St.,

London (41).jpg


περάσαμε από το Hamleys,

London (42).jpg


το παλαιότερο και μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης, αλλά εμείς δεν είχαμε χρόνο να διαθέσουμε τριγυρνώντας στους ορόφους του καταστήματος και έτσι προχωρήσαμε περνώντας στην απέναντι πλευρά του δρόμου, για να χαζέψουμε ένα ακόμη διάσημο κατάστημα, το Godiva, αφιερωμένο αποκλειστικά στη σοκολάτα.

London (40).jpg


Εδώ μπήκαμε και μέσα, θαυμάζοντας τις επιδέξια φτιαγμένες σοκολατένιες δημιουργίες, οι οποίες ήταν τοποθετημένες σε φίνα και καλόγουστα κουτάκια, μοιάζοντας με αληθινά κοσμήματα.

Στη συνέχεια καταλήξαμε στο Piccadilly Circus, για ακόμη μία φορά.

London (38).jpg


Ο ουρανός είχε σχεδόν σκοτεινιάσει και η βροχή ήταν προ των πυλών.
Ο κόσμος καθόταν στα σκαλάκια του θρυλικού αγάλματος, του φτερωτού Θεού Anteros.

Το άγαλμα της πλατείας δεν είναι στην πραγματικότητα ο Έρως αλλά ο δίδυμος αδελφός του. Το μνημείο του Shaftesbury, όπως είναι το όνομά του βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της πλατείας. Ανεγέρθη το 1892-1893, για να τιμήσει τα φιλανθρωπικά έργα του Λόρδου Anthony Ashley Cooper, ο οποίος ήταν διάσημος Βικτωριανός πολιτικός και φιλάνθρωπος.
Ήταν το πρώτο γλυπτό στον κόσμο που χυτεύτηκε σε αλουμίνιο και τοποθετήθηκε σε ένα χάλκινο σιντριβάνι.

London (37).jpg


Ο Λόρδος ήταν γνωστός για τις προσπάθειες που έκανε, ώστε να γίνουν μεταρρυθμίσεις στις πρακτικές παιδικής εργασίας, να βελτιωθεί η φροντίδα των “τρελών”, να σταματήσει η χρήση μικρών αγοριών ως καθαριστές καμινάδων, να σταματήσει το εμπόριο οπίου, αλλά και να βελτιωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα.

Μετά το θάνατό του ήταν τέτοια η δημοτικότητά του, ώστε ανατέθηκε στον γλύπτη Alfred Gilbert, να δημιουργήσει ένα κατάλληλο μνημείο για το Λόρδο.

Έτσι γεννήθηκε η κρήνη, η οποία ήταν δημόσια βρύση με τη μυθική μορφή ενός Θεού, ευρέως ως Έρως, ο Έλληνας Θεός της αγάπης.

London (36).jpg


Το άγαλμα όμως δεν απεικονίζει καθόλου τον Έρωτα αλλά τον δίδυμο αδελφό του, Αντέρο, τον Θεό της αγανακτισμένης αγάπης, ο οποίος είχε τη συνήθεια να τιμωρεί την αγάπη που δεν ανταποκρίνεται. Ο Αντέρος είναι δηλαδή ο Θεός της ανιδιοτελούς αγάπης, ο οποίος αντιπροσωπεύει την αντανακλαστική και ώριμη αγάπη, όπως εξήγησε ο καλλιτέχνης, ενώ ο Έρως είναι επιπόλαιος και τύραννος. Το μοντέλο ήταν ο δικός του 16χρονος βοηθός στο εργαστήριο.

Τα αποκαλυπτήρια έγιναν από τον Δούκα του Westminster και αμέσως υπήρξαν δημόσιες καταγγελίες, γιατί το γυμνό άγαλμα θεωρήθηκε υπερβολικά αισθησιακό και ακατάλληλο μνημείο για τον αξιοσέβαστο Λόρδο.
Το όνομα επίσης του αγάλματος υπήρξε αντικείμενο δημόσιας σύγχυσης και ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να μπερδεύει τους ανθρώπους.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου αφαιρέθηκε, για λόγους προστασίας και επανήλθε στη θέση του το 1947.

Καλλιτέχνες του δρόμου έδιναν αυτή την ώρα τη δική τους παράσταση,

London (35).jpg


ενώ λίγο πιο κάτω ο γλυκύτατος αυτός κύριος είχε γίνει η ατραξιόν όλης της πλατείας.

London (34).jpg


Στην πλατεία Leicester γινόταν πάλι το αδιαχώρητο.

London (33).jpg



London (32).jpg


ενώ εμείς μπήκαμε στην China Town για βόλτα, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι ακόμη δεν είχε ξεκινήσει η βροχή.

London (31).jpg


Περιπλανηθήκαμε μέρα αυτή τη φορά, στην πολύχρωμη αυτή συνοικία, μαζί με μεγάλο πλήθος κόσμου, μέχρι που κάποια στιγμή (όταν είχαμε ευτυχώς σχεδόν ολοκληρώσει τη βόλτα μας) ξεκίνησε και το ψιλόβροχο.

London (30).jpg



London (28).jpg



London (29).jpg


Άνοιξαν οι ομπρέλες, αλλά η βροχή δυνάμωνε, οπότε είχε έρθει η ώρα για ένα μικρό διάλειμμα.

Εκείνη τη στιγμή ήμασταν έξω από το Shake Shack, στην Leicester Square, οπότε δεν το πολυσκεφτήκαμε και μπουκάραμε μέσα. Δώσαμε την παραγγελία μας και όταν ετοιμάστηκε ανεβήκαμε στον επάνω όροφο.

Καθίσαμε αρκετή ώρα να ξεκουραστούμε, αλλά και με την ελπίδα να περάσει η μπόρα, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Όμως η βροχή επέμενε να πέφτει δυνατή.

Οπότε, τί είπαμε ότι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση?

Θα επισκεφθούμε κάποιο μουσείο φυσικά!

Αν δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή, πότε είναι?

Και αυτό το μουσείο είναι το Βρετανικό.

Δεν θα πάρουμε όμως συγκοινωνία για να πάμε! Όχι βέβαια!

Σιγά μην πτοηθούμε από λίγη βροχή!

Με τα πόδια θα πάμε, να απολαύσουμε το βροχερό Λονδίνο, τον γκρίζο ουρανό και στη διαδρομή μας, θα δούμε και την Soho Square, στην οποία δεν είχαμε φτάσει μέχρι τώρα.

Ακολουθήσαμε την Wardour St., μέχρι που συναντήσαμε την Shaftesbury Avenue.
Στη γωνία των δύο αυτών οδών βρίσκεται το Queen΄s Theatre, στο οποίο παίζεται το έργο, Les Miserables.

London (27).jpg


Περπατώντας στην Dean St. φτάσαμε στην πλατεία του Soho.

London (26).jpg


Πολύ όμορφη γειτονιά, με γοητευτικά κτίρια τριγύρω από την πλατεία.

London (25).jpg



London (24).jpg



London (23).jpg



London (22).jpg


Στο κέντρο της πλατείας είναι ένα μαύρο και άσπρο μικρό οκταγωνικό ξύλινο κιόσκι, που φτιάχτηκε για να κρύψει έναν υποσταθμό ηλεκτρικής ενέργειας, της Charing Cross Electricity Company.

London (21).jpg


Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο χώρος κάτω από την καλύβα ανέλαβε τον ρόλο του καταφυγίου, το οποίο μπορούσε να χωρέσει 150-200 άτομα.

Οι αρχικοί κάτοικοι της γύρω περιοχής ήταν σημαντικοί ιδιοκτήτες γης και έμποροι, οπότε έτσι εξηγούνται όλα αυτά τα όμορφα αρχοντικά οικοδομήματα που πλαισιώνουν την πλατεία.

Παράλληλη της Dean St.,(στα ανατολικά) είναι και η Ελληνική οδός, Greek Street, η οποία “ακουμπά” στην Soho Square και τελειώνει στην Shaftesbury Avenue.
Πιθανότατα η ονομασία προέρχεται από μία αποικία εμπόρων από την Ελλάδα.

Αν δεν έβρεχε, θα μου άρεσε να μείνω για περισσότερη ώρα στην πλατεία και να εξερευνήσω καλύτερα τη γύρω περιοχή, αλλά τώρα έπρεπε να συνεχίσουμε την πορεία μας προς το Βρετανικό Mουσείο, το οποίο απείχε μόλις 10 λεπτά από την πλατεία Soho.

Ακολουθώντας την Great Russell St. φτάσαμε έξω από το κτίριο που στεγάζει το Βρετανικό Mουσείο και το οποίο είναι χαρακτηριστικό δείγμα Ελληνικής Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, με 44 στήλες Ιωνικού ρυθμού, ύψους 45 μέτρων.

London (3).jpg


Περάσαμε γρήγορα τον έλεγχο, αφού ο κόσμος ήταν λιγοστός εκείνη την ώρα και βρεθήκαμε στην εσωτερική αυλή του Μουσείου, χαζεύοντας την εντυπωσιακή οροφή του κτιρίου, η οποία είναι κατασκευασμένη από γυαλί και ατσάλι και το καθιστά τη μεγαλύτερη καλυμμένη δημόσια πλατεία της Ευρώπης, δημιουργώντας περισσότερο φωτεινό χώρο για τα εκθέματα.

London (17).jpg



London (18).jpg


Πριν προχωρήσουμε στις αίθουσες καθίσαμε να πάρουμε μία ανάσα στα παγκάκια που υπάρχουν κατά μήκος της εσωτερικής αυτής αυλής και άνοιξα τις σημειώσεις μου, για να ξαναδιαβάσω και να θυμηθώ την ιστορία του Μουσείου.

London (7).jpg



London (16).jpg


Οι συλλογές του, οι οποίες αριθμούν περισσότερα από 7 εκατομμύρια αντικείμενα είναι από τις μεγαλύτερες και πιο περιεκτικές στον κόσμο και προέρχονται από όλες τις Ηπείρους, απεικονίζοντας και καταγράφοντας την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, από την απαρχή του έως και σήμερα.

Ιδρύθηκε το 1753 και άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό στις 15 Ιανουαρίου 1759, 17 δηλαδή χρόνια πριν την διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.

Από την αρχή χορηγήθηκε ελεύθερη είσοδος για όλα τα “φιλομαθή και περίεργα άτομα”.

Έτσι οι αριθμοί των επισκεπτών αυξήθηκαν, από 5.000 το χρόνο τον 16ο αιώνα, σε σχεδόν 6,5 εκατομμύρια σήμερα.
Το μουσείο είχε τη δική του στάση metro επί 30 χρόνια.

Μind the gap, ακουγόταν από το 1900, όταν άνοιξε ο σταθμός του υπόγειου σιδηρόδρομου του Λονδίνου, στη στάση Βρετανικό Μουσείο.
Ο σταθμός έκλεισε το 1930, όταν κατασκευάστηκε ο νέος σταθμός Holborn.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το Μουσείο φωτιζόταν από το φυσικό φως της ημέρας.
Τα κεριά, οι λάμπες πετρελαίου και οι γκαζόλαμπες, δεν ήταν λύση φωτισμού από τον φόβο της πυρκαγιάς και έτσι το Μουσείο αναγκαζόταν να κλείνει πολλές φορές νωρίς τις πόρτες τον χειμώνα, λόγω ελλιπούς φωτισμού.

Αυτός ήταν και ο λόγος που το Μουσείο ήταν από τα πρώτα δημόσια κτίρια που ηλεκτροδοτήθηκαν το 1879.

London (20).jpg


Οι αίθουσες εκκενώθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο σχεδιασμός για την εκκένωση των θησαυρών του Βρετανικού Μουσείου ξεκίνησε πολύ νωρίς, ήδη από το 1933 και για το σκοπό αυτό σχεδιάστηκε ένα υπόγειο τούνελ, στο Aberystwyth.

Στις 23 Αυγούστου 1939 δόθηκε εντολή από το Υπουργείο Εσωτερικών, για την εκκένωση των θησαυρών. Τα πιο βαριά γλυπτά που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν φιλοξενήθηκαν σε έναν υπόγειο γειτονικό σταθμό του metro, στο Aldwych.

Ωστόσο δεν έγινε δυνατόν να αποφευχθούν οι απώλειες, όταν το Μουσείο δέχτηκε σφοδρό βομβαρδισμό, μεταξύ Σεπτεμβρίου 1940 και Μαΐου 1941, χάθηκαν πάνω από 250.000 βιβλία που καταστράφηκαν από τις πυροσβεστικές αντλίες και το νερό, κατά το σβήσιμο της πυρκαγιάς.

Πηγή: Athens Voice, Μαρία Τσοσκούνογλου

Η επέκτασή του κατά τους επόμενους δυόμιση αιώνες ήταν κυρίως αποτέλεσμα της επεκτεινόμενης Βρετανικής αποικιοκρατίας και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών παραρτημάτων, με πρώτο το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.

Το Μουσείο χωρίζεται στα τμήματα: αρχαίας Αιγύπτου και Σουδάν, Ελλάδας και Ρώμης, Μέσης Ανατολής, Προϊστορίας και Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής, Ωκεανίας και Αμερικής και πολλά άλλα τα οποία απαιτούν κουράγιο, υπομονή και μεγάλη άνεση χρόνου για να δει κάποιος έναν ικανοποιητικό αριθμό από όλα αυτά.

Ανάμεσα στα εκθέματα βρίσκονται και τα πολυσυζητημένα γλυπτά του Παρθενώνα, τα οποία αφαίρεσε ο Λόρδος Έλγιν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

London (19).jpg


Αποφασίσαμε να δούμε τα τμήματα Ελλάδας και Ρώμης και αρχαίας Αιγύπτου.

Ξεκινήσαμε από μία αίθουσα στο ισόγειο, στην είσοδο της οποίας έγραφε: στήλη της Ροζέττας, αλλά εδώ υπάρχει το αντίγραφο

London (15).jpg


οπότε κάναμε ένα γρήγορο πέρασμα από αυτήν την αίθουσα και ανεβήκαμε στον επάνω όροφο, για να ξεκινήσουμε να βλέπουμε τα εκθέματα.

Η αυθεντική στήλη της Ροζέττας.

London (14).jpg


Η Στήλη της Ροζέττας είναι μια πέτρινη πλάκα από γρανοδιορίτη (και όχι από βασάλτη ή γρανίτη όπως συχνά αναφέρεται λανθασμένα), που προέρχεται από τον ναό του Πτολεμαίου Ε΄ του Επιφανούς.

Χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και φέρει μια εγχάρακτη επιγραφή σε δύο γλώσσες: (Αιγυπτιακή και Ελληνική) και τρία συστήματα γραφήςερογλυφικά, Δημώδη Αιγυπτιακή, Ελληνική). Το Ελληνικό μέρος της στήλης αρχίζει ως εξής: « Βασιλεύοντος του νέου και παραλαβόντος την βασιλείαν παρά του πατρός... ».

Το όνομά της προέρχεται από την πόλη Rachid (που εκγαλλίστηκε σε Rosette), της Κάτω Αιγύπτου, στο βορειοδυτικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Βορειότερα της πόλης, γύρω από το οχυρό Φορ Ζυλιέν (Fort Jullien), ο Γάλλος αξιωματικός Πιέρ Φρανσουά Ξαβιέ Μπουσάρ (Pierre-François-Xavier Bouchard), που υπηρετούσε στο στράτευμα του Ναπολέοντα Α΄, ανακάλυψε τη στήλη τελείως τυχαία το 1799. Μελετώντας την όμως κατάλαβε την αξία της, καθώς έως τότε κανείς δεν είχε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Η ανακάλυψη της τρίγλωσσης στήλης αποδείχθηκε θεμελιώδους σημασίας. Ο σπουδαίος Γάλλος μελετητής Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (1790-1832) (Jean-François Champollion), από τους πιο διακεκριμένους γλωσσολόγους της εποχής, κατάφερε, με βάση τα ονόματα των βασιλέων Πτολεμαίου και Αρσινόης που αναφέρονται στην στήλη, να βρει το κλειδί για να αποκρυπτογραφήσει τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Αυτή η ανεκτίμητης αξίας ανακάλυψη ήταν καθοριστική για την εξέλιξη της επιστήμης της Αιγυπτιολογίας. Το σύστημα που χρησιμοποίησε ο Σαμπολιόν για να αποκρυπτογραφήσει το κείμενο της στήλης, η οποία φυλάσσεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, αποτελεί σημαντικό οδηγό για όσους ενδιαφέρονται για τη μελέτη των αρχαίων συστημάτων γραφής.

Πηγή: Wikipedia

Η αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα.

London (12).jpg



London (9).jpg


Ο Έλγιν, εξασφαλίζοντας φιρμάνι από τον Σουλτάνο έκανε ότι ήθελε στον Ιερό βράχο.
Με πυρετώδεις ρυθμούς, από το 1801 μέχρι και το 1804, μαζί με το συνεργείο του αφαίρεσαν 56 λίθους της ζωφόρου, 19 αετωματικές μορφές και 15 μετόπες.
Ο συνολικός αριθμός φέρεται να έφτανε τα 253 ανάγλυφα και αγάλματα.

Για να τα μεταφέρει χρησιμοποίησε πλοίο του Βρετανικού ναυτικού και χρειάστηκαν 17 αποστολές.
Επιχείρησε να πουλήσει τα αρχαία στο Βρετανικό κράτος, ζητώντας 75 χιλιάδες λίρες.
Η Βουλή των Κοινοτήτων, με ψήφους 82 υπέρ και 30 κατά αποφάσισε την αγορά των αρχαιοτήτων έναντι 35 χιλιάδων λιρών.

Από το 1816 τα τοποθέτησε στο Βρετανικό Μουσείο.

London (10).jpg



London (11).jpg


Ανακατασκευή της πρόσοψης του μνημείου των Νηρηίδων

London (13).jpg


Η ληστεία του Λόρδου ήταν πρωτοφανής, ενώ οι φθορές που προκάλεσε στον ναό του Παρθενώνα ήταν μεγαλύτερες από εκείνες που προκάλεσε το πυροβολικό των Βενετών.

Ο φιλέλληνας Λόρδος Βύρων κατέκρινε ανοιχτά τις πράξεις του Έλγιν και μάλιστα έγραψε το ποίημα: “Η κατάρα της Αθήνας”.

Πηγή: e-daily.gr

Συνεχίσαμε με το τμήμα της αρχαίας Αιγύπτου μία από τις μεγαλύτερες συλλογές Aιγυπτιακών αρχαιοτήτων στον κόσμο.

London (8).jpg


Eντυπωσιακές οι μoύμιες του 3.400 π.Χ.

London (5).jpg



London (4).jpg



London (6).jpg


http://www.britishmuseum.org/

Όταν βγήκαμε από το Μουσείο η βροχή δεν είχε σταματήσει.
Από το σταθμό του Holborn πήραμε το metro και επιστρέψαμε στο Notting Hill, στο ξενοδοχείο μας για λίγη ξεκούραση.
Το πρόγραμμα της ημέρας είχε ολοκληρωθεί και η βροχή μας εμπόδιζε να κάνουμε κάτι επιπλέον για σήμερα.

Κατά τις 21:00 πεινάσαμε και μας ήρθε μία όρεξη για Fish & Chips.

Πήραμε πληροφορίες από φίλη του γιου μας, μόνιμη κάτοικο του Notting Hill, ότι το εστιατόριο Hobson΄s Fish and Chips διαθέτει αξιοπρεπές φαγητό και είπαμε να ξεκινήσουμε για εκεί.

https://www.tripadvisor.com.gr/Rest...views-Hobson_s_Fish_Chips-London_England.html

Η βροχή εξακολουθούσε να πέφτει.

Aκολουθήσαμε την Moscow Rd.,τον δρόμο του καταλύματός μας και στρίψαμε στη γνωστή γωνία με την Queensway, όπου βρίσκεται το Santorini Restaurant, για το οποίο σας μίλησα στο προηγούμενο κεφάλαιο.
Τώρα το μαγαζί ήταν ανοιχτό και γεμάτο με κόσμο.

Προχωρώντας στην Queensway για λίγα ακόμη λεπτά, φτάσαμε στο Hobson΄s.
Επιλέξαμε fish and chips και ψητό σολωμό.
Δεν ξετρελαθήκαμε με το φαγητό αλλά ήταν αρκετά ικανοποιητικό.

London (71).jpg



London (72).jpg


Στην επιστροφή κάναμε και τα ψώνια μας από ένα συνοικιακό mini-market και έτσι έκλεισε και αυτή η μέρα.
 
Last edited:

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Σάββατο 10 Μαρτίου


Πήραμε όπως κάθε μέρα το πρωινό μας και κατά τις 10:00 ξεκινήσαμε για τη σημερινή μας περιπλάνηση.

Πρώτος σταθμός το Covent Garden, η άκρως ιστορική αλλά και τουριστική πλατεία-αγορά της πρωτεύουσας.
Η Λονδρέζικη αυτή γειτονιά λειτούργησε επί τρεις και πλέον αιώνες, ως η μεγαλύτερη αγορά φρούτων και λαχανικών της Βρετανικής πρωτεύουσας, μέχρι το 1974, όταν πλέον μεταφέρθηκε σε άλλο σημείο της πόλης.

Strad (40).jpg


Κατεβήκαμε στον σταθμό Covent Garden φυσικά και χρησιμοποιήσαμε το ασανσέρ για την έξοδό μας.

Τώρα η αγορά αποτελεί ένα ζωντανό μέρος, γεμάτο υπαίθρια μαγαζιά, καλλιτέχνες του δρόμου, οι οποίοι ξεκινούν από νωρίς το πρωί, να δίνουν τις παραστάσεις τους, είτε έξω, είτε μέσα στην αγορά και πολλά άλλα ενδιαφέροντα μέρη τριγύρω για να επισκεφτεί κανείς.

Strad (41).jpg


Στο κέντρο βρίσκεται μία μικρή αγορά με αντίκες και διάφορα είδη χειροτεχνίας, η Apple Market.

Strad (47).jpg



Strad (42).jpg


Στον κάτω όροφο υπάρχουν πολλά καφέ και εστιατόρια ενώ καλλιτέχνες παίζοντας μουσική διασκεδάζουν τους θαμώνες των μαγαζιών.

Strad (46).jpg


Είναι ένα πολύ όμορφο και ζωντανό κομμάτι της πόλης, στο οποίο συναντήσαμε πραγματική κοσμοπλημμύρα, που σίγουρα αξίζει κάποιος να το εξερευνήσει και να περάσει λίγες χαλαρές ώρες εδώ, σε κάποιο εστιατόριο ή καφέ.

Strad (48).jpg


Καθίσαμε και εμείς σε ένα καφέ, έξω στο δρόμο, απέναντι από την Jubilee Market, απολαμβάνοντας την κίνηση και τη ζωντάνια της περιοχής.

Μετά από λίγη ώρα τρωγόμουνα, δεν μπορούσα να βρω ησυχία. Άφησα λοιπόν στο καφέ τους συνταξιδιώτες μου και σηκώθηκα για μιά πιο ενδελεχή εξερεύνηση της αγοράς.

Η St. Paul΄s Church, Αγγλικανική εκκλησία, η οποία φιλοτεχνήθηκε το 1633, γνωστή ως “The actor΄s Church”, καθώς εδώ προσεύχονταν αρκετοί ηθοποιοί μεταξύ των οποίων, ο Charlie Chaplin και η Vivian Leigh.

Strad (43).jpg


H Jubilee Market, με ένα σωρό πάγκους, γεμάτους με ό,τι αντικείμενο μπορεί να βάλει ο νους σου, από παλιές φωτογραφικές μηχανές και τηλέφωνα, μέχρι πίνακες ζωγαφικής, χειροτεχνίες, ρούχα, κοσμήματα και ένα σωρό άλλα απίστευτα αντικείμενα.

Strad (44).jpg


Το London Transport Museum.

Strad (45).jpg


Επέστρεψα στο καφέ ξεσηκώνοντας και τους υπόλοιπους!
Στη συνέχεια θα εξερευνήσουμε όλη τη γειτονιά του Strad και του City.

Περάσαμε έξω από το θέατρο Royal Drury Lane

Strad (38).jpg



Strad (39).jpg


συνεχίσαμε συναντώντας, το Saint Clement Danes School στην Drury Ln.,

Strad (37).jpg


μία φοβερή γειτονιά με κτίρια φτιαγμένα με το κόκκινο χαρακτηριστικό τουβλάκι και σιδερένιες εξωτερικές σκάλες, όπως βλέπουμε σε ταινίες στον κινηματογράφο.

Strad (36).jpg



Strad (35).jpg


Στη γωνία, Drury Lane και Strad Underpass είδαμε το Aldwych Theatre,

Strad (34).jpg


το ξενοδοχείο Waldorf

Strad (33).jpg


και αμέσως μετά το θέατρο Novello, στο οποίο είχαμε παρακολουθήσει την παράσταση Mamma Mia, την πρώτη μας βραδιά στο Λονδίνο.

Strad (32).jpg


Επόμενο διάσημο θέατρο που συναντήσαμε στη διαδρομή μας το Lyceum Theatre, στο οποίο παίζεται η παράσταση Lion΄s King.

Strad (31).jpg


Στο σημείο αυτό περάσαμε απέναντι, στην οδό Strad, για να βρεθούμε έξω από το Savoy Court, το μοναδικό σημείο στο Λονδίνο, όπου τα αυτοκίνητα επιτρέπεται να κινούνται στη δεξιά πλευρά του δρόμου.

Strad (30).jpg


Aυτό το γεγονός επέτρεπε, σε όσους πήγαιναν στο θέατρο, να κατέβουν από το όχημά τους και να μπουν κατ΄ευθείαν στο Savoy Theatre.

Strad (29).jpg


Έξω από το Savoy ξεκινάμε ουσιαστικά την εξερεύνηση της Strad, μίας πολύ σημαντικής οδού στο Westminster, η οποία στη συνέχειά της γίνεται Fleet Street, όταν μπαίνει στο City.

Το όνομα Strad προέρχεται από το παλιό Αγγλικό “Strond”, που σήμαινε “την άκρη του ποταμού”, καθώς ιστορικά ο δρόμος έτρεξε δίπλα στη βόρεια όχθη του ποταμού Τάμεση.

Ο δρόμος ήταν δημοφιλής στις Βρετανικές ανώτερες τάξεις, με πολλά ιστορικά αρχοντικά να χτίζονται μεταξύ του Strad και του ποταμού.
Αρκετοί συγγραφείς, ποιητές και φιλόσοφοι έζησαν στην περιοχή, όπως ο Charles Dickens, ο Ralph Waldo Emerson αλλά και η Virginia Woolf.

Ο δρόμος είναι ο κύριος σύνδεσμος μεταξύ του Westminster και του City και σηματοδοτεί το νότιο όριο της συνοικίας Covent Garden.

Mετά από ελάχιστα λεπτά συναντάμε στα δεξιά μας, ένα τεράστιο νεοκλασικό κτίριο, το Somerset House, το οποίο υπήρξε κατοικία για Βασίλισσες κατά τον 16ο και 17ο αιώνα.

Strad (27).jpg


Από την αυλή του κτιρίου υπάρχει καταπληκτική θέα στο ποτάμι.

Strad (26).jpg


Στα μέσα του 18ου αιώνα, το Λονδίνο είχε ανάγκη από μεγάλα δημόσια κτίρια. Έτσι το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα νόμο, με σκοπό την ίδρυση δημόσιων γραφείων στο Somerset House.
Ο κατάλογος δημόσιων γραφείων που αναφέρονταν στο νόμο περιελάμβανε: “το γραφείο αλατιού”, “το γραφείο σφραγίδων”, “το φορολογικό γραφείο”, “το γραφείο Ναυτικού”, “το γραφείο λαχειοφόρων αγορών” και άλλα.

Strad (28).jpg


Tον 19ο αιώνα ανεγέρθη το King's College of London, ενώ η συνεχής αυξανόμενη ζήτηση χώρου οδήγησε σε ένα τελευταίο βήμα, όπου η Δυτική άκρη του χώρου καταλήφθηκε από μία σειρά σπιτιών που χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες για αξιωματούχους.

Τον 20ο αιώνα, το κτίριο δοκιμάστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, όταν 16 δωμάτια και η όμορφη στρογγυλή εσωτερική σκάλα καταστράφηκαν ολοσχερώς στη νότια πτέρυγα, ενώ άλλα 27 δωμάτια
“τραυματίστηκαν” στη δυτική πτέρυγα.

Strad (25).jpg


Μόλις τη δεκαετία του 1950 η ζημιά στη νότια πτέρυγα επισκευάστηκε, καθώς το έργο απαιτούσε ειδικευμένους μαστόρους, των οποίων οι υπηρεσίες ήταν δύσκολο να βρεθούν, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

Στα τέλη του 20ου αιώνα, το κτίριο έγινε κέντρο για εικαστικές τέχνες και εκθέσεις.
Η κεντρική αυλή χρησιμοποιείται ως χώρος συναυλιών το καλοκαίρι, ενώ τους πρώτους μήνες του χειμώνα φιλοξενεί ένα δημοφιλές παγοδρόμιο.

Strad (24).jpg



Strad (53).jpg


Το Somerset House είναι επίσης δημοφιλής τοποθεσία για κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ ο εξωτερικός χώρος έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορες ταινίες όπως, 2 ταινίες James Bond, στην ταινία Sherlock Holmes, σε ταινία του Tim Burton και πολλές άλλες.

Aμέσως μετά το Somerset House υπάρχει μία νησίδα στη μέση του δρόμου, πάνω στην οποία υψώνεται η Παριζιάνικη Εκκλησία, St. Mary-le-Strad,

Strad (23).jpg


και αμέσως μετά, πάνω σε μία μεγαλύτερη νησίδα, μία άλλη Αγγλικανική Εκκλησία, η St. Clement Danes, ορθώνεται μεγαλόπρεπα έξω από τα Βασιλικά Δικαστήρια.

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς την σχέση Δανών και την προέλευση της Εκκλησίας. Eπικρατέστερη είναι η θεωρία, ότι τον 9ο αιώνα, οι Δανοί αποίκισαν το χωριό Aldwych που βρισκόταν στο ποτάμι, μεταξύ της πόλης του Λονδίνου και της μελλοντικής τοποθεσίας Westminster.

Οι Δανοί ίδρυσαν μία Εκκλησία και έτσι προκύπτει το όνομα Clement Danes, η οποία ήταν αφιερωμένη στον προστάτη των ναυτικών.

Στο πέρασμα των αιώνων, η Εκκλησία ανακατασκευάστηκε πολλές φορές, βάζοντας πάλι το χεράκι του ο Christopher Wren, για να υποστεί σημαντικές ζημιές από τους Γερμανικούς βομβαρδισμούς το 1941.

Strad (22).jpg


Tα εξωτερικά τοιχώματα, ο πύργος και το καμπαναριό επέζησαν από τον βομβαρδισμό, αλλά το εσωτερικό εξουδετερώθηκε από τη φωτιά.
Ως αποτέλεσμα, 10 καμπάνες της Εκκλησίας έπεσαν στο έδαφος.
Μετά την έκκληση της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας για κεφάλαια, η Εκκλησία αποκαταστάθηκε πλήρως και έγινε η κεντρική Εκκλησία της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Συχνά διοργανώνονται εκδηλώσεις για να τιμήσουν τις υπηρεσίες της RAF και των συνδεδεμένων οργανισμών της.
Υπάρχουν χαρακτηριστικά, μέσα και έξω από το κτίριο, που μνημονεύουν ανθρώπους και μονάδες της RAF.

Έξω από την Εκκλησία στέκονται αγάλματα δύο ηγετών της RAF, κατά τη διάρκεια των πολέμων.

Του Arthur “Bomber’ Harris

Strad (21).jpg


και του Hugh Dowding.

Strad (20).jpg


Βρισκόμαστε πλέον σε ένα από τα ωραιότερα, κατά τη γνώμη μου, σημεία του Strad,

Strad (52).jpg


στο Royal Courts of Justice, ένα τεράστιο, επιβλητικό, γκρίζο, πέτρινο οικοδόμημα σε Βικτωριανό Γοτθικό στυλ, που χτίστηκε το 1870 και εγκαινιάστηκε από τη Βασίλισσα Βικτωρία.

Strad (51).jpg


Στεγάζει το Ανώτατο Δικαστήριο και το Εφετείο της Αγγλίας και της Ουαλίας, ένα από τα μεγαλύτερα Δικαστήρια στην Ευρώπη.

Το κτίριο περιλαμβάνει πολλούς πύργους και περισσότερα από 1.000 δωμάτια, με περίτεχνα έπιπλα και διακοσμητικά.
Τα Δικαστήρια χρειάστηκαν περισσότερα από 8 χρόνια για να ολοκληρωθούν, κατά τη δεκαετία του 1870 και αυτό οφειλόταν κυρίως στο γεγονός, ότι οι μαστόροι των κτιρίων έκαναν απεργία κατά το ήμισυ της διαδικασίας κατασκευής.

Εδώ μπορούν και επισκέπτες να παρακολουθήσουν τις δικαστικές υποθέσεις και να δουν τους δικηγόρους να φορούν αυτές τις ιδιαίτερες και ίσως αστείες περούκες που βλέπουμε στις ταινίες.
Τα Βασιλικά Δικαστήρια ασχολούνται μόνο με πολιτικά ζητήματα και η πλειονότητα των περιπτώσεων αφορούν θέματα όπως, οικονομικές ή οικογενειακές διαφορές, καθώς και ακροάσεις για άσυλο ή απέλαση.

Strad (4).jpg


Απέναντι από τα Δικαστήρια βρίσκεται ένα γλυκούλικο καφέ, το Soho, στο οποίο κάναμε τη δεύτερη στάση μας, για ξεκούραση, σάντουιτς, γλυκά και καφέ.

Strad (50).jpg


Δίπλα στο Soho καφέ στέκεται και αυτό το πολύ όμορφο κτίριο που είναι Pub-Restaurant.

Strad (3).jpg


Έξω από το Δικαστήριο υπάρχει ακόμα μία νησίδα πάνω στην οποία στέκεται το Temple Bar Memorial.

Αρχικά εδώ υπήρχε μπαρόκ θολωτή πύλη τον 17ο αιώνα, που σχεδιάστηκε από τον Christopher Wren, διατηρήθηκε μέχρι το 1878 και αποτελούσε την τελετουργική είσοδο στο City από το Westminster.

Η αψίδα αυτή, όπως θα δούμε στη συνέχεια της ιστορίας έχει μεταφερθεί δίπλα στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, στην πλατεία Paternoster.

Strad (2).jpg


Μετά την κατεδάφιση (αποσυναρμολόγηση πιο σωστά) της πύλης του Wren, ο Horace Jones, αρχιτέκτονας και επιθεωρητής του Δήμου του Λονδίνου σχεδίασε ένα μνημείο, το οποίο αποκαλύφθηκε το 1880.

Στέκεται μπροστά από τα Βασιλικά Δικαστήρια σε περίτεχνο βάθρο, νεοαναγεννησιακού στυλ και χρησιμεύει ως βάση για ένα γλυπτό, που ονομάζεται Griffin.
Στην πραγματικότητα είναι ένας δράκος, το σύμβολο του City.

Strad (92).jpg


Από αυτό το σημείο και μετά η Strad ονομάζεται Fleet Street.

Εμείς όμως δεν θα προχωρήσουμε ακόμα προς την Fleet street, αλλά θα κάνουμε λίγα βήματα προς τα πίσω, γιατί από τον περίβολο της Εκκλησίας Clement Danes ξεκινά η Essex Street

Strad (91).jpg


και θα την ακολουθήσουμε, για να εξερευνήσουμε την περιοχή Temple, μία από τις κύριες νομικές περιοχές της πρωτεύουσας και αξιοσημείωτο κέντρο του Aγγλικού Δικαίου, τόσο ιστορικά, όσο και στη σημερινή εποχή.

H περιοχή αποτελείται από το Inner Temple και το Middle Temple, τα οποία είναι δύο από τα τέσσερα Πανεπιστημιακά Δικαστήρια και λειτουργούν ως τοπικές αρχές του City of London Corporation.
H περιοχή έχει επίσης πολλά δικηγορικά γραφεία, γραφεία συμβούλων και διάφορους νομικούς φορείς.

Αυτά τα Πανεπιστήμια ιδρύθηκαν στα μέσα του 14ου αιώνα.
Η περιοχή κάποτε ανήκε στους Ναΐτες Ιππότες για πάνω από 150 χρόνια.
Οι Ιππότες εξαπλώθηκαν στη γύρω περιοχή χτίζοντας διάφορα μοναστήρια, τα σημερινά Inner και Middle Temple.

H επέκταση αυτή, αλλά και η απόκτηση πολλών κτημάτων και τεράστιων εσόδων έκανε επιτακτική την ανάγκη παροχής υπηρεσιών δικηγόρων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.
Οι Ιππότες μίσθωναν αίθουσες σε δικηγόρους, οι οποίοι έτσι παρέμειναν στην περιοχή και μετά τη διάλυση των Ιπποτών.

Περνώντας την πύλη της Essex St. και κατεβαίνοντας μερικά σκαλάκια

Strad (90).jpg


βγήκαμε στη λεωφόρο Victoria Embankment, δίπλα στο ποτάμι και στρίψαμε αριστερά. Περπατώντας στην αριστερή πλευρά του πεζοδρομίου συναντούσαμε το ένα μετά το άλλο τα επιβλητικά κτίρια και τους κήπους τους.

Πρώτο κτίριο το Middle Temple, προφυλαγμένο πίσω από τεράστιους σιδερένιους φράχτες με τα αντίστοιχα οικόσημα στις πύλες εισόδου.

Strad (89).jpg



Strad (88).jpg


Στη συνέχεια το Inner Temple και οι κήποι του

Strad (87).jpg



Strad (86).jpg


Άλλος ένας δράκος που σηματοδοτεί την είσοδο στο City

Strad (93).jpg


ενώ έχουμε θέα στην απέναντι πλευρά του ποταμού και στον OXO Tower.

Strad (19).jpg


Το υπέροχο αυτό κτίριο είναι το Hamilton House, με 12 αίθουσες συσκέψεων, συμπεριλαμβανομένης και μιας μεγάλης αίθουσας συνεδρίων, ιδανικό περιβάλλον για εταιρικές και ιδιωτικές εκδηλώσεις.

Strad (17).jpg


Στρίψαμε αριστερά στην Temple Avenue

Strad (85).jpg



Strad (16).jpg



Strad (14).jpg



Strad (15).jpg


και περιπλανηθήκαμε για κάμποση ώρα σε στενά δρομάκια με υπέροχα Βικτωριανά κτίρια της περιοχής του Temple.

Strad (83).jpg



Strad (81).jpg



Strad (80).jpg



Strad (82).jpg



Strad (1).jpg


Δεν καταφέραμε όμως να βρούμε το δρόμο που οδηγεί στην είσοδο του ναού Temple, τον οποίο ήθελα πάρα πολύ να επισκεφθώ και εσωτερικά, αφού είναι μία Εκκλησία του 12ου αιώνα, που χτίστηκε από τους Ναΐτες Ιππότες, ως το αρχηγείο τους.

Μάλλον η πρόσβαση θα ήταν κλειστή, λόγω Σαββάτου ή απορροφηθήκαμε από τις υπέροχες εικόνες και τα επιβλητικά κτίρια της περιοχής και ξεχαστήκαμε.

Πάντως αξίζουν λίγα λόγια για την ιστορία του ναού:

Είναι διάσημη για το στρογγυλό της σχήμα και για τα πέτρινα ομοιώματα, του 13ου και 14ου αιώνα, που βρίσκονται στο εσωτερικό της.
Ο ναός χρησίμευε επίσης ως πρώιμη Τράπεζα καταθέσεων, χωρίς να μπορεί το Στέμμα να πάρει τα χρήματα των ευγενών, που τα είχαν εμπιστευτεί στο χώρο αυτό.

Σήμερα η εκκλησία ασκεί τακτικές εκκλησιαστικές υπηρεσίες και πραγματοποιεί γάμους αλλά μόνο για μέλη των Inner και Middle ναών.

Η εκκλησία διέφυγε από τη ζημιά στη μεγάλη φωτιά του 1666.
Παρ΄όλα αυτά ανακαινίστηκε από τον Wren, αλλά δεν κατάφερε να γλιτώσει από τους βομβαρδισμούς του B΄Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι κατέστρεψαν τη στέγη της στρογγυλής Εκκλησίας και φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα στο ναό και στο ξωκκλήσι.
Αποκαταστάθηκε όμως πλήρως.

4396865856_16e294a9d9_b.jpg



Temple_Church,_Temple,_London_EC4_(2).jpeg



p1010729.jpg



temple-church-effegies.jpg

Οι τέσσερις φωτογραφίες του ναού είναι από το Internet.

http://www.templechurch.com/

Βγήκαμε ξανά στην Fleet Street έξω από τα κτίρια, της Goldman Sachs International

Strad (6).jpg


και της Daily Express.

Strad (78).jpg


Είμαστε πλέον στο City of London, την περιοχή του κεντρικού Λονδίνου, η οποία μολονότι κατά τον μεσαίωνα συνιστούσε ολόκληρο σχεδόν το Λονδίνο, στις μέρες μας αποτελεί ένα μόνο μέρος της Μητρόπολης.

Τα σύνορά του έχουν διατηρηθεί αμετάβλητα σχεδόν από συστάσεώς του.

Η τοπική αρχή για το City, η City of London Corporation αποτελεί εξαίρεση στο Ηνωμένο Βασίλειο, απολαμβάνοντας μοναδικές αρμοδιότητες για Βρετανική αρχή τοπικής αυτοδιοίκησης.

Έτσι, για παράδειγμα έχει τη δική της Αστυνομική δύναμη, την αστυνομία του City of London.

Strad (57).jpg


Επιπλέον, κάποιες από τις ευθύνες της εκτείνονται και πέραν των ορίων της πόλης.
Η Εταιρεία διευθύνεται από τον Λόρδο Δήμαρχο του City, αξίωμα εντελώς διαφορετικό από αυτό του Δημάρχου του Λονδίνου.

Το City αποτελεί μείζον επιχειρηματικό και χρηματοοικονομικό κέντρο, καταλαμβάνοντας μαζί με τη Νέα Υόρκη, την πρώτη θέση σε αυτούς τους τομείς σε όλο τον κόσμο.
Η άλλη μεγάλη χρηματοοικονομική περιοχή του Λονδίνου είναι το Canary Wharf, το οποίο βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα ανατολικά και θα το επισκεφθούμε μία από τις επόμενες μέρες.
Πολλά τραπεζικά και ασφαλιστικά ιδρύματα έχουν την έδρα τους στο City.

Το London Stock Exchange,

Strad.jpg


η ασφαλιστική εταιρεία Lloyds και φυσικά η Τράπεζα της Αγγλίας βρίσκονται στο City.

Strad (67).jpg


Πάνω από 500 άλλες τράπεζες έχουν τα γραφεία τους εδώ. Πολλές επιχειρήσεις και νομικοί οίκοι παγκόσμιας εμβέλειας εδρεύουν στο City. Το Λονδίνο είναι η μεγαλύτερη αγορά συναλλάγματος στον κόσμο με μεγάλο μέρος του εμπορίου να διεξάγεται στο City.

Προχωρώντας προς τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, το μάτι μου έπεσε στην πρόσοψη ενός ναού, χωμένου ανάμεσα στα μεγάλα κτίρια της οδού Fleet.

Strad (5).jpg


Πλησίασα κοντά και είδα αναρτημένες στα κάγκελα δύο επιγραφές: μία αριστερά, που έγραφε: “The Cathedral of Fleet Street” και μία άλλη δεξιά, έγραφε: “The world famous journalists΄ Church”.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ μπήκα στην αυλή της Εκκλησίας,

Strad (77).jpg


στη συνέχεια άνοιξα την πόρτα και μπήκα στο εσωτερικό της, στον προθάλαμο.

Αμέσως άκουσα ωραία μελωδία από εκκλησιαστικό όργανο, χωρίς όμως να έχω οπτική επαφή με το χώρο. Χάρηκα γιατί θα είχα την ευκαιρία να απολαύσω για μερικά λεπτά το ναό, υπό τους ήχους του υπέροχου εκκλησιαστικού οργάνου.

Η χαρά μου όμως κράτησε μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, αφού με το που μπήκα, με πλησίασε αμέσως μία ευγενής Αγγλίδα, η οποία με ρώτησε αν είμαι καλεσμένη στο γάμο!!

Η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκα και αμέσως απάντησα: Όχι, όχι….. ήθελα μόνο να δω το εσωτερικό του ναού.

Τότε εκείνη μου είπε, ότι στο υπόγειο υπάρχει Κρύπτη, την οποία μπορώ να επισκεφθώ, αλλά από τη μία ντράπηκα και από την άλλη σκέφτηκα, ότι οι συνοδοιπόροι μου με περιμένουν έξω στο δρόμο, οπότε βγήκα αμέσως και έφυγα.

Αργότερα έψαξα πληροφορίες για αυτή την Eκκλησία και βρήκα πως η ονομασία της είναι: Saint Bride΄s Church (η Eκκλησία της Αγίας Νύφης), η οποία και αυτή σχεδιάστηκε από τον Christopher Wren, το 1672 και αποτελεί μία από τις αρχαιότερες Εκκλησίες της πόλης.

Kαι αυτή η Eκκλησία καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1666 και μία νέα Eκκλησία ξαναχτίστηκε από τον Wren, σε αντικατάσταση της παλιάς.

Tη νύχτα της 29ης Δεκεμβρίου 1940, η Eκκλησία βομβαρδίστηκε.
Εκείνο το βράδυ, χίλιες πεντακόσιες πυρκαγιές ξεκίνησαν στο Λονδίνο από τους βομβαρδισμούς, ένα γεγονός που ονομάστηκε, “δεύτερη μεγάλη φωτιά του Λονδίνου”.

Η Κρύπτη, που μου είπε η Αγγλίδα ότι υπάρχει στο υπόγειο περιέχει μία σειρά από αρχαία κειμήλια, όπως Ρωμαϊκά νομίσματα και βιτρώ και είναι ανοιχτή στο κοινό.

Η μουσική που άκουσα και με έσπρωξε να μπω στο ναό προέρχεται από ένα όργανο, κατασκευασμένο από την John Compton Organ Company, το οποίο θεωρείται το καλύτερο έργο τους.

Διάβασα ότι υπάρχει και χορωδία, με σοπράνους και τενόρους, η οποία τραγουδά κάθε Κυριακή και σε ειδικές περιστάσεις, προφανώς και στους γάμους.

Όσο για την επιγραφή “The world famous journalists΄Church”, που είχα δει στα κάγκελα υπάρχει εξήγηση, αφού η Εκκλησία ξεκίνησε να συνεργάζεται με δημοσιογράφους, όταν ο Wynkyn de Worde, το 1500 ίδρυσε δίπλα τυπογραφείο.

Όταν ο De Worde ξεκίνησε την επιχείρηση αυτή, σπουδαίοι συγγραφείς συνέρρεαν και άρχισαν να ζουν γύρω από την Εκκλησία, για να είναι κοντά στους εκδότες τους.
Μία έκθεση που καταγράφει τη στενή σχέση της Εκκλησίας με τον Τύπο βρίσκεται επίσης στην Κρύπτη.

Μαθαίνοντας εκ των υστέρων, όλες αυτές τις πληροφορίες για το ναό μετάνιωσα που δεν αφιέρωσα λίγο χρόνο για να επισκεφθώ την Κρύπτη.

Συνεχίζεται…….
 
Last edited:

danev

Member
Μηνύματα
515
Likes
237
Επόμενο Ταξίδι
Μαροκο.
Ονειρεμένο Ταξίδι
ΝΟΡΒΗΓΙΚΑ ΦΙΟΡΔ
Ουτε παραγγελια να ειχα την αφηγηση σου, λιγες μολις ημερες πριν το ταξιδι μου!
Εχεις κανει φοβερη δουλεια!
Ελπιζω μονο να σταθω εγω πιο τυχερος στην αναζητηση της εκκλησιας των Ναιτων, γιατι ειναι , για μενα ,απο τα πανω πανω σημεια ενδιαφεροντος.
 

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Ουτε παραγγελια να ειχα την αφηγηση σου, λιγες μολις ημερες πριν το ταξιδι μου!
Εχεις κανει φοβερη δουλεια!
Ελπιζω μονο να σταθω εγω πιο τυχερος στην αναζητηση της εκκλησιας των Ναιτων, γιατι ειναι , για μενα ,απο τα πανω πανω σημεια ενδιαφεροντος.
Χαίρομαι πολύ που η ιστορία μου αποτελεί βοήθεια για το ταξίδι σου στο Λονδίνο και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Όσον αφορά στην Εκκλησία των Ναϊτών, ίσως κάναμε λάθος εκτίμηση, θεωρώντας ότι η πρόσβαση είναι κλειστή, αφού όλες οι μεγάλες σιδερένιες πύλες που συναντήσαμε στη διαδρομή μας ήταν ερμητικά κλειστές, απομονώνοντας τους Inner και Middle Temples.

Μάλλον θα έπρεπε να επιμείνουμε περισσότερο, αναζητώντας άλλη πρόσβαση από την Fleet St., αφού από την Temple Avenue δεν βγάλαμε άκρη.

Anyway, next time!

Εύχομαι να επισκεφθείς το ναό και αν τελικά τα καταφέρεις, θα ήθελα πολύ να θυμηθείς και να μας γράψεις δυό λόγια για την πρόσβαση σε αυτόν, αλλά και για όλη την εμπειρία γενικότερα, γιατί θεωρώ ότι θα είναι κάτι διαφορετικό σε σχέση με άλλους ναούς.

Καλό ταξίδι και καλά να περάσετε!

Σύντομα έρχεται η συνέχεια της ιστορίας.
 

vanessachai

Member
Μηνύματα
44
Likes
79
Επόμενο Ταξίδι
ΠΑΡΙΣΙ
Ονειρεμένο Ταξίδι
ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ
Ο σταθμός στον οποίο θα κατεβαίναμε ήταν ο Paddington, όπου θα εκδίδαμε τις 7ήμερες travel cards με την προσφορά 2 for 1 για τις ζώνες 1-2.
Ζω στο Λονδίνο και δεν ήξερα ότι υπάρχει αυτή η προσφορά έτσι! Μου άνοιξες τα μάτια! Ευχαριστώωωω!!
 

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Σάββατο 10 Μαρτίου
συνέχεια


Από μακριά φάνηκε τώρα ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου, η Μητροπολιτική Εκκλησία του Λονδίνου, που αποτελεί το κορυφαίο αριστούργημα του μεγάλου Άγγλου αρχιτέκτονα Christopher Wren. Είναι ένα εξαίσιο και μοναδικό δείγμα ναού, μπαρόκ ρυθμού στην Αγγλία.

Strad (76).jpg


Ο πρώτος Χριστιανικός ναός, στη θέση που υψώνεται και σήμερα ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου, χτίστηκε το 604 μ.Χ.
Ο πρώτος αυτός Καθεδρικός Ναός του Λονδίνου ήταν μία ξύλινη κατασκευή που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ξαναχτίστηκε από πέτρα, όμως ξανακαταστράφηκε με τις επιδρομές των Vikings, κατά τον 9ο αιώνα.

Ο ναός στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε και καταστράφηκε και άλλες φορές, έως ότου τον 12ο με 13ο αιώνα ολοκληρώθηκε το οικοδόμημα, που έγινε γνωστό ως ο “παλαιός” Άγιος Παύλος.
Ήταν η πιο μεγάλη Εκκλησία στην Αγγλία και από τους Ευρωπαϊκούς Καθεδρικούς ναούς, μόνον εκείνοι της Σεβίλλης και του Μιλάνου την ξεπερνούσαν σε μέγεθος.

Strad (13).jpg


Τον Σεπτέμβριο του 1666 ξεσπά η μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου, η φοβερότερη στην ιστορία της πόλης και καταστρέφονται 87 ενοριακές Εκκλησίες και ο ναός του Αγίου Παύλου.
Στις 21 Ιουνίου 1675 μπαίνει ο θεμέλιος λίθος, στον 5ο κατά σειρά Καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου.
35 χρόνια αργότερα ο Sir Christopher Wren, στα 78 του χρόνια αξιώνεται να δει το αριστούργημά του ολοκληρωμένο.

Strad (74).jpg


Η Κρύπτη του Καθεδρικού λέγεται πως είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Σε μία επιβλητική σαρκοφάγο, από μαύρο μάρμαρο είναι θαμμένος ο Nelson που σκοτώθηκε στη ναυμαχία του Trafalgar το 1805. Στην Κρύπτη βρίσκεται και ο τάφος του Wellington, ενώ “στη γωνία των ζωγράφων” είναι θαμμένος ο Φλαμανδός καλλιτέχνης Van Damme.
Eδώ υπάρχουν μνημεία και για άλλους Άγγλους ζωγράφους.
Στο ναό έγιναν και οι κηδείες του Winston Churchill και της λαίδης Diana, όπως και ο γάμος της με τον Κάρολο.

https://www.stpauls.co.uk/

Εμείς δεν επισκεφθήκαμε το εσωτερικό του ναού, αλλά μπήκαμε στον περίβολο με τον κήπο, πήραμε μερικές φωτογραφίες

Strad (73).jpg



Strad (12).jpg



Strad (7).jpg


και στη συνέχεια ακολουθώντας ένα πολύ στενό δρομάκι, βγήκαμε στην Paternoster Square.

Strad (72).jpg


Δίπλα λοιπόν στον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου βρίσκεται η Paternoster Square, με κύριο μνημείο μία στήλη 23 μέτρων, Κορινθιακού ρυθμού, γεμάτη με χρυσά φύλλα στην κορυφή της, τα οποία συμβολίζουν τις φλόγες των δύο πυρκαγιών, που κατέστρεψαν την περιοχή το 1666 και το 1940. Η στήλη χρησιμεύει επίσης ως άξονας εξαερισμού για το δρόμο που βρίσκεται κάτω από την πλατεία. Στα σκαλιά του μνημείου υπάρχουν σχάρες για να λειτουργεί αυτό το σύστημα του εξαερισμού.

Strad (71).jpg



Strad (11).jpg



Strad (68).jpg


Το όνομα της πλατείας προέρχεται από τον μεσαιωνικό δρόμο που υπήρχε σε αυτή την περιοχή.
Μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1666 έσβησε ένας τεράστιος αριθμός καταστημάτων που υπήρχαν εδώ.
Η πλατεία καταστράφηκε και από τον εναέριο βομβαρδισμό με την ονομασία Τhe Blitz, κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Η σύγχρονη ανάπτυξή της ανήκει την Mitsubishi Εstate Co.

Strad (69).jpg


Στο βόρειο άκρο της πλατείας βρίσκεται το χάλκινο άγαλμα Shepherd and sheep.
Το γλυπτό του βοσκού με τα πρόβατα είναι μία αναφορά στην αγορά κρέατος της Νewgate, η οποία βρισκόταν σε αυτό το σημείο από τα τέλη του 17ου αιώνα έως το 1868.
Η χρήση των προβάτων είναι επίσης ένα θρησκευτικό νεύμα στην εγγύτητα του Καθεδρικού ναού.

Strad (70).jpg


Ένα άλλο γλυπτό στην πλατεία είναι τα Paternoster Vents, που συχνά αναφέρονται ως στόμια ή φτερά αγγέλου και είναι ένα γλυπτό από ανοξείδωτο χάλυβα από το 2002, το οποίο παρέχει αερισμό σε έναν υπόγειο ηλεκτρικό σταθμό.

Strad (66).jpg


H πύλη Temple Bar, που έστεκε κάποτε στην οδό Fleet, αποσυναρμολογήθηκε προσεκτικά επειδή εμπόδιζε την κυκλοφορία και πωλήθηκε στον Sir Henry Menx, ο οποίος την τοποθέτησε στο αρχοντικό του, στο πάρκο Theobalds, μέχρι που μία εταιρεία του Λονδίνου την αγόρασε το 2001 και τελικά στήθηκε στην πλατεία Paternoster το 2004.

Strad (9).jpg


Ακολουθώντας στη συνέχεια το δρόμο St. Martin΄s-le-Grand, βλέπουμε στο βάθος τον κόμβο που βρίσκεται το Museum of London,

Strad (63).jpg


αλλά εμείς στρίβουμε πιο πριν, στην Gresham St., γιατί ο προορισμός μας είναι άλλος: το Guildhall,

Strad (62).jpg


το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί ως Δημαρχείο για αρκετές εκατοντάδες χρόνια και εξακολουθεί να είναι το τελετουργικό και διοικητικό κέντρο του City.

Ο όρος Guildhall αναφέρεται τόσο στο σύνολο του κτιρίου, όσο και στο κεντρικό του δωμάτιο, το οποίο είναι μία μεσαιωνική μεγάλη αίθουσα.
Το συγκρότημα περιλαμβάνει αρκετούς άλλους ιστορικούς εσωτερικούς χώρους, εκτός της μεγάλης αίθουσας, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων μεσαιωνικών κρυπτών, της παλιάς βιβλιοθήκης και του τυπογραφείου, τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται ως αίθουσες εκδηλώσεων.

Strad (8).jpg



Strad (61).jpg


Ένας μαύρος κύκλος που σηματοδοτεί το περίγραμμα της Ρωμαϊκής Σκηνής είναι σχηματισμένος στην αυλή, μπροστά από το κτίριο.

Strad (60).jpg

Αριστερά στη φωτογραφία διακρίνεται ένα μικρό τμήμα του κύκλου.

Το πρώτο κτίριο κατασκευάστηκε τον 12ο αιώνα όταν ο Δήμαρχος συναγωνίστηκε τον Μονάρχη, για επιρροή και κύρος.
Χτίστηκε τον 15ο αιώνα, για να αποδείξει τη συνεχή δύναμη των εμπόρων της πόλης του Λονδίνου (City of London), οι οποίοι ρύθμιζαν το εμπόριο.
Στη μεγάλη αίθουσα έχουν πραγματοποιηθεί Βασιλικά και κρατικά γεγονότα για πάνω από 600 χρόνια.

Η είσοδος στην gallery και το Ρωμαϊκό αμφιθέατρο είναι δωρεάν.

Κατά τη διάρκεια των Ρωμαϊκών χρόνων ήταν ο τόπος του μεγαλύτερου Ρωμαϊκού αμφιθεάτρου στη Μεγάλη Βρετανία, τα ερείπια του οποίου βρίσκονται σε δημόσια έκθεση στο υπόγειο της gallery τέχνης Guildhall.

Περάσαμε τον έλεγχο στην είσοδο και μπήκαμε στο κτίριο, ξεκινώντας από την gallery.

Strad (58).jpg



Strad (59).jpg


Στη συνέχεια με ασανσέρ κατεβήκαμε στο υπόγειο.

Εντυπωσιακό το Ρωμαϊκό αμφιθέατρο με φωτισμένα τα απομεινάρια του τείχους, ενώ με τα πράσινα φώτα έχουν δημιουργήσει μία εικονική αναπαράσταση του θεάτρου.

Strad (57).jpg



Strad (54).jpg



Strad (55).jpg



Strad (56).jpg


http://www.guildhall.cityoflondon.gov.uk/

Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας φτάνοντας πλέον στην καρδιά του City, έναν κόμβο γύρω από τον οποίο υπάρχουν εμβληματικά ιστορικά και πανέμορφα κτίρια τα οποία φιλοξενούν την Bank of England, το Mansion House και το Royal Exchange.

Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις!!

Τί να πρωτοθαυμάσεις και τί να πρωτοφωτογραφίσεις!!

Όλα τα κτίρια πραγματικά κοσμήματα!!


Το Mansion House, είναι η επίσημη κατοικία του Λόρδου Δημάρχου του Λονδίνου και διατηρητέο κτίριο.
Οι φιλανθρωπικές και επιχειρηματικές οργανώσεις χρησιμοποιούν επίσης αυτό το μοναδικό κτίριο για εκδηλώσεις συγκέντρωσης χρημάτων, δεξιώσεις και δείπνα. Σήμερα το αρχοντικό φιλοξενεί επίσης μία υπέροχη συλλογή έργων τέχνης, συμπεριλαμβανομένων και των 84 Ολλανδικών έργων της Harold Samuel Art Collection.

Strad (64).jpg


Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, οι Λόρδοι Δήμαρχοι χρησιμοποιούσαν δικά τους σπίτια ή αίθουσες για την εργασία τους ως επικεφαλής των κυβερνητικών δικαστικών και πολιτικών λειτουργιών του Δήμου.

Η ιδέα μιάς μόνιμης κατοικίας ήρθε μετά τη μεγάλη φωτιά του 1666, για να προσφέρει ένα σπίτι στον Λόρδο Δήμαρχο που δεν είχε δική του κατοικία για έδρα.
Η ιδέα βέβαια άργησε πολύ να υλοποιηθεί, με την πρώτη πέτρα να τοποθετείται το 1739 και το 1752 ο Δήμαρχος Sir Crispin Gascoigne μπόρεσε να εγκατασταθεί στο Mansion House.

Strad (66).jpg


Η μεγάλη είσοδος του κτιρίου διαθέτει μία στοά με έξι Κορινθιακούς κίονες και είναι σχεδιασμένο με το αρχιτεκτονικό στυλ των κλασικών Ελληνικών και Ρωμαϊκών ναών, που ήταν πολύ δημοφιλές τον 17ο και 18ο αιώνα.
Η κατασκευή επιβραδύνθηκε από την ανακάλυψη πηγών στην περιοχή πράγμα που σήμαινε ότι τα θεμέλια έπρεπε να βυθιστούν πιο βαθιά μέσα στο έδαφος.

https://www.cityoflondon.gov.uk/about-the-city/mansion-house/Pages/default.aspx

Απέναντι ακριβώς από το Mansion House, ένα άλλο επιβλητικό κτίριο το Royal Exchange, το οποίο λειτουργεί ως εμπορικό κέντρο, αφού είδαμε διάφορα επώνυμα και φυσικά πανάκριβα καταστήματα να λειτουργούν εδώ.

Strad (65).jpg



Strad (63).jpg


Μπροστά από το κτίριο το Troops War Memorial, που τιμά τους άντρες του Λονδίνου που πολέμησαν στον Α΄και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το μνημείο είναι μία πέτρινη στήλη ύψους 7,5 μέτρων, με βάσεις πάνω στις οποίες υπάρχουν χάλκινα αγάλματα στρατιωτών που κρατούν όπλα και αντιπροσωπεύουν τους Βασιλικούς πυροβολητές.
Το μνημείο αποκαλύφθηκε μπροστά σε μεγάλο πλήθος, μία ομιχλώδη μέρα την 12η Νοεμβρίου 1920.

Strad (62).jpg


Strad (58).jpg


Εδώ υπάρχει και το μνημείο του James Henry Greathead, ο οποίος ήταν πολιτικός μηχανικός, γνωστός για την εργασία του στον υπόγειο σιδηρόδρομο του Λονδίνου και εφευρέτης ενός συστήματος που κατέστησε δυνατή την κοπή των σηράγγων στα βαθιά σημεία του συστήματος των tubes (σωλήνων).

Strad (61).jpg



Strad (60).jpg


Αριστερά εκτείνεται το τεράστιο κτίριο που αποτελεί την Κεντρική Τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου και το μοντέλο πάνω στο οποίο βασίζονται οι περισσότερες από τις σύγχρονες μεγάλες Κεντρικές Τράπεζες.

Strad (67).jpg


Ιδρύθηκε το 1694 και κατέχει το μονοπώλιο στην έκδοση χαρτονομισμάτων στην Αγγλία και την Ουαλία, αλλά όχι στη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία.

Η “Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής” (Monetary Policy Committee) της Τράπεζας έχει αναλάβει την ευθύνη ή (την ανεξαρτησία όπως συχνά αποκαλείται) για τη διαχείριση της νομισματικής πολιτικής της χώρας.
Είναι επίσης γνωστή και με την ονομασία η “Γηραιά Κυρία της οδού Threadneedle”.

Strad (59).jpg


Στην ανατολική πλευρά του κτιρίου βρίσκεται το μουσείο, που δημιουργήθηκε για να εξιστορήσει τα επιτεύγματα ίσως, της πιο ιστορικής Τράπεζας του κόσμου.

Μέσα σε μία θαυμάσια συλλογή περιλαμβάνονται βιβλία, έγγραφα, πίνακες ζωγραφικής, κέρματα, χαρτονομίσματα αλλά και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, μέσω του οποίου οι επισκέπτες, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας που παρέχεται μπορούν να μάθουν τα πάντα για την ιστορία αλλά και το ρόλο της Τράπεζας της Αγγλίας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη με κράτηση in advance (εκ των προτέρων).

https://www.bankofengland.co.uk/

Συνεχίζουμε να περπατάμε στην οδό Cornhill, όπου μετά από λίγο βλέπουμε σφηνωμένο ανάμεσα σε ψηλά κτίρια τον ναό του Saint Michael, μία μεσαιωνική Eκκλησία. Το αρχικό κτίσμα χάθηκε στη μεγάλη φωτιά του Λονδίνου και αντικαταστάθηκε από το σημερινό κτίριο που παραδοσιακά αποδόθηκε και αυτό στον Wren.

Kάποιοι άλλοι όμως συγγραφείς, (των οδηγών κτιρίων της Αγγλίας για τις Εκκλησίες της πόλης) πιστεύουν ότι ο Wren δεν είχε ανάμειξη με αυτή την Eκκλησία.
Η Εκκλησία πάντως διέφυγε από σοβαρές ζημιές κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και ορίστηκε διατηρητέο κτίριο το 1950.

Strad (56).jpg



Strad (55).jpg


Λίγο πιο κάτω φτάνουμε στην Leadenhall market, όπου σκοπεύουμε να βρούμε ένα ωραίο εστιατόριο για να φάμε και να ξεκουραστούμε, αφού αυτή η αγορά φημίζεται για τα καταστήματά της με τυροκομικά είδη, για τα κρεοπωλεία της και τα εστιατόριά της.

Strad (53).jpg



Strad (54).jpg


Η απογοήτευσή μας ήταν μεγάλη όταν μπαίνοντας μέσα στην κλειστή αγορά συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν Σάββατο, γύρω στις 16:00 το απόγευμα και σχεδόν όλα τα καταστήματα αλλά και τα εστιατόρια ήταν κλειστά.

Βλέπετε οι κουστουμαρισμένοι γιάπηδες δεν εργάζονται το Σάββατο για να κάνουν διάλειμμα για φαγητό στην αγορά.

Μείναμε να χαζεύουμε την ομολογουμένως όμορφη αυτή αγορά, η οποία χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και είναι συνήθως ανοιχτή τις καθημερινές από τις 10:00 έως τις 18:00.
Βρίσκεται ουσιαστικά στο σημείο που ήταν το κέντρο του Ρωμαϊκού Λονδίνου.

Είναι πολύ όμορφα σχεδιασμένη με εντυπωσιακή οροφή, ψηλούς τοίχους και βαμμένη με μπορντό και πετρόλ χρώματα, πράγμα το οποίο την καθιστά πολύ ζεστή και ατμοσφαιρική.

Strad (52).jpg



Strad (51).jpg


Έχει χρησιμοποιηθεί σαν σκηνικό, σε πολλές ταινίες αλλά και μουσικά video clips.
Αποτέλεσε επίσης μέρος της πορείας του Μαραθωνίου των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012.

Μόνο μία Pub ήταν ανοιχτή αλλά δεν είχε ελεύθερο τραπέζι για να καθίσουμε και φύγαμε απογοητευμένοι.

Περπατώντας στην Gracechurch Street, ξαφνικά βλέπουμε σε ένα μικρό στενάκι, στα αριστερά μας, ένα υπέροχο μαγαζί χωμένο ανάμεσα σε άλλα ψηλά κτίρια.

Strad (50).jpg


Ρωτήσαμε αν μπορούμε να φάμε αυτήν την ώρα και η απάντηση ήταν θετική, οπότε κυριολεκτικά ορμήσαμε μέσα στο μαγαζί γεμάτοι χαρά και ανεβήκαμε στον επάνω όροφο.

Στο ισόγειο ήταν μαζεμένοι Άγγλοι, οι οποίοι έπιναν μπύρες και έβλεπαν ποδόσφαιρο στη μεγάλη τηλεόραση του καταστήματος.

Φάγαμε καλά, ξεκουραστήκαμε και αναχωρήσαμε πλήρεις.

Strad (70).jpg



Strad (69).jpg


Στη συνέχεια θέλαμε να καταλήξουμε στην Lower Τhames Street και να κάνουμε τη βόλτα μας δίπλα στον Tάμεση.

Πριν όμως από αυτό είχε μείνει ένα τελευταίο αξιοθέατο στην περιοχή του City, το οποίο επιθυμούσαμε να δούμε και δεν είναι άλλο, από το Monument to the Great Fire of London.

Ένας δωρικός κίονας τιμά τη μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου το 1666, η οποία ξεκίνησε περίπου από αυτό το σημείο και σταμάτησε κοντά στο Smithfield.
Κατασκευάστηκε μεταξύ 1671 και 1677, εκεί που ήταν χτισμένη η Εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας, η οποία ήταν και το πρώτο κτίριο που καταστράφηκε από τη μεγάλη φωτιά.
Το μνημείο καταλήγει σε επιχρυσωμένη τεφροδόχο και σχεδιάστηκε από τον Christopher Wren και τον Robert Hooke.

Strad (49).jpg


Το ύψος των 62 μέτρων, σηματοδοτεί την απόσταση από το κατάστημα του Thomas Farriner, του Βασιλικού αρτοποιού, απ΄όπου ξεκίνησε η μεγάλη πυρκαγιά.
Υπάρχει πλατφόρμα κοντά στην κορυφή του μνημείου, στην οποία φτάνει ο επισκέπτης από μία ελικοειδή σκάλα 311 σκαλοπατιών.
Στα μέσα του 19ου αιώνα τοποθετήθηκε πλέγμα γύρω από την πλατφόρμα για να αποφευχθούν οι αυτοκτονίες αφού έξι άνθρωποι είχαν αυτοκτονήσει εκεί, μεταξύ 1788 και 1842.

Strad (48).jpg


Τρεις πλευρές της βάσης φέρουν επιγραφές στα Λατινικά.

Η μία, στη νότια πλευρά περιγράφει δράσεις που είχαν αναληφθεί από τον Βασιλιά Κάρολο Β΄μετά την πυρκαγιά, όπως ότι οι Εκκλησίες θα ξαναχτιστούν, οι γέφυρες, οι πύλες αλλά και οι φυλακές θα γίνουν από την αρχή, οι αποχετεύσεις θα καθαριστούν, οι δρόμοι θα γίνουν ευθείς, οι φόροι θα διαγραφούν και θα δαπανηθεί δημόσιο χρήμα για την αποκατάσταση των ζημιών.

Στη βόρεια πλευρά, η επιγραφή περιγράφει πώς ξεκίνησε η φωτιά, πόσο μεγάλη ζημιά προκάλεσε και πως τελικά έσβησε.

http://www.themonument.org.uk/

Strad (47).jpg



Strad (46).jpg


Η καρδιά μου έλεγε να ανέβω μέχρι την πλατφόρμα και μάλιστα την ώρα που βρεθήκαμε εκεί ανέβαιναν οι τελευταίοι τολμηροί επισκέπτες της ημέρας, αλλά τα πόδια θεωρώ πως δεν θα άντεχαν τα 311 σκαλιά και θα το πλήρωνα τις επόμενες μέρες, που επίσης ήταν πολύ σημαντικές και με πολύ περπάτημα.

Όμως και να το αποφάσιζα τελικά να ανέβω, δεν θα μπορούσα, αφού το μνημείο δέχεται μόνο μετρητά για το εισιτήριο και εμείς σε αυτό το ταξίδι στο Λονδίνο, δεν ακουμπήσαμε ούτε μία λίρα, αφού όλες τις συναλλαγές μας τις κάναμε με τις κάρτες μας.

Αυτό λοιπόν το γεγονός ήταν μία πολύ καλή δικαιολογία, η οποία με ανακούφισε, γιατί ομολογώ πως θα το στριφογύριζα στο μυαλό μου και θα ένιωθα τύψεις που δεν ανέβηκα.

Από ένα στενό δρομάκι είδαμε να ξεπροβάλλει στο βάθος, ο ουρανοξύστης Shard.

Strad (45).jpg


Ήταν καλή ώρα να φτάσουμε στο ποτάμι, για να προλάβουμε το ηλιοβασίλεμα.

Σε δέκα λεπτά φτάσαμε στο παραποτάμιο μέτωπο και συγκεκριμένα στο σταθμό των ferries, Tower (Millennium) Pier, ακριβώς απέναντι από το καταδρομικό Belfast και το Δημαρχείο.

Strad (42).jpg



Strad (43).jpg



Strad (33).jpg


Για καλή μας τύχη πετύχαμε την Tower Bridge ανοιχτή,

Strad (41).jpg


αφού μόλις είχε διέλθει ένα μεγάλο ιστιοφόρο, το οποίο έκανε ελιγμούς για να δέσει, λίγο μετά την προβλήτα Tower Pier.

Strad (40).jpg


Συνεχίσαμε τη βόλτα μας προς την Tower Bridge, ενώ στα αριστερά μας εκτεινόταν το Βασιλικό Παλάτι και φρούριο της Αυτής Μεγαλειότητας, ο Πύργος του Λονδίνου.

Strad (32).jpg



Strad (30).jpg



Strad (39).jpg


Το ιστορικό αυτό κάστρο, στην όχθη του Τάμεση ιδρύθηκε προς το τέλος του 1066, ως μέρος της Νορμανδικής κατάκτησης της Αγγλίας.
Αρχικά κατασκευάστηκε ως φρούριο από τον Γουλιέλμο τον κατακτητή, για να εδραιώσει την εισβολή του, το 1066.

Strad (37).jpg



Strad (34).jpg


Αργότερα διάφοροι Βασιλείς το επέκτειναν και το οχύρωσαν με πύργους, για να αποτελέσει ένα ασφαλές κάστρο για τη διαμονή τους αλλά και για να φυλακίζουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Σήμερα είναι τόπος φύλαξης των κοσμημάτων της Βασιλείας.
Οι φύλακές του φορούν έως και σήμερα τις παραδοσιακές στολές.
Στον Πύργο υπάρχει το προσωπικό οπλοστάσιο των Βασιλέων και συχνά γίνονται αναπαραστάσεις σημαντικών γεγονότων.

Σταθμός metro: Tower Hill (γραμμές:Circle και District).

https://www.hrp.org.uk/tower-of-london/#gs.KsO6UwA

Πάρα πολύς κόσμος απολάμβανε αυτή την ώρα την βόλτα του σε αυτόν τον πλακόστρωτο δρόμο ή ξεκουραζόταν στα παγκάκια. Καθίσαμε και εμείς σε κάποιο παγκάκι, να απολαύσουμε το τοπίο και να πάρουμε μερικές ανάσες.

Strad (38).jpg



Strad (36).jpg


Από ένα άνοιγμα μεταξύ των κτιρίων του Πύργου του Λονδίνου φαινόταν ο Gherkin Tower (30 St. Mary Axe), γνωστός με το παρατσούκλι “αγγουράκι τουρσί”.

Ο εμπορικός αυτός Πύργος στο City του Λονδίνου ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο το 2003 και άνοιξε τον Απρίλιο του 2004. Έχει ύψος 180 μέτρα και βρίσκεται στις πρώην τοποθεσίες της Βαλτικής Ανταλλαγής (συγκρότημα μίας παγκόσμιας αγοράς, σχετικά με τις πωλήσεις και τις μεταφορές πλοίων) και του Ναυτιλιακού Επιμελητηρίου, τα οποία υπέστησαν μεγάλη ζημιά το 1992, από την έκρηξη μιάς βόμβας που τοποθετήθηκε από τον IRA, στον St. Mary Axe, τον δρόμο από τον οποίο έχει πάρει το όνομά του ο Πύργος.

Strad (35).jpg


H κατασκευή ανατέθηκε στην Swiss Re, αντασφαλιστική εταιρεία και για αυτό στην αρχή ονομαζόταν, Swiss Re Building. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα Norman Foster.

Καλύπτεται ομοιόμορφα με γυάλινες πλάκες και έχει ένα θόλο στην κορυφή, που χρησιμεύει ως χώρος παρατήρησης.
Ο σχεδιασμός είναι γεμάτος με ενεργειακή απόδοση και υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά που ενισχύουν την αποτελεσματικότητά του, όπως οι ανοιχτοί άξονες που χτίστηκαν μεταξύ κάθε ορόφου, ώστε να λειτουργούν ως εξαερισμοί για το κτίριο.

Οι άξονες, βγάζουν ζεστό αέρα από το κτίριο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και χρησιμοποιούν τη θερμότητα του ήλιου, για να φέρουν ζέστη στο κτίριο, κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Αυτοί οι ανοικτοί άξονες επιτρέπουν επίσης το διαθέσιμο φως του ήλιου να διεισδύσει βαθιά μέσα στο κτίριο για να μειώσει το κόστος φωτισμού.

Σήμερα είναι κυρίως ένα κτίριο γραφείων. Ένα από τα υψηλότερα lounge bar του Λονδίνου βρίσκεται στην κορυφή του κτιρίου, αλλά δυστυχώς είναι ανοιχτό μόνο για τους ενοικιαστές και τους καλεσμένους τους.
Ο μοναδικός και τολμηρός σχεδιασμός του έχει κερδίσει πολλά βραβεία.

Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω από τα κτίρια βάφοντας με πορτοκαλί και ροζ χρώματα τα σύννεφα.

Strad (31).jpg


Το τελευταίο φως έπεσε πάνω στην Tower Bridge και μετά όλα άρχισαν σιγά-σιγά να σκοτεινιάζουν.

Strad (29).jpg


Προχωρήσαμε περνώντας κάτω από τη γέφυρα

Strad (28).jpg



Strad (27).jpg


και φτάσαμε στην St. Katharine Docks Marina.

Strad (26).jpg


Αυτές οι αποβάθρες ήταν εμπορικές, που εξυπηρετούσαν τη βόρεια πλευρά του Τάμεση. Ήταν μέρος του λιμανιού του Λονδίνου, στην περιοχή που τώρα είναι γνωστή ως Docklands και πλέον είναι ένα δημοφιλές συγκρότημα κατοικιών και χώρων αναψυχής.
Οι δεξαμενές υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τη Γερμανική βομβιστική επίθεση κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Όλες οι αποθήκες καταστράφηκαν και η περιοχή παρέμεινε εγκαταλελειμμένη μέχρι τη δεκαετία του 1990.

Σήμερα η περιοχή διαθέτει πλέον γραφεία, σπίτια, ένα ξενοδοχείο, καταστήματα, εστιατόρια και φυσικά μαρίνα για γιοτ και κότερα.
Είναι επίσης ένας δημοφιλής προορισμός αναψυχής.

Strad (25).jpg



Strad (24).jpg



Strad (23).jpg



Strad (22).jpg


Ένα ηλιακό ρολόι

Strad (21).jpg


και ένα σιντριβάνι κοσμούν επίσης τη μαρίνα.

Strad (17).jpg



Strad (18).jpg



Strad (20).jpg


Όταν επιστρέψαμε πάλι απέναντι, τα φώτα της πόλης είχαν αρχίσει να ανάβουν και το θέαμα ήταν άκρως εντυπωσιακό, ενώ λίγο ροζ και πορτοκαλί χρώμα είχε μείνει ακόμα, στολίζοντας σαν δαντέλα την άκρη μερικών σύννεφων!!!

Strad (15).jpg



Strad (14).jpg



Strad (16).jpg




Συνεχίζεται……..
 
Last edited:

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Σάββατο 10 Μαρτίου
συνέχεια

Από τη στάση Tower of London (stop TA), πήραμε το λεωφορείο Νο 15 και κατεβήκαμε στη στάση Charing Cross στην πλατεία Trafalgar.
Εδώ θα αλλάξουμε λεωφορείο, με τελικό προορισμό το πολυκατάστημα θρύλο, Harrod΄s.

Εκμεταλλευτήκαμε βέβαια την ευκαιρία αυτή, κάνοντας μία βραδινή βόλτα στην πλατεία, στην οποία όμως η κίνηση ήταν υποτονική και ο φωτισμός των κτιρίων και των μνημείων, όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακός.

Strad (13).jpg



Strad (12).jpg


Από τη στάση Trafalgar Square (stop S), πήραμε το λεωφορείο Νο 9 και κατεβήκαμε στη στάση Knightsbridge Station Harrod΄s (stop KE).

Μετά από λίγα μέτρα φάνηκε, υπέρλαμπρα φωτισμένο το μεγαλύτερο και παλαιότερο πολυκατάστημα ολόκληρου του πλανήτη!

Το πολυκατάστημα που τα «έχει όλα», πέρα από μια ασύγκριτη πληθώρα καταναλωτικών αγαθών, διαθέτει και μια λαμπρή και μυθική ιστορία. Το Harrod’s αποτελεί ένα ακόμη «μνημείο» της Βρετανικής πρωτεύουσας που οι επισκέπτες τιμούν καθημερινά με την παρουσία τους.

Το πιο αναγνωρίσιμο σήμα-κατατεθέν του Λονδίνου, συνολικής έκτασης 93.000 τετραγωνικών μέτρων, με την κομψή Εδουαρδιανή πρόσοψη, που το βράδυ φωτίζουν 11.500 λαμπάκια και τη μοναδική αρχιτεκτονική, επισκέπτονται καθημερινά 35.000 άτομα για να ψωνίσουν από τα 330 καταστήματα και να εξυπηρετηθούν από τους 4.000 ευγενέστατους υπαλλήλους! Τα ομολογουμένως εντυπωσιακά νούμερα αρκούν από μόνο τους για να μεταφέρουν το Harrod’s στην σφαίρα του μύθου.

Strad (11).jpg


Όταν το 1824, ο Charles Henry Harrod κληρονόμησε από τον πατέρα του ένα εγκαταλελειμμένο μπακάλικο, στο μικρό χωριό Knightsbridge, ούτε που φανταζόταν πως το όνομά του θα φιγουράριζε σε μια φωτεινή πινακίδα και τους ταξιδιωτικούς οδηγούς ανά τον κόσμο χρόνια μετά.

Ο ταπεινός και καθόλου φιλόδοξος Charles Harrod, επέδειξε για πρώτη φορά στη ζωή του απίστευτη τόλμη, αποφασίζοντας να επαναλειτουργήσει το μπακάλικο. Και αυτό γιατί στα μάτια των συμπατριωτών του μια επένδυση στο άγνωστο και κακόφημο χωριό Knightsbridge, δεν έμοιαζε καθόλου συνετή κίνηση.

Ο πάντα συγκρατημένος Charles, ξεκινά την επιχείρησή του, πουλώντας σαπούνια, μπισκότα, κεριά και τσάι και τα κέρδη του έφταναν μόλις τις 20 λίρες την εβδομάδα. Με προσεκτικές και συνετές κινήσεις, ο Harrod, εγκατέστησε την οικογένειά του σε έναν όροφο πάνω από το μαγαζί και με την πάροδο του χρόνου, παρακολουθούσε την αλλαγή του απομονωμένου Knightsbridge σε μια κομψή κωμόπολη. Η μεγάλη έκθεση του 1851 που έλαβε χώρα στο κοντινό Hyde Park, έφερε έναν αέρα ανανέωσης στην περιοχή, που αναδείχθηκε σε πλούσιο προάστιο με σημαντική εμπορική δραστηριότητα. Ο Harrod συνέχισε να διοικεί το μαγαζί του συνετά και χωρίς πολλές φιλοδοξίες μέχρι που το 1861, το πούλησε στον 20χρονο γιο του, Charles Digby, για 500 λίρες!

Ο φιλόδοξος γιος συμφώνησε να πληρώνει γραμμάτια στον μικρόψυχο πατέρα του και έπειτα από 3 χρόνια τον ξεχρέωσε και ξεκίνησε γεμάτος όνειρα την επιχείρησή του. Χάρη στο επιχειρηματικό του διαμόνιο δεχόταν μόνο μετρητά και όχι πίστωση, όπως οι ανταγωνιστές του, αλλά λάνσαρε πρώτος τις «εκπτώσεις» στα προϊόντα του και διαισθανόμενος από νωρίς την παντοδυναμία των media, διαφημιζόταν κάθε εβδομάδα στην τοπική εφημερίδα, πράγμα που τότε εθεωρείτο αδιανόητο.

Τα αποτελέσματα των σωστών κινήσεών του δεν άργησαν να φανούν και σύντομα το κατάστημα που είχε πια 5 υπαλλήλους κέρδιζε 1.000 λίρες την εβδομάδα! Ο Charles Digby, απολαμβάνοντας τους καρπούς των κόπων του, μετέφερε την οικογένειά του σε μια πλούσια γειτονιά και επέκτεινε το κατάστημά του, χρησιμοποιώντας και τον χώρο του πρώην σπιτιού του που βρισκόταν πάνω από το μαγαζί.

Strad (10).jpg


Οι καινοτομίες του δαιμόνιου Charles Digby, ήταν κάτι παραπάνω από πρωτοπόρες για την εποχή. Πρώτος αυτός έφερε στο κατάστημά του αρώματα και τύπωσε έναν διαφημιστικό κατάλογο 65 σελίδων που μοιραζόταν στα σπίτια! Οι πελάτες του είχαν τη δυνατότητα να παραγγείλουν αγαθά στο σπίτι τους (με την προϋπόθεση να πληρώσουν μετρητά) και σε ελάχιστο χρόνο, ένας υπάλληλος τους έφερνε την παραγγελία. Τα αυξανόμενα κέρδη, οδήγησαν τον φιλόδοξο Charles Digby, να χτίσει στον κήπο του μαγαζιού του, άλλους δύο ορόφους, μεγαλώνοντας έτσι το κατάστημά του, που τώρα διέθετε και μαγειρεμένα φαγητά, γλυκά και πορσελάνες.

Αγόρασε ένα άλογο με άμαξα για τις μακρινές παραγγελίες και στη συνέχεια, άρχισε να πουλά προϊόντα δικής του παραγωγής αυξάνοντας κατακόρυφα το τζίρο του μαγαζιού του, που έχει πλέον μετατραπεί σε πολυκατάστημα. Ο αυστηρός αλλά και συνάμα δίκαιος χαρακτήρας του, τον οδήγησε στην επιτυχία. Σύντομα, το κατάστημά του απασχολούσε 100 υπαλλήλους, στους οποίους πλήρωνε υπερωρίες σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν αυτή η έννοια, αλλά ταυτόχρονα τους κρατούσε μερικά σελίνια από το μισθό τους, αν αργούσαν να έρθουν το πρωί στη δουλειά.

Μεταχειριζόταν ιδιαίτερα τους καλούς πελάτες, δωρίζοντάς τους μερικά προϊόντα ενώ πάντα δώριζε φαγητό στους άπορους. Όταν τα Χριστούγεννα του 1883, μια φωτιά κατέστρεψε την περιουσία του Harrod, εκείνος ψύχραιμος όπως πάντα, αντί να θρηνήσει πάνω στα ερείπια, έστειλε επιστολές στους πελάτες του, ζητώντας συγγνώμη για την καθυστέρηση της παραγγελίας τους και ενημερώνοντάς τους πως θα έβρισκε τρόπο να στείλει τα ψώνια τους σε δύο ημέρες. Και πραγματικά κράτησε το λόγο του, νοικιάζοντας την ίδια μέρα νέα κτίρια! Το νέο κατάστημα άνοιξε το Σεπτέμβριο του 1884, απασχολώντας πλέον 200 υπαλλήλους και έχοντας κερδίσει την πλήρη εμπιστοσύνη των καταναλωτών. Και παρά την εμμονή του Harrod για πληρωμή σε μετρητά, στο νέο κατάστημα, λίγοι και εκλεκτοί πελάτες, είχαν το προνόμιο ενός ανοιχτού λογαριασμού που τους έδινε τη δυνατότητα να ψωνίζουν με δόσεις. Ανάμεσα στους τυχερούς ήταν και ο Όσκαρ Ουάιλντ…

Η κακή κατάσταση της υγείας του Charles Digby Harrod, τον οδήγησε στη συνταξιοδότηση το 1889. Όπως αναμενόταν, ο πάντα πιστός στα μετρητά Harrod πήρε ένα σεβαστό ποσό για την αλλαγή ιδιοκτησίας, φρόντισε όμως να ζητήσει και κάποιες μετοχές της, τις οποίες εξαργύρωσε μετά από χρόνια σε μια τιμή πολύ μεγαλύτερη από την αρχική. Για τη διοίκηση του Harrod’s, συστάθηκε ένα έμπειρο διοικητικό συμβούλιο με πρόεδρο τον ιδιοφυή Richard Burbidge και τους δύο διαδόχους του, που κράτησαν τα ηνία του Harrod’s για 70 χρόνια και το εκτόξευσαν στην κορυφή της επιτυχίας.

Τα χρόνια κυλούσαν και η φήμη του Harrod’s απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Το κομψό πολυκατάστημα μεγάλωνε διαρκώς τόσο σε όγκο, όσο και σε παρεχόμενες υπηρεσίες και πολλοί ήταν αυτοί που το χαρακτήριζαν ως το «κέντρο του εμπορίου». Στις αρχές του 20ου αιώνα, απασχολούσε 4.000 υπαλλήλους ενώ οι καινοτομίες του συνέχισαν να προκαλούν τους εκλεκτικούς πελάτες. Στις εγκαταστάσεις του δημιουργήθηκε το πρώτο τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης πελατών στον κόσμο, που λειτουργούσε μέρα και νύχτα, ενώ οι παραδόσεις κατ΄οίκων διάφορων προϊόντων γίνονταν πλέον σε όλη την Αγγλία, την Ουαλία, τη Σκωτία και την Ιρλανδία. Οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη, μέχρι που το 1959 και ο τελευταίος απόγονος της δυναμικής οικογένειας Burbidge αποσύρεται και τη θέση του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του Harrod’s αναλαμβάνει ο Hugh Fraser και κατόπιν, ο διάδοχός του Sir Hugh Fraser, ένας φιλόδοξος και πολλά υποσχόμενος νεαρός.

Strad (1).jpg


Οι καινοτομίες δεν σταματούν ενώ ταυτόχρονα, οι πολλαπλοί μέτοχοι της εταιρείας αγοράζουν και πωλούν τα μερίδιά τους σε εξωπραγματικές τιμές. Έπειτα από αλλεπάλληλες συσκέψεις των μετόχων και σημαντικές διαφωνίες για τον τρόπο διαχείρισης των κερδών, η εταιρεία των αδερφών Αλ Φαγιέντ αγοράζει το μυθικό πολυκατάστημα έναντι του ποσού των 615 εκατ. λιρών. Ο νέος πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, ο Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ-πατέρας του αδικοχαμένου Ντόντι Αλ Φαγιέντ, του αγαπημένου της πριγκίπισσας Νταϊάνα-διέθεσε τεράστια ποσά προκειμένου να χαρίσει στο Harrod’s την παλιά του λάμψη αλλά και να διατηρήσει τη μοναδικότητα του παλιότερου πολυκαταστήματος του κόσμου. Τελευταία φορά, το Harrod’s αλλάζει χέρια στις 8 Μαίου 2010, όταν ο Αλ Φαγιέντ, το πούλησε στην Qatar Holdings έναντι του εξωπραγματικού ποσού των 1,5 δισ. λιρών.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό του Harrod’s είναι οι μοναδικές καινοτομίες του, που κέντρισαν την έμφυτη περιέργεια των καταναλωτών και αύξησαν κατακόρυφα τον τζίρο του καταστήματος. Ο δαιμόνιος πρόεδρός του, Richard Burbidge, παρατηρώντας για μέρες την συμπεριφορά των καταναλωτών μέσα στο κατάστημα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πελάτες όταν χρειαστεί να ανέβουν πολλές σκάλες δεν το αποφασίζουν και έτσι απογοητευμένοι εγκαταλείπουν και τις αγορές και το κατάστημα. Έτσι λοιπόν, το 1898 έφερε στο Harrod’s την πρώτη κυλιόμενη σκάλα που εμφανίστηκε στο Λονδίνο και οι πελάτες σχημάτιζαν «ουρές» προκειμένου να δουν από κοντά το νέο θαύμα και φυσικά να ψωνίσουν στο πολυκατάστημα των εκπλήξεων.

Strad (6).jpg



Strad (4).jpg


Μια άλλη μοναδική στο είδος της καινοτομία ήταν, ελλείψει κλιματιστικών, η παροχή ψυχρού αέρα το καλοκαίρι σε όλο το πολυκατάστημα. Τεράστια κομμάτια πάγου τοποθετούνταν σε ειδικά καλούπια που με τη βοήθεια μιας γεννήτριας διοχέτευαν κρύο αέρα μέσα στο κτίριο. Ο αέρας αυτός ανανεωνόταν 8 φορές την ημέρα, προσφέροντας στους πελάτες ένα ήρεμο και δροσερό περιβάλλον για να κάνουν τα ψώνια τους. Σήμερα, το Harrod’s φημίζεται για την αυτάρκειά του σε πρώτες ύλες με κυρίαρχο το νερό, που με τη βοήθεια γεωτρήσεων, παράγει δύο τόνους την ημέρα για την συντήρηση των τροφίμων στον πάγο, στους καταψύκτες κ.λπ.

Όμως το πιο εντυπωσιακό σύστημα που χρησιμοποίησε ποτέ το μυθικό Harrod’s, το 1935, ήταν ένα ιδιόμορφο σύστημα περίπλοκων σωληνώσεων, συνολικού μήκους 63 χλμ. από τις οποίες «έπεφταν» τα χρήματα από τα ταμεία των ορόφων στο υπόγεια και από εκεί κάποιοι υπάλληλοι τα μετρούσαν και με τον ίδιο τρόπο έριχναν τα ρέστα που ανέβαιναν και πάλι στα ταμεία μέσα από σωλήνες!

Πέρα όμως από τις τεχνολογικές καινοτομίες του Harrod’s που πραγματικά άφησαν εποχή, εξίσου σημαντικό ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα, το ανθρώπινο δυναμικό του. Σκοπός του προέδρου Burbidge ήταν να προσλαμβάνει ανθρώπους με όραμα και κέφι για τη δουλειά και όχι υπαλληλίσκους που κοιτούσαν με αγωνία το ρολόι μέχρι να σχολάσουν . Για το λόγο αυτό, δημιούργησε ειδικές υποτροφίες για το προσωπικό του, που εκπαιδευόταν δωρεάν στις ξένες γλώσσες, στην εμπορική αλληλογραφία και τη γραφομηχανή ενώ χαρακτηριστική είναι και η κίνηση της διοίκησης του Harrod’s που δεν δίστασε, παρά τις προκαταλήψεις της εποχής, να προσλάβει γυναίκες υπαλλήλους, σε μια εποχή που η θέση της γυναίκας ήταν αυστηρά στο σπίτι.

Αλλαγές έγιναν όμως, όχι μόνο στο προσωπικό, αλλά και στον τρόπο λειτουργίας του καταστήματος. Ενώ επιθυμία του ιδρυτή Harrod ήταν οι πελάτες να πληρώνουν τοις μετρητοίς, οι ανάγκες των καιρών έφεραν την αλλαγή και στο διάσημο πολυκατάστημα, το οποίο σήμερα διαθέτει 200.000 πελάτες που ψωνίζουν βάσει εταιρικού διακανονισμού. Ταυτόχρονα, το 1917, το πρωτοπόρο Harrod’s εκδίδει μια εφημερίδα, τη «Harrod’s news» για την ενημέρωση των πελατών για τα νέα προϊόντα και τις τιμές τους ενώ σήμερα διαθέτει το δικό του lifestyle περιοδικό που αποστέλλεται σε εκλεκτούς πελάτες.

Πιστό πάντα στην πλήρη εξυπηρέτηση των πελατών του, το Harrod’s, από την εποχή που ο ιδρυτής του συνέλαβε την ιδέα να μεταφέρονται οι παραγγελίες με άμαξες και άλογα, συνεχίζει την παράδοση των παραγγελιών του κατ’ οίκον και σήμερα με 40 φορτηγά που κάνουν περίπου 7.000 διανομές την εβδομάδα ενώ για χάρη του παλιού καιρού διατηρεί και μια παραδοσιακή άμαξα που μεταφέρει με χάρη στους δρόμους του Λονδίνου τις κοντινές παραγγελίες και «αιχμαλωτίζει» τα φωτογραφικά φλας των τουριστών.

Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι το Harrod’s υπήρξε για χρόνια το στέκι της Βρετανικής ελίτ. Όλοι οι ξένοι βασιλείς που επισκέπτονταν τη Γηραιά Αλβιώνα, έκαναν τα ψώνια τους στο κομψό πολυκατάστημα, το οποίο είχε κερδίσει την εύνοια και της Βρετανικής Βασιλικής οικογένειας. Η Βασίλισσα Μαρία επισκεπτόταν συχνά το Harrod’s για να αγοράσει χαλιά και πορσελάνες ενώ ο πρίγκιπας Κάρολος, αγόρασε από το διάσημο πολυκατάστημα το δώρο των δεύτερων γενεθλίων του.

Η Βασίλισσα Ελισάβετ, παραγγέλνει ακόμη και σήμερα ρούχα από το Harrod’s, ενώ οι γιοι της αδικοχαμένης Νταϊάνα, ο Ουίλιαμ και ο Χάρι, αγόραζαν από εκεί τα videogames τους.

Στο παρελθόν, οι αριστοκρατικές δεσποινίδες της Βρετανίας, που απολάμβαναν τις βόλτες τους στο Hyde Park, αγόραζαν τα κρινολίνα τους από το Harrod’s, το οποίο φημιζόταν και για τα περίφημα παρασόλια (τις ομπρέλες του ήλιου) που κρατούσαν οι κυρίες της καλής κοινωνίας. Η αφρόκρεμα της Βρετανικής πρωτεύουσας έδινε ραντεβού για τσάι στο διάσημο «Grand Restaurant» του Harrod’s, ενώ πολλά ειδύλλια μεταξύ γαλαζοαίματων και δεσποινίδων ευγενικής καταγωγής πλέχτηκαν στα σαλόνια του μυθικού καταστήματος.

Σήμερα, στο τμήμα βιβλίων του Harrod’s, διασημότητες όπως η Τζόαν Κόλλινς ή η συγγραφέας του Χάρι Πότερ, Τζ. Ρόουλινγκ, υπογράφουν τα βιβλία τους, ενώ πελάτες του μπορεί να είναι απλοί πολίτες ή δισεκατομμυριούχοι Σαουδάραβες , η Βασίλισσα της Αγγλίας ή το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Όλοι αυτοί τόσο διαφορετικοί και συνάμα τόσο ίδιοι, με μοναδικό τους κοινό σημείο το καλό γούστο και το γεγονός ότι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο πάντα σεβασμό: ως εκλεκτοί πελάτες του διάσημου Harrod’s.

Strad (9).jpg


Όμως, ένα πολυκατάστημα-μύθος, όπως το Harrod’s δεν θα μπορούσε παρά να παίξει σημαντικό ρόλο όχι μόνο στη διαμόρφωση του καλού γούστου των καταναλωτών, αλλά και στην πορεία της παγκόσμιας ιστορίας. Το σήμα κατατεθέν του Λονδίνου, τροφοδότησε για πρώτη φορά το Βρετανικό Στρατό το 1899 με στολές και τρόφιμα κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική.

Στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, περίπου 2.000 υπάλληλοι, του καταστήματος, κατατάχθηκαν στο στρατό, ενώ το Harrod’s συνέχισε να συντηρεί με δικά του έξοδα τις οικογένειές τους και προσέλαβε αρκετές γυναίκες για να καλύψουν τις κενές θέσεις, προσφέροντας σημαντικούς μισθούς σε μια πραγματικά δύσκολη εποχή.

Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πάλι οι υπάλληλοι του Harrod’s κατατάχθηκαν στο πλευρό του Βρετανικού Στρατού, ενώ ταυτόχρονα η διοίκηση του πολυκαταστήματος αποφάσισε να τροφοδοτήσει το στρατό με πολύτιμα εφόδια που πακετάριζαν οι γυναίκες υπάλληλοι μετά τη λήξη της βάρδιας τους και διοργάνωσε κάποια ιδιόμορφα «σεμινάρια» μαγειρικής, με τα ελάχιστα προϊόντα που υπήρχαν εκείνη τη δύσκολη περίοδο, προκειμένου να διευκολύνει τη ζωή των ευγενών πελατών του που δεν ήξεραν να μαγειρεύουν, επειδή ως τότε είχαν υπηρέτριες…

Το ίδιο το Harrod’s, δοκιμάστηκε σκληρά από μια έκρηξη βόμβας πολύ κοντά στις εγκαταστάσεις του το 1944, όπου όμως οι ζημιές αποκαταστάθηκαν γρήγορα, ενώ κατά τη διάρκεια της σύγχρονης ιστορίας και συγκεκριμένα στις 21 Δεκεμβρίου του 1974, ένα παράξενο «πακέτο» που περιείχε μια βόμβα εξερράγη στο τμήμα κηπουρικής του καταστήματος, το οποίο είχε εγκαίρως εκκενωθεί και έτσι υπήρξαν μόνο υλικές ζημιές και ευτυχώς όχι θύματα.

Στις 17 Δεκεμβρίου του 1973, ο IRA τοποθέτησε εκρηκτικά σε κάποια αυτοκίνητα που βρίσκονταν έξω από το Harrod’s, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις πελάτες και να τραυματιστούν άλλοι 93. Και στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις το απόλυτα αφοσιωμένο προσωπικό του Harrod’s, με τις χαρακτηριστικές πράσινες στολές, θυσίασε την Κυριακάτικη αργία του και δούλεψε νυχθημερόν για να αποκαταστήσει τις ζημιές, προκειμένου να λειτουργήσει το κατάστημα στην ώρα του την επόμενη μέρα και να διατηρηθεί η μοναδική του φήμη…

Αν κοιτάξουμε με ιδιαίτερη προσοχή τον τεράστιο θόλο της Εδουαρδιανής πρόσοψης του Harrod’s, θα παρατηρήσουμε το λατινικό ρητό «Omnia omnibus ubique», που σημαίνει «Τα πάντα για όλους και παντού» και αντιπροσωπεύει πλήρως τον πληθωρικό χαρακτήρα του Harrod’s. Το πολυκατάστημα που πραγματικά διαθέτει τα πάντα για όλα τα γούστα και μπορεί να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό πελάτη στο πιο απομακρυσμένο σημείο της γης, αποτελεί έναν σύγχρονο ναό του καταναλωτισμού, όπου οι επιθυμίες πραγματώνονται μέσα σε δευτερόλεπτα. Τα 330 καταστήματα που φιλοξενούνται μέσα στο Harrod’s διαθέτουν ό,τι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Strad (8).jpg


Από καταστήματα μόδας μέχρι ταχυδρομείο, από τράπεζα μέχρι 5 εστιατόρια, από αντικερί μέχρι βιβλιοπωλείο και τμήμα πορσελάνης, καθώς και έπιπλα, τμήμα ρολογιών, κτηματομεσιτικό γραφείο, εταιρείες catering, κομμωτήριο, είδη δώρων, κοσμήματα, γλυκά και είδη κουζίνας. Η συνέχεια περιλαμβάνει αθλητικά είδη, μουσικά όργανα, παιδότοπο, τμήμα καλλυντικών και αρωμάτων, είδη σπιτιού, υλικά οικοδομών, εταιρείες μεταφορών, παπούτσια, παιχνίδια, γραφεία ταξιδιών, pet shop, εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων και τμήμα με στολές κάθε είδους.

Strad (7).jpg


Όσο για τα πιο περίεργα καταστήματα που θα βρείτε στο Harrod’s, μην παραξενευτείτε αν βρεθείτε κατά λάθος στο ειδικό τμήμα όπου οι επισκέπτες αφήνουν τα κατοικίδια ζώα τους ενώ ψωνίζουν ή στο… γραφείο τελετών για κηδείες πολυτελείας με την σφραγίδα του Harrod’s!

Και αν ψάχνετε την ιδανική περίοδο για να επισκεφθείτε το μυθικό πολυκατάστημα που σημάδεψε με την παρουσία του έναν ολόκληρο κόσμο εδώ και 188 χρόνια, επιλέξτε την περίοδο των εκπτώσεων, όπου στο Harrod’s επικρατεί πραγματική φρενίτιδα.

Οι πελάτες στην προσπάθειά τους να βρουν την καλύτερη ευκαιρία, κυριολεκτικά βιαιοπραγούν μεταξύ τους ή… σέρνονται κάτω από τραπέζια προκειμένου να παρακάμψουν τις ατελείωτες ουρές. Οι απίστευτες προσφορές οδηγούν σε πραγματικό ντελίριο καθώς στο τέλος των εκπτώσεων περίπου 2,5 εκατομμύρια πράσινες σακούλες με χρυσά γράμματα (το σήμα κατατεθέν του καταστήματος) έχουν «εγκαταλείψει» το Harrod’s. Άλλωστε, ποιος μπορεί να αντισταθεί στο κάλεσμα ενός μύθου;

Το άρθρο για την ιστορία του Harrod΄s δημοσιεύτηκε στο travelstyle.gr, απ΄όπου και το μετέφερα στην ιστορία μου, γιατί διαβάζοντάς το, πραγματικά εντυπωσιάστηκα.
Οι φωτογραφίες όμως είναι δικές μου.

Με τη βόλτα μας σε αυτό το θρυλικό κατάστημα έκλεισε μία ακόμα πολύ-πολύ γεμάτη μέρα!
 
Last edited:

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Κυριακή 11 Μαρτίου


Σήμερα έχει πρωινή βόλτα στο Westminster και στη συνέχεια θα ακολουθήσει το highlight αυτού του ταξιδιού, δηλαδή η βαρκάδα στον Τάμεση, με προορισμό το Greenwich.

Eκεί θα επισκεφθούμε το Αστεροσκοπείο, θα κάνουμε βόλτα στο πάρκο και την πόλη και στη συνέχεια θα εξερευνήσουμε μία περιοχή, που πριν καν την επισκεφθώ έχω την πεποίθηση ότι θα με συναρπάσει, αφού αποτελεί το δεύτερο οικονομικό κέντρο του Λονδίνου και περιλαμβάνει μερικά από τα ψηλότερα κτίρια της Ευρώπης. Αναφέρομαι φυσικά στο Canary Wharf.

Έχουμε και σήμερα σύμμαχο τον καιρό, αφού δεν βρέχει και έτσι ευελπιστώ να συνεχίσει, γιατί σήμερα είναι μία ημέρα ιδιαίτερη και πλούσια σε αξιοθέατα και περιηγήσεις.

Μακάρι να εισακουστούν οι επιθυμίες μου και ο καιρός να παραμείνει καλός για να μπορέσουμε να ευχαριστηθούμε την ημερήσια εξόρμησή μας σε έναν προορισμό που μου προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον, ανυπομονησία και λαχτάρα να βρεθώ εκεί.

Αυτή τη φορά δεν θα πάρουμε το metro, αλλά το λεωφορείο για να φτάσουμε στο Westminster και συγκεκριμένα στην Victoria Street, απ΄όπου θα ξεκινήσουμε την πρωινή μας βόλτα.

Έτσι θα μπορέσουμε να δούμε, έστω και μέσα από το λεωφορείο, ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της πόλης, αφού η διαδρομή είναι 5 χιλιόμετρα και θα διαρκέσει περίπου μισή ώρα. Θα κινηθούμε παράλληλα με το Hyde Park, βλέποντας έστω και από μακριά τους Italian Gardens και στη συνέχεια διατρέχοντας την Grosvenor Pl, θα δούμε τους κήπους του παλατιού Buckingham και το κτίριο που στεγάζονται οι Βασιλικοί στάβλοι, the Royal Mews.


Η περιήγηση ξεκίνησε από τον Westminster Cathedral, στην Victoria Street, το μεγαλύτερο Καθολικό Εκκλησιαστικό κτίριο στην Αγγλία και την Ουαλία και έδρα του Αρχιεπισκόπου του Westminster, ένα αριστούργημα σε νεοβυζαντινό στυλ, με ριγέ τούβλα και πέτρα, σε ένα περίπλοκο μοτίβο συγκόλλησης.
Δυστυχώς όμως ο ναός ήταν κλειστός για να μπορέσουμε να επισκεφθούμε το εσωτερικό του.

Westminster (1).jpg


Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το εμπορικό κέντρο Cardinal Place, ένα γυάλινο μεγαθήριο.
Aμέσως μετά ορθώνεται το Victoria Palace Theatre, απέναντι από τον σταθμό τρένων Victoria.

Το θέατρο άρχισε τη ζωή του ως μία μικρή αίθουσα συναυλιών, πάνω από τους στάβλους ενός μικρού ξενοδοχείου και ταβέρνας που χτίστηκε το 1832.
O ιδιοκτήτης Jonh Moy διεύρυνε το κτίριο και μέχρι το 1850 έγινε γνωστό ως Moy΄s Music Hall.
Αργότερα άλλαξε ιδιοκτήτη, ανακαινίστηκε και μετονομάστηκε σε Royal Standard Music Hall.

Westminster (3).jpg


Το κτίριο αυτό κατεδαφίστηκε και ξαναχτίστηκε στα πλαίσια μιάς γενικής επέκτασης της περιοχής, όταν ο σταθμός τρένων Victoria έγινε συγκοινωνιακός κόμβος.
Το 1910 κατεδαφίστηκε άλλη μία φορά, για να ανοίξει τελικά ξανά στη θέση που βρίσκεται σήμερα, στις 6 Νοεμβρίου του 1911, με το όνομα Victoria Palace, διατηρώντας τη μουσική παράδοση του Royal Standard Music Hall και παρουσιάζοντας ποικίλες παραστάσεις.

Μόνο στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το θέατρο άρχισε να συνδέεται πλήρως με το μουσικό θέατρο.
Ένα επιχρυσωμένο άγαλμα της μπαλαρίνας Άννα Πάβλοβα είναι τοποθετημένο στην κορυφή του θεάτρου.

Westminster (9).jpg


Τι κρίμα που έξω από τον σταθμό τρένων Victoria αλλά και το θέατρο γίνονται εκτεταμένα έργα και ασχημαίνει τόσο πολύ αυτό το όμορφο και ιστορικό κομμάτι της πόλης.
Τα έργα βέβαια γίνονται πάντα για την καλυτέρευση και την αναβάθμιση των κτιρίων ή των δρόμων μιάς πόλης, αλλά όσο να΄ναι, για τους επισκέπτες δεν αποτελούν και το καλύτερο θέαμα.

Westminster (8).jpg


Πάνω στη νησίδα, στη διασταύρωση των οδών Vauxhall Bridge Road και της οδού Victoria στέκεται ο Little Ben, ο μικρός μαύρος πύργος ρολογιών από χυτοσίδηρο.
Το σχέδιο μιμείται τον γνωστό Big Ben και είναι μία χειρονομία Γαλλοβρετανικής φιλίας.

Westminster (4).jpg



Westminster (5).jpg


Ο Victoria Station, είναι κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός και συνδέεται με το σταθμό του υπογείου σιδηροδρόμου.
Βρίσκεται στη ζώνη 1 της Travelcard και της Oyster και είναι ένας από τους πλέον πολυσύχναστους σταθμούς στο Λονδίνο.

Westminster (6).jpg



Westminster (7).jpg


Συνεχίζουμε να περπατάμε στην Victoria Street συναντώντας δεξιά μας, το πολυκατάστημα House of Fraser και αριστερά μας, το επίσης τεράστιο γυάλινο Westminster City Hall, έδρα του δημοτικού συμβουλίου του Westminster.

Westminster (12).jpg



Westminster (15).jpg


Ρίχνω το βλέμμα σε ένα μικρό στενάκι και βλέπω έναν πολύ ιδιαίτερο συνδυασμό, το κλασικό με το μοντέρνο. Κόκκινα κλασικά κτίρια και ένα γλυπτό μοντέρνας τέχνης να κοσμεί το μικρό άπλωμα.

Westminster (13).jpg


Στη γωνία των οδών Victoria Street και Buckingham Gate, στη σκιά των τεράστιων μοντέρνων γυάλινων κτιρίων στέκεται η Pub Albert, χωρίς να πτοείται καθόλου από τα μεγαθήρια που της κρύβουν ακόμη και τον ήλιο.

Westminster (14).jpg


Εξακολουθεί να λειτουργεί και είναι πανέμορφη. Όταν είδα αυτό το σκηνικό δεν ξέρω γιατί, αλλά μου ήρθε αμέσως στο νου, το παιδικό τραγουδάκι που λέει: - “Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό”?

Εγώ θα το παραφράσω και θα πω: - “Πού πας βρε Pub-άκι μες το χαμό”?

Westminster (16).jpg


Όταν η Victoria Street τελειώνει και γίνεται Broad Sanctuary, αυτό σημαίνει ότι έχουμε φτάσει στην καρδιά του Westminster, όπου βρίσκονται, όχι ένα, όχι δύο αλλά τρία μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Πρώτο το Westminster Abbey, ανεξάρτητη Eκκλησία η οποία αποτελεί τόπο στέψης των Bασιλιάδων του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά και τελευταία διαμονή του σκηνώματός τους.

Westminster (17).jpg


Είναι Γοτθικού ρυθμού δυτικά των Ανακτόρων. Βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Βασιλικού Οίκου της Αγγλίας.
Από το 1450 μέχρι και το 1550 υπήρξε Καθεδρικός Ναός.
Ο σημερινός Ναός άρχισε να κατασκευάζεται από τον Ερρίκο Γ΄ το 1245, ως τόπος ταφής του.
Αρχικά χτίστηκε από τους Βενεδικτίνους μοναχούς ως τόπος λατρείας του Αγίου Πέτρου.

Westminster (18).jpg



Westminster (21).jpg


Εντός του Αββαείου εκτίθεται ανεκτίμητης αξίας θησαυρός με έργα τέχνης χρονολογούμενα από τον 12ο αιώνα. Άλλα διάσημα εκθέματα είναι το άγαλμα της Παναγίας με το θείο βρέφος και ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη.
Εδώ έγινε και ο Βασιλικός γάμος του πρίγκιπα William και της Kate Middleton.

Westminster (27).jpg



Westminster (26).jpg



Westminster (24).jpg


http://www.westminster-abbey.org/

Απέναντι από τη δυτική είσοδο του Αββαείου υψώνεται η στήλη Crimea and Indian Mutiny Memorial, μία ψηλή μαρμάρινη και πέτρινη στήλη του 1861, η οποία μνημονεύει τους πρώην μαθητές της σχολής του Westminster που έχασαν τη ζωή τους στον Κριμαϊκό πόλεμο 1854-56 και τον Ινδικό πόλεμο 1857-58.
Στην κορυφή το άγαλμα του Αγίου Γεωργίου που σκοτώνει το δράκο. Τέσσερα λιοντάρια κοσμούν τη βάση της στήλης.

Westminster (22).jpg



Westminster (20).jpg


Στρέφω το βλέμμα μου απέναντι, στη γωνία των οδών Tothill και Storey΄s Gate και θαυμάζω το επιβλητικό κτίριο Methodist Central Hall, έναν χώρο πολλαπλών χρήσεων.

Aποτελεί κυρίως Eκκλησία Mεθοδιστών αλλά και συνεδριακό κέντρο. Xρησιμοποιείται επίσης ως αίθουσα τέχνης αλλά στεγάζονται και γραφεία.
Εδώ υπάρχουν και αίθουσες συνεδρίων και σεμιναρίων.

Westminster (23).jpg



Westminster (19).jpg


Δίπλα στο Αββαείο βρίσκεται η St. Margaret΄s Church, το δεύτερο μνημείο που ανήκει στην Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO.
H ενοριακή Eκκλησία της Βουλής των Kοινοτήτων όπως αποκαλείται, ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα από Bενεδικτίνους μοναχούς.

http://www.westminster-abbey.org/st-margarets-church

Westminster (25).jpg


Βγήκαμε στην St. Margaret΄s Street, στην πίσω πλευρά του Αββαείου,

Westminster (30).jpg



Westminster (29).jpg


ενώ απέναντι εκτείνεται το παλάτι, το τρίτο UNECSO μνημείο.

London 2 (4).jpg


Στην Parliament Square στέκεται το άγαλμα του Winston Churchill.

Westminster (31).jpg


Μόλις περάσαμε το Big Ben, στο ξεκίνημα της γέφυρας Westminster, στρίψαμε αριστερά και σε 5 λεπτά φτάσαμε στο Westminster Pier, απ΄όπου θα πάρουμε το ferry της γραμμής για το Greenwich.

Westminster (32).jpg


Tα δρομολόγια εκτελούνται από την mbna Thames Clippers και το εισιτήριο κοστίζει 9,60 λίρες η μονή διαδρομή.
Για τους κατόχους Travel ή Oyster cards το αντίτιμο είναι 6,40 λίρες η μονή διαδρομή.

Μπήκαμε στο ferry το οποίο δεν είχε ακόμα πολύ κόσμο και στην αρχή καθίσαμε μέσα.

Westminster (33).jpg


Όταν όμως ξεκινήσαμε βγήκαμε έξω, στο πίσω μέρος αφού δεν έκανε κρύο, για να απολαύσουμε καλύτερα τη θέα και τη διαδρομή.

Όλο το Λονδίνο άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Μία διαφορετική οπτική επαφή με όλα τα αξιοθέατα και τις διαδρομές που είχαμε ήδη κάνει.

Τελικά ήταν πολύ σωστή επιλογή να κάνουμε αυτή την εξόρμηση με το καραβάκι, προς το τέλος του ταξιδιού, αφού είχαμε ολοκληρώσει όλες τις διαδρομές που είχαμε στο πρόγραμμά μας, γιατί έτσι ξαναβλέπαμε, όλα τα γνώριμα πλέον μέρη της παραποτάμιας βόλτας μας, από την πλευρά του ποταμού αυτή τη φορά.

Westminster (34).jpg


Αφήνοντας πίσω μας το London Eye

Westminster (35).jpg


Tate Modern

Westminster (36).jpg



Westminster (58).jpg


St. Paul και Millennium Bridge

Westminster (57).jpg


Anchor Pub

Westminster (37).jpg


Winchester Wharf

Westminster (38).jpg


Golden Hind

Westminster (39).jpg


Shard

Westminster (40).jpg


London Bridge Hospital

Westminster (59).jpg


Belfast

Westminster (43).jpg



Westminster (42).jpg


Hey΄s Galleria

Westminster (41).jpg


Φτάνοντας στην Tower Bridge

Westminster (44).jpg


City Hall

Westminster (45).jpg


Tower Pier

Westminster (46).jpg


Tower of London

Westminster (47).jpg


Περνώντας κάτω από την Tower Bridge

Westminster (49).jpg


Αφήνοντας πίσω μας την Tower Bridge

Westminster (50).jpg


Concordia Wharf

Westminster (51).jpg


Γκαζώνουμε μέχρι την επόμενη στάση

Westminster (53).jpg


Columbia wharf

Westminster (54).jpg


Στάση στο Canary Wharf
Άλλος για τη βάρκα μας…...

Westminster (55).jpg


Φτάσαμε στο Greenwich Pier

Greenwich (1).jpg


Έτοιμοι για αποβίβαση

Westminster (56).jpg


Το πρώτο καταπληκτικό αξιοθέατο που συναντήσαμε δεν ήταν άλλο, από το διάσημο ιστιοφόρο πλοίο Cutty Sark.

Το Bρετανικό ιστιοφόρο πλοίο, κατασκευασμένο το 1869 ήταν ένα από τα τελευταία πλοία που κατασκευάστηκαν και ένα από τα πιο γρήγορα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για μεταφορά τσαγιού.

Όμως το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ σήμαινε, ότι τα ατμόπλοια έκαναν πλέον μία πολύ πιο σύντομη διαδρομή προς την Κίνα, για τη μεταφορά του τσαγιού.
Έτσι το Cutty Sark, μετά από λίγα χρόνια στο εμπόριο τσαγιού πέρασε στη συνέχεια, στο εμπόριο μαλλιού από την Αυστραλία.

Greenwich (2).jpg


Οι βελτιώσεις όμως στην τεχνολογία του ατμού σημαίνουν, ότι σταδιακά τα ατμόπλοια ήρθαν επίσης, να κυριαρχήσουν και στη μεγαλύτερη ιστιοδρομική διαδρομή προς την Αυστραλία.
Οπότε το πλοίο πουλήθηκε στην Πορτογαλική Εταιρεία Ferreira & Co το 1895 και μετονομάστηκε σε Ferreira.

Το 1922 αγοράστηκε από τον συνταξιούχο καπετάνιο Wilfred Dowman, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως εκπαιδευτικό πλοίο που λειτουργούσε από το Falmouth της Kορνουάλης.
Μετά το θάνατό του, το πλοίο μεταφέρθηκε στο Κολέγιο Ναυτικής εκπαίδευσης του Τάμεση, όπου έγινε βοηθητικό εκπαιδευτικό σκάφος.

Στη συνέχεια έπαψε να είναι χρήσιμο και μεταφέρθηκε στη μόνιμη αποβάθρα του Greenwich για δημόσια προβολή.

Greenwich (8).jpg


H μέγιστη καταγραφείσα ταχύτητα για το Cutty Sark ήταν 17,5 κόμβοι (32,4 Km/h).
Η ταχύτητα ενός ιστιοφόρου σκάφους, δεν είναι τόσο απλή όσο ενός ατμόπλοιου, καθώς οι άνεμοι ποικίλουν, αλλά επίσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από την ικανότητα του καπετάνιου και του πληρώματος.

Η μέγιστη καταγεγραμμένη απόσταση, σε 24 ώρες ήταν 363 ναυτικά μίλια (672 Km ή 418 μίλια).

Greenwich (68).jpg


Στο πρώτο του ταξίδι το Cutty Shark αντιμετώπισε σημαντικό ανταγωνισμό από τα ατμόπλοια.
Η διαδρομή, από την Άπω Ανατολή στο Λονδίνο, αλλά και σε πολλά άλλα Ευρωπαϊκά λιμάνια, μέσω της διώρυγας του Σουέζ ήταν μικρότερη κατά 3.300 χιλιόμετρα, σε σύγκριση με την ιστιοπλοΐα γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.

Ενώ ήταν δυνατόν, ένα ρυμουλκό να τραβήξει ένα ιστιοφόρο σκάφος μέσω του καναλιού, αυτό ήταν δύσκολο και ακριβό.
Επιπλέον, το ασφάλιστρο για ένα φορτίο τσαγιού σε ένα ατμόπλοιο ήταν σημαντικά μικρότερο, απ΄ότι για ένα ιστιοφόρο σκάφος.
Το Cutty Sark ήταν το ταχύτερο πλοίο στο εμπόριο μαλλιού για 10 χρόνια.
Τελικά τα ατμόπλοια άρχισαν να κυριαρχούν και στο εμπόριο μαλλιού.

https://www.rmg.co.uk/cutty-sark


Συνεχίζεται.....
 
Last edited:

Klair

Member
Μηνύματα
1.068
Likes
7.970
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Κυριακή 11 Μαρτίου
συνέχεια


Δίπλα στο ιστιοφόρο Cutty Sark εκτείνεται το Old Royal Naval College και το Royal College Chapel.

Το Βασιλικό Ναυτικό Κολέγιο ήταν ένα Εκπαιδευτικό Ίδρυμα το οποίο παρείχε μαθήματα σε ναυτικούς αξιωματικούς.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, το Κολέγιο αύξησε τον αριθμό των αξιωματικών και των δύο φύλων που εκπαιδεύτηκαν και περίπου 35.000 άνδρες και γυναίκες αποφοίτησαν.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Κολέγιο ιδρύθηκε σε κτίρια που σχεδιάστηκαν από τον Sir Christopher Wren.
Στη συνέχεια τα κτίρια προορίζονταν να λειτουργήσουν ως το Νοσοκομείο Greenwich.

Greenwich 2018 (58).jpg


Μπήκαμε στο εσωτερικό του Μουσείου, στο οποίο φιλοξενούνται πολλά ιστορικά αντικείμενα καθώς και αρχαιολογικά ευρήματα από το παλάτι των Tυδώρ.
Υπάρχουν πολλά διαδραστικά εκθέματα για παιδιά, γι΄αυτό και το Μουσείο είχε πολλούς μικρούς επισκέπτες.
Στο παρεκκλήσι δεν μπήκαμε.

https://www.ornc.org/#yJS7rKhusLY6yMfC.97

Greenwich 2018 (60).jpg


Συνεχίσαμε την εξερεύνησή μας μπαίνοντας στο τεράστιο πάρκο, Royal Park από αυτή την επιβλητική είσοδο

Greenwich 2018 (56).jpg


και ακολουθώντας την College Way, αμέσως συναντήσαμε τα τεράστια δίδυμα επιβλητικά κτίρια του Old Royal Naval College που αρχικά εδώ λειτουργούσε το Bασιλικό Nοσοκομείο των συνταξιούχων ναυτικών.

Greenwich 2018 (48).jpg



Greenwich 2018 (50).jpg



Greenwich 2018 (52).jpg



Greenwich 2018 (51).jpg



Greenwich 2018 (54).jpg


Ανάμεσα στα κτίρια του Old Royal Naval College βρίσκεται το Queen΄s House, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κτίρια της χώρας, σημαντικό αρχιτεκτονικά και διάσημο για τους πρώην κατοίκους και τη συλλογή έργων τέχνης.

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της Βρετανικής αρχιτεκτονικής ιστορίας, το πρώτο συνειδητά κλασικό κτίριο που κατασκευάστηκε στη χώρα.
Περιτριγυρίζεται από μία έκταση 500 εκταρίων και είναι ένα μικρό παλάτι, το οποίο η UNESCO κατέταξε στα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Greenwich 2018 (49).jpg


Είναι το πρώτο έργο Ιταλικής αρχιτεκτονικής που εισήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Χτίστηκε το 1616 και σήμερα είναι ένα είδος Μουσείου, με πίνακες, με ιδιαίτερα δωμάτια, με πορτρέτα Βρετανών Βασιλιάδων κ.α.

greenwich.jpg


Αμέσως μετά το Queen΄s House εκτείνεται το National Maritime Museum, το κορυφαίο Ναυτικό Μουσείο. Μπορεί να είναι και το μεγαλύτερο Μουσείο του είδους του στον κόσμο.

Greenwich 2018 (46).jpg


Τα ιστορικά κτίρια αποτελούν μέρος του θαλάσσιου χώρου της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Greenwich και σε αυτά ενσωματώνονται επίσης, το Bασιλικό Αστεροσκοπείο και το Queen΄s House.

Το Mουσείο έχει τις πιο σημαντικές συλλογές της ιστορίας της Βρετανίας στη θάλασσα και περιλαμβάνει περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντικείμενα όπως: επιστημονικά όργανα, όργανα πλοήγησης, χάρτες, χειρόγραφα, πορτρέτα Καπετάνιων και Ναυάρχων και πολλά άλλα.

Υπάρχει εκτεταμένη συλλογή με τον τίτλο Nelson Navy Nation, η οποία εξιστορεί την ένδοξη πορεία του ναυάρχου Nelson μέχρι την ήττα του Ναπολέοντα, κατά τη μάχη του Τrafalgar όταν τραυματίστηκε θανάσιμα.

https://www.rmg.co.uk/national-maritime-museum

Greenwich 2018 (47).jpg


Στην αίθουσα Ahoy υπάρχει ένα μοντέλο καταστρώματος

Greenwich 2018 (45).jpg


ένα ολόκληρο "χρυσό πλοίο"

Greenwich 2018 (43).jpg


ένα διαστημικό σκάφος

Greenwich 2018 (42).jpg


μία μηχανή με τον τροχό του πλοίου

Greenwich (48).jpg


αλλά και οι φιγούρες ναυτικών και πειρατών

Greenwich 2018 (44).jpg


Στο πίσω μέρος του κτιρίου (που βλέπει στο πάρκο) υπάρχει αντίγραφο του πλοίου του Nelson μέσα σε ένα τεράστιο μπουκάλι.

Greenwich 2018 (38).jpg


Πίσω από όλα τα κτίρια απλώνεται το τεράστιο και καταπράσινο πάρκο του Greenwich με πολλά μονοπάτια και διαδρομές για μακριές, ατελείωτες βόλτες αλλά και ποδηλατάδες.

Greenwich 2018 (39).jpg



Greenwich (43).jpg


Ακολουθώντας την απότομη αυτή ανηφόρα μαζί με πλήθος κόσμου

Greenwich (42).jpg



Greenwich 2018 (35).jpg


φτάσαμε στην κορυφή του λόφου όπου δεσπόζει το Royal Observatory, άλλο ένα έργο του Christopher Wren.
Στο εσωτερικό του κτιρίου υπάρχει χαραγμένος στο ξύλινο πάτωμα ο Πρώτος Μεσημβρινός, με γεωγραφικό μήκος ΟΟο ΟΟ΄ ο οποίος ορίστηκε το 1851.

Greenwich 2018 (33).jpg


Πριν όμως μπούμε στο εσωτερικό του κτιρίου θα θαυμάσουμε την εξαιρετική πανοραμική θέα που προσφέρει ο λόφος σε όλο το καταπράσινο πάρκο, στο Queen΄s House και τα υπόλοιπα εμβληματικά κτίρια αλλά και στους ουρανοξύστες του Canary Wharf και του City.

Greenwich 2018 (32).jpg



Greenwich 2018 (31).jpg



Greenwich 2018 (34).jpg



Greenwich 2018 (29).jpg



Greenwich 2018 (30).jpg


Μπήκαμε στο εσωτερικό του Αστεροσκοπείου, το οποίο αποτελεί ένα από τα ιστορικότερα Αστεροσκοπεία του κόσμου και το ωραιότερο Αγγλικό.

Greenwich 2018 (21).jpg


Ιδρύθηκε το 1675 από τον Βασιλιά Κάρολο Β΄, λίγα χιλιόμετρα έξω από το κέντρο του Λονδίνου, του οποίου ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 10 Αυγούστου, εκείνου του έτους.

Σήμερα δεν υφίσταται ως επιστημονικός οργανισμός ή ίδρυμα, αφού διαλύθηκε το 1998, μετά την μεταφορά των αστρονομικών οργάνων στο Αστεροσκοπείο του Sassex.

Το Αστεροσκοπείο ήταν η πρώτη οικοδομή που ανεγέρθη με αποκλειστικό σκοπό την επιστημονική έρευνα στη Μεγάλη Βρετανία.

Greenwich 2018 (27).jpg



Greenwich 2018 (23).jpg


Δύο ρολόγια εγκαταστάθηκαν στην Οκταγωνική Αίθουσα, το κύριο δωμάτιο του Αστεροσκοπείου, σε ύψος 6 μέτρων.
Ο σχεδιασμός τους ήταν ασυνήθιστος, με εκκρεμές μήκους 3,95 μέτρων το καθένα, τοποθετημένα πάνω από τις πλάκες των ρολογιών.
Τα εκκρεμή αυτά είχαν περίοδο 4 sec και ακρίβεια 7 sec/ημέρα, που ήταν κατόρθωμα χωρίς προηγούμενο.
Σήμερα υπάρχουν πολλά ρολόγια στις διάφορες αίθουσες του Μουσείου.

Greenwich (30).jpg



Greenwich 2018 (25).jpg



Greenwich 2018 (26).jpg


Επί αιώνες οι Βρετανοί αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το Βασιλικό Αστεροσκοπείο ως βάση για μετρήσεις.

Ο Πρώτος Μεσημβρινός (γνωστός και ως Μεσημβρινός του Greenwich) ορίστηκε το 1851 και υιοθετήθηκε σε ένα διεθνές συνέδριο του 1884.
Επί πολλές δεκαετίες σημειωνόταν με μία μπρούντζινη λωρίδα,

Greenwich 2018 (17).jpg


η οποία ξεκινά από το εσωτερικό του κτιρίου, ακριβώς κάτω από το μεγάλο αυτό τηλεσκόπιο

Greenwich 2018 (61).jpg


και στη συνέχεια εκτείνεται έξω, στην αυλή.

Greenwich 2018 (22).jpg


Η αρχική μπρούτζινη λωρίδα της αυλής αναβαθμίστηκε σε μία λωρίδα από ανοξείδωτο χάλυβα.

Greenwich 2018 (19).jpg



Greenwich 2018 (18).jpg



Greenwich 2018 (20).jpg


Την εποχή που το Greenwich ήταν ενεργό Αστεροσκοπείο, οι γεωγραφικές συντεταγμένες αναφέρονταν σε ένα τοπικό σφαιροειδές, το datum, του οποίου η επιφάνεια οριζόταν με βάση την τοπική μέση στάθμη της θάλασσας.

Αρκετά τέτοια γεωειδή χρησιμοποιούνταν σε όλο τον κόσμο και το καθένα βασιζόταν σε διαφορετικό σφαιροειδές, καθώς η μέση στάθμη της θάλασσας αποκλίνει μέχρι και 100 μέτρα.

Τα σύγχρονα γεωδαιτικά συστήματα αναφοράς χρησιμοποιούν ένα ενιαίο γεωκεντρικό σφαιροειδές.
Η μετάβαση από τα πολλά, στο ένα παγκόσμιο σφαιροειδές προκάλεσε τη μετατόπιση όλων των γεωγραφικών συντεταγμένων κατά πολλά μέτρα. Σε μερικές περιπτώσεις πάνω από 400.

Ο Πρώτος Μεσημβρινός αυτών των συστημάτων, των σύγχρονων δηλαδή απέχει περί τα 100 μέτρα ανατολικά από τον αστρονομικό μεσημβρινό του Greenwich, που αναπαριστά η μεταλλική λωρίδα.

O μέσος χρόνος Greenwich (GMT) βασιζόταν κάποτε σε αστρονομικές παρατηρήσεις προσδιορισμού του χρόνου που γίνονταν στο Αστεροσκοπείο του Greenwich ως το 1954.
Mετά o GMT προσδιοριζόταν από παρατηρήσεις που γίνονταν σε άλλα Αστεροσκοπεία.

Ο GMT ονομάζεται πλέον επισήμως, Παγκόσμιος Χρόνος (UT) και αστρονομικά υπολογίζεται από παρατηρήσεις εξωγαλαξιακών ραδιοπηγών.

Το ρολόι της πύλης Shepherd, έξω από την πύλη του Αστεροσκοπείου αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα δείγματα ηλεκτρικού ρολογιού.

Greenwich 2018 (12).jpg


Ανεβήκαμε και στον θόλο όπου βρίσκεται επίσης ένα πολύ μεγάλο τηλεσκόπιο.

Greenwich 2018 (14).jpg



GREENWICH 2018 (28).jpg


Βγαίνοντας από το Αστεροσκοπείο δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε στην υπέροχη θέα και πήραμε μερικές ακόμη φωτογραφίες του Πάρκου και των ουρανοξυστών του Canary Wharf.

Greenwich 2018 (28).jpg



Greenwich 2018 (16).jpg



Greenwich 2018 (13).jpg



Greenwich 2018 (15).jpg


Ξεκουραστήκαμε για λίγο στα παγκάκια έξω από το Royal Observatory

Greenwich 2018 (11).jpg


και συνεχίσαμε με το υπέροχο κατακόκκινο κτίριο Peter Harrison Planetarium.

Greenwich (11).jpg


Στην είσοδο μας καλωσόρισε το αρχαιότερο αντικείμενο του κόσμου.

Greenwich 2018 (10).jpg



Greenwich 2018 (9).jpg


Περιηγηθήκαμε στις διάφορες αίθουσες του κτιρίου, στις οποίες υπάρχει όλη η ιστορία της γέννησης του Σύμπαντος.

Σε μία αίθουσα σαν μικρό θέατρο υπάρχουν προβολές για το πώς γεννιούνται τα αστέρια και οι πλανήτες, για τη θέση μας στο σύμπαν, αλλά και για τις παρατηρήσεις των αστρονόμων, οι οποίοι καλούνται να ξεδιπλώσουν τα μυστήρια του κόσμου μας.

GREENWICH 2018 (25).jpg



Greenwich 2018 (8).jpg


Παρακολουθήσαμε πώς σχηματίστηκε το Σύμπαν, από το Big Bang έως τώρα, πώς το Σύμπαν επεκτάθηκε και πώς σχηματίστηκε το Ηλιακό μας σύστημα.
Πάρα πολύ ενδιαφέροντα και διαδραστικά πράγματα συμβαίνουν μέσα σε αυτό το υπέροχο κτίριο.

GREENWICH 2018 (27).jpg



GREENWICH 2018 (26).jpg


https://www.rmg.co.uk/royal-observatory

Κατηφορίσαμε το λόφο και κάναμε μία μεγάλη βόλτα στο επίπεδο και καταπράσινο Πάρκο, καταλήγοντας στη συνέχεια στον κεντρικό δρόμο, King William Walk.

Greenwich 2018 (6).jpg


Πανέμορφα σπίτια και μαγαζιά πλαισιώνουν αυτόν τον δρόμο και πολύς κόσμος πηγαινοέρχεται ασταμάτητα.

Eίναι Κυριακή, οπότε Bρετανοί και τουρίστες έχουν ξεχυθεί στα εστιατόρια και τα καφέ της πόλης και γεμίζουν ασφυκτικά όλα τα μαγαζιά.
Αυτό θα κάνουμε και εμείς σε λίγο, αλλά πρώτα ας γνωρίσουμε την όμορφη πόλη του Greenwich.

Greenwich (65).jpg



Greenwich 2018 (40).jpg


Περπατώντας στην οδό Nelson είδαμε την κλειστή αγορά, Greenwich Market και φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία να την επισκεφθούμε.

Greenwich 2018 (5).jpg


Eδώ υπήρχαν πάγκοι με ένα σωρό ποικίλα πράγματα και φυσικά κιόσκια με φαγητό και φρούτα.

Μαγνητάκια όμως για τη συλλογή μας δεν βρήκαμε. Εδώ τα τουριστικά καταστήματα πωλούν κατά κόρον, ναυτικά είδη: καραβάκια, ιστιοφόρα, πυξίδες και άλλα, όλα σε τσιμπημένες τιμές.

Mας άνοιξε η όρεξη, με όλες αυτές τις μυρωδιές των φαγητών στην αγορά και έτσι αποφασίσαμε να καθίσουμε κάπου για φαγητό και ξεκούραση.

Βρήκαμε τραπέζι στην King΄s Arms Pub στην King William Walk.

GREENWICH 2018 (32).jpg


Το μαγαζί ήταν γεμάτο με οικογένειες Άγγλων, με μωρά αλλά και μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά και στον χώρο επικρατούσε μεγάλη ζωντάνια έως οχλαγωγία θα έλεγα.

Ο σερβιτόρος μας ενημέρωσε ότι η αναμονή για την ετοιμασία του γεύματός μας μπορεί να φτάσει και τη μία ώρα, αλλά δεν υπήρχαν άλλες εναλλακτικές λύσεις, οπότε θα αναμέναμε.

Η παραγγελία τελικά ήρθε νωρίτερα, το φαγητό ήταν μέτριο, αλλά όχι και χάλια.

GREENWICH 2018 (29).jpg



GREENWICH 2018 (30).jpg



GREENWICH 2018 (31).jpg


Κυρίως όμως ξεκουραστήκαμε και τονωθήκαμε για να συνεχίσουμε τη μέρα μας.

Στην πλατεία που βρίσκεται το Cutty Sark ο κόσμος εξακολουθούσε να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και να είναι πολύς.

Greenwich 2018 (2).jpg


Μπήκαμε στο κόκκινο σφαιρικό κτίριο με το θόλο, απ΄όπου ξεκινάει το Greenwich Foot Tunnel, ένα τούνελ που περνάει κάτω από τον Τάμεση και βγαίνει στην απέναντι πλευρά του ποταμού, στο Isle of Dogs και συγκεκριμένα στο πάρκο Island Gardens.

Greenwich 2018 (3).jpg



Greenwich 2018 (1).jpg


H σήραγγα αντικατέστησε ένα ακριβό και μερικές φορές αναξιόπιστο πορθμείο που επέτρεπε στους εργαζόμενους που ζουν νότια του Τάμεση να φτάσουν στους χώρους εργασίας τους, στις αποβάθρες και τα ναυπηγεία του Λονδίνου.
Το τούνελ άνοιξε στις 4 Αυγούστου 1902.

Μέσα στο κόκκινο κτίριο υπάρχει ελικοειδής σκάλα που επιτρέπει την πρόσβαση στους πεζούς στη σήραγγα, αλλά εμείς επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε το τεράστιο ασανσέρ για να γλιτώσουμε λίγη κούραση.

GREENWICH 2018 (24).jpg


Η σήραγγα από χυτοσίδηρο έχει μήκος 370,2 μέτρα, βάθος 15,2 μέτρα και εσωτερική διάμετρο περίπου 2,74 μέτρα.

GREENWICH 2018 (22).jpg


Το βόρειο άκρο υπέστη βλάβες από βόμβες κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και οι επισκευές περιελάμβαναν μία χοντρή εσωτερική επένδυση από χάλυβα και σκυρόδεμα, η οποία μειώνει σημαντικά τη διάμετρο σε αυτό το κομμάτι.

GREENWICH 2018 (21).jpg


Αν και υπάρχουν ταμπέλες που απαγορεύουν τη διέλευση των ποδηλάτων, εμείς είδαμε πολλούς ποδηλάτες να διασχίζουν το τούνελ, άλλοι πάνω στο ποδήλατο και άλλοι περπατώντας, κυλώντας δίπλα το ποδήλατό τους.

GREENWICH 2018 (23).jpg


Βγαίνοντας στους Island Gardens μας υποδέχθηκε ένας άλλος καιρός, δηλαδή βροχή!

Η αλήθεια είναι ότι πριν περάσουμε το τούνελ, o ουρανός στο Greenwich είχε σκοτεινιάσει και μαυρίσει πολύ, αλλά δεν έβρεχε.
Τώρα όμως έπρεπε να κάνουμε μερικές μικρές αλλαγές στο πρόγραμμα, γιατί η βροχή όλο και δυνάμωνε.

Το αρχικό σχέδιο είχε ως εξής: από τον Island Garden Station, θα παίρναμε τον υπέργειο σιδηρόδρομο DLR και θα κατεβαίναμε στην επόμενη στάση, Mudchute, για να ξεκινήσουμε από κει τη μεγάλη μας βόλτα στις αποβάθρες του Isle of Dogs.

Συγκεκριμένα θα ξεκινούσαμε από το Millewall Outer Dock, θα περπατούσαμε παράλληλα με την αποβάθρα και θα φτάναμε στην Pepper Street, τον δρόμο-γέφυρα που ενώνει τις δύο αποβάθρες (Millwall Outer Dock και Millwall Inner Dock).

H αλλαγή που κάναμε, λόγω βροχής ήταν να κατέβουμε στο σταθμό Crossharbour, ο οποίος είναι πολύ πιο κοντά στον δρόμο-γέφυρα Pepper Street.

Στη θέα δεν άλλαξε κάτι σημαντικό, η διαφορά ήταν στο περπάτημα.

GREENWICH 2018 (17).jpg


Ο υπέργειος σιδηρόδρομος DLR, για αυτή τη διαδρομή περιλαμβάνεται στην travelcard, οπότε δεν χρειάζεται επιπλέον εισιτήριο.

Όλη η περιοχή Isle of Dogs ήταν αραιοκατοικημένος βάλτος πριν από την αποστράγγιση και την φύτευση, κατά τον 13ο αιώνα.
Μία καταστροφική πλημμύρα έλαβε χώρα το 1488, με αποτέλεσμα η περιοχή να επιστρέψει στην προηγούμενη ελώδη κατάσταση.
Αυτή η κατάσταση παρέμεινε μέχρι τον 17ο αιώνα, όταν Ολλανδοί μηχανικοί αποστράγγισαν εκ νέου την περιοχή.

Η περιοχή χρησιμοποιήθηκε σαν βοσκότοπος βοοειδών, αλλά κατασκευάστηκαν και πολλοί ανεμόμυλοι στη δυτική πλευρά του νησιού, η οποία ήταν γνωστή με το όνομα Millwall.
H αστικοποίηση του νησιού πραγματοποιήθηκε τον 19ο αιώνα, μετά την κατασκευή των αποβαθρών της Δυτικής Ινδίας, η οποία άνοιξε το 1802.

Αυτό σηματοδότησε την πιο επιτυχημένη περίοδο της περιοχής, όταν έγινε σημαντικό κέντρο εμπορίου. Οι αποβάθρες μεγάλωναν και λιμενεργάτες εγκαταστάθηκαν στο νησί και μέχρι το 1901 ζούσαν εδώ 21.000 άνθρωποι, εξαρτώμενοι σε μεγάλο βαθμό από το εμπόριο.

Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, οι αποβάθρες αποτελούσαν βασικό στόχο και ένας αριθμός πολιτών σκοτώθηκε, ενώ προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές, με πολλές αποθήκες να καταστρέφονται εντελώς και μεγάλο μέρος του συστήματος των αποβαθρών να τίθεται εκτός δράσης για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι αποβάθρες έκλεισαν προοδευτικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του΄70, με τις τελευταίες της Δυτικής Ινδίας και του Millwall να κλείνουν το 1980.
Σήμερα η περιοχή έχει αναπτυχθεί και έχουν δημιουργηθεί γραφεία, εμπορικοί χώροι, νέες κατοικίες και το νησί έχει γίνει μέρος μιας επιχειρησιακής ζώνης.

GREENWICH 2018 (19).jpg



GREENWICH 2018 (20).jpg


Μόλις φτάσαμε στην Pepper Street άνοιξαν κυριολεκτικά οι ουρανοί και ένας δυνατός άνεμος άρχισε να φυσάει.

GREENWICH 2018 (14).jpg



GREENWICH 2018 (18).jpg


Βρήκαμε καταφύγιο κάτω από την πύλη του δρόμου, κλείσαμε τις ομπρέλες, κρύψαμε τη φωτογραφική μηχανή και περιμέναμε να δούμε αν θα κοπάσει το μπουρίνι….

GREENWICH 2018 (16).jpg


Πράγματι μέσα σε 10 λεπτά όλα είχαν τελειώσει!! Η βροχή σταμάτησε, ο αέρας κόπασε και όλα γαλήνεψαν, καθώς άρχισε να πέφτει το σκοτάδι!!

Οι ωραιότερες στιγμές του ταξιδιού μόλις είχαν αρχίσει να εκτυλίσσονται μπροστά μας.

Μουντάδα, ομίχλη, γκρίζα νερά, μουσκεμένοι στενοί δρόμοι, σχεδόν απουσία ανθρώπινης ύπαρξης, κλασικά τούβλινα οικοδομήματα αλλά και μοντέρνα γυάλινα κτίρια, κίτρινα φωτάκια που δειλά-δειλά άρχισαν να ανάβουν…...πραγματική μαγεία!!

GREENWICH 2018 (15).jpg



GREENWICH 2018 (12).jpg



GREENWICH 2018 (13).jpg



GREENWICH 2018 (11).jpg


Οι ωραιότερες εικόνες που έχω αποτυπώσει στο μυαλό μου από αυτό το ταξίδι είναι αυτές από τις αποβάθρες του Isle of Dogs και τους ουρανοξύστες του Canary Wharf να χάνονται μέσα στην ομίχλη και την υγρασία.

Κάναμε μία μεγάλη βόλτα και φτάσαμε στην πεζογέφυρα South Quay Bridge, η οποία ενώνει το Isle of Dogs με το Canary Wharf.

GREENWICH 2018 (10).jpg



GREENWICH 2018 (9).jpg


Περνώντας την πεζογέφυρα βρεθήκαμε στο επίσης σχεδόν έρημο από κόσμο, Canary Wharf.

GREENWICH 2018 (7).jpg


Κυριακή και τα πάντα είναι κλειστά, δεν κυκλοφορεί ψυχή, σε αντίθεση με τις καθημερινές που γίνεται πραγματικός πανικός από κόσμο, αφού εδώ εργάζονται χιλιάδες άνθρωποι σε γραφεία και επιχειρήσεις.

Στο παρελθόν, το Canary Wharf ήταν μία προβλήτα στο λιμάνι του Λονδίνου και ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της Βρετανίας.

Tώρα είναι ένα από τα δύο κύρια οικονομικά κέντρα του Ηνωμένου Βασιλείου, μαζί με το City of London και περιλαμβάνει μερικά από τα ψηλότερα κτίρια της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένου, του δεύτερου ψηλότερου κτιρίου στη Μεγάλη Βρετανία, του One Canada.

GREENWICH 2018 (8).jpg


Περίπου 105.000 άνθρωποι εργάζονται σε γραφεία και επιχειρήσεις και είναι η έδρα πολλών μεγάλων Τραπεζών αλλά και Επιχειρήσεων και οργανισμών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

GREENWICH 2018 (6).jpg


Κάναμε βόλτα στην Cabot Square και θαυμάσαμε τον ουρανοξύστη One Canada, το δεύτερο ψηλότερο κτίριο στο Ηνωμένο Βασίλειο, που περιλαμβάνει 50 ορόφους.

Το κτίριο είναι επενδεδυμένο με αυθεντικό ανοξείδωτο χάλυβα και ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του είναι η πυραμίδα, η κορυφή της οποίας είναι 240 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κτίριο αποτελεί ορόσημο για το Λονδίνο.

GREENWICH 2018 (5).jpg


Από τον σταθμό Canary Wharf Station πήραμε πάλι τον DLR (ο οποίος κινείται χωρίς μηχανοδηγό) και στον σταθμό Bank στο City αλλάξαμε, παίρνοντας το metro με προορισμό τον Oxford Circus Station.


Θέλαμε πάλι Soho, βλέπετε….

Δεν φτάναν όλα αυτά τα χιλιόμετρα που είχαμε περπατήσει όλη μέρα, θέλαμε και συνέχεια!

Πώς όμως να αντισταθείς, σε ένα ακόμη πέρασμα από το Soho!

Δεν γίνεται, πάλι εδώ λοιπόν….

GREENWICH 2018 (1).jpg



GREENWICH 2018 (3).jpg



GREENWICH 2018 (2).jpg



GREENWICH 2018 (34).jpg


Τριγυρίσαμε, φάγαμε κάτι σε ένα Pret a Manger και τελικά το πήραμε απόφαση, ότι πρέπει να μαζευτούμε στο ξενοδοχείο.

Kαι αύριο μέρα είναι!

Έχουμε ακόμα...
 
Last edited:

danev

Member
Μηνύματα
515
Likes
237
Επόμενο Ταξίδι
Μαροκο.
Ονειρεμένο Ταξίδι
ΝΟΡΒΗΓΙΚΑ ΦΙΟΡΔ
Εχεις κανει φοβερη δουλεια!
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.893
Μηνύματα
744.081
Μέλη
35.580
Νεότερο μέλος
errik_gr

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom