Κολομβία Μονάκριβή μου Κολομβία...!!!

anlazar

Member
Μηνύματα
117
Likes
774
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού,Γαλλική Πολυνησία
Μια νέα, μεγάλη ταξιδιωτική περιπέτεια ετοιμάζεται μόλις να ξεκινήσει! Συντονιστείτε μαζί μας γιατί αυτή τη φορά το αεροπλάνο θα μας πάει πολύ μακριά….σε μια χώρα αυθεντική, με έντονο αέρα εξωτισμού, όμορφους ανθρώπους, μεθυστικούς χορούς, φοινικάκια (πάντα λατρεμένα) και ένα όνομα που ακόμα τρομάζει και θα τρομάζει από ότι φαίνεται για πολύ καιρό τους ά-τολμους ταξιδιωτικά…ετοιμαστείτε λοιπόν γιατί αυτή τη φορά θα ταξιδέψουμε στη ΚΟΛΟΜΒΙΑ !

Πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια από το ταξίδι αυτό και τί καλύτερο από το να προσπαθήσω να ανακαλέσω και να ξαναζήσω μαζί σας αυτό το υπέροχο ταξίδι. Φεβρουάριο του 2018 κι η γνωστή ταξιδιωτική ομάδα που απαρτίζεται πάντα από το συγγραφέα (ως κεντρικό πυρήνα και διοργανωτή) και τους πιστούς - τρελούς συνοδοιπόρους (μόνο ο Κ., ο Ν., και η Μ. αυτή τη φορά καθώς επαγγελματικές υποχρεώσεις απέτρεψαν άλλους εξαίρετους συνταξιδευτές) ετοιμαζόμαστε να πετάξουμε για την «τρομακτική» Κολομβία. Στο άκουσμά της χαμός ! Οικογένεια, φίλοι και γνωστοί να παραληρούν με την τρελή επιλογή του συγγραφέα για μια χώρα τόσο επικίνδυνη που μαστίζεται από ναρκωτικά, καρτέλ, εγκληματικότητα, κι ότι άλλο έχουμε ακούσει ή δει για τον Εσκόμπαρ και την ομήγυρη του μέσα από τις σειρές του Netflix και τα σχόλια της γειτόνισσας. Αληθινά ή μη, εμείς ήμασταν έτοιμοι να ανακαλύψουμε την πραγματικότητα κι έτσι να που έφτασε η ώρα....είμαστε έτοιμοι να επιβιβαστούμε από Θεσσαλονίκη στο αεροπλάνο της Turkish airlines με προορισμό την Κωνσταντινούπολη !! Η πρώτη πτήση σύντομη με ένα μεγάαααλο κενό σχεδόν 12 ωρών που μας επέτρεψε να βγούμε με τα δωρεάν λεωφορεία της Turkish στην Πόλη και να κάνουμε μια χειμερινή βόλτα στα αγαπημένα μας αξιοθέατα που εννοείται έχουμε δει ξανά στο παρελθόν, ε να φάμε και ένα φαγητάκι κερασμένο από την εταιρεία και να γυρίσουμε πίσω στο αεροδρόμιο. Η επόμενη πτήση αναμενόταν να είναι από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια πτήσεις (14 ώρες) που έχουμε κάνει με προορισμό τη Μπογκοτά απευθείας από Κων/πολη. Να είναι καλά οι τούρκικες αερογραμμές που μας συνέδεσαν απευθείας με τη Λατινική Αμερική κι ακόμα καλύτερα που μας προσέφεραν τόσο δελεαστικές τιμές, με αποτέλεσμα με 710Ε (κλασσικά κράτηση του εισιτηρίου σχεδόν 5 μήνες πριν) να πετάξουμε από Θεσσαλονίκη στη Μπογκοτά. Και κάπως έτσι λοιπόν ετοιμαζόμαστε να προσγειωθούμε στο θρυλικό αεροδρόμιο El Dorado της Μπογκοτά….

Η προσγείωση όμως προϋποθέτει πρώτα κατάλληλη προετοιμασία. Πάμε λοιπόν να δούμε ένα συνοπτικό σχεδιασμό του ταξιδιού καθώς το ταξίδι στην Κολομβία δεν είναι εύκολο…ή μάλλον δεν είναι εύκολο όταν πρέπει να δεις όσα περισσότερα μέρη μπορείς μέσα σε 14 ημέρες, το κλασσικό δηλαδή διάστημα που ταξιδεύει η ομάδα μας. Κι αυτό γιατί οι αποστάσεις είναι πραγματικά μεγάλες. Συνεπώς ο μοναδικός τρόπος για να γυρίσεις τη χώρα γρήγορα και φτηνά είναι το αεροπλάνο. Αυτό είναι μονόδρομος. Έτσι λοιπόν ο σχεδιασμός συμπεριέλαβε 4 εσωτερικές πτήσεις και το πρόγραμμα διαμορφώθηκε ως εξής:

Άφιξη στη Μπογκοτά κι απευθείας πτήση για Armenia --> μεταφορά και διανυκτέρευση για 2 ημέρες στο ορεινό Σαλέντο προκειμένου να κάνουμε πεζοπορία στη μαγευτική κοιλάδα Cocora --> μεταφορά στην Pereira και διανυκτέρευση στο λεωφορείο με προορισμό τη Medellin --> διανυκτέρευση για 2.5 ημέρες στην ξακουστή πόλη της παρέας του Εσκόμπαρ συμπεριλαμβανομένης μιας εκδρομής στη Guatape και το βράχο Piedra de Penol --> πτήση για Καρταχένη και διαμονή για 3 ημέρες στο πιο όμορφο και χρωματιστό λιμάνι της Καραιβικής --> πτήση για τον εξωτικό παράδεισο του San Andres και διαμονή για 3 ημέρες σε ένα ξεχασμένο νησί σε ρυθμούς ρέγκε --> πτήση για Μπογκοτά και διαμονή για 2 γεμάτες ημέρες στην περιβόητη πρωτεύουσα της Κολομβίας. Οι εσωτερικές πτήσεις με διάφορες εταιρείες είχαν όλες κλειστεί μέσω ίντερνετ από καιρό (κι εδώ να πω ότι οι εσωτερικές πτήσεις στην Κολομβία είναι πολύ φτηνές), το ίδιο και το νυχτερινό λεωφορείο από Pereira για Μedellin. Ταξιδιωτικός οδηγός εννοείται χιλιοδιαβασμένος από καιρό προκειμένου να δημιουργηθεί το πρόγραμμα και κάπως έτσι ήρθε η στιγμή να προσγειωθούμε στη Μπογκοτά.

Ο έλεγχος των διαβατηρίων ήταν εξαιρετικά γρήγορος, μικρή αναμονή στο καινούριο αεροδρόμιο της Μπογκοτά και πτήση διάρκειας κάτι λιγότερο από 1 ώρα πάνω από τις Κολομβιανές Άνδεις για την Αρμενία…Η Αρμενία είναι μια αδιάφορη πόλη που αποτελεί εφαλτήριο για την εκδρομή στο γειτονικό Salento και την κοιλάδα Cocora. Έτσι κι εμείς δεν χάσαμε χρόνο και μόλις προσγειωθήκαμε πήραμε το ταξί που είχαμε πληρώσει για να μας μεταφέρει από το αεροδρόμιο της πόλης στο χωριό Salento, μια διαδρομή διάρκειας περίπου μισής ώρας. Σαφέστατα και υπάρχει η επιλογή του λεωφορείου που είναι πολύ φτηνό, αλλά πρέπει να πάτε πρώτα από το αεροδρόμιο στο σταθμό της πόλης και από εκεί να αλλάξετε για να πάρετε το λεωφορείο γεγονός το οποίο κοστίζει σημαντικά σε χρόνο. Αρχίσαμε λοιπόν να ανεβαίνουμε στο βουνό για να φτάσουμε στο Salento. Στο δρόμο μας υποδέχτηκαν κάποια εξαιρετικά απειλητικά και θυμωμένα σύννεφα που εξελίχθηκαν σε μια δροσιστική τροπική μπόρα, η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει ευχάριστα και το πράσινο να μας κυριεύει παντού…μέχρι που φτάσαμε στο μικρό, ορεινό χωριουδάκι μας.

DSC04750.JPG
DSC04751.JPG

20180225_154934.jpg

20180225_161524.jpg


Το Salento λοιπόν είναι ένα πολύ γραφικό ορεινό χωριό 4000 κατοίκων ψηλά στις Κολομβιανές Άνδεις στα 1900m υψόμετρο κι αποτελεί το εφαλτήριο για την εξερεύνηση της κοιλάδας Cocora. Το ίδιο το χωριό είναι όμορφο με χρωματιστά, παραδοσιακά σπιτάκια, πλακόστρωτους δρόμους, μια γραφική πλατεία όπως συναντάμε σε όλη τη Λατινική Αμερική και αρκετά μαγαζιά με σουβενίρ.

20180226_072124.jpg

20180226_072453.jpg

DSC04846.JPG

DSC04847.JPG

DSC04856.JPG

20180226_135309.jpg

20180226_135317 1.jpg


Πρώτη, απαραίτητη στάση στα «φρουτάδικα» της κεντρικής πλατείας για να δοκιμάσουμε ολόφρεσκους χυμούς από πολύχρωμα και κάποια άγνωστα για εμάς φρούτα του τροπικού δάσους.

20180226_134429.jpg

20180226_072644.jpg

DSC05154.JPG


Ακολουθεί βόλτα στον γεμάτο κόσμο και τουρίστες κεντρικό πεζόδρομο (calle real) του χωριού για να πάρουμε μία πρώτη γεύση Λατινικής Αμερικής.

20180225_172215.jpg

20180225_172420.jpg

20180225_172749.jpg

20180225_172836.jpg


DSC04760.JPG

DSC04762.JPG

DSC04764.JPG

DSC04767.JPG

DSC04768.JPG

DSC04772.JPG

DSC04774.JPG

DSC04776.JPG

DSC04781.JPG

DSC04779.JPG

DSC04813.JPG


Συνεχίζουμε φτάνοντας ένα σημείο με υπέροχη θέα των καταπράσινων βουνών που περικυκλώνουν την πράσινη κοιλάδα

DSC04790.JPG

DSC04794.JPG

20180225_173912(0).jpg

20180225_174009.jpg

20180225_174011 1.jpg


και από εκεί φτάνουμε στο λόφο με το σταυρό (Alto de la Cruz) που δεσπόζει πάνω από το χωριό προκειμένου να θαυμάσουμε την θέα του χωριού και ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα.

DSC04796.JPG

DSC04798.JPG

DSC04800.JPG

DSC04804.JPG

DSC04808.JPG

DSC04811.JPG


Η μυρωδιά του βουνού και η μικρή μπόρα που ακολούθησε μας άνοιξαν την όρεξη και καταλήγουμε σε ένα εστιατόριο όπου δοκιμάσαμε την τοπική σπεσιαλιτέ της περιοχής την ποταμίσια πέστροφα με τα τσιπς-πίτα μπανάνας.

DSC04823.JPG

20180225_183512.jpg

20180225_182011.jpg

DSC04814.JPG

DSC04815.JPG

DSC04819.JPG

DSC04817.JPG

DSC04821.JPG

20180225_195533.jpg

DSC04826.JPG

DSC04833.JPG

DSC04839.JPG

DSC04840.JPG


Χορτασμένοι αλλά και κουρασμένοι από τις πολύωρες πτήσεις επιστρέφουμε για ύπνο στο ξενοδοχείο μας γιατί την επομένη πρέπει να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς για να πάρουμε τα τζιπ που ξεκινούν από την κεντρική πλατεία του χωριού και θα μας οδηγήσουν στην κοιλάδα με τους φοίνικες. Σημείωση: το μέρος είναι ορεινό και το βράδυ έχει αρκετή ψύχρα οπότε εφοδιαστείτε με ζεστά ρούχα.

Πρώτη ημέρα ξημερώνει στην Κολομβία και εμείς τρέχουμε από τα άγρια χαράματα να προλάβουμε τα τζιπάκια που γεμίζουν με τουρίστες ήδη από τις 06:00 το πρωί (κόστος 3400$ COP).

20180226_135308.jpg

DSC04845.JPG

DSC04843.JPG

DSC04849.JPG

DSC04852.JPG

DSC05150.JPG

DSC05159.JPG

DSC05162.JPG

DSC05170.JPG


Μετά από μία όμορφη διαδρομή 11 χιλιομέτρων φτάνουμε στην είσοδο της διάσημης κοιλάδας Cocora. H κοιλάδα Cocora λοιπόν πήρε το όνομά της από την πριγκίπισσα ενός προ-κολομβιανού πολιτισμού (Quimbaya) και σημαίνει το αστέρι του νερού (star of water). Αποτελεί τμήμα του Εθνικού Φυσικού Πάρκου Los Nevados και το διάσημο αξιοθέατό της είναι το εθνικό φυτό και σύμβολο της Κολομβίας, ο μεγαλύτερος φοίνικας του κόσμου που μπορεί να φτάσει μέχρι τα 60m σε ύψος και ονομάζεται wax palm (Ceroxylon Quindiuense). Από το σημείο που σταματάνε τα τζιπ πληρώνεις μια μικρή είσοδο (αν η μνήμη μου δεν με γελά) και ξεκινάει μία μαγευτική πεζοπορία στην καταπράσινη κοιλάδα με τους υπέροχους και πανύψηλους φοίνικες !!!! Η διαδρομή είναι μαγική ωστόσο προσοχή γιατί το μονοπάτι είναι ανηφορικό και κατά τόπους αρκετά λασπωμένο (ιδιαίτερα αν έχει βρέξει πρόσφατα), επομένως χρειάζεται να φοράτε μποτάκια ή σπορτέξ, σίγουρα όμως όχι ανοικτό παπούτσι. Απολαύστε λοιπόν την πανέμορφη κοιλάδα Cocora και τους εμβληματικούς φοίνικές της….

20180226_080250.jpg

20180226_081250.jpg

20180226_081616.jpg

20180226_081937.jpg

20180226_083100.jpg

20180226_083318.jpg

20180226_083448.jpg

20180226_084208.jpg

20180226_084527.jpg

20180226_090759.jpg

20180226_091714.jpg

20180226_092013.jpg

20180226_092209.jpg

20180226_112908.jpg

20180226_115545.jpg

20180226_122749.jpg

DSC04869.JPG

DSC04870.JPG

DSC04875.JPG

DSC04879.JPG

DSC04895.JPG


Προσωπικά συνιστώ ανεπιφύλακτα να κάνετε όλη την πεζοπορία μέχρι τη Finca La Montaňa στα 2860m όπου θα ανταμειφθείτε με υπέροχες εικόνες από την Κεντρική Κορδιλλιέρα των Κολομβιανών Άνδεων και σημεία με πολλούς, πανύψηλους φοίνικες σε καταπράσινα λιβάδια !

DSC04882.JPG

DSC05012.JPG

DSC05018.JPG

DSC05020.JPG

20180226_105834.jpg

DSC05031.JPG

DSC05036.JPG

DSC05048.JPG

DSC05051.JPG


Στην κορυφή μπορείτε να ξαποστάσετε για μία ζεστή σοκολάτα και ένα ντόπιο τυράκι (ομολογουμένως όχι κάτι ιδιαίτερα συγκλονιστικό και μάλιστα ακριβό), πριν πάρετε το δρόμο του γυρισμού με την εξίσου φανταστική θέα.

DSC05054.JPG

DSC04901.JPG

DSC04905.JPG

DSC04906.JPG

DSC04912.JPG

DSC04916.JPG

DSC04918.JPG

DSC04920.JPG

DSC04920.JPG

DSC04942.JPG

DSC04958.JPG

DSC04971.JPG

DSC04969.JPG

DSC04973.JPG

DSC05073.JPG

DSC05081.JPG

DSC05085.JPG

DSC05087.JPG

DSC05088.JPG

DSC05090.JPG

DSC05098.JPG

DSC05100.JPG

DSC05110.JPG

DSC05118.JPG

DSC05128.JPG

DSC05130.JPG

DSC05138.JPG


Συνολικά μέχρι να ανεβείτε και να κατεβείτε συμπεριλαμβανομένων των στάσεων για τις απαραίτητες φωτογραφίες και το θαυμασμό του τοπίου θα σας πάρει περίπου 5 ώρες, οπότε καλό είναι για να κερδίσετε τη μέρα να ξεκινήσετε με τα πρώτα πρωινά τζιπ στις 06:00.
Γρήγορη επιστροφή πίσω στο χωριό και προκειμένου να εκμεταλλευτούμε την ημέρα αποφασίζουμε να επισκεφτούμε μια φυτεία παραγωγής καφέ. Μην ξεχνάτε, είμαστε στη διάσημη ζώνη (zona cafetera) παραγωγής ενός από τους καλύτερους καφέδες στον κόσμο. Ξεκινάμε λοιπόν την πεζοπορία από το χωριό προς τη φυτεία με το όνομα Don Elias. Η διαδρομή (αυτή τη φορά κατηφορική) εξίσου απολαυστική μέσα σε καταπράσινα τοπία και φυτείες καφέ. Η αλήθεια είναι πως δεν υπολογίσαμε σωστά το περπάτημα και από εκεί που πιστεύαμε πως θα είναι υπόθεση μισής ώρας, τελικά η φυτεία ήταν πολύ πιο μακριά και με τα πόδια μας πήρε τουλάχιστον 1.5 ώρα.

DSC05169.JPG


20180226_152532.jpg
20180226_162113.jpg
20180226_152146.jpg

20180226_162420.jpg

DSC05178.JPG

DSC05179.JPG


Ευτυχώς προλάβαμε την τελευταία επίσκεψη σε μια πολύ όμορφη, μικρή φυτεία όπου με κόστος 5000$ COP ξεναγηθήκαμε μέσα στην πυκνή βλάστηση με τα καφεόδεντρα, τις μπανανιές και τους ανανάδες, μάθαμε πολλά πράγματα για την καλλιέργεια του καφέ και φωτογραφηθήκαμε και με τον ίδιο τον ιδιοκτήτη τον Don Elias. Μπορεί επίσης εποχή συγκομιδής να μην προλάβαμε αλλά τουλάχιστον απολαύσαμε έναν πολύ νόστιμο καφέ (για τα δικά μου δεδομένα τουλάχιστον που δεν είμαι γενικά οπαδός) με θέα τη φυτεία και το γλυκό ήλιο που σιγά σιγά έδυε. Επιστροφή στο χωριό με το αγροτικό-καρότσα της φυτείας κι εμείς ενθουσιασμένοι σαν μικρά παιδιά να απολαμβάνουμε τη φιδογυριστή διαδρομή.

20180226_161719.jpg

DSC05173.JPG

DSC05175.JPG

DSC05189.JPG

DSC05191.JPG

DSC05192.JPG

DSC05195.JPG

DSC05199.JPG

DSC05209.JPG

20180226_164419.jpg


Τελευταίο βράδυ στο γραφικό Salentο τρώγοντας ψάρι του «βουνού» (χαχα!) και κάνοντας βόλτα στα γραφικά του δρομάκια…

DSC05215.JPG

DSC05217.JPG

DSC05222.JPG

DSC05224.JPG

DSC05225.JPG


Σύντομα ξεκίνησε η βροχή και το κρύο οπότε μαζέψαμε τα πράγματά μας και ετοιμαστήκαμε να πάρουμε το νυχτερινό λεωφορείο. Με πληρωμένο ταξί μεταφερόμαστε στην πόλη Pereira που δεν έχει και τίποτα ενδιαφέρον (απ'όσο γράφει ο οδηγός) και από εκεί επιβιβαζόμαστε στο νυχτερινό λεωφορείο με την εταιρεία Flota Occidental (κράτηση μέσω ιντερνετ) από την οποία μείναμε ευχαριστημένοι και απρόσκοπτα φτάσαμε το επόμενο πρωί στο σταθμό λεωφορείων της Medellin.

Καλημέρα θρυλική Medellin !!!
 

Attachments

evaT

Member
Μηνύματα
478
Likes
1.921
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!
Τέλειες φωτό!
 

anlazar

Member
Μηνύματα
117
Likes
774
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού,Γαλλική Πολυνησία
Χτισμένη σε μια στενή κοιλάδα, η Medellin των 3 εκατομμυρίων κατοίκων αποτελεί τη 2η μεγαλύτερη πόλη της Κολομβίας η οποία απολαμβάνει έναν υπέροχο κι ανοιξιάτικο καιρό το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου εξ ου και η ονομασία «η πόλη της αιώνιας άνοιξης». Πρωτεύουσα της επαρχίας της Antioquia και γενέτειρα των φημισμένων paisas (των κατοίκων της Antioquia) αλλά και το κέντρο δράσης του επί σειρά ετών βαρόνου της κόκας Pablo Escobar, η Medellin είναι μια πόλη που συχνά στο άκουσμα της τρομάζει. Και όχι άδικα καθώς η επικινδυνότητα λόγω του καρτέλ ναρκωτικών την είχε βάλει στη μαύρη λίστα των ταξιδιωτών επί χρόνια...Τώρα πια παλεύει προσπαθεί να ξεπεράσει το στιγματισμένο παρελθόν της και πασχίζει να δείξει το σύγχρονο και ανανεωμένο της πρόσωπο. Πάμε να τη γνωρίσουμε. Από το σταθμό των λεωφορείων
20180227_064509.jpg


παίρνουμε ταξί και σε λίγη ώρα είμαστε το ξενοδοχείο μας στη συνοικία Poblado που αποτελεί και το πιο δημοφιλές και «ασφαλές» μέρος για να μείνει ο τουρίστας στη Medellin. Μικρή ανάπαυση για τις απαραίτητες ανάγκες και βγαίνουμε γρήγορα να γνωρίσουμε την πόλη στις 2,5 ημέρες που μας απομένουν. Πρώτη στάση για έναν υπέροχο και δροσιστικό χυμό με πολυάριθμα τροπικά και μη φρούτα που ακούει στο όνομα Salpicon de frutas και πουλιέται στη «φρουτερία-πάγκο» της γωνίας του δρόμου μας και γενικά σε διάφορα σημεία της πόλης.
DSC05232.JPG

DSC05410.JPG


Μικρή βόλτα στη γειτονιά που δεν έχει και τίποτα το ιδιαίτερο να επιδείξει πέρα από καταλύματα και εστιατόρια
DSC05233.JPG

DSC05234.JPG

DSC05411.JPG


και επιβίβαση στο βαν της εταιρείας Paisa Road προκειμένου να γνωρίσουμε το αιματηρό και άκρως επικίνδυνο παρελθόν της χώρας. Ώρα να γνωρίσουμε τα μέρη που έζησε και έδρασε ο πιο διάσημος ναρκέμπορος της ιστορίας ο Pablo Escobar και το καρτέλ του. Αμφιλεγόμενη ή μη αυτή η ξενάγηση-δραστηριότητα, δεδομένου ότι κάποιοι κερδίζουν λεφτά ακόμη και μετά θάνατον μιλώντας για καταστάσεις και δείχνοντας μέρη που είναι βουτηγμένα στο αίμα και την ανθρώπινη απώλεια και που οι περισσότεροι πια κάτοικοι της Medellin θέλουν να ξεχάσουν και όχι να αναδεικνύουν στους τουρίστες σαν ατραξιόν, εμείς δεν μπορούσαμε να τη χάσουμε και επιλέξαμε να το κάνουμε. Υπάρχουν διάφορα άτομα που αναλαμβάνουν να κάνουν αυτή τη ξενάγηση και μπορείτε να ψάξετε και να επιλέξετε στο διαδίκτυο. Μέσα στο βανάκι λοιπόν άρχισε η προβολή μιας μικρής ταινίας σχετικά με τη ζωή και το έργο του Pablo.

20180227_103745.jpg


Βία, διαφθορά, δωροδοκίες, άπειρα λεφτά, δολοφονίες, συμφωνίες, χλιδάτη ζωή, σκάνδαλα, αίμα και extravaganza…όλα συνυφασμένα με τη ζωή του πιο διάσημου βαρόνου κόκας που διακρίθηκε και ως ο πιο πλούσιος άνθρωπος της Αμερικής το 1987. Τη δεκαετία 1980-1990 το καρτέλ του έλεγχε το 80% της παγκόσμιας αγοράς κοκαΐνης σπέρνοντας μια κουλτούρα τρόμου σε όλο το μήκος και πλάτος της Μedellin. Μέχρι το 1991, 550 αστυνομικοί είχαν δολοφονηθεί από τους ανθρώπους του Πάμπλο, και πάμπολλα εκρηκτικά είχαν εκραγεί μέσα στην πόλη με το ανάλογο τίμημα. Κάπου μέσα σε όλες τις πληροφορίες, ακούσαμε και ότι ο Πάμπλο παραδόξως έκανε και φιλανθρωπικό έργο υπέρ των φτωχών…σαφέστατα με το ανάλογο, πικρό αντίτιμο. Τα συμπεράσματα είναι δικά σας, η ιστορία είναι γραμμένη και υπάρχει στο διαδίκτυο για να τη διαβάσει ο οποιοσδήποτε και να μπορέσει να κατανοήσει αυτό το κομμάτι της ιστορίας της πόλης (γιατί κακά τα ψέματα είναι κομμάτι της ιστορίας της πόλης πια), κι εμείς πάμε να κάνουμε μια μικρή πρώτη στάση στο Santuario de la Virgen de la Rosa Mística στην Avenida El Poblado. Πρόκειται για ένα χώρο λατρείας της παρθένου του μυστικού/μυστήριου Ρόδου το όνομα της οποίας προέκυψε από το μυστήριο που πλανιόταν γύρω από την ικανότητα της παρθένου να πραγματοποιεί θαύματα και καλά αλλά και κακά – σαν αυτά που λέγεται ότι ζητούσαν οι άνδρες του Escobar. Αυτός ο χώρος θεωρείται πως ήταν ο χώρος λατρείας των διάσημων δολοφόνων του βαρόνου (των Sicarios) οι οποίοι προσέρχονταν για να προσευχηθούν πριν την εκπλήρωση μιας αποστολής (να ευλογήσει δηλαδή η Παναγία τις σφαίρες τους, τα όπλα τους και τις "αποστολές" τους). Εξ ου και το άλλο όνομα της παρθένου είναι Virgen de los Sicarios δηλαδή παρθένος των Sicarios.

20180227_104711.jpg

20180227_105203.jpg

DSC05240.JPG

DSC05241.JPG

DSC05242.JPG

DSC05238.JPG


Συνεχίζουμε με την επόμενη στάση στο σπίτι (κτίριο Μονακό) που έζησε κάποιο διάστημα ο βαρόνος με την οικογένειά του και το οποίο βομβαρδίστηκε το 1988 από το άλλο αντίπαλο καρτέλ του Cali (το κτίριο εμείς το προλάβαμε όμως πια δεν υπάρχει καθώς κατεδαφίστηκε στις 22.02.2019). Το κτίριο βρίσκεται (ή μάλλον βρισκόταν πια) σε μία από τις πλουσιότερες συνοικίες της πόλης, ανήκε στην κυβέρνηση της Κολομβίας και ήταν απλά ερειπωμένο. Η στάση συνοδεύτηκε από τις αντίστοιχες πληροφορίες γύρω από τη ζωή του Πάμπλο όσο διέμενε εκεί.

20180227_100218.jpg

20180227_102704.jpg

DSC05236.JPG

DSC05237.JPG


Επόμενη στάση στο σημείο που σκοτώθηκε ο Πάμπλο στην οδό «Carrera 79B #45D–94» στις 2-12-1993. Κατά την ιστορία, 16 μήνες περίπου από τη στιγμή που ο Πάμπλο δραπέτευσε από τη φυλακή (La Catedral), μια ειδική δύναμη της Κολομβιάνικης αστυνομίας ανίχνευσε μία κλήση που έγινε από τη συνοικία Los Olivos στο Aureles. Η κλήση ήταν από τον Πάμπλο προς τον υιό του και αμέσως πρόδωσε το κρησφύγετο του. Ακολούθησε όπως μπορείτε να φανταστείτε ανθρωποκυνηγητό πάνω στις στέγες των σπιτιών στη διάρκεια του οποίου ο Πάμπλο και ο σωματοφύλακάς του πέσανε νεκροί. Σκοτώθηκε άραγε ο Πάμπλο από τα πυρά της αστυνομίας; αυτό-πυροβολήθηκε σε μία απέλπιδα προσπάθεια να μην πέσει στα χέρια των αστυνομικών; Οι εκδοχές πολλές και μάλλον την πραγματική αλήθεια δεν θα τη μάθουμε ποτέ…για την ώρα πάντως το σπίτι έχει μετατραπεί σε σχολή Ισπανικών και τίποτα πια δεν θυμίζει το παρελθόν (ή μήπως όχι;).

DSC05262.JPG

DSC05261.JPG

20180227_133121.jpg


Συνεχίζουμε στην επόμενη και τελευταία στάση της ξενάγησης που είναι το νεκροταφείο όπου είναι θαμμένος ο Escobar μαζί με την οικογένειά του (Cemetario Jardines Montesacro). Εκεί υπάρχουν και οι τάφοι κάποιων άλλων «κακών» της μαφίας και συνεργατών του Πάμπλο οπότε θα ακούσετε και άλλες ιστορίες με θέα ένα κομμάτι της πόλης.

DSC05245.JPG

DSC05249.JPG

DSC05250.JPG

DSC05251.JPG

DSC05253.JPG

DSC05255.JPG

DSC05248.JPG

DSC05260.JPG


Το τουρ λοιπόν ήρθε στο τέλος του κι εμείς συνεχίζουμε για να ανακαλύψουμε περαιτέρω την πόλη. Σειρά έχει το metrocable, το διάσημο δίκτυο τελεφερίκ της Μedellin που συμπληρώνει το δίκτυο μετρό και σχεδιάστηκε το 2004 για να συνδέσει με το κέντρο τις κατ’ εξοχήν πιο φτωχικές γειτονιές/συνοικίες της πόλης που βρίσκονται στους απόκρημνους λόφους της περιφέρειας με το κέντρο. Ουσιαστικά αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις το μοναδικό γρήγορο μέσο μεταφοράς των φτωχών προς την πόλη και τις δουλειές τους αλλά και ίσως έναν μοναδικό τρόπο για να θαυμάσουν οι τουρίστες τη θέα της πόλης από ψηλά αλλά και να πάρουν μία μυρωδιά από την κατάσταση που επικρατεί στις φτωχικές γειτονιές. Το metrocable θεωρείται το πρώτο αστικό σύστημα μετακίνησης με τελεφερίκ στη Λατινική Αμερική και την εποχή που το επισκεφτήκαμε εμείς αποτελούνταν από 4 γραμμές (H, K, J, L). Εμείς σήμερα αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τη γραμμή J που εγκαινιάστηκε το 2008 και αποτελείται από 4 σταθμούς με συνολικό μήκος διαδρομής 2.7km. Με το μετρό κατεβαίνουμε στη στάση San Javier και από εκεί με λίγο περπάτημα φτάνουμε στο σταθμό metrocable «Estación metro San Javier». Ακολουθεί ένα υπέργειο ταξίδι πάνω από τη Medellin μέσω των σταθμών «Juan XXIII», «Vallejuelos» και τελικά «La Aurora». Απολαύστε το !

20180227_142118.jpg

20180227_143044.jpg

20180227_143756.jpg

20180227_144728.jpg

20180227_150013.jpg

20180227_150123.jpg

20180227_151039.jpg


Προσοχή!!! Τις πρωινές ώρες κι όσο υπάρχει ακόμη φως μπορείτε να κάνετε στάσεις στις επιμέρους πλατφόρμες-σταθμούς και προσεκτικά πάντα να περιπλανηθείτε λίγο στις γειτονιές…όχι ότι θα δείτε κάτι καθώς πρόκειται για υποβαθμισμένες περιοχές με καταραμένη φτώχεια… Προσωπικά πάντως δεν θα το σύστηνα καθώς όλα τα άτομα με τα οποία μιλήσαμε μας αποθάρρυναν από κάτι τέτοιο χωρίς τουλάχιστον να έχουμε συνοδό κάποιον ντόπιο μαζί μας αλλά και γιατί όπως σε κάθε φτωχική γειτονιά του κόσμου, πόσο μάλλον της Λατινικής Αμερικής, ένας Ευρωπαίος ακόμη και χωρίς να προκαλεί μια διαφορά θα την κάνει και δεν θέλει και πολύ για να γίνει το απρόοπτο εκεί. Για βραδινή βόλτα δε ούτε λόγος…βόλτα μόνο από ψηλά μέσα στο τελεφερίκ για να απολαύσετε πανοραμικά το φωτισμένο πρόσωπο της πόλης…

20180227_151556.jpg

20180227_151558.jpg

20180227_162602.jpg

20180227_162753.jpg

20180227_162845.jpg

20180227_163113.jpg

20180227_164242.jpg

20180227_164329.jpg

DSC05390.JPG


Μετά από μία μακρά διαδρομή επιστρέψαμε πίσω και είχε ήδη αρχίσει να απογευματιάζει. Προς αναζήτηση τροφής και σύμφωνα με τις προτάσεις του οδηγού επισκεφθήκαμε αρχικά, μετά από αρκετή περιπλάνηση downtown, μια καφετέρια-μπαρ με αστική θέα για ένα δροσιστικό χυμό

DSC05401.JPG

DSC05402.JPG

20180227_181916.jpg

20180227_171639.jpg


και στη συνέχεια καταλήξαμε σε ένα συνοικιακό εστιατόριο για να δοκιμάσουμε φυσικά το παραδοσιακό πιάτο της επαρχίας και της πόλης που ακούει στο όνομα bandeja paisa. Το τυπικό πιάτο λοιπόν όλης της Αντιόχειας και της Ζona Cafetera είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι ένα πιάτο που αποτελεί το μοναδικό γεύμα της ημέρας για έναν φτωχό και σκληρά εργαζόμενο
εργάτη επί πολλές ώρες σε μια ορεινή φυτεία καφέ !! Λιπαρό, θρεπτικό και θερμιδικά εκρηκτικό! Κατά γενική ομολογία αποτελείται από λευκό ρύζι, κόκκινα φασόλια, κιμά, τηγανητό χοιρινό λίπος (chicharron), αβοκάντο, τηγανητό αυγό, λουκάνικο, chutney ντομάτας (sauce hogao), μπανάνες, arepas (πίτες καλαμποκιού), ενίοτε και μαύρο λουκάνικο με αίμα (morcilla). Το τρως μία φορά και ΔΕΝ ΤΟ ΞΑΝΑΤΡΩΣ…αν και περί ορέξεως… Εμείς λοιπόν το φάγαμε μία φορά ως τουρίστες και μιας και δεν πρόκειται σε αυτή τη ζωή (μάλλον) να εργαστούμε σε φυτείες καφέ δεν το ξαναφάγαμε !!! Πάντως συνοδεύεται υπέροχα με μία κρύα τοπική μπύρα Club Colombia.

20180227_191908.jpg

DSC05408.JPG

DSC05406.JPG

Για τη συνέχεια βέβαια, ιδίως αν φάτε το πιάτο βράδυ όπως εμείς καλύτερα να μην υπολογίσετε κάποια άλλη δραστηριότητα ! Εμείς ωστόσο αποφασίσαμε να κάνουμε ένα μικρό πέρασμα από ένα μπαράκι σάλσα που ακούει στο όνομα «Eslabon Prendido» έτσι για να χωνέψουμε…εννοείται πήγαμε με ταξί κατευθείαν πόρτα-πόρτα στον προορισμό μας. Το μαγαζί είχε ζωντανή μπάντα με πολύ ευχάριστα λατινοαμερικάνικα ακούσματα, χορό ιδιαίτερο δεν είχε, ήπιαμε ωστόσο τα κοκτέιλ μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής…ομολογουμένως ο κόσμος που περιτριγύριζε τις κοντινές πλατείες δεν ήταν και ο «καλύτερος» καθώς οι εκδιδόμενες, οι τραβεστί κι οι μεθυσμένοι ήταν αρκετοί, ωστόσο πήραμε το ταξάκι μας και σύντομα καταλήξαμε για ύπνο, παραδόξως ελαφρύ! P.S: όσο βρισκόμασταν στην πόλη, η οδηγία ήταν να παίρνουμε μόνο τα κίτρινα ταξί και μόνο αυτά που καλούν τα ξενοδοχεία…ωστόσο εμείς για όλες τις μετακινήσεις μας χρησιμοποιούσαμε κίτρινα ταξί που σταματούσαμε στο δρόμο και όλα καλά…
Δεύτερο πρωινό ξύπνημα στην πόλη και αυτή τη φορά θα εξερευνήσουμε πιο καλά το κέντρο της υιοθετώντας για πρώτη φορά στα ταξιδιωτικά μας χρονικά μια νέα συνήθεια που είναι και της μόδας και αποδείχθηκε και ομολογουμένως αρκετά καλή !!! Αυτή της ομαδικής και «τυπικά δωρεάν» ξενάγησης με free walking tour. Και λέω τυπικά δωρεάν γιατί στην πραγματικότητα πάντα στο τέλος της ξενάγησης ο «ξεναγός» (παράνομος ή μη, δεν θα σταθώ) ζητάει κάποια αμοιβή, ότι επιθυμεί και αν το επιθυμεί βέβαια ο καθένας, έτσι για το καλό και την καλή ξενάγηση. Δεν θα ήθελα να σταθώ στις επαγγελματικές και ηθικές διαστάσεις του θέματος (ιδίως για κάποιον που είναι επίσημα ξεναγός), στη δικιά μας περίπτωση πάντως η ντόπια κοπελίτσα (Χουλιάνα) που μας ξενάγησε ήταν γλυκύτατη, πάρα πολύ ευχάριστη κι εξαιρετικά πρόθυμη κι ένθερμη να μας παρουσιάσει τη χώρα της και την πόλη της με όλα τα καλά και τα στραβά και με εξαιρετικά πολλές λεπτομέρειες, και επομένως στο τέλος της ξενάγησης με πολύ μεγάλη χαρά άφησα και το μεγαλύτερο tip. Η ομάδα που αναλαμβάνει τη ξενάγηση αλλά και άλλες δραστηριότητες λέγεται Real City Tours, τη συστήνω ανεπιφύλακτα και ήταν προτεινόμενη και από τον οδηγό. Και το… δωράκι bonus της ξενάγησης ήταν ότι εμφανίστηκε ως έκπληξη και παρακολούθησε τη ξενάγησή της Χουλιάνα και η (υπερ)αιωνόβια γιαγιά της και η μαμά της (της κοπέλας) που είχαν να αφηγηθούν συγκλονιστικές ιστορίες από τα χρόνια τα παλιά, τα κολομβιανικά! Χαρακτηριστικά, η γιαγιά της Χουλιάνα κόρη ευγενούς (και προσκείμενη στους Ιησουίτες) είχε γνωρίσει προ αρχαιοτάτων χρόνων τον παππού που όμως η οικογένειά της τον απέρριψε…τη φυγάδευσαν οι γονείς της στην Αμερική προκειμένου να μη κλεφτεί με το σύζυγο και παρόλα αυτά 30 χρόνια μετά βρέθηκαν, παντρεύτηκαν και ζήσαν ευτυχισμένοι (;;;). Ακολούθησε η εποχή του Πάμπλο όπου φοβόντουσαν να βγουν από τα σπίτια καθώς βόμβες έσκαγαν παντού, δολοφονίες γίνονταν παντού και μάλιστα ο μπαμπάς της Χουλιάνα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς (;;;) όταν αυτή ήταν σε μικρή ηλικία όπως και πολλοί άλλοι…Αυτά για την προσωπική ιστορία της Χουλιάνα, άλλη χάρη να την ακούς από τη γιαγιούλα με τα υπέροχα ισπανικά και πάμε να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα 3.5-4 ωρών στο κέντρο της Medellin πρακτικά στα τετράγωνα μεταξύ των πάρκων Parque de Bolivar, Parque San Antonio και Parque de los Pies Descalzos. Η αλήθεια είναι πως η Μedellin δεν έχει και πάρα πολλά αξιοθέατα και τα περισσότερα εντοπίζονται στο κέντρο. Ξεκινάμε λοιπόν από τη στάση του μετρό με το όνομα Alpujarra που βρίσκεται downtown.
20180228_084959.jpg

DSC05415.JPG

DSC05418.JPG


Σε μικρή απόσταση είναι ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1874 και στον Κουβανό αρχιτέκτονα Francisco Javier Cisnero ανατέθηκε η ολοκλήρωση του έργου εντός 8 ετίας. Δύσκολο εγχείρημα σε μια περιοχή με εξαιρετικά απότομη γεωμορφολογία εδάφους και για αυτό θεωρήθηκε μεγάλο επίτευγμα για το επίπεδο μηχανικής του τέλους του 19ου αιώνα. Ωστόσο σύντομα η κατασκευή του συνάντησε εμπόδια τόσο από τους ντόπιους κατοίκους που είχαν συνηθίσει τις μεταφορές με μουλάρια κι επομένως αντιμετώπιζαν σκεπτικά την άφιξη μιας ατσάλινης μηχανής όσο και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου των 1000 ημερών αλλά και μεταπολεμικά. Ακολούθησε μια μακρά περίοδος παρακμής με αποτέλεσμα σήμερα το σιδηροδρομικό δίκτυο πρακτικά να υπολειτουργεί με μόλις λίγα χιλιόμετρα λειτουργικών σιδηρ. γραμμών. Κι αφού θαυμάσαμε και μια καλο-διατηρημένη ατμομηχανή σιδηροδρόμου

DSC05421.JPG

DSC05419.JPG


συνεχίσαμε σε μια μεγάλη πλατεία που περιβάλλεται από τον αστικό κλοιό του Centro Administrativo La Alpujarra και περιλαμβάνει μια σειρά από κυβερνητικά και δημόσια κτίρια με τη δική τους ιστορική η μη σημασία και ιστορία. Πιο συγκεκριμένα μπορεί κάποιος να δει το δημαρχείο της πόλης (Alcaldia de Medellin) και το διοικητήριο της επαρχίας της Αντιοχείας (Gobernacion de Antioquia), το παλάτι της δικαιοσύνης (Palacio de Justicia), το κτίριο ενός τοπικού τηλεοπτικού καναλιού (Teleantioquia) και λίγο πιο πέρα το συνεδριακό κέντρο (Centro de Convenciones Plaza Mayor). Πρακτικά το μόνο ιδιαίτερο και σχετικά όμορφο δημιούργημα αυτού του σχετικά άσχημου αστικού κλοιού είναι το μνημείο της φυλής (Monumento a la Raza) ενός από τους πιο δημιουργικούς, αναγνωρισμένους και ευυπόληπτους Κολομβιανούς γλύπτες τον Rodrigo Arenas Betancur. To μνημείο εγκαινιάστηκε το 1988, έχει ύψος 38 μέτρων και απεικονίζει την πολυτάραχη ιστορία των φυλών της Αντιόχειας.

20180228_093549.jpg

DSC05422.JPG

DSC05423.JPG

DSC05425.JPG

DSC05426.JPG

DSC05434.JPG


Συνεχίζοντας τη βόλτα μας, περνάμε απέναντι από τη λεωφόρο San Juan στην ιστορική πλατεία Plaza Cisneros γνωστή και ως Πάρκο των Φώτων λόγω των 300 φωτιζόμενων στύλων με ύψος μέχρι 24m. Η πλατεία πήρε το όνομά της από τον Κουβανό αρχιτέκτονα Francisco Javier Cisneros που όπως διαβάσατε παραπάνω ηγήθηκε της κατασκευής του σιδηροδρόμου της Αντιοχείας και στα παλιά χρόνια αποτελούσε την καρδιά της εμπορικής αγοράς της πόλης με όλα τα κακοποιά στοιχεία μαζεμένα. Ωστόσο έγινε προσπάθεια να αναβαθμιστεί στα πλαίσια του πρότζεκτ «Η Medellin είναι φως» κι έτσι η περιοχή όλη εξωραΐστηκε με την παρουσία αυτού του τεχνητού δάσους από 300 στύλους.

20180228_102406.jpg

DSC05440.JPG

DSC05441.JPG

DSC05443.JPG

DSC05456.JPG


Συνεχίζουμε σε μικρά στενά δρομάκια με κάθε είδους μαγαζάκια και πάγκους, συμπεριλαμβανομένων μαγαζιών όπου μπορείς να δοκιμάσεις τοπικές νοστιμιές και εξωτικούς χυμούς.

20180228_133104.jpg

20180228_133211.jpg


Περάσαμε από τη μικρή γραφική εκκλησία της Veracruz

20180228_105218.jpg


και την εκκλησία «Basílica Nuestra Señora de la Candelaria» όπου είδαμε πάγκους με πλανόδιους που πουλούσαν πολυάριθμα πειρατικά CD με ακατάλληλο ροζ περιεχόμενο (!!!) κι εδώ κολλάει και η άχρηστη πληροφορία της εβδομάδος όπου σύμφωνα με τη Χουλιάνα δίπλα από κάθε εκκλησία στην Κολομβία θα δεις πάγκους με CD με ακατάλληλο περιεχόμενο (true or not without comments…)

DSC05530.JPG


και περνώντας μέσα από το παρκάκι Berrio επί της οδού Carrera 50 καταλήξαμε σε ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα και πιο κεντρικό σημείο της πόλης, την πλατεία Botero ή αλλιώς πλατειούλα των αγαλμάτων (Plazoleta de Esculturas). Ο λόγος για ένα δημόσιο χώρο που κοσμείται από 25 μπρούντζινα παχουλά γλυπτά του διάσημου Κολομβιανού καλλιτέχνη Fernando Botero (περισσότερα σχόλια στο κεφάλαιο Μπογκοτά όπου είναι και το μουσείο του καλλιτέχνη). Βέβαια έργα του Botero έχει και το μουσείο της Αντιόχειας (Museo de Antioquia) που είναι το 2ο παλαιότερο μουσείο της χώρας (μετά το Εθνικό Μουσείο της Μπογκοτά) και προβάλλει στην μία άκρη της πλατείας, ωστόσο ήταν κλειστό και δεν μπορέσαμε να το επισκεφτούμε. Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες με τους χοντρούς κυρίους και τις κυρίες,

DSC05517.JPG

DSC05518.JPG

DSC05497.JPG

20180228_110445.jpg

20180228_111920.jpg

20180228_111956.jpg

20180228_112114.jpg

20180228_112202.jpg

DSC05482.JPG
DSC05502.JPG

DSC05504.JPG

DSC05514.JPG

DSC05519.JPG

DSC05520.JPG

στη συνέχεια θαυμάσαμε το περίτεχνο Palacio De La Cultura Rafael Uribe Uribe που σχεδιάστηκε από το Βέλγο αρχιτέκτονα Agustín Goovaerts, πήρε το όνομά του (Rafael Uribe Uribe) από έναν Κολομβιανό στρατηγό και στεγάζει το Ινστιτούτο Κουλτούρας και Κληρονομιάς της επαρχίας της Αντιόχειας.

DSC05490.JPG

DSC05498.JPG

DSC05501.JPG

DSC05521.JPG

DSC05561.JPG

DSC05559.JPG

DSC05560.JPG


Λίγα τετράγωνα πιο μακριά βρίσκεται το πάρκο Μπολίβαρ (Parque de Bolivar)

DSC05538.JPG


και ο καθεδρικος ναός της πόλης (Catedral Basílica Metropolitana de Medellín) για την κατασκευή του οποίου χρειάστηκαν 1.120.000 τούβλα (ακόμα μία άχρηστη πληροφορία της εβδομάδας) και ανακηρύχθηκε σε εθνικό μνημείο της Κολομβίας το 1982. Μετά από διάφορες ιστορίες της Χουλιάνα πήραμε το δρόμο της επιστροφής μέσω του αρκετά ζωντανού και τουριστικού πεζόδρομου Carrera 49 Junin

DSC05435.JPG

20180228_103400.jpg

DSC05436.JPG

DSC05464.JPG

DSC05467.JPG

DSC05470.JPG

DSC05478.JPG

DSC05480.JPG

DSC05533.JPG

DSC05536.JPG

DSC05540.JPG

DSC05544.JPG

DSC05545.JPG


για να καταλήξουμε στο πάρκο San Antonio που είναι και ο τελικός μας προορισμός. Εκεί βρίσκεται το περίφημο ανατιναγμένο «Πουλί της Ειρήνης» του Botero. Ο λόγος για ένα γλυπτό στο εσωτερικό του οποίου εξερράγη μια βόμβα (η ευθύνη για το συμβάν μάλλον αποδόθηκε στο επαναστατικό κίνημα FARC) παρασύροντας στο θάνατο 29 άτομα και τραυματίζοντας πολλά περισσότερα στις 10 Ιουνίου 1995. Έκτοτε ο γλύπτης δημιούργησε ένα νέο όμοιο γλυπτό που στέκεται ακέραιο πλάι στο τραυματισμένο.

DSC05546.JPG

DSC05548.JPG

DSC05547.JPG

Ήρθε η ώρα για μια οικογενειακή φωτογραφία μαζί με τη γιαγιά και τη μαμά της Χουλιάνα και το ανάλογο «εθελοντικό» φιλοδώρημα καθώς όπως ανέφερα και προηγουμένως εγώ όσο και η παρέα μου μείναμε πολύ ευχαριστημένοι.

20180228_132149.jpg


και «ανέμελα» συνεχίσαμε τη βόλτα μας σόλο πια...Και λέω ανέμελα γιατί δεν θα μπορούσα να φανταστώ (;;;) ότι μέρα μεσημέρι στην ηλιόλουστη Medellin, σε ένα πολύ κεντρικό πάρκο θα έπρεπε να παίρνουμε προφυλάξεις…όταν όμως είχε απομακρυνθεί όλο το πλήθος των τουριστών, ομολογώ ότι άκουσα τη Χουλιάνα να ψιθυρίζει στη μαμά της ότι θα έπρεπε να απομακρυνθούν σύντομα από την πλατεία καθώς ήταν επικίνδυνα γιατί αποτελούσαν στόχο………Είναι τελικά επικίνδυνα στη Medellin; Οι ντόπιοι μάλλον κάτι θα ξέρουν καλύτερα και μένω εκεί. Εμείς ας συνεχίσουμε «ανέμελα» πάλι τη βόλτα μας! χαχα! Αφού λοιπόν ανακτήσαμε δυνάμεις δοκιμάζοντας κάποιες λιχουδιές

DSC05442.JPG

DSC05494.JPG

DSC05489.JPG

20180228_151306.jpg

20180228_150244.jpg

20180228_151957.jpg

DSC05566.JPG


και πήραμε ταξί και κινήσαμε για το επόμενο αξιοθέατο της πόλης, αυτό της Comuna 13 (εναλλακτικά μπορείτε να πάρετε το metro μέχρι τον ομώνυμο σταθμό San Javier κι από εκεί να περπατήσετε για 15min). H Comuna 13 γνωστή και ως San Javier είναι μία συνοικία στην ανατολική άκρη της Medellin που τη δεκαετία του ’80 και ‘90 αποτελούσε μία από τις πιο κακόφημες κι επικίνδυνες περιοχές της πόλης όπου μαίνονταν συμμορίες, κακοποιοί και διακινητές ναρκωτικών. Την τελευταία 10 ετία ωστόσο υπέστη μία καθολική μεταμόρφωση μέσα από μία σειρά αστικών σχεδιασμών που οδήγησαν στον εξωραϊσμό και την αναβάθμιση της περιοχής με γκράφιτι, εικαστικά δρώμενα και άλλες παραστάσεις. Στην όλη προσπάθεια βοήθησε και η άφιξη του metrocable καθώς και η δημιουργία μιας σειράς από 6 κυλιόμενες σκάλες (2011) που διευκόλυναν την πρόσβαση των τουριστών στην γειτονιά που όπως όλες οι φτωχογειτονιές της πόλης είναι σκαρφαλωμένη πάνω σε λόφο. Ως αποτέλεσμα η Comuna 13 σήμερα θεωρείται από πολλούς ως το σύμβολο της αστικής μεταμόρφωσης της Medellin. Ας ξεκινήσουμε την λοιπόν τη βόλτα μας στη συνοικία με την πανοραμική θέα στην πόλη…

20180228_155201.jpg

20180228_155236.jpg

20180228_155328.jpg

20180228_155507.jpg

20180228_155516.jpg

20180228_155721.jpg

20180228_155950.jpg

20180228_160812.jpg

20180228_161621.jpg

20180228_161653.jpg

DSC05569.JPG

DSC05571.JPG

DSC05572.JPG

DSC05573.JPG

DSC05574.JPG

DSC05575.JPG

DSC05578.JPG

DSC05579.JPG


DSC05593.JPG

DSC05595.JPG

DSC05596.JPG

DSC05597.JPG

DSC05599.JPG
DSC05600.JPG
DSC05581.JPG


Μέχρι να κατέβουμε πάλι πίσω, είχε ήδη αρχίσει να απογευματιάζει οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε άλλη μία βόλτα με το αγαπημένο μας metrocable. Αυτή τη φορά σειρά είχε η γραμμή K που είναι και η πρώτη που άνοιξε στα βόρεια προάστια της πόλης. Με το metro φτάνουμε στο σταθμό Acevedo πλάι στον ποταμό Medellin και από εκεί επιβιβαζόμαστε στο τελεφερίκ μέχρι τον τερματικό σταθμό Santo Domingo. Έχει ήδη αρχίσει να νυχτώνει οπότε απολαύστε τη νυχτερινή, φωτισμένη Medellin.

DSC05606.JPG

DSC05609.JPG

DSC05610.JPG

20180228_182514.jpg

20180228_182907.jpg

20180228_183228.jpg

20180228_183751.jpg

20180228_183814.jpg

DSC05618.JPG

DSC05622.JPG

DSC05625.JPG

DSC05634.JPG

DSC05637.JPG


Μόλις τελείωσε η βόλτα μας είχαμε ήδη αρχίσει να πεινάμε οπότε η ομάδα απαίτησε φαγητό. Για σήμερα το βράδυ το μενού είχε Itaca, προτεινόμενη και από τον οδηγό. Ιθάκη στο κέντρο της Medellin; Τι στο καλό; Κάποιος Έλληνας που βρήκε την Ιθάκη του στη Medellin; Τα σχόλια του οδηγού πάντως ήτα εξαιρετικά «it doesn’t look like much but this tiny hole-in-the-wall restaurant prepares fantastic gourmet plates bursting with flavor at bargain prices. There is no menu; just tell chef what do you like and he will whip up a modern Colombian classic from his collection of market-fresh ingredients – there is no sign. Look for the blue door». Για να δούμε λοιπόν…με ταξάκι πάλι φτάσαμε έξω από τη μπλε πόρτα η οποία δεν βρισκόταν και στο πιο εμφανές σημείο, και ευτυχώς ήταν ανοιχτό! Προς έκπληξή μας βέβαια ο σεφ δεν ήταν ένας Έλληνας που βρήκε την Ιθάκη του σε αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι γης (γιατί το εστιατόριο είναι όντως μία τρύπα) αλλά ένας Κολομβιανός που δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα ωστόσο και αυτός και η γυναίκα του είναι ενθουσιασμένοι με τη χώρα μας και κυρίως με τον…Καβάφη !!! Το φαγητό νόστιμο και εμείς αποχαιρετούμε το λάτρη της Καβαφικής ποίησης

DSC05642.JPG

20180228_200350(0).jpg

20180228_193740.jpg

20180228_192732.jpg

για μια ακόμη (και τελευταία) νυχτερινή εξόρμηση στην πόλη της αιώνιας άνοιξης. Και για σήμερα το βράδυ το πρόγραμμα έχει χορό σε ένα κλαμπάκι στο όνομα Son Havana κι επιστροφή στο σπίτι για ύπνο γλυκό 10.200km μακριά !

20180228_231258.jpg


Η επόμενη ημέρα θα μας βρει στην πολύχρωμη πόλη Guatape !
 

Attachments

Last edited:

go2dbeach

Member
Μηνύματα
5.702
Likes
6.872
Επόμενο Ταξίδι
Mexico lindo y querido!!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Λατινική Αμερική
Πολύ ωραία η ξενάγηση στη Medellin και οι φωτογραφίες σου! Ευχαριστούμε :)
 

anlazar

Member
Μηνύματα
117
Likes
774
Ονειρεμένο Ταξίδι
Περού,Γαλλική Πολυνησία
Ξημερώνει η τελευταία ημέρα στη Medellin και σήμερα το πρόγραμμα έχει μονοήμερη εκδρομή περίπου 80 km από τη Medellin, στο μονόλιθο Piedra del Penol και στην πολύχρωμη πόλη της Guatape.

Νοικιάσαμε βανάκι από το ξενοδοχείο όπου διαμένουμε προκειμένου να μεταβούμε γρήγορα καθώς με τα δημόσια μέσα μεταφοράς δεν θα προλαβαίναμε μέσα σε μία μέρα να επισκεφτούμε όλα τα μέρη και είμαστε πάλι στο δρόμο.

DSC05648.JPG


Η πρώτη στάση αφορά το περίφημο μονόλιθο Piedra del Penol γνωστό και ως El Peňon de Guatape. Ο λόγος για έναν γρανιτένιο μονόλιθο ύψους 200m που βρίσκεται στην άκρη της τεχνητής λίμνης και ο οποίος πιστεύεται ότι είναι το δημιούργημα ηφαιστειακής έκρηξης. Από μακριά σου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα γυμνό, κατακόρυφο βράχο η κορυφή του οποίου είναι απροσπέλαστη.

1.jpg

2.JPG


Όσο όμως πλησιάζει κανείς διαπιστώνει μια σειρά από στενές σκαλωσιές σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ που κυριολεκτικά αναρριχώνται πάνω στο βράχο και οι οποίες κατασκευάστηκαν το 1954.

DSC05666.JPG

3.jpg

4.JPG


Αφήσαμε λοιπόν τα τουριστικά μαγαζάκια και τα εστιατόρια στη βάση του βράχου και αποφασίσαμε να σκαρφαλώσουμε όλα τα 659 σκαλιά μέχρι την κορυφή. Όσο μακρινή και «κλειστοφοβική» κι αν φαινόταν η διαδρομή μέσα στο βράχο, τελικά φτάσαμε σύντομα στην κορυφή

20180301_120827.jpg

DSC05675.JPG


και απολαύσαμε τη μαγευτική θέα με τα δάχτυλα της λίμνης να ελίσσονται μέσα στο καταπράσινο τοπίο. Απολαύστε κι εσείς μαζί μας…

20180301_103502.jpg

20180301_103506.jpg

20180301_103516.jpg

DSC05691.JPG

DSC05694.JPG

DSC05708.JPG

DSC05711.JPG

DSC05713.JPG

DSC05717.JPG


Και μετά από τις απαραίτητες φωτογραφίες και ένα δροσιστικό παγωτό καθώς ο ήλιος ήταν καυτός, κατεβήκαμε πάλι κάτω

DSC05743.JPG

DSC05751.JPG


και συνεχίσαμε για να γνωρίσουμε τη μικρή πόλη της Guatape. Με πληθυσμό μόλις 4230 κατοίκων, η Guatape βρίσκεται στις ακτές της ομώνυμης τεχνητής λίμνης και είναι γνωστή για τις πολύχρωμες προσόψεις των παραδοσιακών της σπιτιών που απεικονίζουν ανθρώπους, ζώα αλλά και διάφορα γεωμετρικά σχήματα όλα με ζωηρά, έντονα και φωτεινά χρώματα. Πάμε για μια χαλαρή ξενάγηση στην όμορφη πόλη…

1.JPG

2.JPG


Είδαμε την όμορφη κεντρική πλατειούλα με το δημαρχείο και τον καθεδρικό…

3.JPG

31.JPG

4.JPG


και στη συνέχεια χαθήκαμε για αρκετή ώρα στα όμορφα πλακόστρωτα με τα πολύχρωμα σπιτάκια. Μεταξύ άλλων περάσαμε έξω και από το Casa del Arriero, το παλαιότερο και μεγαλύτερο σπίτι της Guatape.

5.JPG

6.jpg

7.jpg

8.jpg

9.jpg

10.JPG

11.JPG

12.JPG

13.JPG

14.JPG

15.JPG

16.JPG

17.JPG

18.JPG

19.JPG

20.JPG

21.JPG

22.JPG

23.JPG

24.JPG

27.JPG

28.JPG

25.JPG

29.JPG

32.JPG

33.JPG

34.JPG

35.JPG


Η περιήγηση συνεχίστηκε με μία ευχάριστη βόλτα στο παραλίμνιο μέτωπο της πόλης που δεν συγκρίνεται ομολογουμένως με το παραλίμνιο μέτωπο π.χ. της Καστοριάς !! Ωστόσο ήταν ευχάριστα και μας άνοιξε την όρεξη ώστε να επισκεφτούμε ένα γνωστό εστιατόριο και να γευτούμε τις τοπικές σπεσιαλιτέ με θέα.

20180301_153102.jpg

DSC05823.JPG

DSC05824.JPG

DSC05834.JPG

DSC05838.JPG

DSC05839.JPG


Στο γυρισμό κάναμε στάση και σε μία «παραδοσιακή» καφετέρια όπου γυναίκες ντυμένες με παραδοσιακή φορεσιά σερβίρουν οργανικό καφέ (Don Jerito) της περιοχής με ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο. Παρ’ότι δεν είμαι μεγάλος λάτρης και γνώστης του καφέ, ομολογώ ότι ήταν εξαιρετικός και αρκετά αναζωογονητικός !

DSC05858.JPG

DSC05861.JPG


Και κάπως έτσι κλείνει η σύντομη μεν αρκετά ευχάριστη δε επίσκεψη μας στην επαρχία της Αντιοχείας…με το βανάκι κατευθυνόμαστε κατευθείαν στο αεροδρόμιο της Μεντεγίν όπου αργά το απόγευμα πετάμε για τον επόμενο προορισμό μας…το διαμάντι της Καραϊβικής, την πανέμορφη ΚΑΡΤΑΓΕΝΑ !!!
 

Attachments

  • 253,8 KB Προβολές: 0
  • 411,7 KB Προβολές: 0

LULLU

Member
Μηνύματα
3.025
Likes
4.913
Επόμενο Ταξίδι
ισλανδια
Ονειρεμένο Ταξίδι
Νιγηρας-Μαλι
αγαπημενος προορισμος ..
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
31.061
Μηνύματα
748.834
Μέλη
35.713
Νεότερο μέλος
Tsiakos

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom