Αιθιοπία Ντανακίλ, η Γη πριν 4 δις χρόνια

travelbreak

Member
Μηνύματα
913
Likes
5.649
Επόμενο Ταξίδι
Τώρα με τον κορονοϊό....
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός

Danakil Depression: Γης Γένεσις

Τώρα που ο hydronetta τέλειωσε την ιστορία του για την Αιθιοπία και καταχωρήθηκε στα ολοκληρωμένα ταξίδια, ήθελα κι εγώ να προσθέσω τη δική μου για την ίδια περιοχή. Δε θα ήθελα να σας κουράσω με πολλά και θα αναφερθώ μόνο στην επίσκεψη στο απίθανο Ντανακίλ με τα ηφαίστεια και τις αλατολίμνες. Δε θέλω συγκρίσεις αλλά παραθέτω κι εγώ τη δική μου εμπειρία για μια δύσκολη περιοχή, ώστε να πείσω τους φίλους του φόρουμ ότι πρέπει να το περιλαμβάνουν οπωσδήποτε στις περιοχές επίσκεψης όταν πάνε σε αυτή την υπέροχη χώρα.

Όταν ανοίγεις τις μηχανές αναζήτησης για να δεις τι λέει ο κόσμος για το Ντανακίλ θα δεις υπερβολές του τύπου: ταξίδι στην κόλαση, The British Foreign and Commonwealth Office advises against all travel to the Danakil desert area, το Danakil Depression είναι ένα από τα πιο αφιλόξενα μέρη του πλανήτη. Και λέω ότι είναι υπερβολές γιατί η επίσκεψη κατά την περίοδο του ελληνικού χειμώνα έχει ήπιο κλίμα, και αν πας με πρακτορείο υπεύθυνο και αξιοπρεπές νιώθεις ασφαλής. Μέχρι βέβαια να γίνει καμιά ακραία ενέργεια από τους Αφάρ και τα κάνει όλα άνω κάτω όπως το 2012.

Ντανακίλ: …………………………………….…….(δεν υπάρχουν λόγια)

Σήμερα ξεκινάμε μια εκδρομή που από πολλά χρόνια θέλαμε να κάνουμε. Αναχωρούμε σήμερα το απόγευμα για την Αιθιοπία. Η παρέα μας είναι η γνωστή: εγώ, η γυναίκα μου και δυο φίλοι.

Ας πω εδώ ότι στο ταξίδι αυτό δεν κρατούσα γραπτές σημειώσεις, αλλά τα έγραφα στο tablet με δυο τρόπους: είτε γράφοντας στα γρήγορα χωρίς να προσέχω τόνους και ορθογραφία, είτε με το λογογράφο όταν είχα σύνδεση στο ίντερνετ. Εκ των υστέρων στο σπίτι τα έκανα αποκρυπτογράφηση συμπληρώνοντας και ό,τι άλλο θυμόμουν.

Από το Φθινόπωρο, για τις γιορτές των Χριστουγέννων σκεφτόμασταν δυο, τρία, όχι πολλά ταξίδια. Ένα ήταν για την Αιθιοπία, ένα άλλο η Αυστραλία, ίσως και η Βιρμανία, αλλά τελικά καταλήξαμε στο πρώτο.

Την απόφαση την πήραμε όταν πριν από μερικούς μήνες ένας φίλος μου είπε ότι πήγε στην Αιθιοπία μόνος του. Εκεί βρήκε ένα πρακτορείο και του έκανε την εκδρομή με μεγάλη ασφάλεια και του άρεσε. Έτσι ήρθαμε σε επαφή με αυτό το πρακτορείο και το αποτέλεσμα ήταν να μας οργανώσει μία εκδρομή 14 ημερών στη Αιθιοπία.

Το πρακτορείο (λέγεται Pangeans) το έχει ένας έλληνας και τον συναντήσαμε μάλιστα στην Ελλάδα που είχε έρθει κάποιες μέρες το Νοέμβριο. Το πακέτο της εκδρομής δεν είναι φθηνό. Στο πρακτορείο δώσαμε 2400 €, ενώ τα εισιτήρια έκαναν 780 € περίπου. Περιλαμβάνουν τις πτήσεις από Αθήνα για Αντίς Αμπέμπα μέσω Καΐρου και δύο εσωτερικές πτήσεις.

Επίσης αναφέρω ότι κάναμε ένα ταξίδι σε 14 μέρες το οποίο κανονικά ήθελε τουλάχιστον 18. Αυτό είχε σαν συνέπεια να κουραστεί ο οδηγός μας, αλλά να δυσανασχετεί κιόλας. Σου λέει: επειδή αυτοί είναι τρελοί και θένε να τα δουν όλα τόσο σύντομα, θα ξεπατωθώ εγώ, που άλλωστε δε θα πληρωθώ (υποθέτω) και παραπάνω; Γι αυτό δικαιολογώ τον άνθρωπο αυτό που ορισμένες φορές έκανε πράγματα ανεξήγητα για μένα. Τα έκανε για να μην ταλαιπωρηθεί περισσότερο.

Όταν ξεκίνησα και έβγαζα τα αεροπορικά για το ταξίδι δεν είχα στο νου μου παρά μόνο το κλασικό δρομολόγιο που κάνουν τα ελληνικά πρακτορεία και όχι ηφαίστεια και ερήμους με αλάτια. Όμως στην συγκέντρωση του travelstories τον Οκτώβριο μου είπαν τα καλύτερα λόγια ο hydronetta και η παρέα του, που είχαν πάει και έτσι αποφασίσαμε να το βάλουμε στο πρόγραμμα, αλλάζοντας ορισμένα σημεία. Ξέραμε ότι ήταν μια δύσκολη εμπειρία αλλά θα το προσπαθούσαμε και περιμέναμε να μας ανταμείψει ανάλογα. Το κόστος για το πρακτορείο ανέβηκε βέβαια κατά 500 ευρώ και έτσι φτάσαμε στα 2400.

Μια σημαντική πληροφορία είναι ότι επειδή τα τηλεφωνήματα από εκεί με ελληνικές κάρτες είναι πανάκριβα, εμείς πήραμε μια αιθιοπική κάρτα sim (συγκεκριμένα μας την δώρισε το πρακτορείο, αλλά μας είπαν ότι είναι πάμφθηνες εκεί) και με ελάχιστα χρήματα είχαμε συνεχή επικοινωνία με Ελλάδα και με τους ντόπιους (οδηγό και πρακτορείο). Ευτυχώς εκεί το ίντερνετ μπορεί να πιάνει δύσκολα, αλλά το τηλεφωνικό δίκτυο είναι δυνατό.
Μια πρώτη γωτογραφική γεύση:
upload_2017-1-27_7-41-7.jpeg


Λούσυ:
upload_2017-1-27_7-42-2.jpeg


upload_2017-1-27_7-43-20.jpeg


upload_2017-1-27_7-44-44.jpeg


Την πρώτη μέρα ξεκίνησε το ταξίδι από Αθήνα (λίγο πριν τα φετινά Χριστούγεννα), τη δεύτερη μέρα φτάσαμε και ξεναγηθήκαμε στην πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα, την τρίτη μέρα πετάξαμε στη Λαλιμπέλα και προλάβαμε και είδαμε σε ένα απόγευμα όλους τους ναούς, την τέταρτη μέρα πήγαμε οδικώς από τη Λαλιμπέλα στο Μέκελε (που είναι η πύλη για το Ντανακίλ) και την πέμπτη μέρα ξεκίνησε το τριήμερο ταξίδι στη χώρα των Αφάρ. Από τη Λαλιμπέλα και μετά μας παρέλαβε ένα τζιπ για όλο το υπόλοιπο ταξίδι. Ήταν μεγάλο αλλά όχι και τόσο άνετο για τους τέσσερις τουρίστες και τον οδηγό τους. Πάντως όταν τελειώσει ένα τέτοιο ταξίδι δε θυμάσαι αυτές τις λεπτομέρειες.

upload_2017-1-27_7-45-56.jpeg


upload_2017-1-27_7-46-49.jpeg


upload_2017-1-27_7-48-0.jpeg


upload_2017-1-27_7-48-55.jpeg


Πραγματικά λυπάμαι που τραβούσα φωτογραφίες τους ανθρώπους αυτούς χωρίς να το θέλουν, και μάλιστα τις δημοσιοποιώ. Όμως δεν μπορώ να αντισταθώ στο ταξιδιωτικό αυτό ελάττωμα.
upload_2017-1-27_7-51-20.jpeg


upload_2017-1-27_7-52-56.jpeg


Η περιοχή που πηγαίνουμε κατοικείται κυρίως από την φυλή Αφάρ, με ανθρώπους λίγο άγριους όσον αφορά στη συμπεριφορά τους και απαιτητικούς προς κάθε επισκέπτη. Γι αυτό η συνοδεία προστασίας στα μέρη τους είναι απαραίτητη. Οι συνοδοί ενώνονται με κάθε γκρουπ, από τη στιγμή που θα μπεις σε ιδιαίτερα τουριστικές περιοχές. Είναι από δύο μέχρι και τέσσερα άτομα, που το ένα τουλάχιστον είναι οπλισμένο και βλοσυρό, όπως και οι υπόλοιποι. Στην περιοχή δεν υπάρχουν καταλύματα του στυλ δωμάτιο με κρεβάτια και σεντόνια. Στην καλύτερη περίπτωση ένα ράντσο ή ένα ψάθινο κρεβάτι και όπου κοιμηθείς δεν υπάρχουν πόρτες και κανονική στέγη. Εμείς ήμασταν από τους τυχερούς που μείναμε ένα βράδυ σε ένα καφενείο μιας μικρής πόλης.

Άνθρωποι και τυπικά χωριά:
upload_2017-1-27_7-55-1.jpeg


upload_2017-1-27_7-56-30.jpeg


upload_2017-1-27_7-57-57.jpeg


Πολλές φωτογραφίες είναι μέσα από το αυτοκίνητο γιατι δε σε αφήνουν να τους τραβήξεις αν σταματήσεις.
upload_2017-1-27_7-58-46.jpeg


upload_2017-1-27_8-0-10.jpeg


upload_2017-1-27_8-2-41.jpeg


Οι περιοχές που επισκέπτεσαι είναι συγκεκριμένες και έχουν τρομερό ενδιαφέρον, αλλά ολόκληρη η εμπειρία είναι μοναδική και την απολαμβάναμε κάθε στιγμή.

Τα τοπικά πρακτορεία κάνουν το Ντανακίλ σε τέσσερις τουλάχιστον μέρες, αλλά εμείς καταφέραμε και κάναμε τα κυριότερα μέρη του μέσα σε τρεις. Ήταν κουραστικό, αλλά όχι τόσο για μας όσο για τον οδηγό μας.
Παρά τη δυσκολία του ταξιδιού η περιοχή έχει αρκετούς δρόμους με άσφαλτο:
upload_2017-1-27_8-4-49.jpeg


Έχω την αίσθηση, αν και έχω περάσει λίγες μόνο μέρες εδώ, ότι έχω γνωρίσει πολύ καλά τη χώρα. Οι εικόνες με τους ανθρώπους, τα χωριά και τα ζώα τους με έχουν συνεπάρει. Η φύση είναι όμορφη, αλλά ελπίζω στη συνέχεια να είναι καλύτερη.

Χθες βράδυ συναντήσαμε τους πρώτους έλληνες τουρίστες στο Μέκελε. Είναι φοιτητές από τον Βόλο της αρχιτεκτονικής. Οι φοιτητές κάνουν εκπαιδευτικό ταξίδι, αλλά νομίζω ταλαιπωρούνται πάρα πολύ. Δεν έχουν καμία εσωτερική πτήση (αρκετά χιλιόμετρα με πούλμαν) και δεν θα πάνε στο νότο. Μένουν και σε μέτρια ξενοδοχεία, όπως μας είπαν. Άλλους Έλληνες όμως σε όλο το ταξίδι δεν είδαμε.
 

travelbreak

Member
Μηνύματα
913
Likes
5.649
Επόμενο Ταξίδι
Τώρα με τον κορονοϊό....
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Ετοίμασα στα γρήγορα ένα βίντεο για να δοκιμάσω και αυτό το σπορ εδώ. Αν δω ότι ανέβηκε σωστά θα ακολουθήσουν και άλλα.
Είναι οι πρώτες μέρες από Αντίς Αμπέμπα, Λαλιμπέλα και την ύπαιθρο χώρα.
Το Link είναι:
 

hydronetta

Member
Μηνύματα
4.097
Likes
13.440
Επόμενο Ταξίδι
???
Ονειρεμένο Ταξίδι
όπου δεν έχω πάει
Μια χαρά το πας, δούλεψε το μονταζ, βάλε και λεζάντες. Θέλει δουλειά κι υπομονή το βίντεο...πολλή δουλειά! Ζήλεψα τις λήψεις από το αεροπλάνο (εμείς είχαμε θολούρα...)
 

travelbreak

Member
Μηνύματα
913
Likes
5.649
Επόμενο Ταξίδι
Τώρα με τον κορονοϊό....
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
28 Δεκεμβρίου 2016, Τετάρτη, Μέκελε

Τώρα είμαστε στο ξενοδοχείο μας στο Μέκελε και ξεκουραζόμαστε μετά από ένα πολύ εντατικό και κουραστικό τριήμερο. Είχαμε πάει στο ιδιαίτερο μέρος του ταξιδιού μας, δηλαδή στο ηφαίστειο Ert Ale και στη λίμνη με το αλάτι. Είναι συγκεχυμένες οι ονομασίες της περιοχής και ενώ ψάχνω στο διαδίκτυο δεν είμαι σίγουρος για όλα τα ονόματα, ειδικά των λιμνών. Οι μέρες αυτές ξεκίνησαν με την αναχώρησή μας το πρωί της προηγούμενης Δευτέρας από το Μέκελε.

Το πρωί της προηγούμενης Δευτέρας και ενώ είχαμε ξυπνήσει νωρίς, η αναχώρηση μας καθυστέρησε αρκετά. Το πρόβλημα ήταν ότι ο οδηγός μας έπρεπε να βρει ένα καινούριο αυτοκίνητο από τοπικό πρακτορείο για να μας συνοδεύσει. Το αυτοκίνητο που θα μας συνόδευε, του δικού μας πρακτορείου, χάλασε στη διαδρομή μέχρι να έρθει στο Μέκελε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μας συνοδεύσει τελικά ένα άλλο. Το δεύτερο όχημα είναι απαραίτητο γιατί χρειάζεται πολλές φορές να φορτώσει κάποιους επιπλέον ανθρώπους (θα τα πούμε στη συνέχεια). Επί πλέον μεταφέρει τον μάγειρα, αφού εκεί που πηγαίνουμε δεν έχει εστιατόρια και μέρος για να φας. Επίσης είναι φορτωμένο με διάφορα είδη για να βοηθήσουν τη διαμονή μας σε άγονες περιοχές. Τελικά ξεκινήσαμε μετά τις 10 το πρωί και βέβαια το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε στον προορισμό μας αρκετά αργά, τουλάχιστον 2 ώρες πιο αργά από ό,τι θα έπρεπε.

Το πρωί που θα φεύγαμε λοιπόν για το ηφαίστειο από το Μέκελε, είχαμε δυο-τρεις ώρες καιρό για να δούμε την πόλη. Έτσι αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε μόνοι μας μια βόλτα στην πόλη. Είχαμε δει (από την Αθήνα στο ίντερνετ) μερικά σημεία που άξιζαν την επίσκεψή μας. Ρωτώ στη ρεσεψιόν για ταξί και με στέλνει σε έναν τύπο με γραβάτα που θα μας οργάνωνε τη βόλτα. Μας ζήτησε 1500 μπιρ (το τοπικό νόμισμα, που στο περίπου 100 μπιρ είναι 4,2 ευρώ). Φυσικά δεν πήγαμε με αυτόν. Έξω από το ξενοδοχείο υπήρχαν αρκετά τουκ-τουκ και πήραμε ένα να μας πάει στο martyrs monument. Μας είπε ότι κατάλαβε. Μας πήγε αλλού γι αλλού. Τελικά ρωτά κάποιον και του λέει που είναι. Ούτε αυτός όμως ήξερε και ο οδηγός μας πήγε κάπου άσχετα. Μας λέει τελικά ότι θα μας κάνει βόλτα για μια ώρα στην πόλη με 300 μπιρ. Λέμε εντάξει. Στο δρόμο το τουκ τουκ φάνηκε ότι είχε μηχανικό πρόβλημα. Κάποια στιγμή σβήνει και το σπρώξαμε για να πάρει μπρος. Αυτό έγινε κι άλλες φορές σε μια ώρα και σαράντα λεπτά που κάναμε βόλτα.

upload_2017-1-28_18-46-54.jpeg


Ήταν ωραία πάντως γιατί μας πήγε στην παλιά αγορά και ήταν απίθανα. Μετά είδαμε από μακριά το μνημείο που ψάχναμε. Του το δείξαμε και μας πήγε. Ήταν σε ένα λόφο και είχε και μουσείο. Είχε ενδιαφέρον.

Εικόνες από το Μέκελε:
upload_2017-1-28_18-48-9.jpeg


upload_2017-1-28_18-49-2.jpeg


upload_2017-1-28_18-50-46.jpeg


Τελικά του λέμε να μας πάει στο ξενοδοχείο αλλά το τουκ-τουκ έσβησε και δεν έπαιρνε μπροστά με τίποτα. Ήταν 20 λεπτά με τα πόδια από το ξενοδοχείο μας. Έβγαλε εργαλεία να το φτιάξει και όταν του ζητήσαμε να πληρώσουμε γιατί βιαζόμασταν, ήθελε 600 μπιρ για δυο ώρες υποτίθεται. Παρά τις διαμαρτυρίες μου δεν έκανε πίσω και οι υπόλοιποι της παρέας υποχώρησαν για να τελειώνουμε. Τελικά του δώσαμε τα 600 μπιρ και φτάσαμε στο ξενοδοχείο με τα πόδια.

Τέλος πάντων, πήραμε τον δρόμο, ο οποίος αρχικά ήταν καλός, για το ηφαίστειο. Στο δρόμο συναντήσαμε και το δεύτερο αυτοκίνητο που θα μας συνόδευε. Ήταν σε αυτό ο οδηγός του και ο μάγειρας που θα μας μαγείρευε όλο αυτό το τριήμερο. Η διαδρομή είχε ενδιαφέρον και τραβούσαμε φωτογραφίες.

upload_2017-1-28_18-54-3.jpeg


upload_2017-1-28_18-55-13.jpeg


Εδώ όλοι τρέχουν όσο μπορούν:
upload_2017-1-28_18-56-5.jpeg


Κάποια στιγμή (μετά από 2-3 ώρες στο χαλαρό) ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος τέλειωνε και πηγαίναμε σε χωματόδρομο. Εκεί τα πράγματα άρχισαν να γίνονται λίγο δύσκολα: ο χωματόδρομος σε πολλά σημεία είχε άμμο και ήταν επικίνδυνο να κολλήσει το τζιπ. Σε αυτούς τους δρόμους δεν υπάρχει περίπτωση να πάει ένα κανονικό Ι.Χ. αυτοκίνητο. Ο δικός μας οδηγός και ο οδηγός του άλλου τζιπ συναγωνίζονταν στο τρέξιμο όμως εμείς φάγαμε το μεγάλο καταχτύπημα. Τέλος πάντων, φτάσαμε μετά από μιάμιση ώρα σε ένα χωριό μουσουλμάνων. Από κει θα παίρναμε έναν συνοδό αστυνομικό για να μας προστατεύει (και εγώ δεν ξέρω από τι) στην πορεία που θα κάναμε μέχρι το ηφαίστειο.

upload_2017-1-28_18-57-34.jpeg


Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι όλη η εκδρομή καθημερινά είχε πολλή σκόνη από τους χωματόδρομους. Κάθε μέρα κάναμε κάποια χιλιόμετρα στο χώμα και είναι ίσως η μόνη εκδρομή-ταξίδι που κάνω καθημερνά μπάνιο το βράδυ ανεξαιρέτως.

Το χωριό αυτό ήταν ένα γεμάτο από μικρά σπιτάκια-παράγκες. Ουσιαστικά ήταν καλύβες χτισμένες με καλάμια και ξύλα και έμεναν μαζί άνθρωποι και ζώα. Νομίζω το βλέπω πρώτη φορά αυτό.

Το χωριό:
upload_2017-1-28_18-58-47.jpeg


Μέχρι να τακτοποιήσει τα διαδικαστικά θέματα ο οδηγός μας εκεί, εμάς μας είπαν και καθίσαμε σε ένα καφενείο. Οι καρέκλες ήταν από καφάσια με αναψυκτικά. Το ίδιο και τα τραπέζια (σικ!). Μπύρες δεν υπήρχαν γιατί είναι μουσουλμάνοι. Για να τα βάλουν εκεί που καθίσαμε, πρώτα έδιωξαν τρία-τέσσερα κατσίκια. Βολευτήκαμε τελικά και καθίσαμε στη σκιά. Δοκιμάσαμε ένα καφέ, ήπιαμε πολύ λίγο. Δεν μπορούσαμε να βγάλουμε και φωτογραφίες γιατί οι μουσουλμάνοι αυτό δεν το δέχονται, μόνο στα κρυφά ή αν τους πληρώσεις (τότε δεν είναι αμαρτία).

Ο οδηγός μας είχε πει ότι αρκετές φορές τελειώνει τις διαδικασίες σε 20 λεπτά, αλλά υπάρχουν και άλλες φορές που χρειάζονται και 2, 3 ώρες να περιμένει μέχρι να πληρώσει και να πάρει και το συνοδό αστυνομικό που τελικά δεν ήταν ένας αλλά τρεις: ένας ο οποίος φορούσε στρατιωτική στολή, φαινόταν φαντάρος, ένας άλλος με την στολή των κατοίκων της περιοχής που και αυτός κρατούσε όπλο, όπως και ο φαντάρος, και ένας ιχνηλάτης με κανονικά ρούχα του τόπου (χωρίς όπλο αυτός).

Ο οδηγός μας, μας είπε επίσης το εξής: πήγε να πληρώσει τον αρμόδιο άνθρωπο του χωριού και του είπε εκείνος: ελάτε (με εμάς τους τουρίστες εννοούσε) να καθίσετε να φάμε. Ο οδηγός μας του λέει ότι φυσικά δεν θα καθίσουμε, ούτε αυτός ούτε κι εμείς. Όμως ο φύλαρχος του είπε ότι πρέπει να πληρώσει έτσι κι αλλιώς 500 μπιρ, δηλαδή περίπου 22 €, για το φαγητό που δεν φάγαμε.

Αυτά και άλλα πολλά γίνονται εδώ σ' αυτό το μέρος, που όλοι ζητάνε χρήματα ή προσπαθούν να βρουν κάποια δικαιολογία για να σου αποσπάσουν οποιοδήποτε ποσόν. Αυτό το είδαμε κι εμείς πολλές φορές. Για παράδειγμα, το απόγευμα που πηγαίναμε σε εκείνη την ερημική περιοχή στον ασφαλτόδρομο στην περιοχή των Αφάρ (που θεωρούνται άγριοι και απρόβλεπτοι) σταματήσαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες ένα χωριό τους αφού το είχαμε προσπεράσει. Μέχρι να ξεκινήσουμε να τραβάμε βίντεο και φωτογραφίες, πριν προλάβουμε καλά-καλά να αρχίσουμε τις φωτογραφίες, ήρθαν τρέχοντας δυο αγριεμένοι κάτοικοι του χωριού οι οποίοι μας ζητούσαν επιμόνως 500 μπιρ. Θεωρητικά το κάνουν αυτό, αλλά ζητούσαν πολλά χρήματα. Ο λόγος ήταν ότι τραβούσαμε φωτογραφίες στο χωριό τους. Αυτοί δεν ήθελαν να τους τραβάμε. Για να ικανοποιηθούν ήθελαν μια αποζημίωση. Τελικά ο οδηγός το παζάρεψε, τους δώσαμε μόνο 200. Όλοι θα τη θυμόμαστε για πολύ καιρό αυτή τη φάση με τους δύο τρελαμένους νέους που ανήκουν στην φυλή των Αφάρ. Είναι τύποι που με την παραμικρή αφορμή που θα τους δώσεις εκβιάζουν αμοιβή.

Από το χωριό εκείνο που πήραμε τους συνοδούς μας, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο όπου θα ξεκινούσαμε τον ποδαρόδρομο για το ηφαίστειο, η απόσταση είναι μόνο γύρω στα 10-12 χιλιόμετρα, αλλά είναι τόσο κακός ο δρόμος που τα τζιπ χρειάστηκαν πάνω από μία ώρα για να τη διανύσουν. Η διαδρομή αυτή δεν συνίσταται για ανθρώπους που έχουν πρόβλημα με τη μέση τους. Γενικά είναι πολύ ανώμαλος και κινδύνευε ακόμα και το κεφάλι μας να συγκρουστεί με το κεφάλι του διπλανού μας μέσα στο αυτοκίνητο.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά καθυστερήσαμε την άφιξή μας στον τελικό προορισμό που θα φτάναμε με το αυτοκίνητο. Φτάσαμε ακριβώς την ώρα που βραδιάζει, δηλαδή κατά τις έξι και κάτι, και μετά έπρεπε να αρχίσουμε τον ποδαρόδρομο.

upload_2017-1-28_19-1-7.jpeg


Αργότερα, συζητώντας με την παρέα, λέγαμε ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο ο ποδαρόδρομος μέχρι να ανέβουμε στο ηφαίστειο, αλλά οι κακοί δρόμοι μέχρι να φτάσεις εκεί που ξεκινάει ο ποδαρόδρομος. Πραγματικά είναι πολύ επικίνδυνο για την μέση του καθενός.

Τελικά σε εκείνο το μέρος όχι μόνο φτάσαμε αργά, αλλά μέχρι να τακτοποιήσουμε τα πράγματα μας είχε περάσει η ώρα και εννοείται είχε πέσει βαθύ σκοτάδι. Αυτή την εποχή μάλιστα δεν έχει καθόλου φεγγάρι και έτσι ήμασταν αναγκασμένοι να κάνουμε όλη τη διαδρομή μέσα στη νύχτα. Συνήθως ξεκινάνε 1-2 ώρες πριν νυχτώσει για να μην κάνει και πολύ ζέστη και κάνουν και μια-δυο ώρες ποδαρόδρομο μέσα στο σκοτάδι μέχρι να φτάσουν εκεί που είναι η κατασκήνωση για το ηφαίστειο. Εμείς την απόσταση την καλύψαμε μέσα σε 3 ώρες και 10 λεπτά. Θεωρώ ότι πηγαίναμε πάρα πολύ γρήγορα, διότι κουραστήκαμε αρκετά. Εάν όμως είχαμε φθάσει νωρίτερα εκεί που αφήσαμε τα τζιπ θα προχωρούσαμε λίγο πιο αργά και δεν θα ήταν τόσο κουραστικό. Στη διαδρομή κάναμε τέσσερις στάσεις των δέκα λεπτών. Όταν ρώτησα τον οδηγό μου είπε ότι η απόσταση είναι πάνω από 15 χιλιόμετρα. Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι τόσα πολλά, ίσως είναι μονάχα μέχρι τα 12. Διαβάζοντας διάφορες ιστοσελίδες έχω δει ότι λένε ότι έχει περπάτημα τέσσερις ώρες, και όχι μόνο τρεις.

Επειδή τώρα τελευταία είχα κάποια προβλήματα με το αριστερό μου πόδι, είχα αγοράσει δύο αλουμινένια μπαστούνια και τα κρατούσα μαζί. Πιστεύω ότι με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί δεν με πόνεσε καθόλου το πόδι αυτό. Επίσης είχαμε μαζί μας φακούς κεφαλής, ώστε να βλέπουμε καλύτερα και να μη χρειάζεται να κρατάμε στο χέρι κάτι. Είχαμε όμως τα σακίδιά μας στην πλάτη. Είχα ακούσει ότι θα ήταν μαζί μας και κάποιες καμήλες για να κουβαλούν τα πράγματα μας. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Κάποια πράγματα τα παίρνει μια καμήλα και τα μεταφέρει, αλλά ο οδηγός της καμήλας πηγαίνει πολύ γρήγορα και έτσι εμείς δεν τον βλέπουμε. Μάλιστα νόμιζα ότι αν κουραζόμασταν θα μπορούσαμε να καθίσουμε πάνω στη καμήλα, δίνοντας κάποια χρήματα, όμως εμείς ήμασταν μόνοι μας μόνο με τους συνοδούς και οι καμήλες πήγαιναν μόνες με τον οδηγό τους. Ίσως αν ξεκινούσαμε με το φως της μέρας να ήταν έτσι η κατάσταση.

Ευτυχώς δε συνέβη κάτι απρόοπτο και φτάσαμε στον προορισμό μας, που έχει υψομετρική διαφορά 680 μέτρα από το σημείο που αφήσαμε τα αυτοκίνητα και ήταν όλα μια χαρά. Όταν φτάσαμε καθίσαμε και φάγαμε λίγο φαγητό που είχε ετοιμάσει ο μάγειρας και το είχαν φορτώσει στην καμήλα. Ήταν μια μακαρονάδα με λίγο κρέας και μας φάνηκε νόστιμο εκείνη την ώρα που πεινούσαμε, διότι όλη μέρα δεν είχαμε φάει παρά μόνο το πρωινό στο ξενοδοχείο.

Εδώ μείναμε:
upload_2017-1-28_19-3-5.jpeg


Η ώρα πια είχε περάσει τις 11 και έπρεπε να πάμε να δούμε και το ηφαίστειο. Συγκεκριμένα είναι μια λίμνη με λάβα. Όμως είχε μεγάλη δραστηριότητα την περίοδο αυτή και ήταν επικίνδυνο να πλησιάσει κάποιος κοντά, γι αυτό από απόσταση βλέπαμε τις εκρήξεις της λάβας και βγάζαμε φωτογραφίες και βίντεο. Γενικά ήταν ένα ωραίο θέαμα όμως όχι τόσο εντυπωσιακό όσο το περιμέναμε. Πιστεύαμε ότι δεν θα είχε δραστηριότητα και θα πηγαίναμε μέχρι εκεί που ήταν η λίμνη της λάβας και θα βλέπαμε στα 5-6 μέτρα από κάτω την λάβα.

Όμως και αυτό που βλέπαμε ήταν καταπληκτικό. Μείναμε εκεί μισή ώρα και μετά κατεβήκαμε σε 3 λεπτά (ήταν πολύ κοντά) στον καταυλισμό που θα κοιμόμασταν το βράδυ. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως αυτό που είδαμε, αν και από απόσταση περίπου 300 μέτρων να ήταν πιο ενδιαφέρον από την άλλη περίπτωση.

upload_2017-1-28_19-4-18.jpeg


upload_2017-1-28_19-5-12.jpeg


Ο καταυλισμός που μείναμε είναι ένα μέρος όπου έχει κάτι σαν μικρές καλύβες, χτισμένες με πέτρες και με ξύλινη σκεπή. Όταν λέω ξύλινη, εννοώ από κλαδιά δέντρων και μέσα είσαι προφυλαγμένος αν υπάρχει αέρας. Μερικές έχουν και ένα ψεύτικο νάιλον από πάνω. Εκεί μέσα έβαλαν δύο ράντζα (δε χωρούσε και περισσότερα) για να κοιμηθούμε και δίπλα σε ένα παρόμοιο χώρο έβαλαν άλλα δύο για τους φίλους μας. Οι συνοδοί μας και ο οδηγός κοιμήθηκαν αλλού.

Σε εκείνο το μέρος έχει πολλά τέτοια σπιτάκια, δηλαδή μπορεί να είναι και πάνω από 30. Δεν είχε όμως πολλούς επισκέπτες, μόνο μια δεκαριά γιαπωνέζους και 5, 6 άλλους τουρίστες.

Όταν ξάπλωσα για να κοιμηθώ η θερμοκρασία ήταν πολύ υψηλή και νόμιζα ότι αν κοιμηθώ απλά με τα ρούχα μου δε θα κρυώνω. Όμως το βράδυ ξύπνησα και αναγκαστικά φόρεσα το μπουφάν που κρατούσα και ένα άλλο παντελόνι.

Το πρωί σηκωθήκαμε από τις πέντε και πήγαμε πάλι για να δούμε το ηφαίστειο από το ίδιο σημείο με την προηγούμενη βραδιά. Ήταν πολύ όμορφο πάλι. Σιγά-σιγά άρχισε να φωτίζει η μέρα και το τοπίο άλλαζε. Βλέπαμε επιτέλους και το περιβάλλον. Μετά από λίγο, κατά τις 6:15, βγήκε και ο ήλιος.

upload_2017-1-28_19-9-11.jpeg


upload_2017-1-28_19-10-9.jpeg


Προσέξτε πόσο ψηλά βρίσκεται η λάβα:
upload_2017-1-28_19-12-2.jpeg


Εδώ φαίνεται ο κυματισμός της λάβας (κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία):
upload_2017-1-28_19-14-43.jpeg


Η Ανατολή:
upload_2017-1-28_19-18-24.jpeg


upload_2017-1-28_19-19-27.jpeg


Όμως για να μη μας πιάσει η ζέστη στο κατέβασμα, έπρεπε να φύγουμε νωρίς. Έτσι στις επτά φύγαμε όλοι μαζί πάλι και μέχρι τις 10 είχαμε φτάσει στο σημείο που είχαμε αφήσει τα αυτοκίνητα.

Το «χωριό» που κοιμηθήκαμε:
upload_2017-1-28_19-17-20.jpeg


upload_2017-1-28_19-20-39.jpeg


Αρχίσαμε την αντίστροφη διαδρομή. Το μεγάλο καταχτύπι ξανάρχισε για όλους μας. Στο δρόμο μάλιστα κόλλησε στην άμμο το τζιπ με τους άλλους. Ο δικός μας οδηγός προσπάθησε να το τραβήξει αλλά τίποτα. Ευτυχώς μετά από 20 λεπτά, ίσως και παραπάνω, πέρασε μία ομάδα από 4, 5 τζιπ με γιαπωνέζους, οπότε ένα από αυτά βοήθησε την κατάσταση. Δυο τζιπ μαζί τον τράβηξαν και τον ελευθέρωσαν. Οι γιαπωνέζοι έσπευσαν να χειροκροτήσουν την επιτυχία.

upload_2017-1-28_19-21-36.jpeg


Στη συνέχεια της διαδρομής δεν υπήρξε άλλο παρόμοιο απρόοπτο. Στο δρόμο σταματήσαμε σε μια μικρή πόλη σε ένα καφενείο όπου ο μάγειρας που είχαμε μας είχε ετοιμάσει φαγητό από το πρωί, που τον είχαμε αφήσει στον πρώτο καταυλισμό, και μας έφερε να φάμε. Ήταν ρύζι με κοτόπουλο.

Όμως η μεγάλη φάση είναι αυτά τα καφενεία που καθόμαστε και τρώμε. Οι άνθρωποι έχουν το καφενείο τους και εμείς πάμε και τρώμε το δικό μας φαγητό. Ο μάγειράς μας πηγαίνει μέσα στο καφενείο, παίρνει διάφορα πράγματα και κάνει τη δουλειά του. Φαντάζομαι θα τους πληρώνουν και κάτι. Βέβαια πολλοί περαστικοί κάθονται και μας κοιτάνε σα να είμαστε ούφο, γιατί τουλάχιστον εκεί δεν είδαμε όλη αυτή την ώρα κανέναν τουρίστα.

Ένα άλλο ιδιαίτερο που έχει εδώ είναι ότι στους δρόμους της επαρχίας δεν κυκλοφορεί σχεδόν κανένα Ι.Χ. αυτοκίνητο. Μονάχα μεγάλα φορτηγά που κάνουν μεταφορές και τζιπ για τον τουρισμό. Πάντως εμείς με την παρέα διασκεδάζουμε γενικά τις καταστάσεις που περνάμε, παρότι μερικές πορείες μας φαίνονται λίγο δύσκολες.

upload_2017-1-28_19-23-28.jpeg
 

travelbreak

Member
Μηνύματα
913
Likes
5.649
Επόμενο Ταξίδι
Τώρα με τον κορονοϊό....
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Τρίτο και τελευταίο μέρος στην περιοχή Ντανακίλ της Αιθιοπίας
Ο επόμενος προορισμός ήταν η περιοχή του Νταλόλ. Ανήκει και αυτή στο Ντανακίλ, στην περιοχή των Αφάρ και ελέγχεται από αυτούς. Οι αποστάσεις εδώ δεν είναι τεράστιες, αλλά με τις στάσεις και τους ελέγχους καθυστερούμε αρκετά. Έχει πολλά τσεκ πόιντ όπου ένας ντόπιος έχει μια αλυσίδα στο δρόμο και αφού δει ποιος είναι ο οδηγός και οι επιβάτες ανοίγει να περάσεις. Ουσιαστικά ελέγχει χοντρά πράγματα, όπως μετανάστες κλπ.
Η διαδρομή είχε ενδιαφέρον και για τα βουνά αλλά κύρια για τις εικόνες με τους ανθρώπους που κυκλοφορούν εδώ κι εκεί. Το αποτέλεσμα ήταν να μην προλάβουμε να φτάσουμε στο μέρος που θα κοιμόμασταν και αναγκαστήκαμε να μείνουμε σε ένα χωριό, μια ώρα πριν από το κάμπινγκ που θα μέναμε στην Χαμεντέλα. Ζήσαμε υπέροχες φάσεις εκεί όμως, και σκεφτήκαμε ότι καλύτερα που έγινε έτσι. Είδαμε την Αιθιοπία στο φουλ.

upload_2017-1-30_17-35-16.jpeg


upload_2017-1-30_17-36-41.jpeg


upload_2017-1-30_17-38-12.jpeg


Δεν ξέρω πως λέγεται το χωριό που κοιμηθήκαμε (τελικά το βρήκα στο διαδίκτυο και λέγεται Berhale). Όταν φτάσαμε εκεί είχε αρχίσει να βραδιάζει και είναι αλήθεια ότι και εμείς ήμασταν κουρασμένοι, οπότε προτιμούσαμε να δούμε αν μπορούμε να κοιμηθούμε κάπου εκεί. Όπως το είδαμε το πράγμα πιστεύαμε ότι σίγουρα θα ήταν καλύτερα από το μέρος που είχαμε κοιμηθεί την προηγούμενη βραδιά. Περιμέναμε ότι και προς τη λίμνη που πηγαίναμε θα ήταν όπως η προηγούμενη βραδιά, επομένως στο χωριό μάλλον θα βρίσκαμε κάτι καλύτερο. Και αποδείχτηκε την επομένη ότι πράγματι έτσι ήταν.

upload_2017-1-30_17-40-33.jpeg


Πήγαμε λοιπόν στο Berhale και παρκάραμε δίπλα στο ποτάμι. Ουσιαστικά μέσα στο ποτάμι. Το ποτάμι ήταν τεράστιο με πλάτος πάνω από 100 μέτρα. Βέβαια νερό δεν είχε ούτε σταγόνα. Στο σημείο όπου σταματήσαμε ήταν σταματημένες για ύπνο και ξεκούραση εκατοντάδες καμήλες από ένα καραβάνι. Όταν φτάσαμε είχε ακόμα λίγο φως και είδαμε ένα τρομερό θέαμα: όλο αυτό το κοπάδι με τις καμήλες, με γαϊδούρια και δεκάδες καμηλιέρηδες να τριγυρνούν και να ασχολούνται με διάφορα, ούτε ξέραμε με τι. Εντυπωσιακή εικόνα, από την οποία όμως δεν έχω καμιά φωτογραφία αφού βιαζόμασταν να βρούμε κατάλυμα για το βράδυ. Κρίμα.

Εκεί που παρκάραμε ήταν ένα καφενείο. Ήταν κτισμένο (κατασκευασμένο) με καλάμια και με πανιά στους τοίχους και δεν θυμάμαι, ίσως κάποια λαμαρίνα στη σκεπή. Είχε αρκετά μικρά δωμάτια, όλα με τοίχους από καλαμιές. Στο πρώτο δωμάτιο αριστερά όπως έμπαινες είχε 5, 6 καρέκλες και μια τηλεόραση όπου μέσα καθότανε δυο τρία άτομα και έβλεπαν τηλεόραση. Όμως ο χώρος δεξιά όπως έμπαινες είχε κάποιους μεγάλους πάγκους και δυο ξύλινα τραπέζια κολλημένα στο πάτωμα και λίγο χαμηλότερους πάγκους για να κάθονται οι άνθρωποι εκεί γύρω.

Το μαγαζί που κοιμηθήκαμε:
upload_2017-1-30_17-42-1.jpeg



Βέβαια εκείνη την ώρα επειδή ήταν νωρίς αρκετός κόσμος έμπαινε και έβγαινε και γενικά γινόταν πολύ φασαρία κι από τις ομιλίες αλλά και από την τηλεόραση που έπαιζε τοπικά σήριαλ. Με την φασαρία που γινόταν δεν ξέραμε αν θα μπορούσαμε να κοιμηθούμε, αλλά μας διαβεβαίωσαν ότι γύρω στις 9:30, ίσως το αργότερο στις 10, όλοι θα έφευγαν και θα κοιμόμασταν μια χαρά. Είχαν δίκιο.

Είχε πλάκα όταν ρωτήσαμε που είναι η τουαλέτα και μας είπαν ότι σίγουρα εδώ δεν υπάρχει τουαλέτα. Τους ρωτήσαμε που μπορούμε να πάμε και μας είπαν εάν είναι για κατούρημα να πάμε έξω από το μαγαζί ακριβώς, στο ποτάμι. Εάν όμως θέλουμε κάτι περισσότερο, πρέπει να πάμε πιο μέσα στο ποτάμι κάτω από μια γέφυρα. Εγώ πήγα αρχικά και ανίχνευσα το μέρος και μετά από κάμποση ώρα πήγα και έκανα αυτό το περισσότερο. Εννοείται ότι είχε πέσει το σκοτάδι κι έτσι πραγματικά δεν είχα κανένα πρόβλημα. Άλλωστε όλοι κυκλοφορούσαν με μικρούς φακούς, φώτα περισσότερα δεν υπήρχαν στο μέρος αυτό και έτσι κανένας δεν με είδε.

Ο οδηγός μας με διαβεβαίωσε ότι και σε αυτόν είπαν ότι τουαλέτα σε όλο εκείνο το μεγάλο σπίτι δεν υπήρχε.

Τελικά σε αυτό το μέρος εγώ έκανα ένα πολύ καλό ύπνο μέχρι τις πέντε παρά τέταρτο που ξυπνήσαμε για να φύγουμε.

Φύγαμε λοιπόν και σε μία ώρα φτάσαμε στον καταυλισμό που κανονικά θα μέναμε. Είναι το «χωριό» Χαμεντέλα. Εκεί έμεναν άλλα γκρουπ από τουρίστες, κυρίως γιαπωνέζους. Έχει πολλούς γιαπωνέζους στην Αιθιοπία. Μερικοί ήταν κυριλέ: σκηνές και χημικές τουαλέτες.

Το χωριό Χαμεντέλα:
upload_2017-1-30_17-43-53.jpeg


Φτάσαμε εκεί κατά τις έξι και ήταν σχεδόν νύχτα ακόμα. Πήγαμε προς ένα ποτάμι που ήταν εκεί δίπλα, πάλι χωρίς νερό. Εκεί ήταν ένα τεράστιο καραβάνι, και μιλάμε για εκατοντάδες καμήλες να έχουν διανυκτερεύσει εκεί και εκείνη την ώρα ήταν έτοιμες για να φύγουν. Αυτές οι καμήλες πήγαιναν για να γεμίσουν σακιά με αλάτι στη λίμνη που πήγαμε κι εμείς μετά. Οι καμήλες που είχαμε δει το προηγούμενο βράδυ στο ποτάμι στο χωριό ήταν ήδη φορτωμένες και έφευγαν για να συνεχίσουν σε άλλα μέρη, στην αντίθετη κατεύθυνση, να πουλήσουν. Αλλά το πρωί που σηκωθήκαμε λίγο πριν τις πέντε, είχανε φύγει και δεν τις είδαμε. Είχαν τραβήξει το δρόμο τους, δυστυχώς. Αλλά και εκεί να ήταν, φως δεν είχε για φωτογραφίες.

Το θέαμα με τις καμήλες και λίγα γαϊδούρια που πήγαιναν προς την λίμνη ήταν καταπληκτικό. Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλά τόσο ενδιαφέροντα θεάματα που έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Καθίσαμε περίπου μισή ώρα και βγάζαμε φωτογραφίες αυτό το υπέροχο θέαμα. Μου έκανε εντύπωση που όλο το πλήθος ανθρώπων και ζώων, έφευγαν συντονισμένοι με τη σειρά τους. Ένας τύπος κατέγραφε ένα, ένα που έφευγε τα ζώα και τους καμηλιέρηδες σε κάποια κατάστιχα. Ο οδηγός μας είπε ότι κάθε ένας μπορεί να έχει το πολύ 20 καμήλες. Όταν είχαν περισσότερες έπρεπε να έχουν αντίστοιχους καμηλιέρηδες.

upload_2017-1-30_17-44-57.jpeg


upload_2017-1-30_17-46-4.jpeg


upload_2017-1-30_17-46-52.jpeg


Αργότερα και πριν αναχωρήσουμε από εκεί, πήραμε μερικούς αστυνομικούς με οπλισμό για συνοδεία να πάμε στη λίμνη. Αυτή τη φορά η συνοδεία μας ήταν πολύ μεγαλύτερη: είχαμε μαζί μας δυο τρεις φαντάρους, έναν αστυνομικό και έναν ιχνηλάτη ο οποίος δεν κρατούσε όπλο όπως οι υπόλοιποι. Είτε ένας τουρίστας είναι είτε δεκαπέντε, νομίζω η συνοδεία έχει τον ίδιο αριθμό ατόμων.

Προχωρήσαμε 2, 3 χιλιόμετρα και τότε φάνηκε ότι ήμασταν πραγματικά μέσα σε μια λίμνη. Υπήρχε ένας λίγο υπερυψωμένος δρόμος και όπως προχωρούσαμε συναντήσαμε το καραβάνι με τις καμήλες. Το προσπεράσαμε και σταματήσαμε για να το φωτογραφήσουμε όπως μας προσπερνούσε. Ήταν ένα σημείο που η λίμνη είχε αρχίσει να έχει λίγο νερό, μερικούς πόντους. Μας είπαν ότι δεν είναι κάθε μέρα έτσι. Κάθε τόσο μπορεί να βγαίνει το νερό αυτό, που είναι φυσικά αλμυρό, από το υπέδαφος. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες ξανά με το καραβάνι που προχωρούσε και χανόταν στο βάθος.

upload_2017-1-30_17-47-53.jpeg


upload_2017-1-30_17-49-55.jpeg


upload_2017-1-30_17-50-53.jpeg


Κάντε κλικ για να μεγαλώσει η φωτογραφία:
upload_2017-1-30_17-52-15.jpeg


upload_2017-1-30_17-53-44.jpeg


Κάποτε όμως έπρεπε κι εμείς να ξεκινήσουμε. Πράγματι προχωρούσαν τα αυτοκίνητα στο νερό όπου είχε βάθος λίγα εκατοστά. Μας εξήγησαν ότι σε εκείνο το σημείο έχει αφαιρεθεί στο παρελθόν όλο το αλάτι, το οποίο συνήθως είναι σε πάχος πέντε-δέκα εκατοστών. Μέσα στο νερό που προχωρούσαμε στην λίμνη ο δρόμος δεν ήταν υπερυψωμένος. Γι’ αυτό τα αυτοκίνητα μας αναγκαζόταν να προχωρούν πολύ αργά, διότι δεν ήθελαν να πετάγεται το νερό με το αλάτι στην μηχανή τους και την καταστρέψει. Προχώρησαν 3, 4 χιλιόμετρα σε αυτό το ρυθμό αλλά οι καμήλες πήραν μια κατεύθυνση λίγο διαφορετική από τη δική μας. Θα πήγαιναν στο σημείο που έσκαβαν οι εργάτες, για να πάρουν το αλάτι.

upload_2017-1-30_17-55-3.jpeg


upload_2017-1-30_17-56-38.jpeg


Οι συνοδοί μας:
upload_2017-1-30_17-58-20.jpeg


Εμείς προχωρήσαμε ευθεία και μετά από λίγο το νερό ευτυχώς είχε στεγνώσει και έτσι προχωρούσαμε πλέον πολύ γρήγορα και σύντομα φτάσαμε στον προορισμό μας. Ήταν μια περιοχή, το περίφημο Delol, που από το έδαφος έβγαινε θειάφι και διάφορα άλλα. Ήταν ένα πράμα περίεργο, και οι σχηματισμοί ήταν καταπληκτικοί πάνω στο έδαφος σαν να ήταν βράχια χρωματιστά. Τα χρώματα ήταν πάρα πολλά, όλες οι αποχρώσεις του κίτρινου, από μπλε μέχρι πράσινο και ένα σχεδόν κόκκινο χρώμα. Όλα αυτά σε μεγάλη έκταση, αρκετά στρέμματα. Μερικά έμοιαζαν με μικρές πέτρες, άλλα σαν χορτάρι πάνω στο έδαφος και όλα αυτά πάνω σε ένα λόφο ο οποίος μάλλον ήτανε και αυτός από αλάτι.

upload_2017-1-30_17-59-32.jpeg


upload_2017-1-30_18-0-44.jpeg


upload_2017-1-30_18-1-54.jpeg


upload_2017-1-30_18-2-47.jpeg


upload_2017-1-30_18-3-55.jpeg


upload_2017-1-30_18-4-53.jpeg


upload_2017-1-30_18-6-14.jpeg


Δεν ξέρω ποια φωτογραφία να πρωτοδιαλλέξω για να σας δείξω.
upload_2017-1-30_18-7-48.jpeg


upload_2017-1-30_18-8-43.jpeg


Υπέροχο θέαμα που δεν έχω δει στα ηφαιστειογενή μέρη, ούτε στο Γιέλοουστόουν, ούτε στην Ισλανδία, ούτε στην Νέα Ζηλανδία.

upload_2017-1-30_18-10-16.jpeg


Αφού απολαύσαμε το εκπληκτικό θέαμα φύγαμε και επισκεφτήκαμε δυο, τρία άλλα μέρη εκεί κοντά, ήσσονος σημασίας. Σύντομα ξεκινήσαμε με προορισμό μας το Μέκελε, όπου ολοκληρώθηκε το τριήμερο με ξεκούραση και καλό φαγητό.

Υπήρξε μια σκέψη να πάμε εκεί που έσκαβαν οι Αφάρ για το αλάτι και φόρτωναν οι καμήλες γιατί θα ήταν πολύ ωραίο θέαμα, όμως επειδή είχε πολύ νερό δεν πήγαμε για να μην καθυστερήσουμε και έτσι επιστρέψαμε στο Μέκελε. Αυτή η επίσκεψη πιστεύω ότι μπορούσε να γίνει. Απλά ο οδηγός δε γούσταρε την ταλαιπωρία και βρήκε μια πρόφαση (δήθεν δεν έχομε χρόνο και πρέπει να κάνει σέρβις στο αυτοκίνητο στο Μέκελε) ώστε να το αποφύγει. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το πρόγραμμα ήταν παραφορτωμένο για τρεις μέρες στο Ντανακίλ.

Τα έξοδα μας είναι μηδαμινά. Τα πιο πολλά χρήματα που ξοδεύουμε είναι στα πουρμπουάρ. Κάθε φορά που έχουμε ένα τοπικό ξεναγό του δίνουμε 50 μπιρ δηλαδή ούτε 2,50 € ο καθένας, και φαίνεται ευχαριστημένος. Τελικά τα φιλοδωρήματα είναι μεγάλος μπελάς, επειδή χρειάζονται συνέχεια ψιλά. Οι άνθρωποι βέβαια αυτοί πληρώνονται, αλλά επειδή αυτά που τους δίνουμε ως πουρμπουάρ είναι μικρά ποσά, γι' αυτό δεν έχουμε πρόβλημα να το κάνουμε.

Από το Μέκελε συνεχίσαμε για Αξούμ, Γκοντάρ και Μπαχίρ Νταρ. Από εκεί πετάξαμε για την Αντίς Αμπέμπα και ένα πενταήμερο στις φυλές του Νότου.

upload_2017-1-30_18-11-31.jpeg


Ελπίζω να ήταν κατατοπιστικά όλα που έγραψα και να σας έπεισαν να επισκεφτείτε την Αιθιοπία και ιδιαίτερα το Ντανακίλ.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ζητήσω από τους φίλους που έχουν επισκεφτεί την περιοχή, να μου πουν τη γνώμη τους για τούτο το τριήμερο και ιδιαίτερα για το θέμα του ηφαιστείου: αν νομίζουν ότι αυτό που είδαμε εμείς ήταν τόσο διαφορετικό από εκείνο που είδαν αυτοί.
 

hydronetta

Member
Μηνύματα
4.097
Likes
13.440
Επόμενο Ταξίδι
???
Ονειρεμένο Ταξίδι
όπου δεν έχω πάει
Τελειώνοντας θα ήθελα να ζητήσω από τους φίλους που έχουν επισκεφτεί την περιοχή, να μου πουν τη γνώμη τους για τούτο το τριήμερο και ιδιαίτερα για το θέμα του ηφαιστείου: αν νομίζουν ότι αυτό που είδαμε εμείς ήταν τόσο διαφορετικό από εκείνο που είδαν αυτοί.
Κρίνοντας από τις φωτογραφίες (δικές σου και δικές μας) έχει διαφορά να βρίσκεσαι λίγα μέτρα από το χείλος μιας λίμνης από λάβα που κοχλάζει σαν θάλασσα.
 

travelbreak

Member
Μηνύματα
913
Likes
5.649
Επόμενο Ταξίδι
Τώρα με τον κορονοϊό....
Ονειρεμένο Ταξίδι
Υπερσιβηρικός
Έχω κάνει άλλο ένα βίντεο πέντε λεπτών για την περιοχή της αλατολίμνης με τα καραβάνια και το Νταλλόλ. Ελπίζω να το δείτε και να σας αρέσει.
 

mikrh tsopana

Member
Μηνύματα
1.056
Likes
3.583
Επόμενο Ταξίδι
Αλμερία
Ονειρεμένο Ταξίδι
θα το αποφασίσω αύριο
Δε μπορώ να το εξηγήσω, κάθε φορά που βλέπω φωτογραφία με καμήλα...ηδονίζομαι:haha::haha:
Ίσως να φταίει η τσοπάνικη φύση μου:bleh:

Εξαιρετική ιστορία, τα συγχαρητήριά μου!!
 

Εκπομπές Travelstories

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Ενεργά Μέλη

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
31.068
Μηνύματα
749.111
Μέλη
35.721
Νεότερο μέλος
seldor

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom