Αργεντινή Το πέρασμα από τη Σάλτα της Αργεντινής

[Shadowrunner]

Ωραίες εικόνες! Πάλι όμως δεν μπόρεσα να έρθω!

 

[erodios]

Ωραίες εικόνες! Πάλι όμως δεν μπόρεσα να έρθω!

Και πάλι ας... πρόσεχες!

 

[erodios]

Στην Purmamarca

Μετά από κάποιο χρόνο φτάσαμε με το βαν αργά το μεσημέρι στην Πουρμαμάρκα. Η ώρα είχε περάσει και το πρώτο μας μέλημα ήταν να βρούμε ένα εστιατόριο για φαγητό. Οι περισσότεροι κατευθυνθήκαμε στο Casa del Sol που μας πρότεινε η ξεναγός. Παρεμπιπτόντως να πω ότι η ξεναγός μας ήταν εξαιρετική. Μας έδινε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για αυτά που συναντούσαμε, εμπλούτιζε την εμπειρία μας με υλικά (ορυκτές πέτρες, παραδοσιακά αντικείμενα, κλπ.) και ομόρφαινε το ταξίδι μας με αργεντίνικη μουσική αλλά και κομμάτια από το διεθνές ρεπερτόριο που τα συμπλήρωνε με διαγωνισμούς.

​

Στο εστιατόριο κάθισα παρέα με μια νεαρή γυναίκα που ταξίδευε μόνη της. Συζητήσαμε για τις εμπειρίες μας από την εκδρομή αλλά και για τον τρόπο ζωής μας στις χώρες μας. Αυτή ζούσε μόνιμα στις ΗΠΑ, αλλά λόγω της εργασίας της βρισκόταν συχνά σε άλλες χώρες της Αμερικής, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση που ήταν στην Αργεντινή. Είχε όμως αρμένικη καταγωγή και έτσι όποτε μπορούσε πήγαινε στην Αρμενία, όπου ζούσαν οι γονείς της. Το πιο ενδιαφέρον όμως ήταν ότι μία προγιαγιά της ήταν Ελληνίδα και πως επισκεπτόταν πολύ συχνά και την Ελλάδα, την οποία αγαπούσε πολύ. Μπορέσαμε λοιπόν να μιλήσουμε και για τις εμπειρίες της από τη χώρα μας, ενώ την κάλεσα να επισκεφτεί τον τόπο μου στο επόμενο ταξίδι της. Η πείνα μας πάντως ήταν τέτοια που η συζήτηση διακόπηκε μόλις έφτασε το φαγητό μας, για να συνεχιστεί αμέσως μετά από αυτό. Εγώ είχα παραγγείλει ένα άλλο παραδοσιακό φαγητό της Αργεντινής με κρέας από λάμα, λαχανικά και ρύζι, το οποίο συνοδευόταν θαυμάσια με κρασί, παρόλο που όσο έτρωγα άθελα το μυαλό μου πήγαινε στα ελεύθερα λάμα, που είχαμε συναντήσει νωρίτερα στον δρόμο.

​

Αφού ικανοποιήσαμε την πείνα μας, βγήκαμε στη συνέχεια να περιηγηθούμε στην Πουρμαμάρκα. Η οικονομία του μεγάλου αυτού χωριού των 1.000 κατοίκων στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό στον τουρισμό, αφού αποτελεί προορισμό ή σημείο εκκίνησης για την εξερεύνηση των γύρω τοποθεσιών της βόρειας Αργεντινής. Η ίδια η Πουρμαμάρκα εκτός από τον Λόφο των 7 Χρωμάτων της, έχει να επιδείξει το Mirador el Porito ένα σημείο πανοραμικής θέας των γύρω βουνών και την πλατεία με την λιτή της εκκλησία του 1648, που είναι αφιερωμένη στην Αγία Ρόζα της Λίμας.

​

Σε κάθε περίπτωση από τα τρία σημεία των επισκέψεων της εκδρομής μας (Salinas Grandes, Cuesta de Lipan, Purmamarca) η Πουρμαμάρκα ερχόταν μάλλον τρίτη στην κατάταξη, αν και δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός πως διέθετε το ανθρώπινο στοιχείο, το οποίο απουσίαζε από τις άλλες δύο.

​

Μετά την περιήγησή μας επιβιβαστήκαμε στο βαν για να πάρουμε τον μακρύ δρόμο της επιστροφής. Μια απρόσμενη βλάβη του κλιματιστικού μάς δυσκόλεψε λίγο και μας υποχρέωσε να ανοίξουμε τα παράθυρα. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που μια ψιχάλα στα μέσα της διαδρομής μάς υποχρέωσε να τα ξανακλείσουμε. Εμένα δεν με προβλημάτισε καθόλου το κλείσιμο των παραθύρων, αλλά ανησύχησα μήπως αυτή η βροχή ήταν προάγγελος για την επιδείνωση του καιρού. Ευτυχώς δεν επαληθεύτηκα, αφού το φαινόμενο ήταν τοπικό και φτάνοντας στη Σάλτα ο ουρανός είχε ήδη ανοίξει. Έτσι, μετά από μια σύντομη ανάπαυλα στο ξενοδοχείο ετοιμάστηκα για τη δεύτερη έξοδό μου στην πόλη.

 

[erodios]

Δεύτερη βραδιά στη Σάλτα με όμιλο αυτοκινητιστών

Βράδιαζε όταν ξεκίνησα να κάνω τη βόλτα μου στους δρόμους της πόλης, έχοντας ως τελικό προορισμό την Πλατεία της 9ης Ιουλίου.

​

Η εικόνα της πλατείας με το σιντριβάνι και τα μνημεία της, μου ήταν πλέον γνώριμη. Αφού περπάτησα αρκετά, πήρα φαγητό του δρόμου με κύριο συστατικό του το βραστό λουκάνικο, που το συμπλήρωνες με ό,τι άλλο ήθελες από μια ποικιλία συνοδευτικών, και στη συνέχεια πήγα να ξαποστάσω σε ένα από τα παγκάκια της πλατείας.

​

Ξαφνικά ακούστηκαν από μακριά δυνατά κορναρίσματα αυτοκινήτων να πλησιάζουν. Μετά από λίγο εμφανίστηκαν τα ίδια τα αυτοκίνητα και έκαναν τον καθιερωμένο όπως φαίνεται γύρο της πλατείας. Πρέπει να πω ότι ο περιμετρικός δρόμος τής πλατείας πεζοδρομείται και γι' αυτό η τοπική αστυνομία ήταν παρούσα, ώστε να διευθετήσει την είσοδό τους. Τα αυτοκίνητα έμοιαζαν να είναι της δεκαετίας του ’70 και μετά τη βαβούρα τους παρατάχτηκαν μπροστά από το κτήριο του Μουσείου Ιστορίας του Βορρά, όπου υπήρχε ακόμα η εξέδρα από τη χτεσινή εκδήλωση.

Πηγαίνοντας να δω από κοντά τα αυτοκίνητα, μαζί με άλλους που ήδη τα περιεργάζονταν, διαπίστωσα πως οι ιδιοκτήτες τους συναπάρτιζαν έναν όμιλο αυτοκινητιστών, που ονομαζόταν Sangre Torinera Salta, και μοιράζονταν την αγάπη τους για το αυτοκίνητο Torino. Όχι όμως το Gran Torino, που φέρνει στο μυαλό μας η ομώνυμη ταινία του Κλιντ Ίσγουντ. Το Torino της Σάλτα είχε ως έμβλημά του έναν ταύρο και δεν ήταν καν όχημα της Ford. Επρόκειτο για το εθνικό αυτοκίνητο της Αργεντινής. Κατασκευαζόταν από την Industrias Kaiser Argentina SA με αμερικάνικες προδιαγραφές και ιταλικές αισθητικές καταβολές από το 1966 έως το 1982, παρά το γεγονός ότι η IKA αγοράστηκε από τη Renault το 1977.

Στη συνέχεια οι αυτοκινητιστές ανέβηκαν στην εξέδρα, ξεδίπλωσαν τα πανό τους, μίλησαν, φωτογραφήθηκαν και κάπως έτσι έληξε η εκδήλωσή τους. Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως στη Σάλτα, εκτός από τον προηγούμενο όμιλο, δραστηριοποιείται η Λέσχη Αυτοκινήτου ACS, η οποία διαχειρίζεται την πίστα αγώνων Autódromo Martín Miguel de Güemes. Σε αυτήν την πίστα μήκους 4.106 μ., που βρίσκεται έξω από την πόλη σε ένα όμορφο φυσικό περιβάλλον, διεξάγονται από το 1974 σημαντικοί εθνικοί και διεθνείς αγώνες.

​

Η βραδιά πάντως στην πλατεία δεν είχε ακόμα τελειώσει. Μια ομάδα ατόμων με ένα ηχητικό σύστημα και κάποια μουσικά όργανα εμφανίστηκε και πήρε θέση στην πλατεία. Υποθέτω πως ήταν κάποια προγραμματισμένη δράση πιθανώς από τον Δήμο, αφού όταν οι μουσικοί άρχισαν να παίζουν, δεν φάνηκε κανείς να νιώθει την ανάγκη να τους προσφέρει χρήματα. Αντίθετα, οι ντόπιοι τραγουδούσαν μαζί με την μπάντα τους στίχους των μελωδιών που ακούγονταν και στο τσακίρ κέφι άρχισαν να χορεύουν. Δυστυχώς δεν έβγαλα κάποια ιδιαίτερη φωτογραφία, εκτός από μία προς το τέλος του δρώμενου, αφού πάνω στον ενθουσιασμό μου προτίμησα πάλι να βιντεοσκοπήσω.

​

Ήταν ένα πολύ όμορφο θέαμα, που όμως δεν συνεχίστηκε μέχρι αργά. Είχα δηλαδή τον χρόνο να καθίσω σε ένα μαγαζί της πλατείας για ένα ποτό πριν πάρω τον δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο.

 

[alma]

Οι φωτο από Σάλτα το σούρουπο μου αρέσουν περισσότερο κι από τις πρωινές.

Πώς σου φάνηκε το κρέας από λάμα;

 

[erodios]

Οι φωτο από Σάλτα το σούρουπο μου αρέσουν περισσότερο κι από τις πρωινές.

Πώς σου φάνηκε το κρέας από λάμα;

Το κρέας από λάμα ήταν πολύ νόστιμο και σε αντίθεση με ό,τι έχω διαβάσει ήταν και πολύ μαλακό. Δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν στον τρόπο μαγειρέματός του, αφού αυτό που πήρα ήταν φαγητό κατσαρόλας.

 

[Yorgos]

Το κρέας από λάμα ήταν πολύ νόστιμο και σε αντίθεση με ό,τι έχω διαβάσει ήταν και πολύ μαλακό. Δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν στον τρόπο μαγειρέματός του, αφού αυτό που πήρα ήταν φαγητό κατσαρόλας.

Γενικά μαλακό ειναι το λάμα, εξαρτάται απο το κομμάτι βέβαια.

 

[KIKI]

Το κρέας από λάμα ήταν πολύ νόστιμο και σε αντίθεση με ό,τι έχω διαβάσει ήταν και πολύ μαλακό. Δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν στον τρόπο μαγειρέματός του, αφού αυτό που πήρα ήταν φαγητό κατσαρόλας.

Πολυ ωραιο ταξίδι ,δίνεις ιδεες.
Οταν δοκίμασα λάμα το βρήκα πολυ μαλακό και νόστιμο.Ηταν φιλέτο ψητό.

 

[erodios]

Γενικά μαλακό ειναι το λάμα, εξαρτάται απο το κομμάτι βέβαια.

Πολυ ωραιο ταξίδι ,δίνεις ιδεες.
Οταν δοκίμασα λάμα το βρήκα πολυ μαλακό και νόστιμο.Ηταν φιλέτο ψητό.

Το δικό μου κομμάτι ήταν από τα πλευρά. Επομένως και asado να το έπαιρνα, νόστιμα παϊδάκια θα έτρωγα!
Το λέω asado και όχι ψητό για να γράψω και καμιά ισπανική λέξη. Τι στο καλό τα μάθαινα τα ισπανικά τόσον καιρό. Μόνο με την carbonada την πάτησα!

 

[erodios]

3η ημέρα: Νότια της Σάλτα​

Στην Quebrada de las Conchas

Την τρίτη ημέρα την είχα αφιερώσει στην περιοχή νότια της Σάλτα. Και εδώ όμως είχα το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα σε δύο εκδρομές. Η μία επισκεπτόταν αρχικά το Parque Nacional Los Cardones, ένα φυσικό πάρκο γνωστό κυρίως για τους γιγάντιους κάκτους του, και στη συνέχεια τη γραφική πόλη Cachi. Η άλλη διερχόταν από την κοιλάδα Quebrada de las Conchas και κατέληγε στην πόλη Cafayate, γνωστή για τους αμπελώνες και τα οινοποιεία της. Η επιλογή μου νομίζω ότι δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο αυτή της προηγούμενης ημέρας. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως αφού δεν θα επισκεπτόμουν την κοιλάδα Humahuaca, θα έπρεπε να δω τουλάχιστον την κοιλάδα Conchas, η οποία εκθειαζόταν σε όλες τις αναφορές. Επιπλέον, θα ήταν κρίμα να βρίσκομαι στη βόρεια Αργεντινή και να μην περάσω από τη διάσημη για τα εξαιρετικά της κρασιά περιοχή της Cafayate. Τέλος, κάποιους κάκτους ευτυχώς είχα συναντήσει στη διαδρομή βόρεια της Σάλτα, έστω κι αν δεν ήταν τόσο επιβλητικοί όσο αυτοί του προστατευόμενου πάρκου.

Νωρίς το πρωί και αφού με παρέλαβε το βαν από το ξενοδοχείο μου, κινηθήκαμε αρχικά μέσα στην πόλη σε ένα διαφορετικό δρομολόγιο από το χτεσινό, στο οποίο μπόρεσα να αποτυπώσω κάποιες άλλες εικόνες της Σάλτα, όπως τον σταθμό των τρένων ή το νομοθετικό μέγαρό της.

​

Διαφορετικά ήταν επίσης τα πλάνα από την 190 χλμ. διαδρομή προς τον τελικό προορισμό μας, αφού εδώ κυριαρχούσαν εκτάσεις με αγροκτήματα και μεγάλες φυτείες καπνού. Οι στεγνές κοίτες των ποταμών ωστόσο παρέμεναν.

​

Μετά από αρκετή ώρα σταματήσαμε για ανάπαυλα σε έναν όμορφο χώρο, που ξεχώριζε από το γλυπτό ενός μοτοσικλετιστή που είχε στην είσοδό του. Εκεί παρατήρησα ότι υπήρχαν πάλι πολλά αυτοκόλλητα, όπως αυτά της ταμπέλας στην Κουέστα ντε Λιπάν, κολλημένα σε ένα τμήμα της τζαμαρίας του καταστήματος. Όπως πρόσεξα, κάποια από αυτά σχετίζονταν με ομίλους μοτοσικλετιστών και έτσι υπέθεσα ότι υπήρχε η συνήθεια να επισημαίνουν με αυτόν τον τρόπο το πέρασμά τους από την περιοχή οι διάφορες ομάδες περιηγητών. Στον ίδιο χώρο υπήρχε μια μικρή φάρμα με πολλά είδη πτηνών, αρκετές κατσικούλες και μερικά λάμα, καθώς και ένα όμορφο άλογο που μόλις με είδε, πλησίασε στον φράχτη και έτσι μπόρεσα να το χαϊδέψω και να βγάλω μαζί του μια σέλφι. Επίσης είχε δύο παιχνιδιάρικα σκυλιά, που τραβολογούσαν μια τσάντα και ανταγωνίζονταν για το ποιο θα την κέρδιζε.

​

Σίγουρα οι προηγούμενες εικόνες ήταν πολύ γλυκές, αλλά εμείς προσμέναμε να γευτούμε αυτές της περιβόητης κοιλάδας, που ευτυχώς δεν άργησαν. Ήδη η διαδοχή διαφορετικών τοπίων από βουνά τις προϊδέαζε. Κάποια στιγμή μάλιστα συναντήσαμε και την κοίτη του ποταμού με το νερό του να ρέει, έστω κι αν στην περίοδο της επίσκεψής μας αυτό δεν ήταν πολύ. Το πράσινο των φυτών πάντως πρόδιδε την ύπαρξή του.

​

Βρισκόμασταν στην Κοιλάδα των Κοχυλιών (Conchas). Τα κοκκινωπά βράχια στις πλαγιές της κοιλάδας συμπλήρωναν την ομορφιά του τοπίου. Θα έπρεπε ίσως, ενώ είναι κάτι που γενικά δεν το κάνω, να χρησιμοποιήσω φίλτρο σε κάποιες από τις λήψεις μου, ώστε να αποτυπωθεί ο πραγματικός τόνος των χρωμάτων στις ερασιτεχνικές κατά τα άλλα λήψεις μου. Μετάνιωσα επίσης που δεν το είχα κάνει και σε κάποια από τα πλάνα της προηγούμενης ημέρας, ώστε να προσομοιάζει όσο γίνεται πιο πολύ η εικόνα που έβλεπα στην πραγματικότητα με αυτή στην οθόνη του κινητού μου.

​

Μετά την πρώτη στάση μας, όπου μπορέσαμε να δούμε και να αποτυπώσουμε φωτογραφικά την κοιλάδα, ακολούθησαν τουλάχιστον άλλες δύο σε εντυπωσιακές γεωλογικές διαμορφώσεις, που σχηματίστηκαν από τη διάβρωση των ιζηματογενών πετρωμάτων. Η πρώτη από αυτές ήταν στο Garganta del Diablo (λαιμός του διαβόλου). Εκεί υπήρχε ένα στενό πέρασμα που κατέληγε σε ένα βραχώδες “ανοιχτό στόμα”. Αυτό σύμφωνα με τους θρύλους βρυχόταν απόκοσμα, προφανώς λόγω της ενίσχυσης των φυσικών ήχων από τη γεωμορφολογία του φαραγγιού. Στο πίσω μέρος τού φαραγγιού πάντως δεν επιτρεπόταν η είσοδος, οπότε ακόμα κι αν αλήθευαν οι θρύλοι, εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να το διαπιστώσουμε.

​

Η επόμενη στάση μας ήταν στο γειτονικό Anfiteatro. Το Αμφιθέατρο πήρε την ονομασία του από το σχήμα της εσωτερικής κοιλότητάς του, που κάλλιστα παραπέμπει και σε κοχύλι. Είναι γνωστό για την πολύ καλή ακουστική που έχει, λόγω της φυσικής διαμόρφωσης των βράχων, κάτι που ο ξεναγός μας βάλθηκε μανιωδώς να αποδείξει. Συναντώντας εκεί έναν άλλο ντόπιο, που έπαιζε τοπικά τραγούδια, άρπαξε γρήγορα μια δεύτερη κιθάρα που υπήρχε και χτυπώντας με πάθος τις χορδές, άρχισαν και οι δύο μαζί να τραγουδούν σπανιόλικα με δυνατή φωνή που αντηχούσε.

​

Η είσοδος στο Αμφιθέατρο θύμιζε κάπως αυτήν της Πέτρας στην Ιορδανία, παρόλο που δεν είχε το βάθος και κυρίως το μεγαλείο της συνύπαρξης του λαξευμένου ανθρώπινου θαύματος μαζί με αυτό της φύσης, που απαντάται εκεί. Δεν έπαυε όμως να είναι ένας όμορφος χώρος, που επιβάλλεται να δει κάποιος στον δρόμο προς την Καφαγιάτε.

​

​

 

[alma]

Ταξιδάρα έκανες.

Κι εμένα την Πέτρα μου θύμισαν οι φωτογραφίες σου.

 

[erodios]

Πολυ ωραιο ταξίδι ,δίνεις ιδεες.

Ταξιδάρα έκανες.
Κι εμένα την Πέτρα μου θύμισαν οι φωτογραφίες σου.

Το συγκεκριμένο ταξίδι μου σε Αργεντινή-Βραζιλία σίγουρα άξιζε και θα έλεγα ότι ήταν προσανατολισμένο στη φύση, αν και προσωπικά θέλγομαι περισσότερο από τις αρχαιότητες.
Δεν το έγραψα παραπάνω στην περιγραφή, αλλά ένας από τους λόγους που σκεφτόμουν να επιλέξω την κοιλάδα Χουμαχουάκα αντί για τις Σαλίνας Γκράντες που πήγα τελικά, ήταν επειδή προς τα εκεί υπήρχε ο μικρός έστω αρχαιολογικός χώρος Pucara de Tilcara.
Δεν παραπονιέμαι όμως. Τόσο οι αλυκές, που όμοιές τους δεν είχα επισκεφτεί στο παρελθόν, όσο και η κοιλάδα Κόντσας με αντάμειψαν.

Στο Αμφιθέατρο η πρώτη μου σκέψη μόλις πλησίαζα την εισοδό του ήταν "Όπα! Κι άλλη Πέτρα;" Όμως, ενώ είναι πολύ όμορφο, δεν μπορεί με βάθος μόνο μερικών δεκάδων μέτρων να ανταγωνιστεί την πολλών εκατοντάδων μέτρων παραμυθένια Πέτρα.

Γενικά δεν ξέρω αν η Σάλτα ήταν το πιο ωραίο κομμάτι όλου του ταξιδιού μου, αλλά αν το οργάνωνα ξανά, σίγουρα θα την περιλάμβανα πάλι. Μου χάρισε όμορφες στιγμές και εμπειρίες.
Γι' αυτόν τον λόγο, αλλά επίσης και κυρίως επειδή στο φόρουμ δεν υπάρχουν πολλές πρόσφατες περιγραφές αυτής της περιοχής, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα σημεία του ταξιδιού μου, αποφάσισα να γράψω για τις ημέρες μου σε αυτήν.