psilos3
Member
- Μηνύματα
- 8.008
- Likes
- 64.882
- Επόμενο Ταξίδι
- ;
- Ταξίδι-Όνειρο
- Αναζητείται!
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Προετοιμασία και σχεδιασμός
- Ήρθε η μέρα
- Απ’ τα χαμηλά στα ψηλά
- Παλάτια και σπηλιές
- Sacromonte, Albaicín, Miradores και άλλα ωραία της πόλης!
- Κυριακή στη Γρανάδα, ή αλλιώς όπως πρέπει να 'ναι οι Κυριακές
- Αυτό ήταν όλο κι όλο;
- Ξανά από πόλη σε πόλη
- Τα τελευταία βήματα στη Βαρκελώνη
- Απολογισμός & συμπεράσματα
Κυριακή στη Γρανάδα, ή αλλιώς όπως πρέπει να 'ναι οι Κυριακές
Καλός ύπνος (αν και σε κρεββάτι για κοντούς) και καλό πρωινό έχουν ως αποτέλεσμα την ακόμη καλύτερη διάθεση αποφασίζοντας να τελειώσω και με τα περιττά πλέον χάπια.
Δεν ήταν και πολύ νωρίς, περασμένες εντεκάμιση όταν και βγήκα στον ευεργετικό Ανδαλουσιανό ήλιο που είχε ως αποτέλεσμα μια ακόμη ζεστή για την εποχή ημέρα:
Πίνοντας τον καφέ μου νωρίτερα απλά επιβεβαίωσα τη σκέψη μου μελετώντας και το χάρτη, να κινηθώ δηλαδή εντός κέντρου τις διαθέσιμες ώρες, άλλοτε με πρόγραμμα κι άλλοτε όπου με βγάλει κι όπως μου τη δώσει, κάτι που είχα ανάγκη.
Για τον λόγο αυτό αποφάσισα να κάνω μια περιμετρική διαδρομή ξεκινώντας ουσιαστικά από τον αρκετά γεμάτο εκείνη την ώρα δρόμο San Juan de Dios, με την πρώτη στάση να γίνεται στον ομώνυμο ναό του 18ου αιώνα «Basílica de San Juan de Dios» με την λειτουργεία να είναι εν εξελίξει:
Μου φάνηκε παράξενο τέτοια ώρα αλλά απ’ ότι κατάλαβα είναι ο κανόνας. Κόσμος και στο κτήριο του παλιού νοσοκομείου «Restauración del Hospital de San Juan de Dios» αλλά ακόμη περισσότερος στο ναό «Santuario de Ntra. Sra. del Perpetuo Socorro Granada» με την λειτουργία επίσης να σχολάει μόλις:
Αν κοιτάξετε τη φωτογραφία μπροστά απ’ τις πορτοκαλιές με τη λήξη του προηγούμενου βραδιού, θα καταλάβετε πως αφορά το μοναστήρι του 16ου αιώνα «de San Jerónimo» το οποίο (όπως και όλοι οι ναοί) είχε χρέωση επίσκεψης και δεν ασχολήθηκα περαιτέρω εκτός από μερικές φωτογραφίες στον περιβάλλοντα χώρο, πριν συνεχίσω με κατεύθυνση νότια σε πιο νέες γειτονιές της πόλης:
Ώρα ήταν και για να συναντήσω κι ένα μεταλλικό μνημείο – προσωπογραφία του σπουδαιότατου Ισπανού ζωγράφου Francisco Goya, του οποίου τα έργα είχα φρέσκα στο μυαλό μου λόγω της θέασης της σειράς «μαύροι πίνακες». Παρ' όλα αυτά διάβασα πως ουδεμία σχέση είχε με την Ανδαλουσία πέρα από ενός πίνακα του καθώς ήταν Βορειο-Ισπανός.
Λίγο πιο κάτω έμελλε να θυμηθώ την εκδρομή στο Περού με ανορθόδοξο τρόπο, μιας και η μεγάλη ουρά αναμονής που βλέπετε ήταν για ένα κατάστημα που πουλούσε κοτόπουλα σούβλας…
Ήταν ώρα για την πρώτη στάση της ημέρας, όχι σε κάποιο μπαρ όπως φανταστήκατε αλλά σε πάρκο, μιας και το μέλημα μου ήταν να επισκεφτώ αυτό που πήρε το όνομα του μεγάλου Ανδαλουσιανού ποιητή και διασημότερου ίσως ανθρώπου της Γρανάδας «Federico García Lorca» και ήμουν σίγουρος πως θα έχει κόσμο λόγω καλοκαιρίας:
Έκανα τη βόλτα μου, έψαξα -μάταια- για κάποιο άγαλμα/αναφορά στον ποιητή, και στρώθηκα σ’ ένα παγκάκι για μερικές στιγμές αγαλλίασης στον λαμπερό ήλιο. Η εκδρομή μπορεί να είχε δεδομένο soundtrack, ωστόσο υπό αυτές τις συνθήκες δε θα μπορούσαν να μην έρθουν στο μυαλό μου οι στίχοι του Καββαδία μελοποιημένοι απ’ τον Μικρούτσικο, σε μια αλησμόνητη σύνθεση αφιερωμένη στον τεράστιο αυτόν ποιητή κι άνθρωπο.
Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.
Καλά ήταν δε λέω, όφειλα όμως να πάω παρακάτω γιατί δεν ήξερα πως θα μου βγει η μέρα, ξεκινώντας έτσι να περπατάω στην Arabial από το πάρκο ως την κόμβο Ισπανικής αεροπορίας «Rotonda del Helicóptero» με την ιδιαίτερη όπως και να το δει κανείς διακόσμηση ενός πραγματικού ελικοπτέρου:
Λίγο πιο πίσω εξάλλου περνάει ο ποταμός «Genil», ή για να ακριβολογούμε ακόμα ένας παραπόταμος του Γουαδαλκιβίρ που πηγάζει απ’ τη Σιέρρα Νεβάδα και παρόλο που δεν είναι εντυπωσιακός δίνει ξεχωριστό χρώμα σε ακόμα ένα σημείο της πόλης:
Προχωρούσα παράλληλα στο μικρό ποτάμι από ένα πεζοδρομημένο σημείο, πάρκο πολιτιστικού ενδιαφέροντος επί της ουσίας με το όνομα Paseo del Genil με πολλά ωραία σημεία, δέντρα, ιδιαίτερα αγάλματα κ.α.
Εκεί έφτανε και το τέλος της δικής μου διαδρομής προς ώρας, συγκεκριμένα στη Ρωμαϊκή γέφυρα του 13ου αιώνα «puente Romano» ,πάνω από την οποία πέρασα και συνέχισα να κινούμαι με αντίθετη φορά:
Καλά το καταλάβατε, ήταν ώρα για διάλειμμα και για την πρώτη παγωμένη πίντα μπύρας της ημέρας, συνδυαστικά με ένα τάπας όπως προβλέπεται άλλωστε, στον υπέροχο χώρο της «Cervecería Rhin Barril 2 Centro» με το σκαμπό στο μπαρ να με περιμένει καρτερικά. Δύσκολη η συνεννόηση για μια ακόμη φορά οφείλω να πω, χάνοντας το τάπας της επιλογής μου στη …μετάφραση.
Αναζωογονημένος από το δροσερό μπυράκι βγήκα προκειμένου να συνεχίσω, ανακαλύπτοντας κι μια πλατεία/πεζόδρομο με το όνομα «Plaza de Bibataubín» που περνούσε από εκεί δίπλα:
Στο σημείο λάμβανε χώρα μια φωτογραφική και ζωγραφική έκθεση, σχεδόν απέναντι από την ιστορική εκκλησία του 1600 «Basílica Virgen de las Angustias» ,αφιερωμένη στον πολιούχο της πόλης. Ο πεζόδρομος τελείωνε στην αρχή σχεδόν του ιστορικού κέντρου και το σιντριβάνι «Fuente de las Batallas».
Κάπου εκεί μπροστά από το κτήριο «Olmedo» ήταν που άρχισα να χάνω τη μπάλα και να αναθεωρώ εντελώς το πρόγραμμα που είχα στο μυαλό μου. Η Reyes Católicos είχε μεταβληθεί εν μέρει σε πεζόδρομο δίνοντας την ευκαιρία για βόλτα σ’ ένα ακόμη πολύ ωραίο μέρος, οπότε όλα τα υπόλοιπα μπορούσαν να περιμένουν:
Τι σας έλεγα για την προηγούμενη μέρα; Κάτι για την παρατεταμένη άνοιξη που ζουν οι κάτοικοι τούτης δω της πόλης, κατακλύζοντας κάθε διαθέσιμο καφέ κι εστιατόριο στα πανέμορφα στενά της;
Όχι πως δεν ήθελα κι εγώ το ίδιο, ανακάλυψα μάλιστα ένα ωραίο μπαράκι με το όνομα Loop, ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο δυστυχώς και αυτό, κάτι που με ανάγκασε να βγάλω απλά τις φωτογραφίες μου και να δώσω την υπόσχεση να επανέλθω:
Ήταν απανωτές οι προκλήσεις που συναντούσα στη βόλτα μου, οπότε αποφάσισα να φτάσω μέχρι την Γοτθικoύ στυλ καθολική εκκλησία «Santo Domingo» που ξεκίνησε να χτίζεται το 1952 στην ομώνυμη πλατεία, και κατόπιν να επιστρέψω ως το μπαρ «Los Diamantes 2» για μια παγωμένη με συνοδευτικό μεζέ τηγανιτό ψαράκι. Ωραία πράγματα!
Βγήκα ξανά στο δροσερό αέρα για περαιτέρω εξερεύνηση της πανέμορφης γειτονιάς του Realejo, σκεπτόμενος ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό όλη μέρα. Βασικά όχι, το κάνω όλη μέρα, θα μπορούσα να ζήσω έτσι, με ποτάκια και τάπας!
Αφού πέρασα από πολύ ωραία σημεία ανακαλύπτοντας μεταξύ άλλων και την Ιρλανδική «Shelby’s brothers» (προφανώς εμπνευσμένη από το Peaky Blinders) και γύρισα προς το κέντρο προκειμένου να εξασκήσω το χόμπι της ημέρας:
Βλέπετε ήθελα να πάω πιο κοντά στο σημείο που χτυπούσε η καρδιά της πόλης, εκεί με την πολυκοσμία, σ’ ένα κλασσικό Ισπανικό τάπας μπαρ με το όνομα «Bodegas Castañeda», να πιάσω ένα κομβικό σημείο στο μπαρ και να πιώ τα έτσι μου τρώγοντας τάπας και χαζεύοντας τον κόσμο.
Κάτι κατάφερα:
Τι λέτε;
