• Εκπομπή Travelstories!! Δείτε το πρώτο επεισόδιο εδώ και το δεύτερο εδώ

ΗΠΑ Νέα Υόρκη λέμε και κλαίμε!!

evaT

Member
Μηνύματα
250
Likes
1.324
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!

Αποφάσισα να γράψω τώρα την ΙΣΤΟΡΙΑ (κεφαλαία γιατί τέτοια είναι... για το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη πριν μερικά χρόνια για τους εξής λόγους:

1. Τώρα ανακάλυψα το site,πριν μερικούς μήνες δηλαδή και αφού ολοκλήρωσα τις ιστορίες που είχα ως προτεραιότητα (την πρώτη πιλοτικά για να δω αν μπορώ να γράψω τίποτα, τη δεύτερη επειδή ήθελα να την καταγράψω ...για ιστορικούς λόγους! και την τελευταία για την Αργεντινή επειδή είναι πρόσφατο και ήταν ταξιδάρα) ήρθε η ώρα να γράψω και γι αυτό.
2. Είναι επιθυμία της κόρης μου γι αυτό το ταξίδι που το κάναμε μαζί, να γράψω αναλυτικά
3. Ηταν το πρώτο μου υπερατλαντικό
4. Το ταξίδι προέκυψε μέσα από μια πολύ δυσάρεστη συγκυρία.
5. Μας συνέβησαν ένα σκασμό απρόοπτα ένα εκ των οποίων σχετικά σοβαρό κ τα οποία θα περιγράψω παρακάτω
6. Προσφορά σε αρχάριους ταξιδευτές....Το χιούμορ είναι πολλές φορές το μόνο μέσο για να ξεπεράσεις δύσκολες καταστάσεις μακριά από το σπίτι!

Πρόλογος - Ιστορία πίσω από το ταξίδι

Η Νέα Υόρκη ήταν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου προορισμός όνειρο, κάτι άπιαστο και με μυθικές διαστάσεις.
Προφανώς και λόγω κινηματογραφικών επιρροών καθότι τρομερά σινεφίλ....ταινίες όπως παλιότερα ο Ταξιτζής, ο Νονός, Τα καλά παιδιά αλλά και ακόμα πιο παλιά Τραβόλτα way με το Saturday night fever! και τόσες άλλες...βάλτε μέσα και καμιά 20ριά επαναλήψεις από τα Φιλαράκια και του Sex and the city ε πολύ θέλει ο άνθρωπος;; Οταν λέμε καιγόμουν να πάω...καιγόμουν όμως!!
Πλην όμως όντας καμιά 20ετία εκτός ταξιδίων και οικονομικές δυσπραγίες μετά δεν μου επέτρεπαν τέτοιου είδους όνειρα.

Αρχές του 2014 έχασα τον πατέρα μου ύστερα από χρόνια ασθένεια και το σχετικό με το ταξίδι παρασκήνιο έχει ως εξής:
Μερικές μέρες πριν μας αφήσει χρόνους και ενώ ήδη το γνωρίζουμε και το έχουμε αποδεχθεί -όσο γίνεται να αποδεχθεί κανείς κάτι τέτοιο, είναι η "βάρδια" μου στο νοσοκομείο να τον προσέχω και επειδή βρίσκεται στην τελευταία του όπως αποδείχθηκε αναλαμπή έχουμε ανοίξει κουβέντα για τα ταξίδια...Ο ίδιος με τη μητέρα μου έχουν ταξιδέψει απίστευτα πολύ για τα δεδομένα της εποχής τους, μέσω τουριστικών πρακτορείων βέβαια, ωστόσο σε προορισμούς ονειρικούς, εξωτικούς και ενίοτε αρκετά ακριβούς! Μόνο που ποτέ δεν μας έπαιρναν μαζί (εμένα και τον αδερφό μου) προφανώς και το έβλεπαν κάτι σαν δεύτερο μήνα του μέλιτος μεταξύ τους, ωστόσο από τη μία μας είχαν μεταδώσει την αγάπη για τα ταξίδια κ από την άλλη η μη συμμετοχή μας σε αυτά μας δημιούργησε κάμποσα απωθημένα.

Μου λέει τότε λοιπόν ο μπαμπάς εσύ γιατί δεν ταξίδεψες αφού το ήθελες; Φυσικά και ήξερε τους λόγους κι αν δεν ήταν άρρωστος θα απαντούσα ανάλογα αλλά κρατήθηκα....Εγώ λέει πήγα σε πολλά μέρη! Το ξέρω απαντάω! και συγκρατούμαι για τους ίδιους λόγους....Αν μπορούσες που θα ήθελες να πας μου λέει; Συνεχίζει να ξύνει πληγές....Νέα Υόρκη (φυσικά) αναφωνώ!
Εγώ μου λέει ήμουν πάντα κατά των Αμερικάνων και προτιμούσα χώρες με άλλο πολιτισμό! Λες και δεν το ξέραμε...Πρώην αριστερός και αντίστοιχα κυνηγημένος είχε τραβολογήσει τη μάνα μου σ όλες τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και του ανατολικού μπλοκ (χωρίς να καταφέρει να την πείσει) ακόμα και στην Κίνα έφτασε η χάρη του αφού πρώτα συμβιβάστηκε στο να περάσει και μερικές μέρες σε εξωτική παραλία και πολυτελές θέρετρο στο Μπαλί για το χατήρι υποτίθεται της μαμάς...(ε ξερός κομμουνισμός δε χωνεύεται εύκολα :bleh: ).
Αμερική μου λέει δεν ήθελα να πάω ποτέ! Εγώ λέω όμως εκεί θέλω τι να κάνουμε τώρα....
Ηταν από τις τελευταίες του αναλαμπές και με καλή διάθεση- αυτός μου κληροδότησε άλλωστε την ίδια αίσθηση του μπλακ και ενίοτε βλακ χιούμορ....

Μερικές ημέρες μετά το θάνατό του η μαμά μου αποκάλυψε πως εκείνη τη μέρα της ζήτησε όταν εκείνος θα έχει πια φύγει... να μου δώσει ένα ποσό από τις οικονομίες τους για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου, το συντομότερο δυνατόν ....:heart:

Φυσικά και ήταν παντελώς απρόοπτο και συγκινήθηκα πολύ, οπότε και αποφάσισα να μην αφήσω πολύ χρόνο να περάσει αλλά να το πραγματοποιήσω το συντομότερο δυνατό. Δεν ήθελα αφενός όμως να πάω μόνη, αφετέρου το ποσό ήταν αρκετά γενναιόδωρο ώστε αποφάσισα να πάρω μαζί την 19χρονη τότε κόρη μου, που επίσης λάτρευε τη Νέα Υόρκη και επιπρόσθετα ήθελα να είναι ένα ταξίδι που θα το κάνουμε οι δυό μας μάνα και κόρη και θα το θυμόμαστε για πάντα!

Εγώ βέβαια δεν είχα καμία πρόθεση να κινηθώ με ταξιδιωτικό γραφείο οπότε έπεσα με τα μούτρα στη μελέτη! Ύστερα από ένα περίπου ένα δίμηνο έρευνας αεροπορικών εισιτηρίων , ξενοδοχειακών καταλυμάτων και των λοιπών τουριστικών πληροφοριών που είχα ανάγκη ,καθώς και μετά από εκτενείς συζητήσεις με φίλους και γνωστούς που είχαν βρεθεί εκεί...έκλεισα τα αεροπορικά μέ Turkish Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη-Νέα Υόρκη και πίσω με 585 € το άτομο και για την εποχή τότε η τιμή ήταν εξαιρετική! Το ταξίδι ορίστηκε για τις 19-25 Οκτωβρίου του ίδιου έτους -μια χαρά εποχή ούτε πολύ κρύο ούτε ζέστη για να μπορούμε να είμαστε στους δρόμους χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Για τη διαμονή δεν μπορώ να πω ότι στάθηκα το ίδιο τυχερή. Ήδη τα τελευταία χρόνια είχαν τσιμπήσει πολύ οι τιμές και το Μανχάταν είχε γίνει απαγορευτικό! Άρχισα να ψάχνω τα δωμάτια μέσω Airbnb την οποία ως τότε δεν είχα χρησιμοποιήσει αλλά με πληροφόρησε σχετικά φίλη που ταξιδεύει πολύ και διαπίστωσα ότι και αυτά είναι πολύ ακριβά μεν, αρκετά φθηνότερα όμως από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Αντιστοιχία στη μισή τιμή πιο κάτω τουλάχιστον. Απλά η ποιότητα δεν με ενθουσίαζε....

Εντέλει έκανα κράτηση για ένα δωμάτιο με κοινόχρηστο σαλόνι και κουζίνα στο East Village στην τιμή των 90 ευρώ το βράδυ!!
Τουλάχιστον όμως θα είμαστε εντός Μανχάταν για να μη χάνουμε πολύ χρόνο στις μετακινήσεις και καθότι θα ταξιδεύαμε 2 γυναίκες μόνες ήθελα ειδικά τη νύχτα να είμαι όσο πιο κοντά γίνεται...Καλά το τι άκουσα τότε από τον περίγυρο...από το που θα πας με το παιδί μόνη χωρίς πρακτορείο έως το εκεί σε μαχαιρώνουν στο δρόμο και άλλα τέτοια εμψυχωτικά!
Εγώ δεν άκουγα κανέναν...έκανα απλά αυτό που όφειλα να κάνω δηλαδή ενημερώθηκα όσο μπορούσα καλύτερα, έκλεισα ό,τι ξενάγηση είχα σκοπό να κάνω μέσω ιντερνέτ πριν ξεκινήσω κ έκανα μια ωραιότατη ταξιδιωτική ασφάλεια στη Worldnomads για παν ενδεχόμενο (την οποία και ξετινάξαμε εντέλει...) , Βγάλαμε διαβατήρια κ ESTA και στο μεταξύ με περισσή υπομονή του τύπου 45 και σήμερα, 44 και σήμερα και ούτω καθεξής περιμέναμε απλά το χρόνο να περάσει....

 
Last edited by a moderator:

evaT

Member
Μηνύματα
250
Likes
1.324
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!
1η ημέρα Ατατούρκ και πτήσεις-Άφιξη στο Μεγάλο Μήλο

Ο χρόνος κύλησε απελπιστικά αργά αλλά η πολυπόθητη μέρα έφτασε και ξεκινήσαμε από το Αεροδρόμιο Μακεδονία μέσα στην τρελή χαρά και την ανυπομονησία. Η πρώτη πτήση για Κωνσταντινούπολη ήταν πρωινή και η μεγάλη για το Νιού Γιόρκ πετούσε απόγευμα. Είχαμε αρκετές ελεύθερες ώρες αλλά δεν ήθελα ούτε για αστείο να ρισκάρω να πέσω σε κανένα από τα μυθικά μποτιλιαρίσματα της Πόλης, συν ότι είχαμε πάνω μας διαβατήρια και φουλ μετρητά-αν και είχα πάρει μέτρα ασφαλείας, είχα μυστικό πορτοφόλι περασμένο από το λαιμό μέσα από τα ρούχα όπου κρατούσα τα πολλά μετρητά και μια δεύτερη πιστωτική και επάνω μου είχα μόνο κάτι λίγα έξοδα κίνησης.
Ωστόσο προτίμησα να στρώσω τον πισινό μου στο Ατατούρκ και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο, άλλωστε είχα ξαναπάει στην Κωνσταντινούπολη και την είχα τριγυρίσει αρκετά.
Βρήκα ένα μπαλκόνι που επιτρεπόταν τα κάπνισμα (ήμουν ακόμη καπνίστρια τότε) και με μικρές βόλτες εκεί γύρω και λίγο διάβασμα πέρασε η ώρα και επιβιβαστήκαμε.
Η πρώτη υπερατλαντική πτήση και για τις δυό μας! Μας έτυχε τριπλέτα θέσεων μόνες μας κι έτσι αφού τιμήσαμε το νόστιμο και αρκετά πλούσιο μενού της Turkish εγώ ήπια και το κρασάκι μου και δεν πρόλαβα καν να τελειώσω την ταινία που ξεκίνησα να βλέπω-με είχε πάρει ο ύπνος.
Σε κάποια στιγμή μεταξύ ύπνου και ξύπνιου είδα στην οθόνη ότι το αεροπλάνω πετούσε ήδη πάνω από τις βόρειες ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών και ένιωσα ξαφνικά να φουντώνει ο ενθουσιασμός με τη συγκίνηση! Επιτέλους ένα παμπάλαιο όνειρο αποκτούσε υπόσταση! Ξύπνησε και η μικρή και της λέω κοίτα κοίτα που είμαστε....
Προσγειωθήκαμε και με τη διαφορά της ώρας ήταν κάπου 9.30 το βράδυ και στοιβιαστήκαμε μαζί με εκατοντάδες ανθρώπους στο immigration περιμένοντας τη σειρά μας-απίστευτη ταλαιπωρία μετά από πολύωρη πτήση , χρειάστηκε ένα δίωρο να φτάσουμε μπροστά στο γκισέ.
Επική ατάκα 70χρονης Βρετανίδας πριν από μένα στην ερώτηση του τελωνειακού ποιος ο σκοπός της επίσκεψής σας στις Ηνωμένες Πολιτείες....Shopping dear!!!....what else?? :bleh: Ναι, ο τελωνειακός γέλασε!!

Αφού ξεμπερδέψαμε από κει πήγαμε για τη βαλίτσα μας....Πλην όμως βαλίτσα γιοκ! Ολες παρήλασαν, όλοι έφυγαν και μεις μείναμε μπάστακες. Μας υπέδειξαν το γκισέ της Turkish κάναμε τη σχετική δήλωση και μ αυτά και μ αυτά όταν βγήκαμε από το τέρμιναλ είχε πάει 1 τη νύχτα. Κάπνισα ένα τσιγάρο να συνέλθω από τα στερητικά και αποφασίσαμε να πάρουμε ταξί για το Μανχάταν μια και η ώρα ήταν πλέον περασμένη για να πάρουμε τα τρένα που είχα σημειώσει.
Ήμουν ενήμερη ότι υπάρχει flat rate Αεροδρόμιο-Μανχάταν (40 δολ) κι έτσι απλά έψαξα για έναν νόμιμο ταξί όπως είχα διαβάσει.
Στο μεταξύ ήδη ο ιδιοκτήτης του airbnb μου έστελνε μηνύματα γιατί είχαμε καθυστερήσει και ήθελε προφανώς ο άνθρωπος να πάει να κοιμηθεί.
Έδωσα τη διεύθυνση στον έγχρωμο ταρίφα ο οποίος με το που ξεκινήσαμε έβαλε ανοιχτή συνομιλία τη γυναίκα του-γκόμενά του δεν ξέρω τι ήταν και της έλεγε μίλα μου μωρό μου με το ζόρι κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά να μπορέσω να οδηγήσω!!! Τόσο καλά ξεκινήσαμε....Στο μεταξύ μπαίνει στον αυτοκινητόδρομο και επειδή ήταν Παρασκευή βράδυ είχε φοβερή κίνηση, πολύ νεολαία και χλιδάτα αυτοκίνητα προφανώς πήγαιναν για διασκέδαση στο Μανχάταν. Εγώ ήμουν τέρμα σφιγμένη και δεν ήξερα και τι να κάνω! Τι να του πω δώστο μου να το πάρω εγώ;; Και που να σταματήσει δηλαδή μέσα στον αυτοκινητόδρομο να βρω άλλο ταξί!
Σε κάποια φάση και ενώ είμαστε σταματημένοι από την κίνηση ακριβώς δίπλα ένας νεαρός του λέει του δικού μας τι κάνεις ρε φίλες κοιμάσαι ενώ οδηγείς;; Κουβαλάς ανθρώπους το καταλαβαίνεις!!!
Πήγε η ψυχή μου στην κούλουρη λέμε! Εδώ ήρθαμε να αφήσουμε τα κοκαλάκια μας;;;
Κάποια στιγμή φτάσαμε αισίως στο East Village όπου θα μας άφηνε. Οι πρώτες εικόνες ήταν παλιά κτίρια, πολύς κόσμος στους δρόμους και ανάμικτα συναισθήματα....Δεν μου άρεσε πολύ αυτό που αντίκρισα για πρώτη φορά, βάλτε και την κούραση, την τρομάρα με τον ταρίφα και τη σκέψη ότι θα έπρεπε να κάνω ντουζ και να φορέσω πάλι τα ίδια εσώρουχα και την επόμενη μέρα τα ίδια ρούχα αφού δεν είχα βαλίτσα!! :eek: Και μου το είχαν πει να βάλω μια αλλαξιά στη χειραποσκευή για παν ενδεχόμενο και γω είχα απλά μια μικρή τσάντα στο αεροπλάνο δίχως τίποτα ιδιαιτέρως χρήσιμο γι αυτή την περίσταση....ε ας πρόσεχα!
Ευτυχώς το σπίτι ήταν όπως το είχα δει στις φωτογραφίες αν και το δωμάτιό μας σχετικά μικρό...το στρώμα όμως καλό και δεν μ ενδιέφερε κάτι περισσότερο, στη Νέα Υόρκη ήρθαμε το σπίτι ήταν μόνο για μπάνιο και ύπνο!

2η ημέρα New York New York

Το πρωί από τις 6 είμασταν στο πόδι! Λίγο το τζετ λαγκ λίγο ο ενθουσιασμός δεν κρατιόμασταν να δούμε ουρανοξύστη!
Κατέβηκα κάτω να βρω κάτι για πρωινό....Λίγα μέτρα πιο πέρα είχε ένα μίνι μάρκετ που είχε από όλα. Στο φως της ημέρας και αφού μου είχε φύγει η τσίτα από το προηγούμενο βράδυ η γειτονιά μου φάνηκε πολύ πιο συμπαθητική....Τα χαρακτηριστικά κτίρια της Νέας Υόρκης με τις εξωτερικές μεταλλικές σκάλες, αυτό που μείναμε μάλιστα έμοιαζε πολύ με το κτιριο που έδειχναν στα Φιλαράκια!
DSC00807.JPG

Πήρα ένα καφέ για μένα κι ένα κρουασάν και δημητριακά για τη Μαριάννα (την κόρη) πάω ταμείο και λέω Good Morning! "Μorning ma'am, whats up!" βγαίνω έξω και ανάβω τσιγάρο με τον καφέ , περνάει η σκουπιδιάρα και φωνάζει ο οδηγός Morning Ma'aaaaam!
Ε πόσο νιουγόρκερ πια!! :xalara:Οχι τίποτα αλλά στη γειτονιά μου δε θυμάμαι ποτέ να με χαιρέτησε ο σκουπιδιάρης :p

Αφού λοιπόν τρώμε και φοράμε τα ίδια ρούχα νομίζω 8 παρά είμαστε ήδη στο σταθμό του μετρό με κατεύθυνση προς Times Square! Βέβαια το οξύμωρο είναι να έχεις φτάσει μόλις στη Νέα Υόρκη και ο νους σου αντί να είναι στο τι πρόκειται να δεις, να σκέφτεσαι τι ώρα ανοίγουν τα μαγαζιά για να αγοράσεις καθαρό βρακί :bleh: αλλά αυτά έχει η ζωή!
Ωστόσο βγαίνουμε στην Times Square ήταν ακόμα νωρίς και η μέρα ήταν σκοτεινή οπότε τα φώτα ήταν αναμμένα (αργότερα καταλάβαμε ότι εκεί τα φώτα δε σβήνουν ποτέ!) και αντικρύσαμε αυτό....

Τι λε ρε φίλε......
DSC00811.JPG


DSC_0538.jpg


και μετά αυτό....
DSC00809.JPG


Χαμούλης από κόσμο κι ας ήταν νωρίς. Η μικρή τρελάθηκε με την κιθάρα του Hard Rock Cafe και ήθελε να μπούμε αλλά δεν είχε ανοίξει ακόμα και το αφήσαμε για άλλη μέρα....Που να ξέραμε τότε ότι συγκεκριμένο σημείο θα άλλαζε το ρου του ταξιδιού μας...

Περπατήσαμε γύρω γύρω στην Times Square, μπήκαμε βγήκαμε από μαγαζιά και χαζεύαμε σα τους χάνους τους ουραξονύστες. Ξέρετε αυτό που έχεις συνέχεια το κεφάλι ψηλά και το στόμα ανοιχτό μέχρι να σε πιάσει αυχενικό και να το κατεβάσεις;
Στο μεταξύ είχα κλείσει από την Ελλάδα κάρτες για τα λεωφορεία Hop on Hop Off παρότι δε τα συμπαθώ σκέφτηκα πως είναι ένας καλός τρόπος να πάρουμε μια καλή γεύση από τους δρόμους την Νέας Υόρκης δίχως να φάμε τα ποδάρια μας κ επίσης τα έδινε όλα σε ένα σε προσφορά, εισόδους εκδρομές κλπ και φυσικά ότι μας άρεσε μπορούσαμε να κατέβουμε να το δούμε καλύτερα και να συνεχίσουμε με το επόμενο λεωφορείο.
Στοίχισε 90 δολάρια το άτομο. Βρήκαμε το περίπτερό τους, πήραμε το voucher οπότε και είμασταν έτοιμες να ξεκινήσουμε.
Πρώτα πήραμε τη διαδρομή προς το Νότιο Μανχάταν που έκανε τον κύκλο από Times Square περνούσε την πόλη από τα Δυτικά έφτανε στο Ground Zero , έπειτα χαμηλά στη Wall Street έκανε κύκλο και κατέληγε στο ...χωριό μας το East Village.

Ξεκινήσαμε από κέντρο και μας πήγε πρώτα μια βόλτα από Madison Square Garden και Empire State Building και μέχρι να συνέλθουμε από την ταραχή πέρασε από το Flatiron και Union Square.

DSC00820.JPG

Εκείνη τη μέρα σαν πρώτη στάση είχαμε σκοπό να κατέβουμε στο Soho, επειδή είχαν ένα αφιέρωμα στα Φιλαράκια και είχαν αναπαραστήσει το Central Perk (το καφέ που μαζεύονταν η παρέα) και αυτή ήταν η τελευταία μέρα που θα έμενε ανοιχτό το καφέ! Η μικρή δεν ήθελε να το χάσει με τίποτα!

DSC00834.JPG


Νάτη η κούκλα!
DSC00835.JPG


Αφού έγινε το χατήρι της (το 1ο από → ) περπατήσαμε λιγάκι τους δρόμους τριγύρω και ανεβήκαμε στο επόμενο λεωφορείο.
Επόμενη στάση στο Ground Zero όπου αφού μας είπαν την ιστορία που όλοι γνωρίζουμε κάναμε μια βόλτα στο σημείο 0 που όμως τότε ήταν υπό αναμόρφωση και τα πάντα ήταν αποκλεισμένα δεν καταφέραμε παρά να δούμε τον έναν από τους δύο λάκκους....αρχίσαμε όμως να αντιλαμβανόμαστε πόσο ευαισθητοποιημένοι είναι οι Νεουορκέζοι με το συγκεκριμένο συμβάν τόσα χρόνια μετά και ακόμα και οι ξεναγοί μιλούν με τρεμάμενη φωνή και συγκίνηση όταν εξιστορούν τα συμβάντα!
Είδαμε και το εντυπωσιακότατο World Trade Center που εγκαινιαζόταν ακριβώς εκείνες τις ημέρες!
DSC00831.JPG

Λόγω της χαμένης βαλίτσας της οποίας ακόμα αγνοείτο η τύχη....(είχα συνεννοηθεί με το σπιτονοικοκύρη να μου στείλει sms μόλις αφιχθεί) έπρεπε πρωτίστως να κάνουμε κάποια ψώνια.
Η ασφάλειά μου προέβλεπε ένα ωραιότατο ποσό για κάθε 24ωρο χωρίς αποσκευή και ήταν ευκαιρία αφού έτσι κ αλλιώς θα κάναμε ανελέητο shopping...να ενσωματώσουμε ότι προλαβαίναμε στην ασφάλεια!
Δίπλα στο Zero ως γνωστόν βρίσκεται το Century 21. Μπήκαμε μέσα και βγήκαμε 2-3 ώρες μετά , η αλήθεια είναι ότι εκεί βρήκα πράγματα που μου άρεσαν πολύ περισσότερο από τα μετέπειτα πολυκαταστήματα αλλά ήμουν διστακτική μια και δεν ήξερα τι ακριβώς θα βρω στη συνέχεια. Ωστόσο αγοράσαμε τα είδη πρώτης ανάγκης και μερικά επώνυμα ρουχαλάκια με τοπ ένα σετ σεντόνια υπέρδιπλα βαμβακοσατέν εκπληκτικής ποιότητας που τα χαίρομαι ακόμη άφθαρτα με μόλις 14 δολάρια το σετ!
Μέ τόσα ψώνια ήταν πια αδύνατο να κινηθούμε πεζές για ξενάγηση ανεβήκαμε πάλι στο λεωφορείο και συνεχίσαμε το τουρ από τις περιοχές που περνούσε.
Θα επιστρέφαμε εξάλλου τις επόμενες ημέρες για να τα δούμε καλύτερα.
Κάναμε τον κύκλο περάσαμε από Wall Street και Battery Park, έπειτα ChinaTown και Greenwich Village η απλά Village όπου ο ξεναγός μας ενημέρωσε ότι κάπου εδώ είναι το σπίτι του Leonardo di Caprio και η δικιά μου κόντεψε να λιποθυμίσει!! Λες να τον δούμε λέει να περπατάει στο δρόμο;; Ατάκα την οποία επανέλαβε πολλές φορές τις επόμενες ημέρες μόνο που ο Λήο παρέμεινε άφαντος :cool:

Φτάσαμε στο σπίτι μας να ξεφορτώσουμε τα ψώνια, η βαλίτσα δεν έδειχνε ακόμα σημάδια ότι θα μας ανταμώσει, οπότε πλέναμε τα εσώρουχα και ξεκουραστήκαμε για να βγούμε το βράδυ!
Με καινούργια ρούχα (αλλά όχι και παπούτσια χαχα) ντυθήκαμε και στολιστήκαμε και πήγαμε κατά Little Italy μεριά να φάμε καμιά μακαρονάδα!
Αν και η γειτονιά μας ήταν πολύ ενεργή στο συγκεκριμένο τομέα είχε παντού εστιατόρια Λιβανέζικα, Ινδικά κλπ όμως μύριζαν κάπως περίεργα και είπαμε να το πάμε πιο safe για αρχή...Έχω φάει πολύ καλύτερες μακαρονάδες στην Ιταλία βέβαια και ακόμα καλύτερες στην Ελλάδα...Δώσαμε και 50 δολάρια γι αυτά που βλέπετε και με τις υγείες μας!

Νάτες οι μακαρονάδες!
DSC00869.JPG


και με καινούργιο φουστάνι ντιζαηνάτο στα 30 δολάρια! Ξοδεύτηκα....
DSC00868.JPG


Παπούτσια δεν πρόλαβα να πάρω οπότε φόρεσα σταράκια πριν γίνει μόδα να φοράς καλό ρούχο με αθλητικό...αλλά δε βαριέσαι πάντα ήμουν μπροστά από την εποχή μου :bleh:
-PAXP-deijE.gif
10365571_10152810813752884_6694540939757491740_o.jpg


Επιστρέψαμε στο...ανατολικό μας χωριό και είπαμε να πιούμε κ ένα ποτό σ ένα από τα πολυάριθμα boho μπαράκια που έχει η περιοχή και είναι και πιο κοντά στο στυλ μας.
Έτσι λέγαμε δηλαδή γιατί μόλις μπήκαμε ζήτησαν ταυτότητα για τη μικρή που δεν είχε κλείσει τα 21 και δεν ήθελαν να τη βάλουν μέσα για κανένα λόγο! Μα λέω δεν θα πιεί αλκοόλ και τη συνοδεύω εγώ. Με τα πολλά κ αφού υποσχέθηκα ότι δεν θα της δώσω να πιεί από το ποτό μου (ήμαρτον πια!) μας άφησαν να καθίσουμε.
Δεν προλαβαίνω να παραγγείλω μου λέει ο διπλανός μου " Hello, κάπου σε ξέρω εσένα από που είσαι;" Ασε μας Χριστιανέ μου δεν με ξέρεις.
Επιμένει αυτός....κάπου σε ξέρω πες μου που πήγες σχολείο; Λέω τι βάζεις στοίχημα ότι δεν μ έχεις ξαναδεί!!
Οχι σε ξέρω , το χαβά του!
Είμαι από μια πόλη που τη λένε Thessaloniki στην Ελλάδα και εκεί πήγα σχολείο!! (πάρτα)
Ελλάδα λέει αυτή που είναι δίπλα στην Ιταλία;; (έχει κ άλλη;) Ανα γειά σου! ξεφορτώσου μας!
Κοιτούσε το ποτό του μετά....Στα έλεγα εγώ έπρεπε να έχω βάλει στοίχημα τι χαζολαός Θεέ μου!

Ηπια το ποτάκι μου κι η Μαριάννα το...χυμό της και βγαίνουμε έξω να πάμε να ξεραθούμε επιτέλους και απέξω στέκεται μια αντροπαρέα. Παθαίνει ντελίριο η δικιά μου μαμά μου λέει ο ένας από αυτούς είναι ο ....τάδε! Σιγά μη θυμηθώ τι όνομα είπε. Ο ποιός λέω;;; Ο αυτός μου λέει και έχει πάθει μια ταραχή!
Ποιός είναι αυτός βρε παιδάκι μου....Ο πρωταγωνιστής λέει του How i met your mother! Δεν την ήξερα τότε τη σειρά, τώρα τη βλέπω κ εννοούσε τον μελαχροινό τον Τεντ.
Ωραία λέω τι να κάνουμε τώρα....Θα πάω λέει να του μιλήσω! Αλλο κι αυτό....Μιλάμε είναι πολύ συνεσταλμένη και εδώ δεν μιλάει αν δεν της απευθύνεις το λόγο (πως είμαι εγώ; καμία σχέση!)
Λέω πλάκα κάνει....Μπα δεν έκανε! Πήγε καρφί του είπε τι του είπε, έρχεται πίσω απογοητευμένη....το αρνείται λέει ότι είναι αυτός αλλά εγώ είμαι σίγουρη! Μου είπε ότι δεν είναι αυτός για να με ξεφορτωθεί....
Φανταστείτε δηλαδή τι θα γίνει αν νομίσει ότι συναντάμε και το Λήο :rolleyes::p

3η ημέρα Woodbury Outlet και μόνο!

Θα μου πείτε χαράμισες μια ολόκληρη μέρα γι αυτό;;; Ναι το έκανα και μάλιστα στην αρχή του ταξιδιού ενώ το είχα σκοπό προς το τέλος διότι η βαλίτσα δεν είχε εμφανιστεί ΑΚΟΜΑ οπότε είχα λεφτά για ξόδεμα! Κάπου στα 100 ευρώ για κάθε μέρα χαμένης βαλίτσας το άτομο δικαιολογούσε η ασφάλεια...να τ αφήσω να χαθούν;; Αφού θα ψώνιζα που θα ψώνιζα...
Οπότε άλλαξα το πρόγραμμα και από τον κεντρικό σταθμό λεωφορείων ξεκινήσαμε για το εκπτωτικό χωριό. Ήταν άλλωστε στην τιμή της κάρτας που είχαμε αγοράσει.
Δεν έχω να γράψω πολλά γι αυτή τη μέρα (περίεργο) ήταν μια όμορφη διαδρομή, είδαμε και λίγο τα σπιτάκια του Νιου Τζέρσευ -με δυσκολία γιατί έχουν χτίσει μαντρότοιχους στην άκρη του δρόμου αλλά ότι φαινόταν ήταν όμορφο και θύμιζε αμερικάνικη ταινία! (και αυτό)
Το εκπτωτικό χωριό έχει πολλαααααά καταστήματα από φίρμες και πολύ καλές προσφορές πλην όμως είναι καλύτερα για αντρικό ντύσιμο, κάζουαλ κλπ και όχι τόσο γυναικείο εκτός αν είσαι δικηγορίνα ή ντύνεσαι με αυστηρό office look dior, chanel και πολλά άλλα συναφή. Πήρα όμως ωραιότατη βαλίτσα για να βάλουμε μέσα τα καινούργια, ένα πολύ ωραίο δερμάτινο μπουφανάκι Guess με 65 δολάρια και αρκετά δωράκια. Από το μεσημέρι και μετά θυμάμαι ότι ένιωθα απίστευτη κούραση, δεν άντεχα να δω άλλο μαγαζί πια δεν το έχω και πολύ με τα ψώνια, δεν μου αρέσει να τριγυρίζω ώρες και να βλέπω τα πάντα. Εκεί βέβαια έπρεπε να εκμεταλλευτούμε όσο μπορούσαμε το μέρος οπότε το τερματίσαμε....Μέχρι το μεσημέρι που ήρθε το μήνυμα από το σπιτονοικοκύρη ότι επιτέλους ήρθε η βαλίτσα! Οπότε ότι ψωνίζουμε από δω κ έπειτα βγαίνει αυστηρά από την τσέπη μας.
Θυμάμαι πως γυρίσαμε και απλά φάγαμε κάπου στη γειτονιά και πέσαμε για ύπνο με σκοπό την άλλη μέρα να ξεκινήσουμε από νωρίς για την πιο μεγάλη μέρα του ταξιδιού που είχε τα πιο όμορφα αξιοθέατα και το βράδυ αγώνα Nba !!! είχα βρει εισητήρια από ένα retail site για ένα παιχνίδι των NY Knicks με τους Milwaukee Bucks και τον Giannis που μόλις τότε είχε αρχίσει τη φρενήρη του άνοδο και θα είχαμε την ευκαιρία να τον απολαύσουμε από κοντά!
Εγώ που έχω μεγαλώσει με το Γκάλη, το Γιαννάκη , το Φιλίππου και τ άλλα τα παιδιά....ένιωθα τουλάχιστον ανατριχίλα στη σκέψη ότι θα διαβώ το μέγιστο Madison Square Garden....

Μόνο που τα πράγματα θα εξελίσσονταν κάπως διαφορετικά και τα γεγονότα θα μας ανάγκαζαν να αναθεωρήσουμε έστω και μερικώς τις επιθυμίες μας.....
 
Last edited:

chris7

Member
Μηνύματα
2.218
Likes
3.868
Επόμενο Ταξίδι
Ντορτμουντ
Ονειρεμένο Ταξίδι
Καναδάς
Μόνο που τα πράγματα θα εξελίσσονταν κάπως διαφορετικά και τα γεγονότα θα μας ανάγκαζαν να αναθεωρήσουμε έστω και μερικώς τις επιθυμίες μας.....
Α! Μη μας αφήνεις σε αγωνία. Περιμένουμε τη συνέχεια. :)
 

evaT

Member
Μηνύματα
250
Likes
1.324
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!
Α! Μη μας αφήνεις σε αγωνία. Περιμένουμε τη συνέχεια. :)
Χαχα όλα καλά ! Είναι μεγάλο κεφάλαιο θέλει λεπτομέρειες...ελπίζω αύριο η μεθαύριο να το τελειώσω! Ευχαριστώ για την συμμετοχή σου! :)
 

evaT

Member
Μηνύματα
250
Likes
1.324
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!

travelbreak

Member
Μηνύματα
874
Likes
5.226
Επόμενο Ταξίδι
Τώρα με τον κορονοϊό....
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Δες την ιστορία του @psilos3 για τα ελληνικά νησιά με τους τσίπουρο μεζέδες να πάθεις ζημιά :p
Άσε με να διαβάσω και τα υπόλοιπα δικά σου και μετά! Στα Οutlet είμαι. Τελειώνω.
 

evaT

Member
Μηνύματα
250
Likes
1.324
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!
4η ημέρα Empire State Building-Κρουαζιέρα-Νότιο Μανχάταν-Madison Square Garden και......το ατύχημα της Μαριάννας

Δεν ξέρω αν φταίει το τζετ λαγκ ή η ανυπομονησία για να ξεκινήσει η κάθε μέρα πάντως το μάτι άνοιγε από τις 6 και δεν είχαμε ύπνο με τίποτα. Αυτό είχε το καλό ότι μέχρι τις 8 είμαστε στο δρόμο και δεν συναντήσαμε ουρές πουθενά.
Η μέρα άρχισε πάλι από το μίνι μάρκετ όπου πήγα να πάρω τον καφέ μου και να καπνίσω πριν ανέβω πάλι σπίτι, στη γωνία όμως πριν φτάσω είχε ασυνήθιστη κίνηση για τόσο νωρίς...Δύο μεγάλα φορτηγά με συρόμενα είχαν σχεδόν κλείσει το δρόμο και υπήρχε πυρετός εργασιών. Ρώτησα τον ιδιοκτήτη του μάρκετ τι συμβαίνει και μου απάντησε κάποιο σετ για γύρισμα ετοιμάζουν δεν είναι τίποτα!
Απλά, καθημερινά πράγματα που συναντάς στη γειτονιά σου στη Νέα Υόρκη, δεν είναι και τίποτα :oops:
Τελειώσαμε το πρωινό μας και μέχρι τις 8.30 είχαμε ήδη φτάσει έξω από το Empire State και περιμέναμε ν ανοίξει! Δεν περιμέναμε σχεδόν καθόλου και στις 9 φύγαμε με το ασανσέρ σφαίρα κατευθείαν επάνω.
Τώρα τι να πω και τι να περιγράψω...Τα έχουν γράψει και άλλοι πολλοί εδώ μέσα και το συναίσθημα της πρώτης φοράς το γνωρίζουν όλοι όσοι το βίωσαν...Την πρώτη φορά που βλέπεις κάτι από πολύ ψηλά...Το δέος που σε κυριεύει είτε αντικρίζεις φύση, είτε νερό ή μια αχανή μητρόπολη όπως στην προκειμένη.

DSC00877.JPG


DSC00878.JPG


Panoramic!
DSC00894.JPG



DSC00882.JPG


Κρέμασα τα χέρια έξω από τα πλέγματα για να τη βγάλω αυτή! Ιλιγγος!
DSC00881.JPG


10453017_10152811174822884_1259680517591385921_o.jpg


Δυστυχώς δεν έχουμε μια πολύ καλή φωτογραφική μηχανή για να έχω τις απίθανες φωτογραφίες που έχουν οι φίλοι εδώ μέσα αλλά φοβάμαι πως ακόμα κ αν αποκτήσω μία, θα πέσει στο λάθος άνθρωπο...Δεν μου αρέσει καθόλου προτιμώ να τραβούν οι άλλοι τις φωτογραφίες και γω να χαζεύω το τοπίο κι όσες βλέπετε που είναι κάπως καλύτερες δεν τις έχω τραβήξει εγώ!

Η μικρή χοροπηδούσε από τη χαρά της. Λέει κάποια στιγμή...Δεν το πιστεύω! Δεν είμαι ούτε 20 χρονών ακόμη και έχω έρθει Νέα Υόρκη!! Πόσο θα ταξιδέψω!!
Άρχισαν οι δηλώσεις!
Πρόσεχε τι δηλώνεις της λέω μην πάθεις σαν εμένα....Σας παραπέμπω στην Ιστορία μου για το Αμβούργο και τι έπαθα εγώ όταν δήλωνα στα 19 μου ότι θα ταξιδεύω ασταμάτητα (εντάξει δεν έκανα και λίγα αλλά με...αρκετή χρονοκαθυστέρηση!)
Κατεβήκαμε ενθουσιασμένες και συνεχίσαμε με το hop on hop off bus για το Battery park από όπου θα παίρναμε την κρουαζιέρα για το Άγαλμα της Ελευθερίας και τη βόλτα στο Hudson River.
Δυστυχώς έκανα λάθος και δεν κατεβήκαμε στο Ellis Island και χάσαμε ένα τόσο σπουδαίο μουσείο.

Battery Park
1800127_10152811219547884_6576731945817886120_o.jpg



Ellis Island .Το είδαμε από μακριά...
DSC00907.JPG


Να κι η Ελευθερίτσα!
DSC00916.JPG


Τι να λέμε τώρα...
DSC00908.JPG


DSC_0555.jpg

DSC_0557.jpg


Αναμαλλιασμένες

DSC00922.JPG


Μετά σουλουπωθήκαμε

DSC00919.JPG


Στο μεταξύ ο καιρός στη Νέα Υόρκη πάσχει από σοβαρά ψυχολογικά...Σε μία μέρα ζεις και τις 4 εποχές! Κυριολεκτικά μπορεί να βρεθείς από κουκουλωμένος μέχρι να θες να βγάλεις το πετσί σου από τη ζέστη! Και συνήθως τη ρίχνει και μια μπόρα μην τυχόν και ξεχαστείς και χαλαρώσεις...Στο δε Νότιο Μανχάταν έχουν ένα ....βαρδάρη που θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια όταν μου έλεγαν όλοι να βάλω πέτρες στην τσέπη για να μη με πάρει ο αέρας τόσο αδύνατη που ήμουν! (μπούλινγκ)

Μας γύρισαν πίσω πάλι στo Battery Park κι από κει περπατήσαμε προς τη Wall Street να δούμε και το Ναό του χρήματος.
Αυτό που έχει η Νέα Υόρκη και σ όποια γωνιά βρεθείς το περιβάλλον σου μοιάζει οικείο....που όλα είναι από τη μια πρωτόγνωρα κι από την άλλη σα να έχεις ξαναβρεθεί εκεί δείχνει και το πόσο αμερικανιά έχει η ζωή μας επηρεασμένη από σειρές, κινηματογράφο κλπ.
Φυσικά η ενέργεια αυτή καθεαυτή της πόλης είναι απίστευτη. Συνδυάζει τόσες πολλές διαφορετικές καταστάσεις, ανθρώπους, κουλτούρα και θέαμα, χρήμα και φτώχεια, χρηματιστές και άστεγους, ομορφιά μέσα στην ασχήμια, η μητρόπολη του καπιταλισμού αλλά και η μαγεία μιας πόλης υπερπροβεβλημένης, που στο μυαλό είναι εκείνη η εικόνα με τους ατμούς να βγαίνουν από τους υπονόμους ανάμεσα στις ασφυκτικές από την κίνηση τεράστιες λεωφόρους. Η πραγματικότητα δεν είναι ούτε στο ελάχιστο υποδεέστερη!
Όταν ονειρεύεσαι κάτι για πολύ καιρό πάντα ελοχεύει ο κίνδυνος να έχεις μεγαλοποιήσει τις καταστάσεις στο μυαλό σου . Στην προκειμένη μάλλον η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία! Ο,τι κι αν συναντούσα ήταν ακόμη πιο μεγάλο, διαφορετικό, πιο ενδιαφέρον και υπέροχο από ότι είχα ήδη τολμήσει να φανταστώ. Πιθανώς σε άλλους να μην αρέσει. Εγώ είμαι και παιδί της πόλης. Αυτό που σίγουρα δε γίνεται να πεις είναι ότι είναι βαρετή!! Θα πέσει πάνω σου το ....Empire να σε πλακώσει :p

10733769_10152811233612884_5366136177014185864_o.jpg


DSC00933.JPG


Εδώ φιάχνεται το χρήμα το καλό!
DSC00935.JPG


Περπατήσαμε αρκετά εκεί γύρω χαζεύαμε και τους κοστουμάτους που έβγαιναν για διάλειμμα στα καλά καφέ και εστιατόρια που υπάρχουν τριγύρω κάπου στο δρόμο συναντήσαμε και αυτό...

I do!!! (εγώ σαν τη χίπισσα στο μεταξύ...)
1956758_10152811234682884_5389261303352148839_o.jpg


Empire State check.... Manhattan Skyline cruise check.....Wall street check! Πολύ γεμάτη μέρα και νιώθαμε πολύ μα πάρα πολύ ωραία με όλα όσα βλέπαμε.
Είχε μεσημεριάσει κ αποφασίσαμε να πάμε προς κέντρο στην Times Square και να τσιμπήσουμε κάτι στο Hard Rock Cafe που ήθελε η μικρή να μπούμε μέσα για να βγάλει φωτογραφίες και να να είμαστε κοντά στο Madison γιατί στις 7,30 ξεκινούσε ο αγώνας NY Knicks-Milwaukee Bucks κ ανυπομονούσαμε και γι αυτό!

Πήραμε μετρό και βγήκαμε στην T.S. ακριβώς απέναντι βρίσκεται το Hard Rock Cafe. Μπαίνουμε μέσα και κατεβαίνουμε τα πρώτα σκαλιά και γλιστράει κάπως με τ αθλητικά εγώ κρατήθηκα δύο φορές από την κουπαστή για να μην πέσω.
Ακριβώς στον απέναντι τοίχο είχαν κρεμασμένη μια μεγάλη εντυπωσιακή κιθάρα και η Μαριάννα στάθηκε στο σκαλί για να το φωτογραφίσει. Στραβοπάτησε, γλίστρησε στα σκαλιά έπεσε κ από κει και μετά είναι όλα στο κεφάλι μου ένα θολό τοπίο. Θυμάμαι τα ουρλιαχτά της, τον κόσμο που μαζεύτηκε, έπιανε το πόδι της και σφάδαζε από τον πόνο. Δεν ξέρω πόσα λεπτά μείναμε έτσι εγώ φώναζα κάποιος να φέρει πάγο αλλά δεν ερχόταν κανείς.
Σε μερικά λεπτά που φάνηκαν αιώνας της πέρασε ο οξύς πόνος και με άφησε να δω το πόδι, το πέλμα είχε πρηστεί και κρεμόταν περίεργα! Μόλις σταμάτησε να κλαίει μας είπαν αν μπορούμε να φύγουμε από τα σκαλιά γιατί εμποδίζαμε την είσοδο στους πελάτες!!!
Την σήκωσαν κάποιοι και την πήγαν λίγο πιο πέρα μη τους χαλάει και τη μόστρα....Στο μεταξύ ούτε ένα ποτήρι νερό έφεραν στο παιδί. Μια καλή γυναίκα που ήταν ή καθαρίστρια ή κάτι τέτοιο να ναι καλά όπου είναι πήγε κι έφερε πάγο τον βάλαμε στο πόδι και κάπως ανακουφίστηκε. Σε λίγο φάνηκε κάποιος υπεύθυνος ο οποίος πήρε τα στοιχεία μας και κάτι μου έλεγε για ασφάλειες αλλά είχα θολώσει τόσο που ήταν αδύνατο να καταλάβω. Πήρε και το τηλέφωνό μου και είπε θα με καλέσει αργότερα και μου είπε αν θέλω να καλέσει ασθενοφόρο. Εν τω μεταξύ ακριβώς απέξω ήταν το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Απάντησα πως επειδή είμαι ξένη και δεν γνωρίζω τα δικαιώματά μου προτιμώ να πάω στην αστυνομία για να καταγραφεί το περιστατικό και να πάρουμε το ασθενοφόρο από εκεί.
Προσπάθησε να με αποτρέψει αλλά μουλάρωσα...
Έφυγε και το επόμενο λεπτό έστειλε 4-5 άτομα και άλλαξαν αμέσως όλες τις αντιολισθητικές ταινίες στα σκαλιά....Δυστυχώς δεν είχα την ψυχραιμία να σηκώσω το κινητό μου και να τραβήξω μια φωτογραφία, ένα βίντεο κάτι!!

Μόλις συνήλθε λίγο το παιδί, τη στήριξα και στο ένα πόδι κούτσα την πήγα μόνη μου ως απέναντι....δεν ήρθε κανείς από αυτούς να βοηθήσει.
Μπήκα στο τμήμα και τους είπα τι συνέβη. Μου είπαν καλά κάνατε και ήρθατε εδώ θα καταγράψουμε το περιστατικό και στο μεταξύ κάλεσαν και ασθενοφόρο αλλά μας είπαν ότι θα περιμένουμε αρκετά γιατί είχαν έλλειψη! (να τα λέμε κ αυτά που γκρινιάζουμε για το ΕΚΑΒ!!)
Έβαλαν τη μικρή και κάθισε και έφεραν έξτρα καρέκλα να στηρίζει το πόδι της το οποίο δεν πονούσε πια αλλά είχε πρηστεί άσχημα και είχε μελανιάσει, δεν έδειχνε καθόλου καλά.
Τους είπα τι συνέβη και για την αντιμετώπισή τους, μετά και τις ταινίες που άλλαζαν αλαφιασμένοι και το σχόλιου του αστυνομικού ήταν....Sue the bastards!! (μήνυσε τους τους μπάσταρδους). :rolleyes:
Το ασθενοφόρο άργησε πολύ, πάρα πολύ , πάνω από 1 ώρα στην οποία η μικρή έκλαιγε ασταμάτητα και μονολογούσε, όχι επειδή πονούσε πια αλλά από το σοκ κι από τη σκέψη ότι αν το πόδι είχε σπάσει το ταξίδι τελείωνε άδοξα.
Εγώ της έλεγα πάψε να δούμε πρώτα τι θα πουν οι γιατροί και μετά θα δούμε τα υπόλοιπα....Ο αστυνομικός είχε κατασυγκινηθεί και της έλεγε Don't cry love its ok....κι αυτή έκλαιγε περισσότερο!

Στο μεταξύ πιάσαμε και κουβέντα γιατί δουλειά δεν είχαν και λέω μα τόσο ήσυχα είναι εδώ....και λέει που και που καμιά μικροκλοπή (ως γνωστό κάποτε η T.S.ήταν ειδικά το βράδυ άβατη από τους εμπόρους ναρκωτικούς, τους νταβατζήδες κλπ).....και να σου μπαίνει κυρία με καροτσάκι κ μωρό....μου έκλεψαν το πορτοφόλι λέει έξω στην πλατεία...ξεκινάει το όργανο να γράφει το περιστατικό και τη ρωτάει πως έγινε...Να λέει αυτή πήγα μπροστά από το καρότσι να δω το μωρό και άφησα το πορτοφόλι μου στην θήκη πίσω στο καρότσι κ όταν γύρισα δεν το βρήκα!! Δηλαδή συγνώμη μανδάμ....που βρίσκεστε γνωρίζετε;; στην Times Square είσαστε κι όχι στο μικρό σπίτι στο λιβάδι να πετάτε χαρταετό!!!
Περίμενε να το ξαναβρεί κιόλας!!! Εγώ για να δει το διαβατήριό μου ο αστυνομικός κόντεψα να ξεβρακωθώ μπροστά του! Κρυφό πορτοφόλι μέσα από τα ρούχα και μέσα από το παντελόνι....βέβαια το είπε κ αυτός και πολύ καλά κάνετε!!

Ήρθε και το ρημαδοασθενοφόρο κάποτε, είδαν οι τραυματιοφορείς το πόδι και λένε πιθανότατα δεν έχει σπάσει αλλά σίγουρα θέλει ακτινογραφία οπότε σας πάμε νοσοκομείο. Της μπαντάρουν το πόδι, τοποθετούν νάρθηκα και τη φορτώνουν κανονικά με φορείο , εγώ φυσικά μαζί συνοδός μπαίνει κι η σειρήνα ιου ιου και αρχίζει το σόου!!
Εγώ να προσπαθώ να μιλήσω στο τηλέφωνο με την ασφάλεια για να μου δώσουν οδηγίες τι πρέπει να κάνω. Δίνω τα στοιχεία, γράφουν κι αυτοί το νοσοκομείο που θα μας πήγαιναν Lenox Hill Hospital λεγόταν (ιδιωτικό βέβαια για Αμερική μιλάμε) η δε Μαριάννα να έχει πάθει ντελίριο. Εκλαιγε με λυγμούς μαμάκα μου πάει το χάσαμε το ταξίδι, πάψε παιδάκι μου να δούμε πρώτα τι θα μας πουν να λέω εγώ, κλάμα αυτή εγώ είμαι νέα να λέει θα ξανάρθω εσύ μια ζωή το είχες όνειρο θα προλάβεις να ξαναέρθεις (τι να της πεις τώρα που ήταν και τραυματίας!!), βρε πάψε της λέω κάτι προλάβαμε και είδαμε άσε που είδες ασθενοφόρο από μέσα εσύ όπως τις ταινίες ποιός άλλος έχει τέτοια εμπειρία;; Αλλά δεν πείστηκε....Της θυμίζω ότι το ταξίδι μας ήρθε ουρανοκατέβατο με λεφτά που δεν τα δουλέψαμε...ακόμα κι αν το έσπασες λέω θα πάμε όπου είναι να πάμε με ταξί και θα τα δούμε απέξω και τέλος! Ε κάπως παρηγορήθηκε μέχρι να φτάσουμε.
Εν τω μεταξύ ο τραυματιοφορέας έχει ξεκαρδιστεί στα γέλια με μας. Τι γελάς του λέω....Μου φαίνεται πολύ αστεία η γλώσσα σας!! Σουρεάλ!

Φτάνουμε και στο νοσοκομείο. Περνάει το φορείο από τους διαδρόμους για να μας πάει στα επείγοντα. 5 στερο λέμε...Χλίδα, καθαριότητα κάτι σαν το Greys' Anatomy χωρίς τους ανάλογους γιατρούς όμως....Οι φάτσες ήταν κάτι από Ινδία, από Πακιστάν δε ξέρω τι πάντως σε ταινία δεν θα πρωταγωνιστούσαν! Ούτε καν Bollywood.
Εγώ έκανα πάντως μια πρώτη σκέψη μπαίνοντας....ποιός ξέρει με τι κοστούμι θα φύγουμε από δω!!
Έδωσα τα στοιχεία σε μια νοσοκόμα για την εισαγωγή και φόρεσαν στη μικρή κατευθείαν μάσκα σαν αυτές που δίνουν τώρα για τον κορωναιό. Στην απορία μου για ποιό λόγο πρέπει να φορέσει μάσκα ασθενής με ορθοπεδικό θέμα απάντησαν ότι είναι πρωτόκολλο του νοσοκομείου για όλους τους ασθενείς προερχόμενους από μη Αμερικάνικη χώρα καθότι εκείνο το διάστημα ήταν σε έξαρση ο ΄Εμπολα! (Τελικά όλο και κάποιος ιός θα μας ταλαιπωρεί)

Εντάξει λογικό το βρίσκω από Ελλάδα είμαστε, δυό τσιγάρα δρόμος η Αφρική μπορεί και να μεταδίδαμε τον Έμπολα στη Νέα Υόρκη! Χώρια που εγώ δεν ήταν απαραίτητο να φορέσω μάσκα αποκλειστικά και μόνο ο ασθενής....
Μας έβαλαν σε δωμάτιο εντατικής και περιμέναμε το γιατρό

Νάτη η γλυκούλα μου
Δημιουργία εικόνας.JPG


Αυτή είναι και η μόνη φωτό που την έχω από το ατύχημα, νευρίαζε να την τραβάω και με τα δίκια της εδώ που τα λέμε....

Ηρθαν και δύο γιατροί, πήραν πλήρες ιστορικό, την εξέτασαν και την έστειλαν για ακτινογραφία...Τα νέα ήταν σχετικά καλά..Δεν υπήρχε σπάσιμο. ωστόσο το διάστρεμμα ήταν άσχημο και συνέστησαν να μείνει κλινήρης με τακτικές εφαρμογές πάγου για καμιά βδομάδα!! Γέλασαν κι οι ουρανοξύστες!
Άιντε να σταματήσει το κλάμα τώρα....Τους εξήγησα ότι...μεταξύ άλλων έπρεπε να ταξιδέψουμε και προς την Ελλάδα! Ποιός θα την κουβαλάει; Θα μας έβρισκαν πατερίτσες είπαν....πάλι καλά!
Και μετά φτάσαμε στο υπέροχο ζήτημα του λογαριασμού....με παρέπεμψαν στο διοικητικό τμήμα να βγάλω άκρη. Εκεί με ενημέρωσαν πως δεν κάνουν δεκτές τις ταξιδιωτικές ασφάλειες! Λαμπρά....και τώρα τι;
1300 δολάρια το σύνολο!! Έβαλα τα γέλια....πόσο;;;;; 1300 για μια εξέταση και μια ακτινογραφία;; Είναι λέει τιμή πόρτας! Ο,τι κι αν έχεις αφού μπήκες στο νοσοκομείο και εξετάστηκες τόσο θα δώσεις.
με ρωτούν αν έχω Social Security Number....Δεν είμαι αμερικανίδα υπήκοος χρυσή μου. ΑΜΚΑ έχω! το θέλεις;;
Μου λένε ότι μπορώ να πληρώσω με πιστωτική κάρτα αν το επιθυμώ. Ξαναγελάω....και τι όριο νομίζετε ότι έχω που θα περάσετε εσείς 1300 δολάρια και γω θα πρέπει να ζήσω και στη Νέα Υόρκη μέχρι να φύγω;; Δεν έβγαινε άκρη....
Πήραν τα χαρτιά τους και πήγαν σε ένα γραφείο να συζητήσουν με το αφεντικό....Εμείς περιμέναμε εκεί στο δωμάτιο...
Κανά μισάωρο μετά βγήκαν και μου είπαν ότι μπορώ να τους αφήσω αν θέλω τη διεύθυνσή μου στην Ελλάδα και να μου στείλουν εκεί το τιμολόγιο για να τους κάνω έμβασμα.....Ευτυχώς που έχουν τελειώσει το Χάρβαρντ και έχουν τέτοιες φαεινές ιδέες :bleh:
Μάλλον κατάλαβαν και οι ίδιοι τη μπούρδα που είπαν και σε λίγο μου ανακοίνωσαν ότι τελικά θα δεχθούν την ταξιδιωτική ασφάλεια και αφού μας έδωσαν μερικά παυσίπονα είμαστε ελεύθερες να φύγουμε. Περιμέναμε και λίγη ώρα ακόμη μέχρι να βρουν τις κατάλληλες πατερίτσες...είναι και ντερέκι το κοριτσάκι μου και η αλήθεια είναι ότι μας έδωσαν πολύ καλό πράγμα και έχουμε σώσει κάποιους φίλους έκτοτε που τσακίστηκαν και θα έτρεχαν να βγάλουν άκρη με τον ΕΟΠΥΥ.
Έτσι λοιπόν βγήκαμε από κει χωρίς να δώσουμε μία, μας κάλεσαν και ταξί να μας πάει σπίτι!
Μπαίνοντας στο ταξί κοιτάζω την ώρα ήταν 7 παρά....της λέω Μαριάννα πάθαμε τι πάθαμε σήμερα και μετά όλο αυτό το ζόρι θες να τον πω να μας πάει ως το γήπεδο και ας κάτσουμε έστω δέκα λεπτά, ίσα να πάρουμε τη γεύση. Θέλω μου λέει! Δεν πονούσε πια και με τις πατερίτσες το πήγαινε σιγά σιγά.
Φτάνουμε στο Madison Square Garden είχε και αρκετό κόσμο εκείνη την ώρα γιατί κόντευε να ξεκινήσει το παιχνίδι, μας βλέπουν οι υπάλληλοι του γηπέδου που στηθήκαμε στην ουρά και μας κάνουν νόημα. Περνάμε από το πλάι μας ανοίγουν και πριβέ ασανσέρ και μας οδηγούν κατευθείαν στις θέσεις μας σε χρόνο dt!! Τις επόμενες ημέρες θα καταλαβαίναμε πόσο ευαισθητοποιημένοι είναι οι Αμερικανοί σε ανάλογες καταστάσεις κινητικών δυσκολιών.
Τη δεδομένη στιγμή είμασταν απλά έκπληκτες που φτάσαμε τόσο εύκολα!
Πήραμε και 2 χοτ ντογκ από το κυλικείο γιατί είχαμε μείνει όλη μέρα νηστικές και ξεκίνησε το ματς...

Γηπεδάρα όμως, γιγαντοοθόνες παντού ,όπου και να καθόσουν έβλεπες τα πάντα. Οι θέσεις μας ήταν τέρμα Θεού , τις είχα βρει κοψοχρονιά στο StubHub περίπου 20 δολάρια η μία αλλά αν δεν είμασταν ακόμα τόσο μουδιασμένες από τα γεγονότα πιστεύω θα νιώθαμε ακόμα μεγαλύτερο δέος.

DSC00939.JPG


Νάτος κι ο Γιάνναρος έτοιμος να σουτάρει!
DSC00945.JPG


Είχε και τέτοια στο time out!
DSC00949.JPG


Σέλφι ταλαιπωρίας....φαίνεται λίγο και η πατερίτσα!
DSC00947.JPG


Άντεξε ένα ολόκληρο ημίχρονο η γλυκούλα μου πριν πάρουμε ένα ταξί να πάμε σπίτι και να ξαπλώσει.

Πριν φύγουμε όμως...σήκωσα τη σημαία και ήταν αρκετοί αυτοί που περίμεναν έξω να δουν τον Giannis!
11705424_10153435259017884_8414176006143958878_o.jpg


Βάλαμε πάγο στο πόδι μετά το μπάνιο και ψόφια από την κούραση και όσα πέρασε αποκοιμήθηκε αμέσως . Εγώ μίλησα για το ατύχημα με έναν καλό φίλο που ζει στο Σικάγο και εκείνος με το δικηγόρο του , μου είπαν πως αν θέλω μπορώ να κάνω μήνυση με καλές πιθανότητες για γερή αποζημίωση...ότι παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα του liability στην Αμερική. Ωστόσο αποφάσισα πως δεν είχα χρόνο να χάσω με δικηγόρους και πιθανώς παραστάσεις σε δικαστήρια χωρίς να είμαι βέβαιη ότι μπορώ κιόλας να παρακολουθήσω το ζήτημα από Ελλάδα....Αποφάσισα να αντιπαρέλθω και να συνεχίσουμε το ταξίδι μέρα με τη μέρα ανάλογα με την πορεία της ανάρρωσης της μικρής.
 

Attachments

Last edited:

oasisAthens

Member
Μηνύματα
107
Likes
39
@evaT συγχαρητήρια για την ιστορία που περιγράφεις και περιμένω να ακούσω περισσότερα :) Ατυχία με την μικρή σου αλλά έστω και τα αρνητικά αφήνουν κάτι για να θυμάσαι τουλάχιστον ήταν κάτι περαστικό.
Θα μπορούσες μήπως να μου πεις λεπτομέρειες για την ασφάλεια πως χειριστηκες το περιστατικό διαδικαστικά δλδ? Ρωτάω γιατί επίκειται ανάλογο ταξίδι και επειδή έχω ένα ιστορικό στις γκαντεμιές λέω να μην το ρισκάρω :)
 

evaT

Member
Μηνύματα
250
Likes
1.324
Επόμενο Ταξίδι
Και γω θέλω να μάθω!
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάθε φορά το επόμενο!
@evaT συγχαρητήρια για την ιστορία που περιγράφεις και περιμένω να ακούσω περισσότερα :) Ατυχία με την μικρή σου αλλά έστω και τα αρνητικά αφήνουν κάτι για να θυμάσαι τουλάχιστον ήταν κάτι περαστικό.
Θα μπορούσες μήπως να μου πεις λεπτομέρειες για την ασφάλεια πως χειριστηκες το περιστατικό διαδικαστικά δλδ? Ρωτάω γιατί επίκειται ανάλογο ταξίδι και επειδή έχω ένα ιστορικό στις γκαντεμιές λέω να μην το ρισκάρω :)
Θα σου στείλω pm με τις λεπτομέρειες! Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια :)
 

chris7

Member
Μηνύματα
2.218
Likes
3.868
Επόμενο Ταξίδι
Ντορτμουντ
Ονειρεμένο Ταξίδι
Καναδάς
Έτοιμο να μη σε κρατάμε σε αγωνία :)
Ευχαριστώ πολύ. :)
Τι ατυχία !!!!!!!
Ελπίζω να μην είχατε άλλη αναποδιά.
Εννοείται ότι περιμένουμε τη συνέχεια. :)
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.520
Μηνύματα
719.520
Μέλη
35.356
Νεότερο μέλος
kostas giannakou

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom