Αλβανία Βοσνία-Ερζεγοβίνη Ιταλία Κροατία Μαυροβούνιο Σλοβενία And where we fall we will fall together...

[travellersoul.]

Κότορ, έμεινα άφωνη

Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε από τον βήχα μου. Αν εξαιρέσουμε αυτή τη λεπτομέρεια το πρωινό αυτό ξύπνημα ήταν πολύ όμορφο. Ακουγόταν το νερό από το ποταμάκι που περνούσε μπροστά από το ξενοδοχείο και στο δωμάτιο έμπαινε το φως του ήλιου, ενώ η πρώτη εικόνα ηταν τα έλατα που βρίσκονταν παντού γύρω μας. Ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε για πρωινό. Παρόμοιο με αυτό της προηγούμενης μέρας αλλά όχι τόσο γευστικό. Ήπια και το χαμομήλι μου να μαλακώσει λίγο ο λαιμός, πήρα το σπρέι μου, έφαγα μια καραμέλα, ετοιμάσαμε τα πράγματα και ξεκινήσαμε για το Κότορ.
Η διαδρομή πάλι ήταν όμορφη καθώς αρχικά έπρεπε να ανέβουμε τον δρόμο που είχαμε κατέβει την προηγούμενη μέρα. Ήταν νωρίς το πρωί οπότε παρόλο που είχε ήλιο δεν ήταν ακόμα ανυπόφορα από ζέστη, κάτι που συνέβη αργότερα. Η διαδρομή μέχρι τον προορισμό μας ηταν περίπου 4 ώρες, με τις στάσεις που κάναμε πήρε λίγο παραπάνω. Την πρώτη στάση την κάναμε αφού περάσαμε τα σύνορα σε ένα κομμουνιστικό μνημείο, λίγο έξω από την Ποντγκοριτσα. Η ώρα ήταν γύρω στις 11.30 και είχε αρχίσει ήδη να έχει πολλή ζέστη, κάτι που συνδυαστικά με το μπουφάν της μηχανής δεν με έκανε να νιώθω καθόλου ευχάριστα.
Η στάση κράτησε λίγο, ίσα ίσα να πιούμε λίγο νερό, να βγάλουμε λίγο το μπουφάν και να ξεμουδιάσαμε. Συνεχίσαμε τη διαδρομή μέχρι το επόμενο σημείο που κάναμε τη στάση μας, το οποίο ήταν το
Pavlova Strana Rijeka Crnojeviča Viewpoint. Η ζέστη συνεχιζε να είναι ενοχλητική. Το σημείο όμως ήταν πολύ όμορφο, είχε και την καφετέρια ενός ξενοδοχείου πάνω στο δρόμο που πρόσφερε σκιά δίπλα από τη θέα, οπότε κάτσαμε για μια σύντομη μπύρα.

Η θέα από το σημείο που καθίσαμε.

Μετά από αυτή τη στάση συνεχίσαμε τη διαδρομή μας. Εγώ ένιωθα αρκετά καλύτερα με το λαιμό μου και είχα πάρει θάρρος. Πλησίαζε το μεσημέρι και έπρεπε να λύσουμε το θέμα φαγητό για τη σημερινή μέρα, έχοντας στο νου μας ότι στο Κότορ ήταν σχεδόν απαγορευτικό το να φάμε, πολύ τουριστικά και συνεπώς αρκετά ακριβά. Αρχίσαμε λοιπόν να ψάχνουμε στο maps για κάποιο μαγαζί που θα βρίσκαμε στη διαδρομή μας και δεν πέσαμε έξω με την επιλογή που κάναμε. Ένα μαγαζί πάνω στο δρόμο, με παγκάκια και κάρο τραπεζομάντηλα, στο οποίο καθόντουσαν μόνο ντόπιοι την ώρα που πήγαμε. Το μαγαζί λέγεται Kod Pera na Bukovicu και το προτείνω. Μια επιλογή για φαγητό μοσχαράκι κοκκινιστό στην κατσαρόλα με πατάτες, λουκούμι, έλιωνε και μια ποικιλία με αλλαντικά και τυριά. Πεντανόστιμα όλα!! Η τιμή για τα παραπάνω και 3 μπύρες ήταν 40 ευρώ.
Αφού απολαύσαμε το φαγητό μας ήρθε η ώρα να συνεχισουμε τη διαδρομή μας για να φτάσουμε επιτέλους στο Κότορ. Είχαμε επιλέξει να πάμε από τον serpentine road, πρακτικά μιλάμε για έναν δρόμο γεμάτο στροφές που μοιάζει σαν να ξετυλίγεται σερπατινα και προσφέρει απίστευτη θέα στον κόλπο του Κότορ.

Η ιδιαιτερότητα του δρόμου πέρα από τις στροφές έγκειται και στο γεγονός ότι είναι ιδιαίτερα στενός και ταυτόχρονα αποτελεί τον δρόμο που περνάνε τα τουριστικά λεωφορεία από και προς το Κότορ. Αυτόματα λοιπόν το γεγονός αυτό δημιουργεί μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα όταν συναντιέται ένα λεωφορείο με ένα αμάξι καθώς μπορεί να μην χωράνε και τα δύο να περάσουν ή ακόμα χειρότερα όταν συναντιούνται δύο λεωφορεία. Γίναμε μάρτυρες μόνο της πρώτης περίπτωσης και μάλιστα δύο φορές, στη μία για να ξεμπλοκαρει η κατάσταση ένας ντόπιος κατέβηκε και ανέλαβε το αμάξι μιας κυρίας που είχε κυριολεκτικά κοκαλώσει και δεν πήγαινε πουθενά. Η δεύτερη περίπτωση ήταν λίγο πιο δραματική, στην εσωτερική πλευρά του δρόμου ήταν μια τζαγκουαρ και από την εξωτερική προσπαθούσε να περάσει το λεωφορείο, το οποίο για να τα καταφέρει περνώντας γρατζουνισε όλη την πλευρά του αμαξιού με τον οδηγό μέσα να κοπανιέται στο τιμόνι και να φωνάζει. Εννοείται δεν σταμάτησε κανείς για να μπορέσει να βρει το δίκιο του.

Με αυτά και με εκείνα νωρίς το απογευματάκι φτάσαμε στο δωμάτιο, το οποίο για οικονομικούς λόγους δεν το είχαμε κλείσει μέσα στην καστροπολιτεία αλλά ακριβώς απέναντι, δηλαδή 5 λεπτά με τη μηχανή και είχαμε και από το μπαλκόνι απίστευτη θέα στον κόλπο. Το δωμάτιο όχι κάτι ιδιαίτερο αλλά ήταν καθαρό, είχε μπαλκόνι και όπως ήδη είπα πανέμορφη θέα.

Κάναμε ένα μπάνιο να ηρεμήσουμε και να καθαρίσουμε από όλη τη διαδρομή, ετοιμαστηκαμε και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στην καστροπολιτεία του Κότορ. Όμορφα και γραφικά τα σοκάκια, κάναμε βόλτα στα τείχη και περπατήσαμε γενικά αρκετά. Πήραμε και ένα παγωτό στο χέρι, θεωρώντας εγώ πως ο λαιμός μου είναι καλύτερα. Εκεί που έπεφτε και ο ήλιος σιγά σιγά κάτσαμε και για ένα κρασί, μια μπύρα και συζητούσαμε. Εκεί κάπου ήταν που άρχισε και η φωνή μου να με εγκαταλείπει. Μέχρι να γυρίσουμε στο δωμάτιο δεν μιλούσα καθόλου και το βράδυ δεν πήγε καθόλου καλά, για να κοιμηθώ έπρεπε να έχω κάποια καραμέλα στο λαιμό και ξυπνούσα ανά διαστήματα από τον βήχα. Μα τι το ήθελα αυτό το παγωτό;;

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• …

  Go to chapter

  Go
• 25

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 4 of 25

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[travellersoul.]

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Επιτέλους έφτασε το πρωί της αναχώρησης μας, με το ξυπνητήρι να χτυπάει αρκετά νωρίς, καθώς είχαμε δρόμο μπροστά μας και θέλαμε απογευματάκι και με φως ακόμα να έχουμε φτάσει στο Αργυρόκαστρο. Με το που άνοιξα τα μάτια μου όμως ένιωσα ότι κάτι δεν πάει καλά..
-Νομίζω με ενοχλεί ο λαιμός μου..
-Πλάκα μου κάνεις;;
-Δυστυχώς όχι...

Ανοίγω το φαρμακείο που έχουμε στο σπίτι παίρνω ό,τι καραμέλες για το λαιμό έχουμε, σπρέι για το λαιμό και αποσυμφορητικό, σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε καλά.
Έτσι ξεκινάμε, με την ελπίδα ότι δεν θα είναι κάτι σοβαρό. Έλα όμως που όσο περνούσε η ώρα στη διαδρομή εγώ να νιώθω όλο και χειρότερα το λαιμό μου.
Σε κάθε στάση στη διαδρομή να πίνω ένα τσάι μήπως και προλάβω το κακό, αλλά ήταν ήδη αργά. Η διαδρομή ήταν βαρετή και κουραστική, κατά βάση εθνική, οπότε δεν έχω κάτι αξιοσημείωτο να αναφέρω. Ο λαιμός εξακολουθούσε να πονάει και είχε αρχίσει και η μέση μου να κουράζεται. Το ήξερα ότι θα έπαιρνε λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί το σώμα μου στο ταξίδι με τις δύο ρόδες. Και σαν να μην έφτανε ότι ξεκινήσαμε το ταξίδι με πονόλαιμο στην πρώτη στάση πάμε να ανοίξουμε ένα από τα μπαγκάζια μας να πάρουμε κάτι και συνειδητοποιούμε ότι κάτι έχει γίνει με το λουκετάκι και μάλλον άθελά μας έχουμε αλλάξει τον κωδικό. Γελάνε μαζί μας και οι πέτρες δηλαδή. Τι να προσπαθεί ο συνταξιδιώτης, τι ένας άλλος κύριος που προσφέρθηκε να βοηθήσει τίποτα. Η λύση ήταν μια, μια τανάλια για να σπάσουμε το λουκέτο και να μπορέσουμε ήσυχοι να ξεκινήσουμε.
Επιτέλους φτάνουμε κοντά στα σύνορα και κάνουμε τελευταία στάση πριν περάσουμε σε ένα φαρμακείο για να προμηθευτώ επιπλέον καραμέλες και κανένα cold and flue, έτσι προληπτικά.
Τα σύνορα τα περάσαμε γρήγορα, χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία. Αν μια φορά ήταν κουραστική η διαδρομή μέχρι εκεί, τώρα τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Ο καθένας στο δρόμο έκανε ό,τι ήθελε, η κατάσταση ήταν ή του ύψους ή του βάθους, δηλαδή ή θα έτρεχαν σαν τρελοί ή θα πήγαιναν πιο αργά και από ποδήλατο.
Με αυτά και με εκείνα το απογευματάκι κατά τις 16:00-17:00 φτάσαμε στο Αργυροκαστρο. Κάναμε τη βόλτα μας, όμορφη και γραφική πόλη, αρκετά τουριστική με πολλά μαγαζιά που πουλάνε όλων των ειδών τα σουβενίρ.

Καναμε τη βόλτα μας, πήγαμε να σηκώσουμε λεφτά από ένα ATM καθ κάτσαμε να πιούμε μια μπύρα. Όμορφα ήταν και αναζωογονητικά μετά από τόσο δρόμο.
Στη συνέχεια η κούραση και η πείνα είχαν αρχίσει να χτυπάνε κόκκινο, οπότε μαζευτήκαμε και συνεχίσαμε για μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε στο κατάλυμα που είχαμε κλείσει στο Τεπελένι.
Το δωμάτιο ήταν καινούριο, μεγάλο και φωτεινό με όμορφη θέα. Η τιμή για ενα βράδυ με πρωινό ήταν 43 ευρώ. Το ξενοδοχείο το είχε μια οικογένεια, πολύ ευγενικοί και φιλόξενοι. Είχαν ζήσει κάποια χρόνια στην Ελλάδα και γύρισαν πίσω, έφτιαξαν κάποια δωμάτια και δουλεύουν εκεί τώρα. Κάναμε ένα μπάνιο, απαραίτητο μετά από τόσο δρόμο και βγήκαμε για να αναζητήσουμε φαγητό. Πήγαμε στην πλατεία του χωριού και κάτσαμε σε μια όμορφη αυλή, με ξύλινα τραπεζάκια και παγκάκια, κάτω χαλικάκι και παραγγείλουμε μια σαλάτα, μια ποικιλία κρεατικών και δύο μπύρες. Αρκετά νόστιμα και οικονομικά. Όταν δε κατάλαβαν ότι είμαστε Έλληνες δωστου τα κεράσματα με ένα δικό τους "τσίπουρο" θα έλεγα, με το οποίο πίστευα ότι θα φτιάξει και ο λαιμός μου, καρπουζάκι και άλλα φρούτα και άλλαξαν και τη μουσική να παίζει ελληνικά. Λίγο η κούραση, λίγο τα κεράσματα δεν ήθελα και πολύ για να με πιάσει. Κάπως έτσι γυρίσαμε στο δωμάτιο και έκλεισε η πρώτη μέρα του ταξιδιού.

 

[travellersoul.]

Εθνικό πάρκο Θέθι

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και κατεβήκαμε για πρωινό, πριν την αναχώρηση μας. Το πρωινό ηταν ατομικό και περιλάμβανε μια ομελέτα, φρέσκα λαχανικά, λουκάνικο, κάτι σαν τηγανόψωμο, δύο δικές τους πίτες, μαρμελάδα, μέλι βούτυρο και ψωμι. Φυσικά καφέ ή τσάι που προτίμησα εγώ μήπως και συνλθει καθόλου ο λαιμός μου.
Αφού φάγαμε, ετοιμαστηκαμε, τακτοποιήσαμε τα πράγματα στη μηχανή και ξεκινήσαμε για Θέθι. Είχαμε διαδρομή μπροστά μας αλλά αυτή τη φορά ήταν πιο ευχάριστη, περνούσε από περιφερειακό δρόμο, ανάμεσα σε βουνά και βλέπαμε και λίγο φύση.

Το Θέθι είναι ένα μικρό χωριό στο νομό Σκόδρας της Αλβανίας, το οποίο βρίσκεται αναμεσα στα βουνα στα βόρεια της χώρας. Πρόκειται για μια περιοχή με φυσική ομορφιά που λειτουργι ως θέρετρο.
Το highlight της διαδρομής, από το οποίο δυστυχώς δεν έχω εικόνες, ήταν η διαδρομή για να κατέβουμε στην κοιλάδα. Μια διαδρομή γεμάτη στροφές, ορισμένες αρκετά απότομες αλλά ταυτόχρονα πανέμορφη, γεμάτη έλατα.
Βέβαια όσο πλησιαζαμε προς το χωριό η εικόνα δεν ήταν τόσο όμορφη με την έννοια ότι υπήρχαν αρκετά σκουπίδια και ζωάκια ελεύθερα, άλογα, γουρουνάκια που έτρωγαν από τα σκουπίδια. Αυτό μου έκανε αρνητική εντύπωση να πω την αλήθεια.
Φτάνοντας στην κοιλάδα το χωριό διασχίζεται από ένα ποταμάκι. Περάσαμε απέναντι από μια γέφυρα και βρήκαμε το ξενοδοχείο που θα μένανε. Το δωμάτιο ήταν φανταστικό, ήταν στη σοφίτα, με μπαλκονακι και απίστευτη θέα.

Η θέα απο το μπαλκόνι του δωματίου

Το δωμάτιο

Αφού φάγαμε το καρπουζάκι που μας κέρασαν και αράξαμε λίγο στο μπαλκόνι, βάλαμε τα μαγιό μας και ξεκινήσαμε για τον καταρράκτη που βρισκόταν στο χωριό και ήταν προσβάσιμος από ένα μονοπάτι. Μην ακούτε που λέω για τον λαιμό που, συμπεριφερομουν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Ο καταρράκτης Grunas όπως λέγεται είναι πολυδιαφημιζόμενο αξιοθέατο της περιοχής, σε κάποια διαφημιστικά τον αποκαλούν ως ο μελυτερος καταρράκτης των Βαλκανίων. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι είχαμε αυξημένες απαιτήσεις. Το μονοπάτι ήταν εύκολο σχετικά με εξαίρεση ότι είχε κάποια σημεία ανηφορικά αλλά τίποτα που να είναι ιδιαίτερα δύσκολο ή απαιτητικό. Περπατήσαμε περίπου για 20-30 λεπτά, είχε καλό καιρό οπότε και είχαμε ζεσταθεί. Φτάνοντας, ωστόσο στον καταρράκτη διαπιστώσαμε ότι όχι μόνο δεν είναι ο μεγαλύτερος των Βαλκανίων αλλά μετά βίας είχε νερό που έτρεχε. Ο καταρράκτη ειχε διάφορα επίπεδα, οπότε είχε κάποιες μεγάλες πέτρες που μπορούσες να κάτσεις και κάποια σημεία για να βραχείς προκειμένου να δροσιστείς αλλά σίγουρα όχι για να κολυμπήσεις. Είχε κόσμο σε φυσιολογικά επίπεδα που ερχόταν για να δει τον καταρράκτη και λιγότερο που καθόταν για να κάνει και μπάνιο. Φυσικά κάτσαμε για να πλατσουρισουμε λίγο, παρόλο που το νερό ήταν πολύ παγωμένο. Εγώ ήμουν πεπεισμένη ότι το νερό της φύσης αν και κρύο θα βοηθήσει στην υγεία μου. Μαντέψτε το αποτέλεσμα...

Αφού λοιπόν δροσιστήκαμε και με το παραπάνω ξεκινήσαμε να παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Είχε αρχίσει να πέφτει και ο ήλιος και δεν είχε πια τη ζέστη του μεσημεριού. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο, κάναμε το μπάνιο μας και κατεβήκαμε στην αυλή του για να φάμε βραδινό. Στην περιοχή δεν έχει ιδιαίτερες επιλογές οπότε το βραδινό στο ξενοδοχείο ήταν μονόδρομος. Το φαγητό δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά ήταν αρκετό για να ικανοποιήσει την πείνα μας. Στη συνέχεια κάναμε μια βόλτα με τα πόδια δίπλα στο ποτάμι μέχρι που άρχισε να κάνει αρκετό κρύο και γυρίσαμε πίσω. Πήραμε δύο μπύρες από το ξενοδοχείο και ανεβήκαμε στο δωμάτιο, φορέσαμε τα φούτερ μας και κάτσαμε στο μπαλκόνι με χαμηλή μουσική να συζητήσουμε για τη μέρα μας και να σχεδιάσουμε την αυριανή...

 

[travellersoul.]

Κότορ, έμεινα άφωνη

Το επόμενο πρωι ξυπνήσαμε από τον βήχα μου. Αν εξαιρέσουμε αυτή τη λεπτομέρεια το πρωινό αυτό ξύπνημα ήταν πολύ όμορφο. Ακουγόταν το νερό από το ποταμάκι που περνούσε μπροστά από το ξενοδοχείο και στο δωμάτιο έμπαινε το φως του ήλιου, ενώ η πρώτη εικόνα ηταν τα έλατα που βρίσκονταν παντού γύρω μας. Ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε για πρωινό. Παρόμοιο με αυτό της προηγούμενης μέρας αλλά όχι τόσο γευστικό. Ήπια και το χαμομήλι μου να μαλακώσει λίγο ο λαιμός, πήρα το σπρέι μου, έφαγα μια καραμέλα, ετοιμάσαμε τα πράγματα και ξεκινήσαμε για το Κότορ.
Η διαδρομή πάλι ήταν όμορφη καθώς αρχικά έπρεπε να ανέβουμε τον δρόμο που είχαμε κατέβει την προηγούμενη μέρα. Ήταν νωρίς το πρωί οπότε παρόλο που είχε ήλιο δεν ήταν ακόμα ανυπόφορα από ζέστη, κάτι που συνέβη αργότερα. Η διαδρομή μέχρι τον προορισμό μας ηταν περίπου 4 ώρες, με τις στάσεις που κάναμε πήρε λίγο παραπάνω. Την πρώτη στάση την κάναμε αφού περάσαμε τα σύνορα σε ένα κομμουνιστικό μνημείο, λίγο έξω από την Ποντγκοριτσα. Η ώρα ήταν γύρω στις 11.30 και είχε αρχίσει ήδη να έχει πολλή ζέστη, κάτι που συνδυαστικά με το μπουφάν της μηχανής δεν με έκανε να νιώθω καθόλου ευχάριστα.
Η στάση κράτησε λίγο, ίσα ίσα να πιούμε λίγο νερό, να βγάλουμε λίγο το μπουφάν και να ξεμουδιάσαμε. Συνεχίσαμε τη διαδρομή μέχρι το επόμενο σημείο που κάναμε τη στάση μας, το οποίο ήταν το
Pavlova Strana Rijeka Crnojeviča Viewpoint. Η ζέστη συνεχιζε να είναι ενοχλητική. Το σημείο όμως ήταν πολύ όμορφο, είχε και την καφετέρια ενός ξενοδοχείου πάνω στο δρόμο που πρόσφερε σκιά δίπλα από τη θέα, οπότε κάτσαμε για μια σύντομη μπύρα.

Η θέα από το σημείο που καθίσαμε.

Μετά από αυτή τη στάση συνεχίσαμε τη διαδρομή μας. Εγώ ένιωθα αρκετά καλύτερα με το λαιμό μου και είχα πάρει θάρρος. Πλησίαζε το μεσημέρι και έπρεπε να λύσουμε το θέμα φαγητό για τη σημερινή μέρα, έχοντας στο νου μας ότι στο Κότορ ήταν σχεδόν απαγορευτικό το να φάμε, πολύ τουριστικά και συνεπώς αρκετά ακριβά. Αρχίσαμε λοιπόν να ψάχνουμε στο maps για κάποιο μαγαζί που θα βρίσκαμε στη διαδρομή μας και δεν πέσαμε έξω με την επιλογή που κάναμε. Ένα μαγαζί πάνω στο δρόμο, με παγκάκια και κάρο τραπεζομάντηλα, στο οποίο καθόντουσαν μόνο ντόπιοι την ώρα που πήγαμε. Το μαγαζί λέγεται Kod Pera na Bukovicu και το προτείνω. Μια επιλογή για φαγητό μοσχαράκι κοκκινιστό στην κατσαρόλα με πατάτες, λουκούμι, έλιωνε και μια ποικιλία με αλλαντικά και τυριά. Πεντανόστιμα όλα!! Η τιμή για τα παραπάνω και 3 μπύρες ήταν 40 ευρώ.
Αφού απολαύσαμε το φαγητό μας ήρθε η ώρα να συνεχισουμε τη διαδρομή μας για να φτάσουμε επιτέλους στο Κότορ. Είχαμε επιλέξει να πάμε από τον serpentine road, πρακτικά μιλάμε για έναν δρόμο γεμάτο στροφές που μοιάζει σαν να ξετυλίγεται σερπατινα και προσφέρει απίστευτη θέα στον κόλπο του Κότορ.

Η ιδιαιτερότητα του δρόμου πέρα από τις στροφές έγκειται και στο γεγονός ότι είναι ιδιαίτερα στενός και ταυτόχρονα αποτελεί τον δρόμο που περνάνε τα τουριστικά λεωφορεία από και προς το Κότορ. Αυτόματα λοιπόν το γεγονός αυτό δημιουργεί μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα όταν συναντιέται ένα λεωφορείο με ένα αμάξι καθώς μπορεί να μην χωράνε και τα δύο να περάσουν ή ακόμα χειρότερα όταν συναντιούνται δύο λεωφορεία. Γίναμε μάρτυρες μόνο της πρώτης περίπτωσης και μάλιστα δύο φορές, στη μία για να ξεμπλοκαρει η κατάσταση ένας ντόπιος κατέβηκε και ανέλαβε το αμάξι μιας κυρίας που είχε κυριολεκτικά κοκαλώσει και δεν πήγαινε πουθενά. Η δεύτερη περίπτωση ήταν λίγο πιο δραματική, στην εσωτερική πλευρά του δρόμου ήταν μια τζαγκουαρ και από την εξωτερική προσπαθούσε να περάσει το λεωφορείο, το οποίο για να τα καταφέρει περνώντας γρατζουνισε όλη την πλευρά του αμαξιού με τον οδηγό μέσα να κοπανιέται στο τιμόνι και να φωνάζει. Εννοείται δεν σταμάτησε κανείς για να μπορέσει να βρει το δίκιο του.

Με αυτά και με εκείνα νωρίς το απογευματάκι φτάσαμε στο δωμάτιο, το οποίο για οικονομικούς λόγους δεν το είχαμε κλείσει μέσα στην καστροπολιτεία αλλά ακριβώς απέναντι, δηλαδή 5 λεπτά με τη μηχανή και είχαμε και από το μπαλκόνι απίστευτη θέα στον κόλπο. Το δωμάτιο όχι κάτι ιδιαίτερο αλλά ήταν καθαρό, είχε μπαλκόνι και όπως ήδη είπα πανέμορφη θέα.

Κάναμε ένα μπάνιο να ηρεμήσουμε και να καθαρίσουμε από όλη τη διαδρομή, ετοιμαστηκαμε και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στην καστροπολιτεία του Κότορ. Όμορφα και γραφικά τα σοκάκια, κάναμε βόλτα στα τείχη και περπατήσαμε γενικά αρκετά. Πήραμε και ένα παγωτό στο χέρι, θεωρώντας εγώ πως ο λαιμός μου είναι καλύτερα. Εκεί που έπεφτε και ο ήλιος σιγά σιγά κάτσαμε και για ένα κρασί, μια μπύρα και συζητούσαμε. Εκεί κάπου ήταν που άρχισε και η φωνή μου να με εγκαταλείπει. Μέχρι να γυρίσουμε στο δωμάτιο δεν μιλούσα καθόλου και το βράδυ δεν πήγε καθόλου καλά, για να κοιμηθώ έπρεπε να έχω κάποια καραμέλα στο λαιμό και ξυπνούσα ανά διαστήματα από τον βήχα. Μα τι το ήθελα αυτό το παγωτό;;

 

[travellersoul.]

Ντουμπρόβνικ, κάποιος με έχει ματιάσει

Το επόμενο πρωι σηκωθήκαμε πολύ νωρίς, πριν ακόμα βγει ο ήλιος. Μπορείτε να μαντέψετε από τι, προφανώς επειδή δεν ήμουν καλά. Κάναμε προσπάθεια να κοιμηθούμε ξανά αλλά ήταν μάταιο, εται αράξαμε λίγο στο μπαλκόνι χαζεύοντας της θέα και τα χρώματα που εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ όμορφα και ξεκινήσαμε σιγά σιγά να μαζεύουμε για να αναχωρήσουμε προς Ντουμπροβνικ. Πρώτη στάση θα ήταν το Perast, ένας μικρός οικισμός λίγο πιο πέρα από το Κότορ, παραθεριστικο θέρετρο αλλά όμορφο και γραφικό. Ήμασταν εκεί αρκετά πρωί οπότε το πετύχαμε εντελώς άδειο. Κάναμε βόλτα δίπλα στη θάλασσα και κάτσαμε για πρωινό σε ένα μαγαζί κυριολεκτικά δίπλα στο κύμα. Ήταν ένα πολύ όμορφο πρωινό, που τώρα που το θυμάμαι το νοσταλγώ αρκετά..

Μετά το πρωινό μας συνεχίσαμε την πορεία μας με τελικό προορισμό το Ντουμπροβνικ. Η διαδρομή που ακολουθήσαμε μέχρι τα σύνορα ήταν παραλιακή και πάρα πολύ όμορφη αν και είχε αρκετή κίνηση και αυτό δεν μας αφήνει να το ευχαριστήσουμε όσο θα μπορούσαμε. Τα σύνορα της Κροατίας ήταν θα έλεγα τα πιο δύσκολα που περάσαμε. Είναι η είσοδος στην ΕΕ και για το λόγο αυτό είναι πιο αυστηροί στους ελέγχους. Είχε μεγάλη αναμονή και κάτω από τον ήλιο δεν ήταν ευχάριστο. Μετά από μισή ώρα περίπου περάσαμε και συνεχίσαμε την πορεία μας. Φτάνοντας στο Ντουμπροβνικ κάτσαμε στο μαγαζί που ήταν απέναντι από το δωμάτιο που είχαμε κλείσει μέχρι να ετοιμαστεί. Τι να ετοιμαστεί δηλαδή; Το δωμάτιο ήταν απαράδεκτο. Να πω εδώ ότι λίγες μέρες πριν φύγουμε μας ακύρωσε το κατάλυμα που είχαμε κλείσει και ψάχναμε τελευταία στιγμή κάτι οικονομικό και σχετικά κοντά στην καστροπολιτεία. Ήταν μάλλον το χειρότερο δωμάτιο που έχω μείνει ποτέ, δεν ηταν καθόλου καθαρό που αυτό είναι και το βασικό. Τέλος πάντων ένα βράδυ ήταν θα περνούσε. Αφού αφήσαμε τα πράγματα ετοιμαστήκαμε και πήγαμε σε μια παραλία εκεί κοντά. Όμορφη παραλία, γαλανά, κρυστάλλινα και διάφανα νερά. Πιο παγωμένα και από λίμνη ή ποτάμι. Ήταν ανακουφιστική η βουτιά. Κάτσαμε και στο μαγαζάκι που ήταν πάνω στην παραλία, φάγαμε και κάτι, μια ψαρόσουπα εγώ για τον λαιμό, με την οποία δεν τρελάθηκα.
Γυρίσαμε στο δωμάτιο, για να ξεκουραστούμε λίγο και να ετοιμαστούμε για τη βόλτα μας μέσα στο κάστρο.

Με τη μηχανή η απόσταση ήταν περίπου 10 λεπτά. Όσο πλησιαζαμε γινόταν χαμός από αυτοκίνητα και λεωφορεία. Ήταν μια από τις φορές στο ταξίδι που πραγματικά το γεγονός ότι ήμασταν με τη μηχανή να εξοικονόμησε χρόνο και ταλαιπωρία. Αφού παρκάραμε μπήκαμε στο κάστρο και χαθήκαμε στα στενά του..πανέμορφα και πολύ γραφικά πάρα το γεγονός ότι πρόκειται για να πολύ τουριστική περιοχή.

Κάναμε βόλτες μέχρι να πέσει ο ήλιος, περπατήσαμε πολύ αλλά ήταν πολύ όμορφα. Το βραδάκι πεινασαμε και κάτσαμε σε ένα όμορφο μαγαζί, με τίμιες τιμές για Ντουμπρόβνικ και φάγαμε μια πίτσα, ήπιαμε ένα κρασί και μια μπύρα. Όλα ήταν πολύ όμορφα, με μόνη εξαίρεση ότι περα από τον λαιμό είχε αρχίσει να με πονάει αρκετά το δεξί μου μάτι και να δακρύζει ασταμάτητα. Όταν γυρίσαμε και στο δωμάτιο είδα ότι είχε πρηστεί κιόλας λίγο και με ενοχλούσε όλο το βράδυ. Ωστόσο είχα την ελπίδα ότι το πρωί θα ήταν καλύτερα.

 

[travellersoul.]

Kravica Waterfall και Μόσταρ, μια ευχάριστη έκπληξη

Το επόμενο πρωτι ξύπνησα και το δεξί μου μάτι άνοιγε με δυσκολία. Είχε πρηστεί και ήταν γεμάτο τσίμπλες. Καθόλου ευχάριστο. Μαζέψαμε όπως όπως τα πράγματα μας από το δωμάτιο και φύγαμε πάλι για το κάστρο αναζητώντας φαρμακείο και κάτι να φάμε. Στο φαρμακείο ζήτησα κολλύριο με κορτιζόνη που παίρνω και εδώ στην Ελλάδα όποτε έχω πρόβλημα με τα μάτια μου αλλά δεν μου έδωσαν καθώς χρειαζόταν συνταγή ιατρού. Αρκέστηκα σε ένα με χαμομήλι και ήλπιζα να με βοηθήσει. Φάγαμε και κάτι στο χέρι και κάναμε μια τελευταία βόλτα στο όμορφο Ντουμπρόβνικ πριν συνεχίσουμε τη διαδρομή μας. Σήμερα θα περνούσαμε τα σύνορα και θα μπαίναμε Βοσνία.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με στόχο να φτάσουμε αρχικά στους καταρράκτες Kravica. Όμορφη διαδρομή και πολλή ζέστη. Δεν θυμάμαι μετά από πόση ώρα φτάσαμε, ούτε τι πληρώσαμε για την είσοδο μας. Θυμάμαι όμως ότι είχε πάρα πολύ κόσμο και ότι βιαζόμουν να βάλω το μαγιό μου και να ανακουφιστώ από τη ζέστη. Διαλέξαμε ένα μέρος με σκιά για να κάτσουμε, παραγγείλουμε δύο μπύρες και απολαμβάναμε τη θέα, τη δροσιά του νερού που ήταν αναζωογονητικό και το πανέμορφο τοπίο. Κάτσαμε αρκετή ώρα και αποφασίσαμε ότι θα τρώγαμε και εκεί, νόστιμο και τίμιο φαγητό σε φυσιολογικές τιμές για το τουριστικό της υπόθεσης. Χαλαρώσαμε αρκετά. Νομίζω όσοι περνάτε από εκεί πρέπει να είναι στις στάσεις σας.

Όταν ήρθε η ώρα της αναχώρησης μας, μαζέψαμε πράγματα μας, κάναμε την ανάβαση μέχρι το πάρκινγκ και ξεκινήσαμε. Επόμενη στάση πριν φτάσουμε στον τελικό προορισμό μας ηταν το χωριό Pocitelj, ένα όμορφο και γραφικό χωριό της Βοσνίας. Την ώρα που το φτάσαμε ήταν σχεδόν άδειο, υπήρχαν ελάχιστοι τουρίστες και δεν κυκλοφορούσε σχεδόν κανείς. Πήραμε λίγα σταφύλια από έναν πλανόδιο στην αρχή του χωριού και ήταν ό,τι έπρεπε εκείνη την ώρα για τη βόλτα μας. Κατά τη γνώμη μου αξίζει μια επίσκεψη και μια σύντομη περιήγηση. Είναι όμορφο.

Μετά τη σύντομη στάση μας συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέχρι το Μόσταρ. Φτάσαμε στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει που ήταν πολύ όμορφη και αρκετά οικονομικό, 34 ευρώ ένα βράδυ και είχε καφέ, τσάι και διάφορα πράγματα που μπορούσες να φτιάξεις πρωινό.

Εγώ ένιωθα πάλι το λαιμό μου να χειροτερεύει, οπότε έκανα ένα γρήγορο ζεστό μπάνιο που ήταν ανακουφιστικό πριν κάνουμε τη βόλτα μας στην πόλη του Μόσταρ.
Το Μόσταρ είναι σίγουρο ένα από τα πιο τουριστικά μέρη της Βοσνίας, πολύ όμορφο, που όμως και εκεί είναι ολοφάνερες οι αντιθέσεις αυτής της χώρας. Γενικά σε όλη τη διαδρομή παρατηρούσα το τοπίο γύρω μου και όλα φωνάζουν ότι πρόκειται για μια χώρα που ακόμα προσπαθεί να συνέλθει και να ανακάμψει από τον πόλεμο. Κτήρια που ακόμα έχουν εμφανή τα σημάδια από σφαίρες, ενώ άλλα είναι ακόμα μισογκρεμισμενα, μαζικά νεκροταφεία, είτε χριστιανικά είτε μουσουλμανικά, μια περιοχή που ονομάζεται σερβική δημοκρατία στο έδαφος της Βοσνίας, όλα φωνάζουν αντιθέσεις και έναν λαό που προσπαθεί να συνέλθει. Έτσι λοιπόν εξηγείται και το πώς προσπαθούν να προωθήσουν τουριστικά ορισμένα μέρη τους. Το Μόσταρ λοιπόν είναι πολύ όμορφο, γραφικό, με ωραία μαγαζάκια. Κάναμε βόλτα, περπατήσαμε και κάτσαμε για ένα ποτό κοντά στο ποτάμι. Δυστυχώς ο λαιμός μου χειροτέρευε πολύ, είχα αρχίσει να νιώθω εξαντλημένη και δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε το βράδυ όπως θα θέλαμε. Γυρίσαμε σιγά σιγά προς το δωμάτιο με την ελπίδα ότι με λίγη ξεκούραση το πρωί τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

 

[travellersoul.]

Η ύπαιθρος της Βοσνίας, αφήστε μας εδώ

Το βράδυ ήταν πολυ δύσκολο, δεν κατάφερα κοιμηθώ καθόλου από τον βήχα, ούτε εγώ ούτε ο φίλος μου. Ήδη από πολύ νωρίς ήμασταν ξύπνιοι και άπειρα κουρασμένοι. Ευτυχώς ο Φ. ήταν πολύ αποφασιστικός και όσο εγώ προσπαθούσα να κοιμηθώ εκείνος βγήκε έξω αναζητώντας φαρμακείο και έχοντας κάνει screen shot το Google translate για το τι θέλαμε. Με τα πολλά κατάφερε να συνεννοηθεί και να τους πείσει να μου δώσουν αντιβίωση, που προφανώς και χωρίς συνταγή την πληρώσαμε πολύ πιο φθηνά από ότι στην Ελλάδα. Για να προλάβω αντιδράσεις είχα μιλήσει με γιατρό στην Ελλάδα και μου είχε γράψει αντιβίωση που θα μπορούσα να πάρω όταν θα μπαίναμε ξανά στην Ε.Ε. αλλά επειδή η κατάσταση είχε χειροτερεύσει το λύσαμε πιο έγκαιρα.

Επέστρεψε από το φαρμακείο, ετοιμαστήκαμε, μαζέψαμε πράγμα και πήγαμε για μια πρωινή βόλτα στο Μόσταρ. Πήραμε και κάτι πολύ νόστιμες πίτες από έναν φούρνο και σιγά σιγά ξεκινήσαμε. Στόχος ήταν να φτάσουμε στα βόρεια της Βοσνίας, σε ένα κατάλυμα που είχαμε κλείσει στην ύπαιθρο. Όλη η διαδρομή ήταν μαγευτική. Απίστευτη φύση, καταπράσινα βουνά και κοιλάδες, καταρράκτες, ποτάμια με γαλαζοπρασινα νερά. Είχα πάθει σοκ. Δεν περίμενα τόση ομορφιά και σκεφτόμουν ότι όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι δεν ήταν στα αρχικά μας πλάνα.

Μόσταρ

Λίγο πριν φτάσουμε στο κατάλυμα μας κάναμε στάση για τον απαραίτητο ανεφοδιασμό καθώς ξέραμε ότι εκεί που πηγαίναμε δεν θα υπήρχε τίποτα και χρειαζόμασταν τις απαραίτητες προμήθειες. Φτάσαμε μεσημεράκι στο μέρος που θα μέναμε και πραγματικά ήταν απίστευτο. Μέσα στη φύση, απίστευτη ησυχία, το ποταμάκι περνούσε από μπροστά. Ήταν απίστευτα.

Όλα ήταν πανέμορφα. Οι προμήθειες που πήραμε τελικά δεν μας χρειάστηκαν καθώς οι οικοδεσπότες μας ενημέρωσαν για το ένα και μοναδικό μαγαζί που υπήρχε, το οποίο επίσης βρισκόταν σε τέλειο σημείο, πάνω στο ποτάμι και απέναντι από το δάσος με τα έλατα. Το φαγητό ήταν νόστιμο αλλά όχι κάτι φοβερό, ωστόσο άξιζε πολύ όλη η εμπειρία και η φάση. Καθίσαμε στο μαγαζί μέχρι το απόγευμα και γυρίσαμε στο δωμάτιο για να απολαύσουμε τη βραδιά στο μπαλκονακι μας με τους ήχους της φύσης για παρέα, μέχρι που η κούραση άρχισε να μας κερδίζει. Πήγαμε για ύπνο και κατά τη διάρκεια της νύχτας έπιασε και μια απίστευτη βροχή, ταίριαζε όμως στην όλη εμπειρία που βοήθησε στο να γίνει πιο γλυκός ο ύπνος μας.

 

[domino]

Στόχος ήταν να φτάσουμε στα βόρεια της Βοσνίας, σε ένα κατάλυμα που είχαμε κλείσει στην ύπαιθρο.


Για δώσε data στον λαό

Το δωμάτιο ήταν φανταστικό, ήταν στη σοφίτα, με μπαλκονακι και απίστευτη θέα.

και εδώ ;

 

[travellersoul.]

Στόχος ήταν να φτάσουμε στα βόρεια της Βοσνίας, σε ένα κατάλυμα που είχαμε κλείσει στην ύπαιθρο.


Για δώσε data στον λαό

Θολωτά σπίτια · Dragnić · ★5,0 · 1 υπνοδωμάτιο · 1 κρεβάτι · 1 μπάνιο

Aυτο ηταν που μείναμε στη Βοσνία

 

[travellersoul.]

Το δωμάτιο ήταν φανταστικό, ήταν στη σοφίτα, με μπαλκονακι και απίστευτη θέα.

και εδώ ;

Δείτε το Guesthouse Marashi στην Booking.com! https://www.booking.com/Share-wPhTbN

Αυτό εδώ στο Θέθι.

 

[travellersoul.]

Plitvicka Jezera National Park

Ξυπνήσαμε το επόμενο πρωί και έξω ο ήλιος έλαμπε. Ετοιμαστήκαμε και κατεβήκαμε να πάρουμε το πρωινό μας στο τραπεζάκι που είχε το δωμάτιο δίπλα στο ποτάμι. Μετά από λίγο ήρθε και ο ιδιοκτήτης με τον σκύλο του και πιάσαμε την κουβέντα. Μακάρι να μπορούσαμε να κάτσουμε ένα ακόμα βράδυ εκεί, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε διαθεσιμότητα.

Έτσι φορτωσαμε τα πράγματα και συνεχίσαμε την πορεία μας. Η αλήθεια είναι ότι τη μέρα εκείνη δεν την είχαμε καταλήξει από πριν, είτε θα πήγαινε Ζάγκρεμπ είτε στο Εθνικό πάρκο Πλιτβιτσε στην Κροατία και τελικά καταλήξαμε στο δεύτερο. Κάναμε στάση για βενζίνη λίγο πριν περάσουμε τα σύνορα, καθώς στη Βοσνία βρήκαμε τη πιο φθηνή βενζίνη σε όλο το ταξίδι και συνεχίσαμε περνώντας τα σύνορα χωρίς ταλαιπωρία αυτή τη φορά, καθώς δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές το σημείο που περάσαμε. Λίγο μετά τα σύνορα ο συνταξιδιωτης μου είχε βάλει στο μάτι ένα εγκαταλελλειμενο υπόγειο αεροδρόμιο της Γιουγκοσλαβίας, το οποίο κατασκευάστηκε επί Τιτο και είχε μέσα πέρα από εγκαταστασεις αεροδρομίου εγκαταστασεις ολοκλήρου αρχηγείου για το στρατό και την αεροπορία της Γιουγκοσλαβιας. Έχει άπειρες διακλαδώσεις και χωρίς δυνατό φακό και εξοπλισμό δεν μπορείς να το εξερευνήσεις, οπότε και εμείς περιοριστήκαμε στο να μπούμε στην είσοδο του και μέσα μέχρι ένα σημείο με φακό κάποιον άλλων επισκεπτών. Λένε ότι είναι επικίνδυνο να χαθείς μέσα και πρέπει να ειδοποιήσεις την αστυνομία σε περίπτωση που το επισκεφθείς αλλά πολύς κόσμος πάει έτσι. Βρίσκεται ακριβώς πανω στα σύνορα με αποτέλεσμα η μια είσοδος να είναι στην Κροατία και η άλλη στη Βοσνία. Το κατέστρεψαν αν θυμάμαι καλά και δεν κάνω λάθος οι ίδιοι οι Κροάτες ανατηνάζοντάς το για να μην πέσει στα χέρια των Σέρβων την περίοδο του πολέμου.

Περα απο τη σταση αυτη δεν έχω πολλά να πω από τη διαδρομή, όλα κύλησαν ομαλά και έτσι φτάσαμε στον ξενώνα που είχαμε κλείσει για το βράδυ. Συμπαθητικός και γλυκούλης ο κύριος που τον είχε. Βολευτήκαμε και όντας πλέον μεσημερι ξεκινήσαμε για το Εθνικό πάρκο.

Η είσοδος στο πάρκο κοστίζει 40 ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι μας είχε προβληματίσει αλλά όσοι γνωστοί είχαν έρθει μας είχαν πει τα καλύτερα και επίσης γενικά πορευόμαστε με το "Μία φορά θα έρθουμε" οπότε και το είχαμε ξεπεράσει. Βέβαια όταν φτάσαμε επειδή είχε περάσει μια συγκεκριμένη ώρα ή 14.00 ή 16.00 δεν έχω συγκρατήσει καλά την ώρα άφιξης μας, το εισιτήριο ήταν στη μισή τιμή στα 20 ευρώ, καθώς λόγω του διαθέσιμου χρόνου δεν μπορείς να κάνεις τη μεγάλη διαδρομή που βλέπεις όλο το πάρκο. Δεν μας χάλασε και ιδιαίτερα..Εντάξει δεν θα βλέπαμε κάτι αλλά σε ποιο ταξίδι καταφέρνεις πάντα να δεις όσα θες όπως θες; Ήμασταν οκ.

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη βόλτα μας μέσα στο πάρκο. Παντού πράσινο, γαλάζιες Λίμνες και καταρράκτες...πανέμορφη διαδρομή. Κάνεις ένα μέρος με τα πόδια φυσικά αλλά για διάφορα περάσματα έχει βαρκούλες και τρενάκια που σε μεταφέρουν.
Να πω εδώ μόνο, ότι έχοντας δει την προηγούμενη ακριβώς μέρα και εντελώς δωρεάν τη φύση στη Βοσνία, το θέαμα στο Εθνικό Πάρκο παρόλο που είναι εντυπωσιακό νομίζω έχανε λίγο από τη μαγεία του, χωρίς φυσικά να σημαίνει αυτό ότι θα έλεγα σε κάποιον να μην πάει ή ότι μετανιώσαμε που πήγαμε.

Επιστρέψαμε το απογευματάκι ενώ έπεφτε ο ήλιος στον ξενώνα μας. Κάναμε μπάνιο και καθίσαμε στην αυλή να φάμε το βραδινό μας, αυτά που είχαμε προμηθευτεί την προηγούμενη μέρα και δεν αξιοποιήσαμε.
Εγώ με το βήχα ήμουν καλύτερα αν και τεραβηξα λίγο κρύο εκείνο το βράδυ που δεν ήταν πολύ βοηθητικό. Παρόλα αυτά κοιμηθηκαμε όμορφα και άλλη μια μέρα γεμάτη έφτασε στο τέλος της.

 

[travellersoul.]

Λιουμπλιάνα, πανέμορφη και γεμάτη ζωή

Ξυπνήσαμε το επομενο πρωί και φάγαμε το πρωινό μας στην αυλή του ξενώνα. Ο καιρός ήταν λίγο μουντός αλλά η διάθεση μας καλή και η ελπίδα μας για το ότι δεν θα βρέξει μεγάλη. Φορτωσαμε πράγματα και ξεκινήσαμε με στόχο να φτάσουμε Λιουμπλιάνα μέχρι το μεσημέρι.

Πρώτη μας στάση ήταν το χωριό Rastoke. Πρόκειται για ένα μικρό και όμορφο χωριό στο οποίο κάναμε μια σύντομη βόλτα να ξεμουδιασουμε. Γενικά κάναμε στάσεις συχνά, καθώς είναι δύσκολο να ταξιδεύεις συνεχόμενα πολλές ώρες με τη μηχανή. Όσο γινόταν επιδιώκαμε βέβαια να σταματάμε σε σημεία ενδιαφέροντος αλλά αυτό δεν γινόταν πάντα. Το Rastoke ωστόσο ήταν μια ευχάριστη στάση και βόλτα.

Φεύγοντας λοιπόν είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε ότι θα βρέξει αλλά παραδόξως φανήκανε τυχεροί. Τα σύνορα τα περάσαμε εύκολα και χωρίς ταλαιπωρία και πραγματικά με το που μπήκαμε Σλοβενία το τοπίο άλλαξε. Ήλιος, πράσινο, δάση..η φύση άλλη μια φορά στα καλύτερα της. Το μόνο που δεν μου άρεσε είναι ότι η τελική ευθεία για να φτάσουμε Λιουμπλιάνα ήταν μια τεράστια εθνική οδός στην οποία όλοι έτρεχαν σαν τρελοί. Αυτό με αγχωσε κάπως. Να πω κάπου εδώ ότι διόδια μέχρι στιγμής δεν είχαμε πληρώσει πουθενά, δεν υπήρχαν και στην Αλβανία που τώρα έφτιαξαν καινούριο δρόμο και προσπαθούν να τα καθιερώσουν όταν πήγαμε να πληρώσουμε με κάρτα μας είπαν ότι δεν δέχονται και περάσαμε έτσι. Στη Σλοβενία επίσης δεν έχουν διόδια, έχουν όμως τη Βινιετα. Αυτό σημαίνει ότι πληρώνεις ένα ποσό ανάλογα με το ποσό καιρό θες να κινείσαι στη χώρα. Το ελάχιστο είναι για ένα μήνα και δεν θυμάμαι ποσό πληρώσαμε.

Αφού καταφέραμε να περάσουμε την άχαρη εθνική οδό φτάσαμε στο δωμάτιο, το οποίο ήταν αρκετά έξω από τη Λιουμπλιάνα καθώς είχαμε δυσκολευτεί πολύ να κλείσουμε ξενοδοχείο. Ηταν όλα πολύ ακριβά και περάσαμε και μια φάση στην προετοιμασία του ταξιδιού που προσπαθούσαμε να ρίξουμε το μπάτζετ, οπότε είπαμε οκ 20 λεπτά εκτός δεν είναι κάτι. Χαριτωμένο ξύλινο δωμάτιο, σοφίτα με μόνο μειονέκτημα ότι δεν είχε ένα μπαλκονάκι. Νιωθαμε μια κούραση οπότε πριν βγούμε προς εξερεύνηση της πόλης ξαπλωσαμε για λίγο έτσι κι αλλιώς είχαμε φτάσει νωρίς και είχαμε χρόνο.

Αργά το μεσημέρι ή αλλιώς νωρίς το απόγευμα ξεκινήσαμε για την πόλη. Φτάσαμε και πάθαμε σοκ. Πανέμορφη, καταπράσινη, ζωντανή, πολύχρωμη. Τα είχε όλα. Όμορφα σοκάκια, επιβλητικές εκκλησίες, όμορφες γέφυρες, η βόλτα δίπλα στο ποτάμι ένα όνειρο. Ξεκινήσαμε για το κάστρο, στο οποίο ανεβήκαμε με τελεφερίκ και κατεβήκαμε στη συνέχεια με τα πόδια. Η θέα πανέμορφη. Γενικά χορτάσαμε βόλτες σε αυτή την πόλη.

Όταν άρχισε να σουρουπώνει άρχισαν να διαμαρτυρονται και τα στομάχια μας. Εκεί κάπου ξεκίνησε και ο Γολγοθάς για να βρούμε να φάμε. Παντού κόσμος και ουρές να περιμένουν. Είχαμε σημειώσει δύο μαγαζιά και στα δύο χαμός, περιφερομασταν μέσα στην πόλη χωρίς να βλέπουμε κάπου άδειο τραπέζι μέχρι που το πήραμε απόφαση ότι θα περιμέναμε στην ουρά. Ευτυχώς τσούλησε γρήγορα και σύντομα καθόμασταν σε ένα τραπεζάκι με καρό τραπεζομαντηλο δίπλα στο ποτάμι στο Baščaršija (Ljubljana Trubarjeva).Τόσο όμορφα. Οι μερίδες πολύ καλές και οι τιμές επίσης αρκετά τίμιες. Φάγαμε αρκετά, ήπιαμε και τις μπύρες μας και πήραμε σιγά σιγά το δρόμο της επιστροφής.