• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Ιούλιο - Σεπτέμβριο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Πακιστάν Στη Γη των Αγνών

dbalats

Member
Μηνύματα
69
Likes
566
Τι υπέροχη ιστορία. Το Πακιστάν με τις κρυφές ομορφιές του είναι και για μένα διακαής πόθος που για την ώρα θα αργήσει κάπως. Μακάρι και το Αφγανιστάν να ανοιχτεί στον τουρισμό στο μέλλον αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να σταθεροποιηθεί η κατάσταση.
Σε ευχαριστώ πολύ. Δυστυχώς το Αφγανιστάν δεν βλέπω να ανοίγεται σύντομα στον τουρισμό. Ενώ πήγαιναν καλά οι ειρηνευτικές συνομιλίες, λόγω των Προεδρικών εκλογών του 2019 είχαμε μεγάλο πισωγύρισμα και μεγάλη αύξηση των τρομοκρατικών ενεργειών.
 

dbalats

Member
Μηνύματα
69
Likes
566
ΜΕΡΟΣ TΡΙΤΟ. ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ

Ενώ κατευθυνόμασταν προς το Ισλαμαμπάντ, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε πρώτα την Τάξιλα, για να κερδίζουμε χρόνο. Η Τάξιλα, μαζί με την γειτονική της περιοχή προς τα βορειοδυτικά, την Gandhara (και οι δύο περιοχές ανήκουν στην μείζονα Gandhara, όπως χαρακτηρίζεται η ευρύτερη περιοχή του σημερινού βορειοδυτικού Πακιστάν, δηλαδή η πεδιάδα της Peshawar), αποτέλεσαν το επίκεντρο της Ελληνοβουδιστικής τέχνης για μερικούς αιώνες, όπως έχω προαναφέρει στην σύντομη παρουσίαση της ιστορίας του Πακιστάν. Η Ελληνο-Βουδιστική τέχνη που αποκαλείται και τέχνη Gandhara αποτελεί την καλλιτεχνική εκδήλωση του Ελληνο-Βουδισμού, ενός πολιτισμικού συγκρητισμού μεταξύ της Ελληνικής Κλασσικής κουλτούρας και του Βουδισμού. Η μορφή αυτή της τέχνης χαρακτηρίζεται από τον δυνατό ιδεαλιστικό ρεαλισμό και την αισθησιακή περιγραφή της Ελληνιστικής τέχνης και από τις πρώτες αναπαραστάσεις του Βούδα σε ανθρώπινη μορφή, οι οποίες έχουν βοηθήσει στον προσδιορισμό του καλλιτεχνικού (και ιδιαίτερα, του γλυπτικού) κανόνα για την Βουδιστική τέχνη σε όλη την Ασιατική ήπειρο μέχρι σήμερα. Η αλληλεπίδραση της Ελληνικής και της Βουδιστικής κουλτούρας που άνθησε αρχικά στην περιοχή της μείζονος Gandhara, στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην Ινδία, με παραπέρα επέκταση στην υπόλοιπη Νοτιο-Ανατολική Ασία. Εξαπλώθηκε, επίσης, και βόρεια προς την Κεντρική Ασία, με ισχυρό επηρεασμό της τέχνης της Λεκάνης Tarim (βορειοδυτική Κίνα) και τελικά των τεχνών της Κίνας, της Κορέας και της Ιαπωνίας. Φθάσαμε λοιπόν, νωρίς το μεσημέρι στην Τάξιλα, και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε πρώτα το Μουσείο της, και κάναμε πολύ καλά, επειδή αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον από την περιοχή. Τα περισσότερα αρχαιολογικά ευρήματα τα έχουν φέρει εδώ, και τα ερείπια στις διάφορες αρχαιολογικές τοποθεσίες της περιοχής δεν παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

(27).jpg
(28).jpg
(29).jpg
(30).jpg
(31).jpg
(32).jpg
(33).jpg
(34).jpg
(35).jpg
(36).jpg
(37).jpg
(39).jpg
(38).jpg
(40).jpg
(41).jpg
(42).jpg
(43).jpg


Το Μουσείο της Τάξιλα με τα ευρήματα της Ελληνο-Βουδιστικής τέχνης

(44).jpg


Οικογένεια Πακιστανών που ζήτησαν να τους φωτογραφίσω

Μετά την περιήγηση του μουσείου λοιπόν, που πραγματικά είναι εξαιρετικό, συνεχίσαμε για την Στούπα Dharmarajika, η οποία επίσης αναφέρεται ως η Μεγάλη Στούπα της Τάξιλα, μια Βουδιστική στούπα λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Τάξιλα, η οποία χρονολογείται από τον 2ο αιώνα μ.Χ., και κατασκευάσθηκε για να φιλοξενήσει λείψανα του Βούδα. Μόλις φθάσαμε στα ερείπια, αμέσως μας πλησίασε μια ομάδα παιδιών που κρατούσαν κάποια “αρχαία” νομίσματα, τα οποία υποτίθεται ότι είχαν βρει τυχαία, άλλα σκάβοντας και άλλα μετά από κάποια πλημμύρα της περιοχής, τα οποία θα είχαμε την τύχη να προμηθευτούμε μόνο με 50 δολλάρια. Τους είπαμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε, αλλά μας συνόδευσαν σε όλη την επίσκεψή μας στον χώρο, που δεν παρουσίασε και κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Υπάρχουν καμιά δεκαριά τέτοιες αρχαιολογικές τοποθεσίες και πήγαμε σε δύο ακόμη, την Jaulian και την Jandial, την τοποθεσία ενός αρχαίου ναού διάσημου για τους εμβληματικούς του κίονες, που λέγεται ότι είναι “η περισσότερο Ελληνική κατασκευή που έχει μέχρι τώρα βρεθεί σε Ινδικό έδαφος”, αλλά δυστυχώς μόνο κάτι μικρά υπολείμματα από τους κίονες διασώζονται. Αποφασίσαμε να μην επισκεφθούμε άλλες τοποθεσίες και να πάμε προς το Ισλαμαμπαντ, που απείχε μόλις 35 χιλιόμετρα, επειδή και η ώρα είχε περάσει αρκετά.

(45).jpg
(46).jpg
(47).jpg
(48).jpg
(49).jpg


Τα ερείπια της αρχαίας Dharmarajika και της Jandial στην Τάξιλα

(50).jpg
(51).jpg


O οδηγός μας Farooq και ο πωλητής σε μαγαζί με αναμνηστικά

Το Ισλαμαμπάντ είναι μια νέα πόλη σχεδιασμένη από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Δοξιάδη για να γίνει πρωτεύουσα της χώρας, αντί για το Καράτσι. Οι προδιαγραφές της είναι για 2.5 εκατομύρια κατοίκους, αλλά προς το παρόν ο πληθυσμός της είναι μόνο 1 εκατομύριο. Παρεμπιπτόντως, ο Δοξιάδης ήταν ένας σπουδαίος αρχιτέκτονας που ανέλαβε μεγάλα αρχιτεκτονικά πρότζεκτ σε όλο τον κόσμο, όπως στην Σαουδική Αραβία, την Γκάνα, την Ζάμπια, το Ιράκ, τις ΗΠΑ, την Συρία, τον Λίβανο κλπ, ενώ πολλά έργα του είναι και σχετικά άγνωστα, π.χ. σε μιά επίσκεψή μου στο Axum της Αιθιοπίας, είχα μάθει με έκπληξη ότι ο νεο-Βυζαντινού στυλ Νέος Καθεδρικός Ναός της Παρθένου Μαρίας της Σιών ήταν έργο του Δοξιάδη. Σήμερα, 45 χρόνια μετά τον θάνατό του, είναι μάλλον στην αφάνεια και δεν συζητάει κανείς για το έργο του, μάλλον επειδή φημολογείται ότι είχε συνεργασθεί με την Χούντα των Συνταγματαρχών, κλείνοντας δύο συμβόλαια μαζί της. Ασχέτως αυτών, το Ισλαμαμπάντ δεν μου άρεσε. Είναι μιά σύγχρονη πόλη, σχεδιασμένη σε τομείς. Δεν υπάρχει κάποιο κέντρο της πόλης, μιά μεγάλη πλατεία, εμπορικό κέντρο κλπ, αλλά κάθε τομέας έχει ένα δικό του κέντρο, με την πλατεία του, το mall του και τα ανάλογα ρεστωράν και καφετέριες. Οι ονομασίες των τομέων και των περιοχών τους έχουν στοιχεία που παραπέμπουν σε George Orwell, π.χ. G-7/2 είναι η βορειοδυτική γωνία του τετραγώνου 7 (τα τετράγωνα αριθμούνται κατά ωρολογιακή φορά) του τομέα G, γνωρίζοντας δε ότι μερικές χιλιάδες κάμερες επιτηρούν όλη την πόλη για λόγους ασφάλειας, μιά ανατριχίλα την αισθάνεσαι. Η είσοδος σε κάθε τομέα γίνεται από μερικές εισόδους που φυλάσσονται για λόγους ασφάλειας. Βέβαια, είναι πράσινη πόλη, με μεγάλα πάρκα, πλατιούς δρόμους και σύγχρονα κυβερνητικά κτίρια, ενώ κατοικείται από ανθρώπους της μεσαίας και της ανώτερης τάξης, μιάς και είναι και πολύ ακριβή για τα δεδομένα του Πακιστάν.

Δίπλα στο Ισλαμαμπάντ είναι η δίδυμη αδελφή της, η Rawalpindi, αλλά δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο. H Rawalpindi είναι μια τυπική Ανατολίτικη πόλη, που μεγάλωσε ανεξέλεγκτα από ένα μικρό χωριό σε μιά πόλη των 2 εκατομυρίων κατοίκων, με τους χαοτικούς δρόμους, την ασφυκτική κυκλοφορία, τα παζάρια, τα υπαίθρια φαγάδικα και ότι περιμένει να δει κανείς σε μιά πόλη του Πακιστάν. Περιττό να πω ότι όλοι οι Πακιστανοί είναι πολύ περήφανοι για το Ισλαμαμπάντ, είναι το καμάρι τους και όταν σε κάποια συζήτηση με ντόπιους που ρωτούσαν την γνώμη μου για το Ισλαμαμπάντ τους είπα ότι καλό είναι, αλλά προτιμώ το χάος και την ακαταστασία της Rawalpindi, με κοιτούσαν σαν να έβλεπαν Ufo. Ευτυχώς και ο φίλος μου είχε την ίδια γνώμη και αποφασίσαμε στην επιστροφή να μείνουμε στην Rawalpindi αντί για το Ισλαμαμπάντ, μιάς και το αεροδρόμιο βρίσκεται ανάμεσα στις δύο πόλεις.

Στο Ισλαμαμπάντ δεν έχεις πολλά να δεις. Τα κυριότερα κυβερνητικά κτίρια είναι συγκεντρωμένα σε μια περιοχή που λέγεται Red Zone: Το Κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το Aiwan-e-Sadr ή Προεδρικό Παλάτι, το Γραφείο του Πρωθυπουργού, και πολλά ακόμη, όλα στη σειρά επί της Constitution Avenue.

(52).jpg
(53).jpg
(54).jpg


Πακιστανικά φορτηγά στον δρόμο από την Τάξιλα στο Ισλαμαμπάντ

(55).jpg


Το κτίριο της Zameen, της σημαντικότερης εταιρείας Real Estate που εδράζεται στο Πακιστάν, Ισλαμαμπάντ

(56).jpg


Μικρό τζαμί σε έναν τομέα του Ισλαμαμπάντ

(57).jpg


Το Κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επίσημη και κεντρική έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Πακιστάν στο Ισλαμαμπάντ. Σχεδιασμένο από τον φημισμένο Ιάπωνα αρχιτέκτονα Kenzo Tange, ολοκληρώθηκε το 1993 και βρίσκεται στην Λεωφόρο Συντάγματος, περιβαλλόμενο από το Πρωθυπουργικό Γραφείο προς το νότο και από την Προεδρική Οικία και το Κοινοβούλιο προς το βορά.

(58).jpg


Aiwan-e-Sadr ή Προεδρικό Παλάτι, η επίσημη κατοικία και χώρος εργασίας του Προέδρου του Πακιστάν στο Ισλαμαμπάντ

(59).jpg


Γραφείο του Πρωθυπουργού, Ισλαμαμπάντ

Αποφασίσαμε να βγούμε εκτός πόλης και να επισκεφθούμε ένα σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής, το ιερό του Bari Imam στο χωριό Nurpur Shahan, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ισλαμαμπάντ. Ο Bari Imam υπήρξε ένας δάσκαλος του Σουφισμού κατά τον 17ο αιώνα, της μυστικιστικής πτυχής του Ισλάμ, και ανεπίσημος προστάτης άγιος του Ισλαμαμπάντ. Η κίνηση είναι αρκετή και όταν φθάνουμε έχει πια σκοτεινιάσει. Μπαίνουμε στο τζαμί, μέσα στο οποίο βρίσκεται ο τάφος του προφήτη, κλεισμένος μέσα σε έναν γυάλινο θάλαμο για λόγους ασφάλειας. Ο κόσμος είναι πάρα πολύς, και πάντοτε υπάρχουν σοβαρά μέτρα ασφάλειας, επειδή έχουν γίνει αρκετές βομβιστικές επιθέσεις στο ιερό, με σοβαρότερη αυτή του 2005, με 20 ανθρώπους νεκρούς και 70 τραυματίες. Το ιερό, πάντως, είναι εντυπωσιακό και ακόμη εντυπωσιακότερο είναι το μεγάλο πλήθος που είναι συγκεντρωμένο σε όλη την περιοχή. Επιστρέφουμε στο Ισλαμαμπάντ και προτού πάμε στο ξενοδοχείο μας, πραγματοποιούμε μιά σύντομη επίσκεψη στο ονομαστό τζαμί Shah Faisal, που βρίσκεται στους πρόποδες των Λόφων Margalla και κατασκευάσθηκε κατόπιν χρηματοδότησης του Βασιλιά Faisal της Σαουδικής Αραβίας. Το τζαμί έχει ένα σύγχρονο σχέδιο με οκτώ πλευρές συμπαγούς κελύφους, που λέγεται ότι είναι εμπνευσμένο από μιά σκηνή Βεδουϊνων. Θεωρείται σαν εξαιρετικό δείγμα Ισλαμικής αρχιτεκτονικής και όντως είναι πανέμορφο και ιδιαίτερο.

(60).jpg

(61).jpg
(62).jpg


Το ιερό του δασκάλου του Σουφισμού Bari Imam και ο τάφος του προφήτη, στο χωριό Nurpur Shahan

(63).jpg


Το τζαμί Shah Faisal, Ισλαμαμπάντ

Επι τέλους, μετά από μιά μακριά ημέρα, φθάσαμε στο ξενοδοχείο μας που δεν το βρήκαμε και πολύ εύκολα. Ενώ μας καθοδήγησε το GPS στον αντίστοιχο τομέα, βρίσκαμε τις διαφόρους εισόδους κλειστές, και πηγαινοερχόμασταν μέχρι που πετύχαμε την σωστή είσοδο. Ήταν ένα συμπαθητικό μικρό, καθαρό, καινούργιο ξενοδοχείο. Το μόνο πρόβλημα παρουσιάστηκε όταν πήγαμε να πληρώσουμε με πιστωτική κάρτα, οπότε ο νεαρός ρεσεψιονίστ μας είπε ότι θα μας βάλει επιβάρυνση 15% στην τιμή. Του είπαμε ότι μιάς και στο Booking αναφέρεται ότι το ξενοδοχείο αποδέχεται πληρωμή με πιστωτικές κάρτες δεν θα έπρεπε να υπάρχει επιβάρυνση, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος. Μετά από αρκετή συζήτηση που δεν βρίσκαμε άκρη, του είπαμε να ξεκαθαρίσει το θέμα με το αφεντικό του μέχρι το πρωί που θα φεύγαμε, και αν δεν δεχόταν την πληρωμή με κάρτα χωρίς επιβάρυνση, θα πληρώναμε με μετρητά, αλλά θα τους καταγγέλαμε στο Booking. Φυσικά το άλλο πρωί μας είπε ότι έκανε λάθος, ότι ήταν νέος υπάλληλος 7 ημερών και δεν ήξερε, και ότι μπορούσαμε να πληρώσουμε με την πιστωτική δίχως επιβάρυνση.

Αμέσως μετά την εγκατάστασή μας βγήκαμε στην κεντρική πλατεία, που ήταν δίπλα από το ξενοδοχείο μας για φαγητό. Συνηθίζω σε κάθε ταξίδι να τρώω μόνο πρωινό και βραδινό, και αυτό τηρήσαμε σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή – με την εξαίρεση της Peshawar, όπου δεν αντέξαμε στους πειρασμούς και τρώγαμε συνεχώς. Νηστικοί λοιπόν από το πρωί, καθήσαμε σε ένα μικρό υπαίθριο τοπικό εστιατόριο με χαμηλές πλαστικές καρέκλες και παραγγείλαμε την ονομαστή σπεσιαλιτέ Chapli Kebab, ένας τύπος μπιφτεκιού από βοδινό κιμά, που ανακατεύεται με κάποια μπαχάρια και φρέσκα συστατικά, όπως κρεμύδια και κόλιανδρο. Καταπληκτικό σε γεύση, μερικοί λένε πως αξίζει ένα αεροπορικό ταξίδι στο Πακιστάν, μόνο και μόνο για να το γευτείς. Και η καλύτερη περιοχή για να το δοκιμάσεις είναι η Peshawar, γιαυτό το λένε και Peshawar Kebab. Ευτυχώς, σε όλο το ταξίδι κανείς μας δεν έπαθε κάποια γαστρεντερίδιτα, που όλοι λίγο πολύ έχουμε κατά καιρούς υποστεί, ταξιδεύοντας έξω από την Ευρώπη. Η παραγγελία μας όμως δεν έγινε και τόσο απρόσκοπτα, κανείς από τα γκαρσόνια δεν μιλούσε Αγγλικά και ευτυχώς προσφέρθηκε ένα παιδί από το διπλανό τραπέζι να μας βοηθήσει. Τέλος πάντων, τέλος καλό όλα καλά, και αποσυρθήκαμε για ύπνο στο ξενοδοχείο μας, μιάς και την επόμενη ημέρα ξεκινούσε η μεγάλη περιπέτεια, η διαδρομή του Karakoram Highway, στην ραχοκοκαλιά του Βόρειου Πακιστάν, κατά μήκος του φαραγγιού του Ινδού ποταμού μέχρι το Gilgit, και στη συνέχεια δίπλα από τον Ποταμό Hunza, μέχρι τα σύνορα με την Κίνα, ανεβαίνοντας συνεχώς από τα 500 μέτρα υψόμετρο του Ισλαμαμπάντ μέχρι τα 4.700 μέτρα του Khunjerab Pas.

(64).jpg


Τρώγοντας Chapli Kebab σε μικρό υπαίθριο εστιατόριο του Ισλαμαμπάντ
 
Last edited:

dbalats

Member
Μηνύματα
69
Likes
566
ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ. ΚΑRAKORAM HIGHWAY: Στο Φαράγγι του Ινδού Ποταμού

Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς από το Ισλαμαμπάντ, επειδή στο δρόμο μας θα συναντούσαμε μια μεγάλη πόλη, την Abbottabad, όπου αν αργήσεις και σε πιάσει η κυκλοφορία, μπορείς να καθυστερήσεις πολλές ώρες. Πήραμε τον αυτοκινητόδρομο προς Peshawar, έναν αυτοκινητόδρομο Ευρωπαϊκών προδιαγραφών, με διόδια και μεγάλους σταθμούς με πρατήρια καυσίμων. Παρότι η διαδρομή αυτή κάνει έναν μεγάλο κύκλο, εντούτοις είναι πολύ πιο σύντομη από το να πάρει κανείς τον κατευθείαν δρόμο, που είναι στενός και με μεγάλη κυκλοφορία. Τυπικά, ο Karakoram Highway αρχίζει από το Hasan Abdal, κάπου 60 χιλιόμετρα μετά το Ισλαμαμπάντ. Και τώρα δυό λόγια για τον δρόμο αυτό. Συμπληρώθηκε το 1979 και παραδόθηκε στο κοινό το 1985, με μήκος 1300 χιλιομέτρων, συνδέοντας το Hasan Abdal με το Kashgar, στην επαρχία Xinjiang της Κίνας. Ο δρόμος αυτός που ήταν κάποτε ο σημαντικός Νότιος Δρόμος του Μεταξιού συνδέοντας την Κίνα με την Ινδική υποήπειρο, ενώ συνεχιζόταν με τους θαλάσσιους δρόμους στην Αφρική και την Ευρώπη, σήμερα θεωρείται το 8ο θαύμα του κόσμου, λόγω του υψομέτρου και των αντίξοων συνθηκών για την κατασκευή του, που τον ανέδειξαν σε ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα.

Ο Karakoram Highway αποτελεί σημαντικό στόχο για τους ταξιδευτές όλου του κόσμου, επειδή όχι μόνο είναι ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος με το μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο, φθάνοντας στα 4.700 μέτρα στο Khunjerab Pass, στα σύνορα του Πακιστάν με την Κίνα, αλλά επειδή διασχίζει τρεις από τις μεγαλύτερες οροσειρές στη Γή: τα Ιμαλάϊα, το Καρακορούμ και τον Ινδοκαύκασο. Μπορείς έτσι να απολαύσεις τα μεγαλοπρεπή αυτά βουνά άνετα από το παράθυρο του αυτοκινήτου σου, δίχως να χρειάζεσαι πολυήμερες πεζοπορίες και ορειβατικό εξοπλισμό. Αυτό δεν ισχύει βέβαια για το Κ2, το δεύτερο ψηλότερο βουνό στον κόσμο μετά το Έβερεστ που βρίσκεται απομονωμένο στα βορειοανατολικά σύνορα με την Κίνα, μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή, με αποτέλεσμα να μην έχει και τοπική ονομασία και να πάρει την ονομασία του αυτή από τους Άγγλους χαρτογράφους, την περίοδο της Εταιρείας της Ανατολικής Ινδίας.

Στο Hasan Abdal χωρίζει ο δρόμος προς την Peshawar και ξεκινάει και τυπικά πλέον ο Karakoram Highway (θα τον αναφέρω στη συνέχεια σαν ΚΗ για συντομία) προς τον Βορρά. Για ένα μικρό κομμάτι είναι αυτοκινητόδρομος και αμέσως μετά στενεύει, αλλά σε μεγάλα τμηματά του μετά, σχεδόν σε όλη την πορεία του μέχρι το Gilgit, γίνονται έργα από Κινεζικές εταιρείες, με αποτέλεσμα να υπάρχουν κάποιες μικροκαθυστερήσεις. Περάσαμε διάφορα χωριά και μικρές πόλεις, με μεγαλύτερες την Haripur και την Havelian, κοντά στην Abbottabad. Πάντως, όλος σχεδόν ο δρόμος μέχρι την Abbottabad φαινόταν κατοικημένος, ενώ οι πόλεις και τα χωριά που περνούσαμε έχουν όλες παζάρια, στα οποία είχε ήδη ξεκινήσει η πρωινή κίνηση. Η τοπική επαρχία που διασχίζαμε λέγεται Hazara, αρχικά πεδινή και στη συνέχεια λοφώδης μέχρι το Abbotabad, από όπου θα αρχίζαμε σιγά σιγά να ανεβαίνουμε σε υψόμετρο. Εδώ ο Farooq πλέον, έχει ξεδιπλώσει όλες τις οδηγικές του ικανότητες. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής βρίσκεται στην απέναντι λωρίδα, παρά στην δική μας, περνώντας ξυστά από αυτοκίνητα, μηχανές, κάρα, πεζούς. Έχοντας πάντως εμπειρία από οδήγηση σε παρόμοιες χώρες δεν ανησυχήσαμε, έτσι έχουν μάθει να οδηγούν και αν προσπαθήσεις να τους “συνετίσεις” και να τους δώσεις οδηγίες για να ακολουθήσουν τα Ευρωπαϊκά πρότυπα, τότε είναι που κινδυνεύεις, μιάς και βγαίνουν έξω από τα νερά τους.

Τελικά φθάσαμε στην Abbotabad σχετικά νωρίς, υπήρχε αρκετή κυκλοφορία, αλλά δεν είχε φθάσει ακόμη στο peak της. Η Abbottabad είναι μια όμορφη αποικιακή πόλη που ιδρύθηκε από τους Βρετανούς το 1850, με σκιερούς κήπους, κωδωνοστάσια και πλατιούς δρόμους. Έχει εξαιρετικά σχολεία και αποτελεί έδρα πολλών στρατιωτικών σχολών και στρατευμάτων. Περάσαμε από την αγορά στον κεντρικό δρόμο της πόλης, και είδαμε και εκεί το τοπικό παζάρι, τα μαγαζιά με τα πολυποίκιλα εμπορεύματα ανακατεμένα, από χασάπικα, υφασματάδικα, μπακάλικα και ότι μπορείς να σκεφτείς, αυτοκίνητα παρκαρισμένα παντού, κάρρα, φορτηγά, τρίκυκλα, θόρυβοι, μυρωδιές από κρεατικά που ψήνονταν σε φαγάδικα και πολύς κόσμος να κινείται κάνοντας τα πρωϊνά ψώνια του. Σε μερικά χασάπικα υπήρχαν απέξω περιφραγμένοι χώροι με πρόβατα που τα είχαν φέρει από τα γειτονικά χωριά και περίμεναν υπομονετικά πότε θα έρθει η σειρά τους προς σφαγή. Το ίδιο και με τα κοτόπουλα, που τα φυλάνε σε μεγάλα κλουβιά ζωντανά και όταν έρθει πελάτης του το ετοιμάζουν επί τόπου. Η Abbotabad όμως δεν είναι γνωστή τόσο για την αγορά της, όσο επειδή υπήρξε για πολλά χρόνια η κρυφή έδρα του Osama bin Laden, τον οποίον κατάφεραν να εκτελέσουν Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις το 2011, μέσα στο κρησφύγετό του.

(1).jpg

Στον δρόμο για την Abbotabad

(2).jpg
(3).jpg
(4).jpg
(5).jpg
(6).jpg
(7).jpg
(8).jpg
(9).jpg
(10).jpg
(11).jpg

Στην Abbotabad, την πρώτη μεγάλη πόλη που συναντάμε στον Αυτοκινητόδρομο Karakoram

Συνεχίζουμε χωρίς στάση για την επόμενη μεγάλη πόλη, την Mansehra, και εδώ πια μας έχει πιάσει για τα καλά η κίνηση. Περνάμε από το κεντρικό παζάρι που μοιάζει με όλα τα παζάρια που έχουμε συναντήσει πιο πριν. Κάθε πόλη ή χωριό στο Πακιστάν έχει την κεντρική αγορά του στον κύριο δρόμο που τα διασχίζει. Στην Mansehra γίνεται μια μεγάλη διακλάδωση, ο μεν ΚΗ συνεχίζει προς τον βορρά, όπου θα συναντηθεί στο Thakot με τον Iνδό Ποταμό, υπάρχει όμως ένας παράλληλος ανατολικότερος δρόμος που περνάει από την Κοιλάδα Kaghan στα Ελάσσονα Ιμαλάϊα, και μετά από την ορεινή διάβαση Babusar κατεβαίνοντας στην κοιλάδα του Ινδού στην Chilas, εκεί που είναι και ο προορισμός μας για διανυκτέρευση. Ο δρόμος αυτός, σύμφωνα με τον Farooq, είναι αρκετά συντομώτερος και όμορφος, αλλά τελικά δεν τον επιλέγουμε επειδή θέλουμε να ακολουθήσουμε τον ΚΗ σε όλη την διαδρομή του μέχρι την Κίνα. O KH αρχίζει και ανεβοκατεβαίνει σε όμορφες χαμηλές ορεινές περιοχές, καταπράσινες, με μεγάλα δέντρα και χωριουδάκια. Eδώ προς τα δυτικά μας βρίσκονται τα Μαύρα Όρη (Tor Ghar) της Ηazara, φθάνοντας τα 2.500 μέτρα ύψος, που θα μας ακολουθήσουν μέχρι το Thakot. Η διαδρομή αυτή συνεχίζεται μέχρι να συναντήσουμε τον Ινδό ποταμό, όπου ο δρόμος κατεβαίνει και περνάει με μιά γέφυρα επάνω από τον ορμητικό Ινδό, φθάνοντας τελικά στο χωριό Thakot.

(12).jpg
(13).jpg
(14).jpg
(15).jpg

Στην Mansehra, την επόμενη μεγάλη πόλη κατά μήκος του Αυτοκινητοδρόμου Karakoram

(16).jpg

Το τοπίο μετά την Mansehra, ακόμη σε χαμηλό υψόμετρο

(17).jpg

(18).jpg
(19).jpg
(20).jpg
(22).jpg
(23).jpg
(24).jpg

(21).jpg

Στο Τhakot

Mετά από μια σύντομη και σχετική ομαλή διαδρομή φθάνουμε στην Besham, μια μικρή πόλη περίπου στο μέσον της απόστασης μεταξύ του Ισλαμαμπάντ και του Gilgit, με μερικά ξενοδοχεία, φθηνά σεράϊ, οπλοπωλεία και έναν κύριο δρόμο πνιγμένο στα φορτηγά και τα λεωφορεία. Eίναι μια πόλη δημιούργημα κυριολεκτικά του ΚΗ, που χρησιμεύει και για διανυκτέρευση σε όσους κάνουν σε πιό αργό ρυθμό την διαδρομή. Κάνουμε μια σύντομη στάση για να φάμε κάτι πρόχειρο και ξαναξεκινάμε, ενώ ο δρόμος συνεχώς ανεβαίνει και το τοπίο γίνεται όλο και αγριότερο.

(25).jpg
(26).jpg
(27).jpg
(28).jpg
(29).jpg

Στον δρόμο για Besham

(30).jpg
(31).jpg
(32).jpg
(33).jpg
(34).jpg
(35).jpg
(36).jpg
(37).jpg
(38).jpg
(39).jpg
(40).jpg

Στο Besham

Μπαίνουμε πια στο Kohistan, την Γη των Βουνών, στο φαράγγι του Ινδού που περιβάλλεται από κορυφές των 6.000 μέτρων. Είναι ένα γυμνό, μεγαλοπρεπές, άγριο τοπίο, με ελάχιστο πράσινο, με κάθετα βραχώδη τοιχώματα από τα οποία κατεβαίνουν μικροί καταρράκτες που καταλήγουν στον Ινδό ποταμό στο βάθος, αρκετές εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω. Είναι ένας τόπος με άγρια ομορφιά, τόσο απότομος που δέχεται μόνο λίγες ώρες το φώς του ήλιου, ακόμη και σε ηλιόλουστες μέρες, με μετρημένα στα δάχτυλα χωριά και οικισμούς, όπου υπάρχει ελάχιστη καλλιεργήσιμη γη. Ο Ινδός ποταμός κυλάει χαμηλότερα με φοβερή ορμή, παρασύροντας τα πάντα στο πέρασμά του και εμείς συνεχίζουμε την πορεία μας ανεβαίνοντας συνεχώς στα τοιχώματα του φαραγγιού, ενώ ο ΚΗ είναι κυριολεκτικά σκαμμένος μέσα στα βράχια του βουνού. Για πολύ μεγάλα κομάτια της διαδρομής ο ΚΗ έχει από την μιά πλευρά του ένα κάθετο, ανώμαλο, βραχώδες τοίχωμα που φαίνεται να ανεβαίνει ψηλά δίχως τέλος, και από την άλλη έναν κάθετο γκρεμό που καταλήγει στον Ινδό που κυλάει αφρισμένος. Είναι ένας χώρος κλειστοφοβικός, και δεν συνιστάται σε όσους φοβούνται τα ύψη, αλλά και οποιοσδήποτε ταξιδεύει εκεί νοιώθει την αδρεναλίνη του να ανεβαίνει. Φαίνεται ότι οι περισσότεροι backpackers, που αποτελούν την πλειοψηφία των τουριστών στην περιοχή αυτή, παίρνουν το λεωφορείο από το Ισλαμαμπάντ, το οποίο κάνει 17 ώρες για να φθάσει στο Gilgit, και όταν περνάνε από εδώ έχει ήδη βραδιάσει, μιάς και το φως διαρκεί για ελάχιστες ώρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται την άγρια ομορφιά του τοπίου, γιαυτό και υπάρχουν ελάχιστες περιγραφές στο Ίντερνετ.

Σε μερικά κομάτια βόρεια του Besham ο δρόμος δεν είναι παρά μια εντομή σε μιά κατακόρυφη γρανιτένια επιφάνεια, εκατοντάδες μέτρα επάνω από τον λασπερό Ινδό. Αυτή η περιοχή του δρόμου πήρε έναν πλήρη χρόνο για να χαραχθεί και κόστισε περισσότερες ζωές ανά χιλιόμετρο στην κατασκευή του από κάθε άλλο μέρος του ΚΗ. Διαβάζοντας τους οδηγούς που είχα φέρει, μου λύθηκε η απορία γιατί ο δρόμος χαράχθηκε τόσο ψηλά. Πιό κάτω, κοντά στον Ινδό, υπήρχαν κάποιες ομαλότερες πλαγιές από όπου θα ήταν ευκολώτερη η κατασκευή του ΚΗ και όπου είχε σχεδιασθεί αρχικά να περάσει, αλλά η απώλεια της ελάχιστης καλλιεργήσιμης γης που υπήρχε στην περιοχή αυτή, έφερε την άγρια τοπική αντίσταση και οδήγησε στην επαναχάραξη του δρόμου πολύ ψηλότερα. Δυστυχώς, επειδή ο δρόμος είναι πολύ στενός και έχει πολύ κίνηση, είναι αδύνατον να σταματάει κανείς για φωτογραφίες, και ότι βγάζουμε είναι εν κινήσει, μέσα από το αυτοκίνητο. Αυτό ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος των διαδρομών στο Βόρειο Πακιστάν.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Kohistan και της διαδρομής μας αυτής, είναι ότι κάθετα στο φαράγγι του Ινδού υπάρχουν πολλές κοιλάδες που σχηματίζονται από παραποτάμους του Ινδού και είναι πολύ χαρακτηριστικά τα σημεία όπου διαυγείς, λαμπερές κυανές στήλες νερού από τους παραποτάμους μπαίνουν και ανακατεύονται με τα λασπερά νερά του Ινδού. Οι κοιλάδες αυτές είναι απομονωμένες και κατοικούνται από διάφορες φυλές, στις οποίες δεν έχει δικαιοδοσία η κεντρική εξουσία. Ακόμη και οι Βρετανοί δεν μπόρεσαν να τις ελέγξουν και η διακυβέρνησή τους γίνεται με τοπικές φυλετικές συνελεύσεις. Η είσοδος στις κοιλάδες αυτές είναι απαγορευμένη στον επισκέπτη, οι κάτοικοί τους είναι πολύ εσωστρεφείς, παραδοσιακοί και εχθρικοί προς κάθε ξενική επιρροή, με αποτέλεσμα οι ξένοι όχι να μην είναι καλοδεχούμενοι, αλλά να κινδυνεύουν κιόλας. Τα βράδυα πολλοί από τις φυλές αυτές βγαίνουν στον κεντρικό δρόμο και έχουν σημειωθεί και ληστείες, και αυτός είναι ο λόγος που δεν επιτρέπεται το βραδυνό ταξίδι στον ΚΗ, πράγμα όμως, που τελικά δεν το αποφύγαμε.

Φθάσαμε αργά το μεσημέρι στο Pattan, μιά μικρή πόλη κατά μήκος του KH, η οποία είναι απλωμένη σε ένα εύφορο κοίλωμα κοντά στην συμβολή του Ινδού με τους Ποταμούς Chowa και Palas. Το Pattan υπήρξε το επίκεντρο ενός μεγάλου σεισμού το 1974, κατά τον οποίον ολόκληρα κομμάτια του τοιχώματος της κοιλάδας κατέρρευσαν, θάβοντας ολόκληρα χωριά και φονεύοντας πάνω από 5. 000 ανθρώπους και τραυματίζοντας 15.000. Μετά το Pattan το Φαράγγι του Ινδού στενεύει για ακόμη μιά φορά, ενώ ο ΚΗ ανεβαίνει κι άλλο, σε ένα στενό χείλος αρκετές εκατοντάδες μέρα επάνω από τον Ινδό. Ο Farooq έχει αυξήσει την ταχύτητα του Prado, το οποίο μπαίνει με μεγάλη ταχύτητα σε κάθε στροφή, πολλές φορές χωρίς ορατότητα, ενώ συχνά στριγγλίζουν οι ρόδες του, φέρνοντάς μας κάποια ανησυχία. Πιθανόν να θέλει να φθάσουμε στον προορισμό μας προτού νυχτώσει, αλλά το άκουσμα του Ινδού που μουγκρίζει πιό κάτω στον γκρεμό δεν είναι ιδιαίτερα καθησυχαστικό. Κοιτάζω τον φίλο μου, αλλά μάλλον και αυτός σκέφτεται το ίδιο και όταν τον ρωτάω, “δεν σου φαίνεται ότι πηγαίνουμε κάπως γρήγορα για τον δρόμο αυτό;” χωρίς δεύτερη κουβέντα λέει στον Farooq να επιβραδύνει επειδή δεν βιαζόμαστε ιδιαίτερα και μπορούμε να κοιμηθούμε όπου βρούμε. Αυτό μάλλον αποδείχθηκε κουβέντα του αέρα, επειδή δεν βρήκαμε πουθενά, αλλά ο Farooq πραγματικά επιβράδυνε κάνοντάς μας να αισθανθούμε μεγαλύτερη ασφάλεια, και δεν μετανοιώσαμε που παραβήκαμε την αρχή μας, της μη επέμβασης στον οδηγό.

(41).jpg
(42).jpg
(43).jpg
(44).jpg
(45).jpg
(46).jpg
(47).jpg
(48).jpg

Στο Kohistan και την Κοιλάδα του Pattan

(49).jpg
(50).jpg
(51).jpg
(52).jpg

Στον Αυτοκινητόδρομο Karakoram, βόρεια του Pattan

(53).jpg
(54).jpg

Ο βαθυκύανος Jalkot Nala, μικρός παραπόταμος του Ινδού στο Samer Nala, ένα χωριό στην Κοιλάδα Kandia, κατά μήκος του Αυτοκινητόδρομου Karakoram

(55).jpg
(56).jpg

Tα Κiru και Mandrasa, στις όχθες του Ινδού Ποταμού

Aφού περάσαμε τα χωριά Κiru και Mandrasa, έχει αρχίσει πιά να σουρουπώνει, όταν φθάνουμε στους γειτονικούς οικισμούς Komila και Dasu, όπου αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε, επειδή ο αρχικός προορισμός μας, η Chilas, ήταν αρκετά μακριά. Οι οικισμοί αυτοί βρίσκονται αριστερά και δεξιά από μιά γέφυρα επάνω από τον Ινδό, με την Komila να αποτελεί ένα μικρό παζάρι με λίγα θλιβερά και βρώμικα ξενοδοχεία, και τα ανάλογα φαγάδικα, και το Dasu να αποτελεί το διαχειριστικό κέντρο της περιοχής, με κάποια κυβερνητικά γραφεία και μερικά –θεωρητικά- καλύτερα ξενοδοχεία. Δυστυχώς, αυτά τα ξενοδοχεία υπάρχουν μόνο στους ταξιδιωτικούς οδηγούς και το Google. Όσο και αν ψάξαμε και αν ρωτήσαμε (φάγαμε καμιά ώρα, τελικά χωρίς λόγο), δεν βρήκαμε τίποτα. Και εντάξει οι οδηγοί, ήταν παλιοί, αλλά το Google Μaps υποτίθεται ότι είναι ενημερωμένο. Ο Farooq μας πρότεινε να συνεχίσουμε προς Chilas και αν βρούμε κάτι στην διαδρομή να μείνουμε. Δεν είχαμε και άλλη επιλογή, και μάλιστα είχαμε και μιά βάσιμη ελπίδα να βρούμε αξιοπρεπές κατάλυμα 10 χιλιόμετρα μετά, σε ένα χωριό Darseen, μιάς και ο κατάλογος των ξενοδοχείων του PTDC, του Πακιστανικού Οργανισμού Τουρισμού, έδειχνε ότι εκεί υπάρχει ξενοδοχείο, και όλα τα ξενοδοχεία του PTDC είναι αξιοπρεπή. Φθάνοντας λοιπόν, βρήκαμε μεν το κτίριο χρησιμοποιώντας το GPS, αλλά διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν πλέον ξενοδοχείο αλλά χρησίμευε σαν κέντρο διαμονής των Κινέζων εργατών που έκαναν έργα στον ΚΗ λίγο πιο πέρα! Αποτυχία και σε επόμενη στάση στο Sazin, οπότε το πήραμε απόφαση ότι θα κοιμηθούμε στην Chilas, όποια ώρα και αν φθάσουμε.

(57).jpg
(58).jpg

Στον Οικισμό Dasu, ψάχνοντας για κατάλυμα χωρίς επιτυχία

Είχε νυχτώσει για τα καλά, το οδόστρωμα είχε χειροτερέψει πολύ, με πολύ μεγάλα κομμάτια άσχημου χωματόδρομου, και δεν διακρίναμε τίποτα στην ερημιά, παρά μόνο ακούγαμε τον βρυχηθμό του Ινδού στα χαμηλά. Και η περιοχή αυτή, άγρια, αφιλόξενη και επικίνδυνη, είναι εκείνη που πρέπει κυρίως να αποφύγεις να ταξιδέψεις βράδυ, όπως μας είχαν πει οι συνάδελφοι του φίλου μου στο Faisalabad, αλλά όπως συμβουλεύουν και οι ταξιδιωτικοί οδηγοί. H απόσταση από το Dasu στην Chilas είναι μόλις 125 χιλιόμετρα, και το Google Maps την δείχνει στις 4 30΄ώρες, αλλά εμείς πρέπει να το κάναμε περισσότερο. Καμιά ώρα προτού φθάσουμε στην Chilas, συναντήσαμε κάποιο αστυνομικό φυλάκιο, όπου μας έκαναν έλεγχο στα διαβατήρια – τους αρκούσαν και οι φωτοτυπίες τους, που μας φάνηκαν πολύ χρήσιμες σε όλο το ταξίδι. Μας πρότειναν να έρθει μαζί μας ένοπλος φρουρός, αλλά αρνηθήκαμε, αφενός επειδή πλησιάζαμε στην πόλη και αφετέρου επειδή δεν θεωρούσαμε και σαν ασφαλέστερο ενδεχόμενο μια ένοπλη σύγκρουση στο αυτοκίνητό μας, σε τυχόν περίπτωση ληστείας. Οι αστυνομικοί δεν πολυεπέμειναν, μάλλον βαριόντουσαν και αυτοί τέτοια ώρα και συνεχίσαμε φθάνοντας στο ξενοδοχείο μας (είχαμε ήδη ανακαλύψει ένα καλούτσικο στο Booking), χωρίς απρόοπτα. Προτού κοιμηθούμε – θα πλησίαζαν μεσάνυχτα, φάγαμε ψάρια στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, που μας φάνηκαν αρκετά άγευστα, παρά την πείνα μας, θέλαμε όμως να τα δοκιμάσουμε. Το δωμάτιο μας, άνετο και καθαρό, με θέα στον Ινδό ποταμό που περνούσε μπροστά μας, μας φάνηκε μια όαση μπροστά στα ξενοδοχεία που είχαμε δει νωρίτερα στην διαδρομή μας, και τελικά δεν μετανοιώσαμε που συνεχίσαμε μετά το Dasu, παρά την ταλαιπωρία που τραβήξαμε.
 

Giwrgos10

Member
Μηνύματα
194
Likes
641
Επόμενο Ταξίδι
Λονδίνο & Pakistan
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάτι ΜΗ τουριστικό
Καλημέρα Δημήτρη χαίρομαι που διαβάζω τις ιστορίες σου και εδώ. Έχουμε μιλήσει στο φβ και ήθελα κι από δω να κάνω μερικές ερωτήσεις.
Σκεφτόμαστε να πάμε το καλοκαίρι οικογενειακώς στο Πακιστάν για περίπου 20 μέρες. Σκεφτόμαστε να πάμε οικενειακως με τα δύο μας παιδιά. Η μεγάλη θα είναι 7 και ο μικρός 1 έτους.Εχω πολύ καλό φίλο Πακιστανό από τη Φαισαλαμπαντ και προσφέρθηκαν ακόμη και να μας φιλοξενήσουν. Βέβαια με ένα παιδί ενός έτους δε ξέρω αν είναι καλή επιλογή. Πέρα απ' αυτό υπάρχει και η επιλογή του ξενοδοχείου. Όποτε δε κολλάμε εδώ. Σκεφτόμαστε να πάμε βόρεια, με οδηγό η χωρίς αλλά σίγουρα με τον Πακιστανό φίλο κι ίσως την οικογένεια του.
Δύο πράγματα με προβληματίζουν. Η ζέστη για τον μικρο(η οποία ανεβαίνοντας βόρεια θα υποχωρεί) και τα εμβόλια. Έχω εκστασιαστει από τις εικονες, την φιλοξενία και το γεγονός ότι θα έχουμε ντόπιο φίλο μαζί μας.
Συγνώμη που διακόπτω τη ροή του γραπτού σου λόγου, αλλά ένα τετοιο ταξίδι θέλει και πολύμηνη προετοιμασία οπότε ξέρω ότι θα μου απαντήσεις χωρίς να με μαλώσεις :)


Υ.γ είχα καιρό να γράψω λόγω μιας διένεξης με κάποια μοντερειτορ που θεώρησα άδικη. το πάθος για τα ταξιδια όμως υπερίσχυσε του εγωισμού μου οπότε πάμε παρακάτω
 

dbalats

Member
Μηνύματα
69
Likes
566
...........................................................................................................................................
Δύο πράγματα με προβληματίζουν. Η ζέστη για τον μικρο(η οποία ανεβαίνοντας βόρεια θα υποχωρεί) και τα εμβόλια. Έχω εκστασιαστει από τις εικονες, την φιλοξενία και το γεγονός ότι θα έχουμε ντόπιο φίλο μαζί μας.
Συγνώμη που διακόπτω τη ροή του γραπτού σου λόγου, αλλά ένα τετοιο ταξίδι θέλει και πολύμηνη προετοιμασία οπότε ξέρω ότι θα μου απαντήσεις χωρίς να με μαλώσεις :)


Υ.γ είχα καιρό να γράψω λόγω μιας διένεξης με κάποια μοντερειτορ που θεώρησα άδικη. το πάθος για τα ταξιδια όμως υπερίσχυσε του εγωισμού μου οπότε πάμε παρακάτω
Γιώργο, Καλησπέρα. Για να αρχίσω από το υστερόγραφό σου, επειδή είμαι νέος στο Travelstories, έχω και εγώ διαπιστώσει μερικές περίεργες συμπεριφορές. Για παράδειγμα, γίνονταν μια συζήτηση για έκδοση βίζας για Κούβα από Αμερική και μπήκα στην συζήτηση αυθόρμητα και με καλή πρόθεση, για να δώσω κάποιες πληροφορίες, μιάς και το είχα πραγματοποιήσει με επιτυχία, μόλις 2-3 μήνες πριν. Το αποτέλεσμα ήταν να αντιμετωπισθώ με ειρωνεία, κακεντρέχεια και ακόμη και με παραποίηση αυτών που έγραφα, από κάποιους "επαϊοντες" της Κούβας, λες και την έχουν αποκλειστική ιδιοκτησία τους! Αποφάσισα λοιπόν, να μην συμμετέχω πλέον σε τέτοιες συζητήσεις, όποιος θέλει πληροφορίες για οτιδήποτε θα του απαντώ σε μέϊλ, αλλά φυσικά θα απαντώ σε σχόλια σχετικά με τις ιστορίες που αναρτώ, όπως το δικό σου.

Σχετικά με τα ερωτήματά σου, η ζέστη είναι όντως πρόβλημα στην περιοχή του Punjab, σε όλες τις μεγάλες πόλεις, όπως η Λαχώρη και το Faisalabad, την εποχή που θα πας. Η συμβουλή μου είναι να μείνεις όσο λιγότερο γίνεται εκεί, εξ άλλου αυτό που αξίζει να γυρίσεις είναι το βορειότερο μέρος του Πακιστάν, ανατολικά το Skardu, αλλά και δυτικά, τον Ινδοκαύκασο και την Peshawar. Να προσέξεις πολύ την διατροφή των παιδιών και να συμβουλευτείς τον παιδίατρο για να έχεις κάποια φάρμακα πρώτης ανάγκης, π.χ. φάκελλοι με ηλεκτρολύτες για αφυδάτωση, αντιβιοτικά κλπ. Αν το σπίτι του φίλου σου δεν έχει κλιματισμό, μείνε για λίγες ημέρες στις μεγάλες πόλεις σε ξενοδοχείο. Εμβόλια ιδιαίτερα δεν χρειάζονται, μόνο τα συνηθισμένα που κάνουμε στα παιδιά, π.χ. το 4πλο διφθερίτιδας-κοκκύτη-τετάνου και πολυομυελίτιδας, το 3πλο ιλαράς-ερυθράς-παρωτίτιδας, ινφλουέντσας, ηπατίτιδας Α και μηνιγγίτιδας (θα σου πει ο παιδίατρος ποιά έχουν κάνει τα παιδιά και αν χρειάζονται επαναληπτικές δόσεις).
Κατά τα άλλα, αν δεν τύχει κάτι απρόοπτο, θα περάσετε καλά. Επειδή οι δρόμοι έχουν στροφές σκέψου μήπως πρέπει να δώσεις κάτι στα μικρά για την ναυτία. Μην δοκιμάσεις να πας χωρίς οδηγό, οι δρόμοι είναι πολύ δύσκολοι, με γκρεμούς, στενοί (συνήθως δεν χωράνε δύο αυτοκίνητα), με άσχημο οδόστρωμα (αυτό αν ξεφύγετε λίγο από τους κεντρικούς, που επιβάλλεται). Αν χρειάζεσαι κάποιες άλλες πληροφορίες, γράψε μου.
 

Giwrgos10

Member
Μηνύματα
194
Likes
641
Επόμενο Ταξίδι
Λονδίνο & Pakistan
Ονειρεμένο Ταξίδι
Κάτι ΜΗ τουριστικό
Κάτι άλλο Δημήτρη. Aρχικά πίστευα ότι η βίζα βγαίνει εκεί στο αεροδρόμιο. Στην πρεσβεία που πήρα να ρωτήσω κάτι άλλο μου είπαν ότι η έκδοση βίζας είναι χρονοβόρα διαδικασία που θέλει να δηλώσεις που θα μείνεις, πρέπει να σε προσκαλέσει κάποιος κτλ. Τι ισχύει ξέρεις;
 

dbalats

Member
Μηνύματα
69
Likes
566
Κάτι άλλο Δημήτρη. Aρχικά πίστευα ότι η βίζα βγαίνει εκεί στο αεροδρόμιο. Στην πρεσβεία που πήρα να ρωτήσω κάτι άλλο μου είπαν ότι η έκδοση βίζας είναι χρονοβόρα διαδικασία που θέλει να δηλώσεις που θα μείνεις, πρέπει να σε προσκαλέσει κάποιος κτλ. Τι ισχύει ξέρεις;
Visa-on-arrival δεν υπάρχει στο Πακιστάν για την χώρα μας (μόνο μερικές άλλες χώρες ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία). Δύο είναι οι λύσεις, η πρεσβεία και το Ιντερνετ. Ευτυχώς εδώ και λίγους μήνες υπάρχει δυνατότητα να βγάλεις βίζα online, οπότε αποφεύγεις την διαδικασία και τις ουρές της πρεσβείας. Λεπτομέρειες για την βίζα γράφω στην αρχή της ανάρτησης. Σου λέω όμως εδώ περιληπτικά, να ξεκινήσεις νωρίς την διαδικασία, ώστε να μην τραβήξεις, αυτά που τράβηξα εγώ. Δεν χρειάζεται πρόσκληση, μόνο τα αεροπορικά εισιτήρια και τα ξενοδοχεία. Το τελευταίο είναι εύκολο, θα κλείσεις σε 2-3 μεγάλες πόλεις ξενοδοχεία στο Booking ή άλλο σχετικό site, με δωρεάν ακύρωση, και μόλις βγάλεις την βίζα τα ακυρώνεις και μένεις όπου θέλεις. Μερικές χώρες έχουν αντιληφθεί το τέχνασμα αυτό και ζητούν ξενοδοχεία δίχως δωρεάν ακύρωση, αλλά ευτυχώς το Πακιστάν δεν είναι ακόμη αναμεσά τους. Για την αίτηση της βίζας χρειάζονται πάρα πολλές λεπτομέρειες, αλλά είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις εύκολα, αν και είναι αρκετά χρονοβόρο.
 
Μηνύματα
20
Likes
27
Επόμενο Ταξίδι
ΑΜΕΡΙΚΗ
Ονειρεμένο Ταξίδι
ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ
γειά και από μένα! καταπληκτικές φωτό! μπορείς να μου πεις με τι μηχανή τραβάς, και με τι ρυθμίσεις (εννοώ manual ή προγράμματα)
 

dbalats

Member
Μηνύματα
69
Likes
566
γειά και από μένα! καταπληκτικές φωτό! μπορείς να μου πεις με τι μηχανή τραβάς, και με τι ρυθμίσεις (εννοώ manual ή προγράμματα)
Καλησπέρα και σε ευχαριστώ. Η μηχανή είναι Nikon D800, με φακούς (γιαυτό το ταξίδι) 24-70 mm f/2.8και 70-200 mm f/2.8, και οι δύο VR. Eπειδή οι περισσότερες φωτό βγήκαν εν κινήσει από το αυτοκίνητο, μιάς και οι δρόμοι είναι πολύ στενοί για να σταματάς, χρησιμοποίησα προτεραιότητα κλείστρου (S στη Nikon), με ταχύτητες από 1/1000 έως 1/2000 και για να έχω ανεκτό βάθος πεδίου, αύξησα το ISO σε 800 (στην κάμερα αυτή ο κόκκος είναι ανύπαρκτος και σε μεγάλα ISO).
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.381
Μηνύματα
711.683
Μέλη
35.251
Νεότερο μέλος
iAkis

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom