Ιαπωνία Κίνα Ταϊβάν East of Budapest

[mapouna protopao]

12-14 Δεκεμβρίου 2025

Ημέρες ταξιδιού 44-46

Είπα για πρώτη μέρα , να ξεκινήσω από τα κλασικά αξιοθέατα μιας καθώς πρέπει πρωτεύουσας .

Είχε μια βροχούλα είναι αλήθεια, και φοβήθηκα να μην χρειαστεί να κλειστώ σε κανένα μουσείο.

Ευτυχώς σταμάτησε γρήγορα.

Πέτυχα και ένα γκρουπ free walking tour στο δρόμο, κόλλησα λίγο μαζί τους , αλλά η Κινεζουλα γκουρού, μιλούσε σαν πολυβόλο. Τους παράτησα στο θηριώδες προεδρικό μέγαρο και προχώρησα σε μια πάρα πολύ ωραία πλατεία.

Εθνικό θέατρο και Μέγαρο μουσικής , δύο πανομοιότυπα εντυπωσιακά κτήρια δεξιά κι αριστερά και στο βάθος το φαραωνικό Chang Kai Sek Memorial.

Την εποχή που είχαμε και στην Ελλάδα εμφύλιο , είχαν και στην Κίνα.

Εδώ νίκησε όμως ο Mao Che Tung και η μορφωτική του επανάσταση.

Όσοι δεν τα έπαιρναν τα γράμματα,
κάπου 500.000 στρατός με ηγέτη τον στρατάρχη Chang Kai Sek πέρασαν στην Taiwan, γνωστότερη τότε με την πορτογαλική ονομασία Formosa, και ίδρυσαν την Δημοκρατία της Κίνας .

Στην απλοϊκή πολιτική μου ανάλυση, η Taiwan πάντα μου φαινόταν κάτι σαν το αντίστοιχο της Κούβας στα χρόνια του ψυχρού πολέμου.

Μια ενοχλητική μύγα του αντίπαλου συστήματος στο υπογάστριο της υπερδύναμης, που δεν μπορούσε όμως να της δώσει μια με τη σκοτώστρα , λόγω του συσχετισμού δυνάμεων και της ισορροπίας του τρόμου .

Το memorial είναι μεγαλοπρεπές σαν μαυσωλείο κι από κάτω έχει μουσείο της σύγχρονης ιστορίας της.

Οι Cadillac του στρατάρχη.

Καλά, κι εδώ 40 χρόνια στρατιωτικό νόμο είχαν.

Κάπου στα 90s έγιναν εκλογές.

Πάντως οικονομικά φαίνεται να τα πήγαν καλύτερα , χάρη στην πρωτοκαθεδρία που έχει η χώρα στην παραγωγή microchips.

Αν και η διασπορά του πλούτου, δεν φαίνεται να είναι ισότιμη.

Και εδώ βλέπεις και ανέχεια και αρκετούς άστεγους.

Ωραία πόλη η Taipei . Μου έβγαλε πολύ ευχάριστη διάθεση. Παρότι αχανής και με οκτώ εκατομμύρια κατοίκους, δεν σε πλακώνει.

Μεγάλες λεωφόροι - αστικά πάρκα- δάση, δίκτυο μετρό απίστευτο , εφάμιλλο ίσως και καλύτερο του ιαπωνικού.

Ο δε Taipei main station , που συνδέεται υπόγεια με όλα τα γύρω πανύψηλα κτήρια είναι μια πόλη από μόνος του.

Το κατάλυμα, το έκλεισα με το σκεπτικό να είναι κοντά στον σταθμό .

Δεν χρειάστηκε καν να βγω στην επιφάνεια της γης, για να φτάσω μέχρι την cápsula μου.

Απολύτως σελφ σέρβις κατάλυμα, δεν συναντάς ψυχή, έφερνε λίγο σε νεκροτομείο.

Καλά που ερχόταν και κάποιες δονήσεις από τους συρμούς του μετρό,-αφού ήταν σε κάποιο τρίτο υπόγειο-για να σιγουρευτείς ότι είσαι ζωντανός.

Και ήταν και η ακριβότερη διαμονή του ταξιδιού.

Αν είχα την παραμικρή ιδέα του πόσο εξαιρετικό είναι το μετρό, θα μπορούσα να μείνω και κάπου πιο περιφερειακά.

Την υπόλοιπη μέρα χαζολόγησα ασκόπως , με το αλάνθαστο σύστημα , του ανοίγω το Google maps βλέπω «περιοχή με κόσμο», τραβάω γραμμή κατά εκεί.

Σπάνια θα με απογοητεύσει.

Γενικά γύρω από κάθε σταθμό μετρό υπάρχει ένα ολόκληρο οικοσύστημα, από mall, μέχρι συνεργείο αυτοκινήτων και διάσπαρτα καφέ,εστιατόρια ,γκαλερί και διάφορα άλλα χιπστερομαγαζάκια.

Ο τομέας της εστίασης είναι σε αδιανόητο επίπεδο. Από σικάτα εστιατόρια μέχρι την φουφού του καστανά, είναι άπειρες οι επιλογές. Αναρωτιόμουν αν μαγειρεύουν στα σπίτια τους .

Απλώς κατά τις δέκα το βράδυ κατεβάζουν τα ρολά .

Τα πάντα δουλεύουν φουλ, όλες τις ώρες.

Έκανα και sound check σε πρόβα συναυλίας.

Το βράδυ πήγα στο Ximending, μια πεζοδρομημένη περιοχή- αγορά κοντά στον κεντρικό σταθμό .

Είναι για τα λαϊκά στρώματα εδώ , αφού έχει και πολλά μικρομάγαζα και καντίνες και κάποια ύποπτα μπαράκια και η κάπνα από τις φουφούδες πάει σύννεφο. Πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα γενικά .

Μέχρι και σπαθιά καταπίνουν.

Εκεί δίπλα είναι το Redhouse , ένα παλιό ιστορικό κτήριο με κόκκινα τούβλα κι από πίσω ακριβώς αυτό που έψαχνα σε όλο το ταξίδι και δεν έβρισκα.

Καφεζυθεστιατορια, τύπου καφετέρια στη προκυμαία σε ελληνικό νησί.

Τραπεζάκια έξω, μέχρι αργά το βράδυ.

Είναι και το μόνο μέρος που συνάντησα αρκετούς Δυτικούς τουρίστες.

Και οι υπόλοιποι θαμώνες τουρίστες ήτανε, απλώς Ασιάτες.

Για μένα που θελω να γυρνάω μέχρι αργά , μέχρι να μην αντέχω από την κούραση, ήταν θείο δώρο.

Ποτάκια, τσιγάρα, μουσική , χάζι και ζωντάνια.

Και μόλις 15 λεπτά από τον νεκροθαλαμό μου.

Έγινα θαμώνας τις περισσότερες ημέρες.

Στον δρόμο από το Ximending μέχρι τον κεντρικό σταθμό είναι και τα δεκάδες μασατζίδικα-ξενυχτάδικα.

Την ώρα που έχουν κλείσει τα πάντα , αυτά είναι ανοιχτά μέχρι τη μία μετά τα μεσάνυχτα και γεμάτα κόσμο.


Δεύτερη ημέρα έπιασα μιαν άλλη περιοχή,κάπως παραδοσιακή, με παλιά κτήρια, και ατελείωτα μαγαζάκια τροφίμων.

Κατέληξα το απογευματάκι στην πιο χάι περιοχή της πόλης.

Από το Elephant mountain , έναν δασωμένο λόφο, που τον ανεβαίνεις με ολίγον ζόρικα σκαλοπάτια σε μισή περίπου ώρα, βλέπεις από μακριά τον εμβληματικό πύργο Taipei 101 των 508 μετρων, ο οποίος διετέλεσε και ο ψηλότερος στον κόσμο κάποια στιγμή πριν είκοσι - τριάντα χρόνια. Τώρα είναι δέκατος.

Πολύ εντυπωσιακός. Προχώρησα κατά εκεί, τον φωτογράφισα ίσα με 508 φορές και ανέβηκα και στο παρατηρητήριο στον 88ο όροφο .

Αν θες να πας στον 101ο ξηλώνεσαι 50ρικακι.

Πάρα πολύς κόσμος, ουρές.

Στο παρατηρητήριο , είχανε στήσει φάτνες και αγιοβασιληδες και δέντρα και ελαφάκια και περίμεναν σειρά τα πιτσιρίκια για φωτογραφίες. Φωνές, φασαρία, κακός χαμός.

Ένα καρακιτσαριό.

Το μόνο που είδα από εκεί πάνω, είναι η ροή των αυτοκινήτων στις λεωφόρους.

Όλα τα υπόλοιπα φωτισμένα κτήρια είναι πολύ πιο χαμηλά. Βάλε και την αντανάκλαση στα τζάμια που χαλάει τις φωτογραφίες. Πεταμένα λεφτά.

Γύρω από τον πύργο είναι όλη η ακριβή αγορά της πόλης . Δεκάδες mall, χριστουγεννιάτικος στολισμός , γιορτινή ατμόσφαιρα.

Και εδώ έχει κάποια μαγαζιά με τραπεζάκια έξω, πολύ πιο μουράτα από αυτά τα τουριστικά της Ximending.
Τουρίστες και εδώ φυσικά αλλά και λόγω Σαββάτου πολύ νεολαία για clubbing.
Την πούλησα την Ximending εκείνο το βράδυ . Ωραία περιοχή.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 16
• 17
• 18
• 19
• 20
• …

  Go to chapter

  Go
• 23

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 18 of 23

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[mapouna protopao]

2/11 Ημέρα ταξιδιού 5

Αφού είδα τα βασικά αξιοθέατα και τριγύρισα αρκετά ώστε να έχω μια αίσθηση προσανατολισμού στην πόλη , κατέβηκα στην Γέφυρα της Μαργαρίτας και πήρα το τρένο για το Szentendre , τον Αγιαντρέα δηλαδή , μια τουριστική κωμόπολη λίγο έξω από την Βουδαπέστη.
Όμορφο μέρος κι αυτό . Καλντερίμια , περιποιημένα παλιά σπίτια, μικρά μουσεία και γκαλερί και αρκετά σουβενιράδικa.

Ωραία μαγαζάκια για καφέ και φαγητό και μια μικρή πλαζ για ηλιοθεραπεία στην όχθη του Δούναβη .


Πολύς κόσμος και εδώ και πολλοί ποδηλάτες αφού η Βουδαπέστη είναι ούτε τριάντα χλμ μακριά.

Ο τελευταίος προορισμός που διάλεξα στην Βουδαπέστη όπως και ο τελευταίος προορισμός στη ζωή γενικότερα και οπουδήποτε, ήταν ένα νεκροταφείο .

Είχα να διαλέξω μεταξύ του Farkasreti της Βούδας και του Kerepesi στην Πέστη. Το εβραϊκό είχε πιο περιορισμένο ωράριο.

Στο πρώτο είναι θαμμένος ο συνθέτης Μπέλα Μπάρτοκ και στο άλλο διάφοροι επιφανείς μεν, άγνωστοι δε σε μένα άνδρες . Και γυναίκες φυσικά.

Το νεκροταφείο ήταν κι αυτό ένα τεράστιο όμορφο πάρκο και οι τάφοι μοιάζουν να είναι σπαρμένοι τυχαία στο χώρο. Έχει δρόμους, μπορείς να σταματήσεις και με το αυτοκίνητο σε κάποιους μπροστά. Αραιοκατοικημένο πάντως και οι περισσότεροι τάφοι οικογενειακοί .

Μου αρέσουν τα νεκροταφεία, πάντα κάτι μαθαίνεις για την ιστορία του τόπου και αν είσαι τυχερός μπορείς να πετύχεις υπέροχα απρόβλεπτα γλυπτά πέρα από τα κλασσικά σκυμμένα αγγελούδια που θρηνούν .
Είδα και έναν τάφο σε στυλ κοιμωμένης του Χαλεπά - παλιά μεγάλη ηθοποιός αν δεν κάνω λαθος- σύγχρονη της Μαρίκας Κοτοπουλη.

Έχει και τον ρωσικό τομέα ξεχωριστά , όπου οι μισοί θαμμένοι απεβίωσαν από τον Δεκέμβριο του 44 μέχρι τον Ιανουάριο του 45, προφανώς προελαύνοντας κατά των Γερμανών, και οι άλλοι μισοί το 1956 όταν μπούκαραν οι Σοβιετικοί με τα τανκς και επέβαλλαν το πέρασμα της Ουγγαρίας στο ανατολικό μπλοκ.

Έχω και την περιέργεια να κοιτάζω και τις ημερομηνίες για να βρω τον πιο παλιό τάφο.

Δεν τους είδα όλους φυσικά , αλλά ο παλαιότερος ένοικος που εντόπισα, μας άφησε χρόνους το 1828.

Τελικά δεν ήταν η τελευταία επίσκεψη στην Βουδαπέστη, αφού εκεί κοντά ήταν και η σούπερ ντουπερ γηπεδαρα « Πούσκας Αρένα» κατασκευής 2019 και ένα από τα πιο μεγάλα και σύγχρονα γήπεδα στην Ευρώπη.

Δυστυχώς το είδα μόνο από έξω αφού οι υπάλληλοι του μουσείου εκεί , βαριόταν και δεν με άφησαν να δω τον αγωνιστικό χώρο .

Επιστροφή μέσω της Stefanía Utca που είναι γεμάτη με υπέροχες επαύλεις του μεσοπολέμου , αρκετές από τις οποίες φιλοξενούν πρεσβείες , πέρασμα από ένα υπέροχο πάρκο όπου βρίσκεται και το σπίτι της Μουσικής στην Ουγγαρία και κατάληξη στην πλατεία των Ηρώων.

Από κει ένα νέο σετ επαύλεων -πρεσβειών στα ψηλά της Andrássy και πίσω. Αυτό ήταν.

Μου άρεσε τελικά η. Βουδαπέστη , κακώς δεν είχα έρθει τόσα χρόνια και θα επανέλθω σε πρώτη ευκαιρία.

Πέρα από την αρχιτεκτονική ομορφιά έχει και ζωντάνια, τόσα φαγάδικα και ποτάδικα δεν έχει ούτε στην Ελλάδα .

Από κουζίνα εκπροσωπούνται όλες οι κουζίνες του κόσμου με τις ασιατικές στην πρωτοκαθεδρία.

Η Ελλάδα εκπροσωπείται επάξια με δεκάδες Greek Gyros στέκια.

Ξεχωρίζουν το σαγηνευτικό Blue Agori , γαστριμαργικό Greek kamaki και ο ευρηματικός Pitagorasz που θεωρηματικά τυλίγει τον γύρο σε πίτες σχήματος ορθογωνίου και ισοσκελούς τριγώνου .

Είδα κι ένα ελληνικό εστιατόριο που είχε το μενού γραμμένο με κιμωλία στα ελληνικά.

Αν πας τουρίστας στην Βουδαπέστη δηλαδή και δεν την παλεύεις χωρίς γιουβαρλάκια ή γαλακτομπούρεκο, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Τελευταία νυχτα , τελευταία μπυρότσαρκα στο χαλαρό σήμερα Szimpla Kert και συνέχεια στο κοντινό Instant Fogas.
Κι αυτό ruin bar είναι αλλά πιο dance floor. Τρεις djs σε διαφορετικές αίθουσες και εσωτερική αυλή για τσιγάρο. Δεν έχει τόσο πολύ την παραισθητική ατμόσφαιρα του Szimpla αλλά είχε περισσότερο ντόπια νεολαία παρά τουρίστες .

Για την φημολογούμενη αγένεια και παραξενιά των Ούγγρων δεν έχω ξεκάθαρη άποψη, δεν είχα επαρκή αλληλεπίδραση, όσο για τις Ουγγαρέζες η μόνη που γνώριζα και εξακολουθώ να γνωρίζω, είναι αυτή με τα λάχανα, τα καρότα και την μαγιονέζα.

3/11 Ημέρα ταξιδιού 6

Αν εξαιρέσεις ότι η πόλη ξύπνησε βροχερή, θρηνώντας για την αναχώρηση μου, για κάπου ανατολικά της Βουδαπέστης, ήταν απλά η μέρα μιας μεγάλης διάρκειας διηπειρωτικής πτήσης.

 

[Smaragda53]

Εκπληκτικό το νεκροταφείο!
Το "μαλακας" έχει γίνει πλέον διεθνής λέξη, στη δε ελληνικη τηλεόραση δίνει και παίρνει!

 

[mapouna protopao]

4-17 /11/2025 Ημέρες ταξιδιού 7-19

Αν είχα πεθάνει δεν θα έγραφα τώρα ζωντανή ανταπόκριση.

Άρα είμαι καλά.

Απλώς οι ρυθμοί του ταξιδιού δεν μου άφησαν χρόνο για γράψιμο.
9-10 ώρες πτήσης μέχρι τη Σανγκάη, δεν μου κόλλησε ύπνος. Καθόλου δεν έπληξα όμως, αφού είχα άπλετο χρόνο για να γράψω το χρονικό της Βουδαπέστης.
Ο ύπνος με έπιασε στην δίωρη πτήση Σανγκάη-Τόκιο μετά από ένα δίωρο διάλειμμα, και οι αλήτες δεν με ξύπνησαν για το πρωινό ή γεύμα ή για καφέ βρε αδερφέ, οπότε προσγειώθηκα στο Narita Tokyo με μια ελαφριά λιγουρίτσα.
Η Ιαπωνία δεν ήταν ποτέ στις ταξιδιωτικές επιλογές προτεραιότητας για μένα.
Κάπου είχα την αίσθηση ότι δεν ταιριάζει στο ταξιδιωτικό μου στυλ.
Ούτε η παλιοί αξιακοί κώδικες των σαμουράι , του μπουσίντο και των γκεϊσών, ούτε η μιλιταριστική κουλτούρα των καμικάζι και του σεπουκου , ούτε η σύγχρονη του gaming , των anime και των manga και της J-pop ταιριάζουν με την δική μου κοσμοαντίληψη.
Τα βασικά αξιοθέατα που είναι κυρίως ναοί, δεν με ενδιαφέρουν καθόλου σε πνευματικό επίπεδο , άντε λίγο περισσότερο σε αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό.
Foodie δεν με λες , αλλά βελτιώνομαι συνέχεια στο να δοκιμάζω φαγητά που παλιότερα δεν θα άγγιζα μόνο από την εμφάνιση.
Η οπτική και μόνο επαφή με Γιαπωνέζους τουρίστες στην Αθήνα ή στα Κυκλαδονησια , με τον τερατώδη φωτογραφικό εξοπλισμό προ smartphone , με έκαναν να αναρωτιέμαι αν ήξερε κάτι παραπάνω ο μακαρίτης ο Τζίμης Πανούσης που τραγουδούσε στα 80’s για Γιαπωνέζους βρυκόλακες με καλώδια στο αίμα.
Στις αμερικάνικες πολεμικές ταινίες οι Γιαπωνέζοι παρουσιαζόταν σαν μια σκληρή εσχατοφάρα.
Η μόνη μου σύνδεση με την χώρα είναι το γιαπωνέζικο πιστό σκυλί μου , ένα Suzuki Jimny του 2005 που είκοσι χρόνια τώρα με κουβαλάει αγόγγυστα κι ας μην το περιποιούμαι όπως του αξίζει .
Τι ήρθα να κάνω λοιπόν αφού είναι ένα ταξίδι που δεν μου έκανε κλικ;
Ήρθα λοιπόν με χαμηλές προσδοκίες , πρώτον γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να σέρνεται πίσω από προκαταλήψεις και από περιέργεια να δω πώς είναι ιδίοις όμμασι, και δεύτερον, γιατί είχαν αποφασίσει να έρθουν τα φιλαράκια μου και συνταξιδιώτες σε κάμποσα ταξίδια.
Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύω μόνος για Διάστημα 2+ μηνών τους χειμωνιάτικους μήνες, αλλά όποτε υπάρχει ευκαιρία το συνδυάζω και με την παρέα.
Ωραία είναι κι αυτά. Δοκιμάζονται αλλά και σφυρηλατούνται οι φιλίες και δημιουργούνται κοινές αναμνήσεις για τα επερχόμενα χρόνια της μασέλας και του Π.
Η τελική σύνθεση ήταν οι βασικοί παιχταράδες Εβακούτσι και Τασουσίρο που έχουμε γράψει πολλά ταξιδιωτικά χιλιόμετρα μαζί, τα ανερχόμενα ταλέντα Νατασούκι και Κάτσικο, που συστήνονται ως μάνα και κόρη-αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά- και η νέα μεταγραφή Αριβάτσο , παλιόφιλος της Εβακούτσι, τον οποίο οι υπόλοιποι ελάχιστα γνωρίζουμε.
Με τον Τασουσίρο λόγω μακρόχρονης φιλίας και κοινών δραστηριοτήτων έχουμε αναπτύξει έναν χιουμοριστικό κώδικα βασισμένο σε inside jokes για να γελάμε μεταξύ μας. Καμιά φορά διολισθαίνουμε σε σάχλα και καφρίλα πάντα όμως με νότες εσπεριδοειδών και επίγευση κανέλας και γαρύφαλλου.
Τα κορίτσια, μας ξέρουν και μας ανέχονται.
Ο Αριβάτσο προσαρμόστηκε εύκολα και γρήγορα στο κλίμα της παρέας και έτσι όλα κύλησαν ομαλά σε αυτόν τομέα
Η Εβακούτσι, γνωστό τελειωμένο travel planning freak, μελέτησε κανένα εξάμηνο-δούλεψε σκληρά δεν λέω-και μας μοίρασε ένα εκατοντασέλιδο πρόγραμμα το οποίο φυσικά κανείς από το γκρουπ δεν άνοιξε να διαβάσει.
Λες και μπορούσαμε να φέρουμε αντίρρηση. Το πρόγραμμα είναι ευαγγέλιο.
Είχε υπολογισμένα ακόμα και τα εισιτήρια των μικροαποστάσεων με μετρό και λεωφορεία.
Το δικό μου ταξίδι χωρίζεται σε δύο τμήματα . Θα είμαι με το γκρουπ για δύο εβδομάδες , στην στάνταρ πεπατημένη και φουλ οργανωμένη διαδρομή Τοκυο- Κυότο- Οσακα- Χιροσίμα και όταν επιστρέψουν οι υπόλοιποι με το καλό , θα συνεχίσω μόνος μου εδώ γύρω στα απωανατολικά προάστια.
Μέρη για τα οποία δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα και για τα οποία τις τελευταίες ημέρες αρχίζω να μελετάω, για να φτιάξω δρομολόγια.
Για το πρώτο κομμάτι , λίγες εντυπώσεις θα γράψω περιληπτικά,αφού τα οργανωτικά και τις τοποθεσίες και τις επισκέψεις και τα αξιοθέατα και φωτογραφικό υλικό θα τα γράψει χαρτί και καλαμάρι με την γνωσ Της μεθοδικότητα η αρχηγός.
Τοκυο λοιπόν τέσσερα βράδια . Μπορεί και πέντε , δεν θυμάμαι.
Η πόλη των χειρολαβών .
Τις μισές ώρες στεκόμασταν όρθιοι μέσα σε τρένα. Μπροστά η μαμά Ντακ Εβακούτσι με το Google maps ανά χείρας και από πίσω τα παπάκια στη σειρά , μας πήγε σε όλα τα αξιοθέατα.
Λοξοδρομίες έκανε μόνο η απείθαρχη νεαρή σεσημασμένη γλυκατζού και λιχούδω Κάτσικο.
Είχε σημειωμένα όλα τα viral tiktokinstagramika στέκια από διάφορους influencers. Μας παρέσυρε και μας σε κάποια στέκια γαστριμαργικής αμαρτίας που περίμενε ο κόσμος ουρές απέξω.
Δεν συμμετείχα , είμαι εγκρατής.
Αν και είμαι καλός στον προσανατολισμό αφήνοντας πετραδάκια σαν τον Κοντορεβυθουλη ,γρήγορα κατάλαβα ότι τα πετραδάκια 7-11 ,Lawson, Family Mart που έβαζα σημάδι είναι παντού. Από όποιον σταθμό και να έβγαινα το ίδιο μου φαινόταν.
Τι Σιντζουκου , τι Χαρατζουκου, τι Σιν Οκούμπο στη γειτονιά μας. Η Σιμπουγια είχε το αγαλματάκι του Χατσικο και το περίφημο σταυροδρόμι , αλλά άμα σήκωνες το κεφάλι το ίδιο ήταν.
Όλοι οι υπόγειοι σταθμοί-πόλεις είναι τελείως ακατάλληλοι για αγοραφοβικούς και κλειστοφοβικές αλλά το Σιντζούκου είναι απίστευτο.
Ευτυχώς η σήμανση είναι εξαιρετική και δεν είχαμε θέματα.
Στην Ακιχαμπάρα είδαμε τα τεράστια υπόγεια gaming halls όπου εκατοντάδες τυφλοπόντικες χτυπούσαν μπλιμπλίκια στις οθόνες και στον δρόμο ατομάκια με εκκεντρικό ντύσιμο, χτένισμα,και μακιγιάζ που αν τα έβλεπε η Σαπφώ Νοταρά θα ούρλιαζε Σόδομα και Γόμορρα.
Η Γκινζα απλώς ενας δρόμος με όλες τις ακριβές φίρμες. Είχε όμως ωραίους κήπους πάνω στις ταράτσες των malls.
Το Teams lab μου φάνηκε μια παιδική χαρά για όλες τις ηλικίες.
Παίξαμε και εμείς καμιά ώρα και φεύγοντας πήραμε ένα τρένο για την περιοχή Obaida.
Από ένα σημείο και πέρα το τρένο ήταν επάνω σε γραμμή Flyover και περνούσε ανάμεσα σε φωτισμένα ψηλά κτήρια. Καλή φάση.
Ανήμερα της 17 Νοέμβρη το γκρουπ μπήκε στο Σινκάνσεν Χιροσίμα-Τόκιο για να πάρει το αεροπλάνο της επιστροφής.
Εγώ κατέβηκα στην κοντινή Οκαγιάμα και έστριψα για ένα τουρ στο νησί Σικοκου , το μικρότερο σε έκταση από τα τέσσερα μεγάλα νησιά της Ιαπωνίας, μια terra incognita για μένα.
Θα γράφω από δω και πέρα για τις εντυπώσεις της κάθε μέρας όσο είναι φρεσκες και θα κάνω εμβόλιμα φλάσμπακ για τις εντυπώσεις και ότι θυμάμαι από τα μέρη που επισκεφθήκαμε με την παρέα.

Γενικές εντυπώσεις όταν αφήσω πίσω τα γιαπωνέζικα χώματα σε δύο εβδομάδες περίπου.

Στέη Τούνη

Άντε ας βάλω και μερικές φωτογραφίες.

Η πρώτη εικόνα από το αεροπλάνο. Ρυμοτομία και στα χωράφια οι άτιμοι.

Ξεκίνημα με πανηγύρι.

Γλυπτική

Shinjuku

Teams lab

 

[evaT]

Η τελική σύνθεση ήταν οι βασικοί παιχταράδες Εβακούτσι και Τασουσίρο

Έκλαψα

 

[psilos3]

με έκαναν να αναρωτιέμαι αν ήξερε κάτι παραπάνω ο μακαρίτης ο Τζίμης Πανούσης που τραγουδούσε στα 80’s για Γιαπωνέζους βρυκόλακες με καλώδια στο αίμα.

Like πρώτα απ' όλα γι' αυτό.

 

[Sam-chal]

Like πρώτα απ' όλα γι' αυτό.

mapouna protovalo like...

 

[mapouna protopao]

17/11.Μέρα ταξιδιού 20

Από την σταθμό της Οκαγιάμα πήρα εναν μουτζούρη του ενός βαγονιού που σταματούσε σε όλα τα χωριά και σε καμία ωρίτσα έφτασα στο λιμάνι του Ούνο.
Δεν Από κει με φέρι σε λιγότερο από μισή ώρα έφτασα στο μικρό νησί Ναοσίμα. Αυτό κυρίως και μερικά άλλα στο ίδιο νησιωτικό σύμπλεγμα είναι αφιερωμένα στην μοντέρνα τέχνη.

Έχει τρία τέσσερα μουσεία και διάφορα υπαίθρια εκθέματα σε μια ακτίνα τριών χιλιομέτρων. Εμβλημα του νησιού είναι μια κολοκύθα - πασχαλίτσα που σε υποδέχεται στο λιμάνι .

Πήρα ένα τοπικό λεωφορείο και σε είκοσι ίλεπτα έφτασα στην είσοδο του πάρκου. Εκεί με υποδέχθηκε μια άλλη κολοκύθα , πιο καθώς πρέπει, έργα του ίδιου Γιαπωνέζου καλλιτέχνη.

Τα δύο από τα τρία μουσεία ήταν κλειστά , πράγμα όχι απαραίτητα κακό γιατί δεν είχα σκοπό να πάω σε όλα. Το κακό ήταν ότι λόγω αυτού δεν λειτουργούσαν τα free shuttle buses που σε μετακινούν στο πάρκο.
Οπότε το έκοψα με το πόδι φορτωμένος τα μπακπακς σαν πεζοναύτης σε άσκηση. Τα υπαίθρια εκθέματα δεν ήταν άσχημα-ίσα ίσα-αλλά δεν κάθισα να αναλύσω επιτόπου τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης . Δεν έχω χρόνο για τεχνοκριτική

.

Τα φωτογράφισα ένα προς ένα και μπήκα στο μουσείο Benesse που ήταν το μόνο ανοικτό. Στην φιλοσοφία του Bilbao Guggenheim ,λίγα και μεγάλα σε μέγεθος εκθέματα και εγκαταστάσεις.
Ωραίο ήταν , είχε και έναν Μπασκιά που μου αρέσει πολύ και κάποιες εγκαταστάσεις του Έλληνα Γιάννη Κουνέλη, που τον είχα ακουστά αλλά δεν είχα δει έργα του.

Ο Μπασκιά.

και ο Κουνέλης.

Ελληνικό ενδιαφέρον είχε και ένα υπαίθριο έργο ενός Ιταλού αν θυμάμαι καλά.

Τα πιο εντυπωσιακά ήταν μια μεγάλη επιτοίχια εγκατάσταση με τον αβανταδόρικο τίτλο Shark’s Massacre και κάτι ανθρωποειδή που έβγαζαν περιοδικά μηχανικούς ήχους και μια ακόμη ηλεκτρονική φωτεινή επιγραφή που αναβόσβηνε σύντομα αποφθέγματα με τρεις λέξεις .
Η δεύτερη πάντα το and η τρίτη το live ή το die και στην πρώτη είχε μεγαλύτερη ποικιλία. Αυτή σήκωνε μεγάλη συζήτηση.

Η σφαγή του καρχαρία.

Το πρόγραμμα στράβωσε λίγο αφού είχα υπολογίσει να περάσω στο Σικοκου από ένα δευτερεύον λιμανάκι το οποίο όταν έφτασα ειχε δρομολόγιο μετά από τρεις ώρες οπότε ξαναγύρισα στην Μιγιονουρα το κεντρικό λιμάνι.

Είχα την ευκαιρία όμως να δω από κοντά ιαπωνικά μικρά χωριά. Σπίτια από πολυκαιρισμένα σκούρα καφέ ξύλα και μαύρα κεραμίδια. Τέλειος συνδυασμός αυτοκτονίας . Και ούτε ένα καφενείο για να διώχνουν οι γυναίκες τους άντρες από το σπίτι. Δεν θέλω να ξέρω πως είναι τα βράδια.

Με ένα άλλο φέρι πέρασα στο θρυλικό Τακαμάτσου.

Τακαμάτσου στην πλώρη μας.

Εδώ το πιο ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι ο Richurin garden, ένας από τους τοπ-3 η τοπ-5 ιαπωνικούς κήπους.
Δυστυχώς με τούτο και με το άλλο, όταν έφτασα είχα μόνο 40 λεπτά μέχρι να κλείσει ο τεράστιος κήπος -δάσος και με τα μπακπακς επ’ ώμου και την κούραση της ημέρας το παράτησα. Είχα δει είδα χτες έναν επίσης πολύ ωραίο κήπο στην Οκαγιάμα οπότε είμαι οκ.

Το Τακαματσου μου φάνηκε λίγο αποστειρωμένο. Ξεκίνησε από το χοστελ που διέθετε άλλες παντόφλες για τα δωμάτια , άλλες για την τουαλέτα και άλλες για να βγεις έξω για τσιγάρο. Self checkin σε tablet κλπ. .
Βγήκα για φαγητό , να δω και την πόλη, επίπεδη τελείως, φαρδείς δρόμοι , πολλοί ποδηλάτες, και ο Takamatsu Tower που φαινόταν και από την Ναοσιμα.

 

[mapouna protopao]

18/11/25 Ημέρα ταξιδιού 21


Σχεδιάζοντας την επίσκεψη στο νησί Σικόκου, ψάχτηκα λίγο με τα Japan Rail Passes.


Η αρχιλογίστρια Εβακούτσι μου είχε πει ότι δεν συμφέρει. Υπάρχει και εργαλείο υπολογισμού τιμών στο site των JR.
Φυσικά δεν συμφέρει αν κάνεις μια διαδρομή την ημέρα .

Αποφάσισα να αγοράσω από το Klook ένα 3days unlimited Shikoku rail pass για 66 € .

Δεν κάθισα να το ψειρίσω αν συμφέρει ή δεν συμφέρει . Ήμουν σίγουρος ότι συμφέρει αφού θα έκανα τουλάχιστον οκτώ διαδρομές, σύμφωνα με το πλάνο μου.

Άσε την άνεση να περνάς αέρα από τα τουρνικέ χωρίς να μπλέκεις με μηχανήματα και ταμεία.

Και το σπουδαιότερο. Αν μπερδευτείς ή ξεχαστείς ή σε πάρει κανένας ύπνος, απλώς κατεβαίνεις και διορθώνεις την πορεία σου. Αξία ανεκτίμητη.

Πρωί πρωί λοιπόν, το ενεργοποίησα κερδίζοντας μισή μέρα αφού λήγει στις 13.00 της τελευταίας ημέρας , πήρα το τρενάκι μου και κατευθύνθηκα προς Naruto.

Εκεί υπάρχει ένα ιδιαίτερο αξιοθέατο που μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Οι Naruto Whirlpools.

Υπάρχει εκεί μια εντυπωσιακή τεράστια γέφυρα που ενώνει το Σικόκου με το μεγάλο νησί Χόνσου.

Κάτω ακριβώς από τα γέφυρα τρακάρουν τα ζεστά νερά της εσωτερικής θάλασσας Seto της Ιαπωνίας με τα κρύα νερά του Ειρηνικού και σχηματίζουν θεαματικές δίνες.

Υπάρχουν τρεις τρόποι να το δεις.

Η μία ψηλά από τη γέφυρα από ειδικά view points μέσα από τζαμαρίες.
Η δεύτερη από μεγαλούτσικα τουριστικά καράβια που δεν κουνάνε πολύ, και τις βλέπεις από τα 6-7 μέτρα ύψος και η τρίτη από μικρά ταχύπλοα που κουνάνε όταν φυσάει , κι έχουν και γυάλινα παράθυρα για να βλέπεις και κάτω από την επιφάνεια.

Αυτήν την επιλογή έκανα εγώ, για να νιώσω λίγο την αντάρα της θάλασσας στα δύο μέτρα ύψος.
Το φαινόμενο δεν είναι στάνταρ.
Εξαρτάται κι από εποχές , φεγγάρια, παλίρροιες , έχει peak and low hours κλπ.
Εμένα μου άρεσε.
Ήταν ορατές αν και όχι τόσο μεγάλες οι δίνες αλλά και όλο το σκηνικό με την γέφυρα να δεσπόζει.

Τα φινιστρίνια που βλέπεις κάτω από την επιφάνεια είναι πολύ λιγότερο θεαματικά από το πλυντήριο μου όταν στίβει .

Το σκαφάκι μας

Κάθε κατεργάρης στον κάδο του.

Πήρα τρενάκι από το Naruto και κατευθύνθηκα Tokushima.
Μια πόλη στην οποία δεν είχα αρχικά σκοπό να μείνω.
Ήταν όμως sold out ένα χόστελ στο μέρος που ήθελα να πάω και έμεινα αναγκαστικά.
Έκλεισα επί τόπου ένα χόστελ , άφησα τα μπαγκάζια και βγήκα για εξερεύνηση.

Ευχάριστη έκπληξη η Tokushima. Η πιο συμπαθητική πόλη μέχρι στιγμής

Μέσα σε πέντε -έξι ώρες πήγα σε ένα μικρό shrine όπου ήμουν ο μόνος επισκέπτης, σε ένα διπλανό νεκροταφείο όπου βεβαιώθηκα ότι μόνο τα Suzuki Jimmy είναι αθάνατα, πήρα ένα τελεφερίκ για να δω την πόλη από ψηλά.

Υπέροχη . Με ένα μεγάλο κεντρικό ποτάμι και τρία τέσσερα ακόμα παρακλάδια να την διασχίζουν .

Έχει κι ένα πολύ ωραίο καφέ εκεί αλλά παίρνεις χαρτάκι σειράς και περιμένεις . Δεν χωράει πάνω από τριάντα άτομα.

Τι άλλο;

Ωραίο πάρκο γύρω από τα ερείπια ενός κάστρου και το καλύτερο souvenir shop που έχω δει μέχρι τώρα στην Ιαπωνία. Με θεματική το blue indigo της Ιαπωνίας. Ένα χρώμα λουλακί,τέλος πάντων.

Στις 8 πήγα να δω παράσταση ιαπωνικών χορών.
Κάτι μεταξύ πεντοζάλη, καρσιλαμά και τσάμικου με σάλτα από τα αγόρια, για να εντυπωσιάσουν τα κορίτσια .

Εντύπωση μου έκαναν οι κόθορνοι των κοριτσιών.

Η ζωντανή ορχήστρα με πολύ ωραία κρουστά και παραδόξως ήταν πολύ εύηχη στα δυτικά αυτιά μου.

Ο αρχηγός -ανιματέρ των χορευτών ήθελε ντε και καλά να μας διδάξει κάποια βήματα .

Ε στο τέλος σήκωσε όλο το κοινό στην πίστα. Μόνο πιάτα δεν σπάσαμε.

Συνέχισα με φαγητό σε μια πολύ ωραία ιζακάγια, ανάμεσα σε γραβατωμένα στελέχη επιχειρήσεων από την μία και νεαρούς φοιτητές από την άλλη.

Όταν γύρισα στο χόστελ μου λέει η ρεσεψιονίστ.

Σε περίμενα.

Ώπα λέω!!! (καλούτσικη)

Είσαι ο πρώτος Έλληνας που φιλοξενείται στο χόστελ και έχουμε έπαρση σημαίας.
Έβγαλε από ένα ντοσιέ ένα αυτοκολλητάκι με την ελληνική σημαία και μετά Βαΐων και κλάδων και δόξας και τιμής την κόλλησα δίπλα στις άλλες 74. Αργήσαμε αλλά τα καταφέραμε.

Και μερικά στιγμιότυπα από μια απροσδόκητα γεμάτη, ενδιαφέρουσα και απολαυστική μέρα ταξιδιού.

 

[mapouna protopao]

20/11/2025. Ημέρα ταξιδιού 22

Πουρνό πουρνό πήρα το τρένο για Miyoshi,μια ώρα και κάτι δρόμος. Προορισμός της ημέρας η Iya valley , μια περιοχή φυσιολατρικού ενδιαφέροντος.

Δάση , φαράγγια , ραχούλες, ποτάμια, καταρράκτες, θερμές πηγές και τέτοια.

Ήδη πριν μπώ στην κοιλάδα η βλάστηση με τρόμαξε. Αδιαπέραστα δάση λες και ήμουν στη ζούγκλα του Αμαζονίου.

Το Σικοκου είναι και προσκηνυματικός προορισμός . Εχει 88 αριθμημένα official shrines, κάποια από τα οποία πανάρχαια και φημισμένα. Το ένα μάλιστα θεωρείται εφάμιλλο του φημισμένου Κογιασάν ,που μας έταξε να μας πάει η τουρ οπερέιτορ και δεν μας πήγε.

Αν τα περπατήσεις όλα, πας στον ιαπωνικό παράδεισο. Γκέισες, Τογιότα Λεξους κλπ.

Εγώ έπαθα shrines overdose σε τόσα που πήγα . Συναντάω τόρι;
Βγάζω την αρμαθιά με τα σκόρδα κι αλλάζω δρόμο.

Στο σταθμό Miyoshi ήμουν τυχερός γιατί το τρένο για την Iya valley έφευγε αμέσως . Ακόμα πιο τυχερός στο σταθμό Oboke όπου κατέβηκα, όπου πέτυχα το τελευταίο διαθέσιμο locker στον μικρό επαρχιακό σταθμό και πάρκαρα το σαμάρι μου.

Λεωφορείο για Kazurabashi vine bridge.

Μια τουριστική ατραξιόν με μια πλεχτή γέφυρα αλλά το μέρος είναι μαγικό. Το ποτάμι Ōboke εχει τα πιο διάφανα νερά σε ποτάμι που έχω δει και τα βράχια στα πέριξ, μοιάζουν πασπαλισμένα με ασημόσκονη.

Εχει και κάτι ταβερνάκια εκεί και ένα μεγάλο souvenir shop.

Επέστρεψα στο σταθμό και πήγαινα για μια μισάωρη βαρκάδα σε ένα σημεία του ποταμιού με κάθετα τοιχώματα, όταν άκουσα ένα κράκ και ένιωσα μια σουβλιά στο γόνατο.

Για πέντε λεπτά δεν μπορούσα να πατήσω χωρίς να με σφάζει ο πόνος.

Σκέφτηκα ότι το ταξίδι έληξε άδοξα και να ετοιμαστώ για αεροκομιδή, αλλά σιγά σιγά πήρε μπρος.
Μου κόπηκε και η όρεξη για βαρκάδα και γύρισα στο σταθμό κούτσα-κούτσα,, αφού σταμάτησα να βάλω ένα χεράκι στην συγκομιδή λωτών από μια γιαγιά. Πήρα και το πεσκέσι μου.

Επέστρεψα στο ακριτικό Miyoshi -φανταστική και η διαδρομή-όπου είχα κλείσει δωμάτιο στο heso camp.

Κοντεψα να μπω στο δάσος αφού ήταν το τελευταίο σπίτι της πόλης . Ήταν κλειστά κι άρχισα να χτυπάω κουδούνι. Δεν άνοιγε κανείς επί πέντε λεπτά, η θερμοκρασία είχε πέσει στους 7 βαθμούς και άκουγα τις αρκούδες να πλησιάζουν.

Τελικά μου άνοιξε ένας νεαρός Γερμανός και μου είπε ότι εδώ είναι το παράρτημα και για check-in έπρεπε να πάω στο κεντρικά, στο heso salon , miheso για σαλόνι.
Πήγαμε μαζί , αφού έβγαινε κι αυτός εκείνη την ώρα. Πήρα τους κωδικούς για τις εισόδους και βγήκα για αναζήτησή τροφής .

Το Miyoshi έχει 23000 κατοίκους αλλά εγώ στις έξι το απόγευμα συνάντησα μόνο τους 23. Δέκα οι υπάλληλοι του σουπερμάρκετ, δέκα οι πελάτες , τρεις στο δρόμο κι αφεντιά μου ο κούκος.

Πήρα ένα έτοιμο γεύμα , το ζέστανα στα μικροκύματα για να κόψει η πείνα , έκανα μπάνιο και ετοιμάστηκα για βραδιά κραιπάλης στο εστιατόριο του heso salon και στο απέναντι καραόκε μπαρ.
Με το που βγήκα έξω, η θερμοκρασία κόντευε το μηδέν κι ο αέρας ξουριζε.
Έκανα πίσω κι άνοιξα το σακίδιο.

Βρήκα πέντε-έξη τζούρες από ένα μπουκάλι ντόπιο ουίσκι Sundory- πολύ καλό-που αγόρασε ο Αριβατσο αλλά καταναλώσαμε εγώ και ή Εβακούτσι, ένα παστέλι από τα Lidl που κουβαλούσα τρεις βδομάδες για ώρα ανάγκης και του λωτούς της γιαγιάς .
Καλά πήγε και σήμερα.
Δεν έχω φωτογραφίες τις έσβησα όλες , τα βίντεο βγήκαν ωραία.
Αντ’ αυτού μια συλλογή από κοκκινισμένα σφεντάμια που μου έχουν πάρει τα μυαλά.

 

[mapouna protopao]

21/11/ 2025 Ημέρα ταξιδιού 23

Η νέα μέρα ξεκίνησε με μια στάση στο Imabari που φημίζεται για τις πετσέτες του. Φυσικά δεν σταμάτησα για να αγοράσω πετσέτες.

Σύμφωνα με ένα αρχικό πλάνο, από το Imabari θα έπρεπε να μπω στο νησί Σικόκου μέσω του Shimanami Kaido. Τι είναι αυτό;

Αυτό είναι ένας κλειστός αυτοκινητόδρομος που συνδέει τα δύο μεγάλα νησιά με εννιά γέφυρες που πατάνε σε 7 μικρά νησιά.

Παράλληλα υπάρχει και ένας κλειστός ασφαλής ποδηλατόδρομος και είναι μια δημοφιλής ποδηλατική διαδρομή , αφού το τοπίο είναι πολύ ωραίο και δεν έχει υψομετρικές εναλλαγές.

Γύρω στα 60 χλμ. απόσταση απόλυτα εφικτή σε μια μέρα με αρκετές στάσεις ακόμα και από έναν μέτριο ποδηλάτη.

Το έψαξα λίγο να νοικιάσω ένα ποδήλατο από το Onomichi στην ακτή του Χόνσου, αλλά λίγο το ότι ήθελα να το κάνω one way, , λίγο το θέμα της μεταφοράς των αποσκευών με αποθάρρυνε.

Για σήμερα είχα σκεφτεί να πάω στο Imabari και να κάνω την μισή διαδρομή, παρκάροντας τις αποσκευές εκεί από όπου θα νοίκιαζα το ποδήλατο,

Επικράτησε όμως η λογική. Η τεμπελιά δηλαδή.

Μόλις βγήκα από τον σταθμό, πέτυχα ένα λεωφορείο που πήγαινε Χιροσίμα.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ανέβηκα, πέρασα τέσσερα νησιά και πέντε γέφυρες , κατέβηκα, πέρασα απέναντι από μια υπόγεια διάβαση και επέστρεψα με τον ίδιο τρόπο.

Απολαυστική η γαλήνια ακύμαντη εσωτερική θάλασσα Σετο, διάσπαρτη με καταπράσινα νησάκια δεξιά αριστερά.

Τα νερά δείχνουν ελκυστικά καθαρά, αλλά ελάχιστες καβάντζες με αμμουδιά .

Η βλάστηση μπαίνει μέσα στη θάλασσα κυριολεκτικά. Φουλ πορτοκαλεώνες και λεμονοδάση. Εντυπωσιακές και οι γέφυρες.
Πολύ ωραία διαδρομή.

Η τελευταία διαμονή στο Σικόκου θα ήταν στην μεγαλύτερη πόλη του, την Matsuyama .
Έφτασα σχετικά νωρίς και η ώρα του check in αργούσε.

Αποφάσισα να παρκάρω τις αποσκευές σε locker στο σταθμό , να εξερευνήσω την πόλη και να πάω μια και καλή το βράδυ για μπάνιο και ύπνο.

Ξεκίνησα από το Bansuiso , μια έπαυλη του μεσοπολέμου που λειτουργεί σαν μουσείο ή κάτι τέτοιο. Σαν να γύρισα πίσω στην Βουδαπέστη. Έχει ένα ωραίο ατμοσφαιρικό καφέ στον περίβολο πάντως.

Συνέχισα για το Dogo Onsen,
το αρχαιότερο onsen της Ιαπωνίας, ηλικίας άνω των χιλίων ετών. Η περιοχή ήταν γεμάτη τουρίστες και τουριστικά μαγαζιά .

Εγώ νόμιζα ότι είναι αξιοθέατο και έκοψα εισιτήριο, για να δω από μέσα πώς είναι ένα αρχαίο onsen και να βγάλω και, καμιά φωτογραφία.

Προχώρησα λίγο και εμφανίστηκε μια κοπέλα με μια πετσέτα στο χέρι και με νοήματα με ρώτησε αν την χρειάζομαι . Ένευσα αρνητικά και προχώρησα σε έναν διάδρομο που με έβγαλε σε κάτι αποδυτήρια, με καμία δεκαριά τσίτσιδους Γιαπωνέζους να ετοιμάζονται να μπουν στα λουτρά.

Πιάστηκα εξ απίνης . Το εισιτήριο μου ήταν για να μπω στην χαβούζα.

Τώρα τι να κάνω; Εγώ για φωτογραφίες μπήκα. Να μπω μέσα με να φωτογραφίσω, ήταν αδύνατο και ασεβές.

Τα ζεστά λουτρά τα βαριέμαι μετά το πρώτο πεντάλεπτο και δεν ήταν ώρα για να χαλαρώσω.

Κοίταξα την απόσταση από το κατάλυμα μου, μήπως και ξαναέρθω το βράδυ έτσι για την εμπειρία- ούτε πέντε ευρώ δεν κόστιζε το εισιτήριο- αλλά ήταν πολύ μακριά.

Το μόνο που πρόλαβα να δω στιγμιαία, όταν κάποιοι λουόμενοι άνοιξαν τα συρόμενα παραβάν για να μπουν μέσα, ήταν πως η χαβούζα ήταν μια μικρή Fontana di Trevi σε διακόσμηση.

Ετσι χάθηκε η ιστορική ευκαιρία της εμβάπτισης στο πιο ιστορικό onsen της Ιαπωνίας.

Επέστρεψα στο κέντρο για να ανέβω στο επίσης ιστορικό κάστρο της Matsuyama.

Καμμία σχέση με αυτά της Osaka και της Hiroshima που είναι ισόγεια και περικλείονται από υδάτινες τάφρους. Αυτό είναι ψηλά, σε λόφο, ανεβαίνεις με λιφτ -με καρεκλάκια ή κλειστή καμπίνα- και κατεβαίνεις αν θέλεις με τα πόδια.


Πολύ εντυπωσιακό και σαν τοποθεσία- βιγλα πραγματική-και σαν μέγεθος και σαν συντήρηση.

Το τελευταίο κομμάτι με τα διατηρημένα κτήρια εχει ένα φθηνό εισιτήριο αλλά έκλεισε στις 4. 30 και δεν το πρόλαβα μέχρι να το τριγυρίσω από έξω . Νυχτώνει νωρίς εδώ.

Κουρασμένος αλλά πλήρως ικανοποιημένος από την ταξιδιωτική μέρα μου, κατευθύνθηκα προς το guesthouse.

Το είχα κλείσει το πρωί με μοναδικά κριτήρια την χαμηλή τιμή και την εγγύτητα σε σιδηροδρομικό σταθμό. Ετσι ούτε καν είχα προσέξει το όνομα του καταλύματος.

Den guesthouse brew.

Βρέθηκα στο στο πιο απίθανο guesthouse που μου έχει τύχει και δεν έχω πάει σε λίγα.

Η ρεσεψιόν ήταν ένα μπαρ με κάνουλες μπύρας που έβγαιναν από τον ξύλινο τοίχο.

Και πίσω από τον τοίχο ήταν μια οικιακή ζυθοποιία, με άριστες αξιολογήσεις μάλιστα στην Google.

Έμεινα σε ένα δωμάτιο που και ο εξωτερικός τοίχος ήταν ξύλινος και άκουγα καθαρά τους ήχους του δρόμου.
Η γειτονιά ήταν θρίλερ, θεοσκότεινα.
Γενικά έξω από τους κεντρικούς δρόμους η Ιαπωνία υποφωτίζεται. Δουλεύουν πιο πολύ με ανιχνευτές κίνησης που ανάβουν λάμπες όταν πλησιάζεις.
Πήγα στην ιζακάγια της γειτονιάς, μπήκα δειλά μέσα και με κοίταζαν σαν εξωγήινο. Που βρέθηκε αυτός εδώ θα σκέφτηκαν. Ζήτησα με νοήματα το μενού και μου έφερε ένα .

Μάλιστα,
τα πιάσαμε τα λεφτά μας.
Πήρα το ακριβότερο , περίπου 8 ευρώ με την λογική ότι θα ήταν το καλύτερο του μενού.

Τελικά ήταν το καλύτερο που έχω φάει σε όλο το ταξίδι.

Ήπια και ένα ζες σάκε για προθέρμανση και γύρισα για μπυροδοκιμές στο κατάλυμα-ζυθοποιία. Ήπια δύο πολύ ιδιαίτερες.
Σου φαίνονται περίεργες στην πρώτη γουλιά αλλά κάθε γουλιά είναι και καλύτερη.
Εδώ ο λογότυπος της ζυθοποιίας

και εδώ τα QR είναι για πρόσβαση στα Instagram κλπ κλπ.

Καλοπέραση!!!

 

[mapouna protopao]

22-23 /11/2025. Ημέρες ταξιδιού 24 και 25

Τελευταίο ξύπνημα στο νησί Shikoku.

Έτοιμος να περάσω στο επόμενο, στο νοτιότερο Kyushu.

Μετά κόπων και παλινωδιών , είχα επιλέξει να ξεκινήσω από την νοτιότερη άκρη , την πόλη Kagoshima, και να ανέβω σιγά σιγά προς Fukuoka από όπου φεύγει και η πτήση μου.

Η Google maps μου έδινε δρομολόγιο, να ξανακάνω τον γύρο της Ιαπωνίας.
Επιστροφή Hiroshima , και πέντε έξη αλλαγές ΜΜΜ και χρήση του πανάκριβου Shinkansen και
κόστος 145 €.

Εγώ έβλεπα στο χάρτη, ότι υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση από ένα κοντινό λιμάνι με την απέναντι ακτή στο Kyushu.
Είχα και τζάμπα μετακίνηση μέχρι της 13.00

Αφού βεβαιώθηκα ότι υπάρχει πράγματι ακτοπλοϊκή σύνδεση, πήρα το τρενάκι μου και σε μια ώρα έφτασα στην Yawatahama.

Για το λιμάνι βρήκα εύκολα το δρόμο χωρίς χάρτη, αφού η σηματοδότηση στα πλακάκια του πεζοδρομίου μου έδειχνε τον δρόμο.

Με το που έφτασα , λες και με περίμενε το ferry για να ξεκινήσει. Ελληνική λιακάδα, θάλασσα λάδι , πράσινα νησάκια στην διαδρομή. Απόλαυση.

Αυτό ναι είναι κατάστρωμα. Στα ελληνικά πλοία όχι.

Οι νταλικέρηδες ήταν περισσότεροι από τους απλούς επιβάτες.

Έφτασα μεσημεράκι στο λιμανάκι Usuki.

Στο σταθμό τρένων , διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε κάποιο τοπικό τρένο για Kagoshima, και θα έπρεπε να κάνω τον γύρο το νησιού, με τρεις αλλαγές τρένων.
Συν 97 € λόγω Shinkansen.

Ε δεν δίνω κι άλλα 50 να πάρω ένα Kyushu JR 7-days pass να αλωνίσω το νησί;
Το αγόρασα διαδικτυακά από το Klook όπως και στο Shikoku κι όλα καλά.

Είχα καλή εμπειρία με το πάσο στο Shikoku.

Αυτό του Kyushu περιλάμβανε δύο τοπικά Shinkansen και όλα τα τοπικά τρένα.
Στα τοπικά τρένα όλα καλά, απλώς το έδειχνα στους ελεγκτές.
Στην ζώνη Shinkansen είχαμε κάτι θεματάκια, δεν διάβαζε το QR το μηχάνημα.
Με τούτο και με το άλλο και χάρη στην ευγενική φυσιογνωμία και το ακαταμάχητο χαμόγελο μου , κατάφερα να με αφήσουν να βγω από στον σταθμό της Kagoshima χωρίς να έχει ενεργοποιηθεί το πάσο, μόνο με την απόδειξη αγοράς.

Η Kagoshima δεν είχε καθόλου κακό σήμα .Αντίθετα ήταν κατάφωτη , με ωραίο κόσμο, ωραίους δρόμους , ωραία μαγαζιά, κίνηση, μου εξέπεμπε ωραία vibes. Είχε κι αυτά τα ψαρωτικά.

Μην έχοντας την καν ακουστά , φανταζόμουν πως είναι μια μεσαίου μεγέθους πόλη , αλλά έχει πάνω από 600.000 πληθυσμό.

Είχε πια βραδιάσει, όταν έφτασα σε ένα ακόμη κουφό κατάλυμα.

Αυτό πάλι ήταν πλήρως αυτοδιαχειριζόμενο. Δεν υπήρχε ούτε ρεσεψιόν, ούτε κανείς σε ένα εξαώροφο Guest house.

Μια οθόνη υπολογιστή μόνο, όπου έβρισκες στην αρχική οθόνη ένα φάκελο με το όνομά σου, και υποτίθεται πώς αν τον άνοιγες θα σου έδινε αριθμό δωματίου και κωδικούς πρόσβασης. Εμένα δεν με είχαν φακελώσει πάντως . Τελικά ήρθε ένας υπεύθυνος και έδωσε λύση αφού είχαν μαζευτεί δύο τρεις ακόμα πελάτες αφακέλωτοι.

Ταλαιπωρία σήμερα , αλλά αποζημιώθηκα , αφού έφαγα καταπληκτικά σε διπλανή ιζακάγια .

Με νοήματα παράγγειλα σε μια θεία που μαγείρευε εκεί, οτιδήποτε εκτός από ψάρι.

Φοβερή τύπισσα η θεία , ένευσε άστο πάνω μου και στο τέλος έγλειφα και τα chopsticks μου. Δοκίμασα και ένα ωραίο γιαπωνέζικο κρασί και με κέρασε και ένα γιαουρτοποτό φεύγοντας.

Το δωμάτιο ήταν πολύ βολικό και αφού έφαγα όλη την μέρα στο δρόμο,αποφάσισα να μείνω ακόμα ένα βράδυ στην Kagoshima γιατί μου άρεσε η ενέργεια της.

Εσύ είσαι που το λες;

Δεν υπήρχε διαθέσιμο για το Σ/Κ, όχι αυτό που έμενα, αλλά ούτε τρύπα με κάτω από 120 ευρώ.
Το άφησα φλού και έπεσα για ύπνο.
Το πρωί πήγα να αγοράσω πρωινό και καφέ, και άνοιξα όλες τις πλατφόρμες μήπως έγινε καμία ακύρωση από χτες και μείνω στο δωμάτιο.
Και ω του θαύματος.!!!

Ο κύριος λόγος που έφτασα μέχρι εδώ , στην άκρη του κόσμου, είναι το νησί -ηφαίστειο Sakurajima.
Είχε πέσει στην αντίληψη μου, η είδηση ότι εξερράγη πριν λίγες μερες και ματαιώθηκαν πτήσεις λόγω της στάχτης και κάπνας, οπότε παρακολουθούσα πότε θα κάτσει ο κουρνιαχτός.

Το πρόγραμμα μου -ο θεός να το κάνει πρόγραμμα- έλεγε να πάω να δω το νησί ηφαίστειο για πέντε-έξι ώρες, και μετά να φύγω βόρεια.
Ε λοιπόν στην αναζήτησή μου, βρήκα ωραιότατο κατάλυμα πάνω στο ίδιο το νησί-ηφαίστειο και στο νησί υπάρχουν ελάχιστα καταλύματα.

Το νησί Sakurajima είναι σαν ένα αυγό που έσπασε η φύση μεσα στον κόλπο Kinko και το ασπράδι σταμάτησε λίγο πριν ακουμπήσει στην στεριά. Από την μια μεριά του κόλπου πας κολυμπώντας κι από την μεριά της Kagoshima πας με ένα ferry σε 15 λεπτά.

Το πάνω μέρος του κόλπου είναι σαν λίμνη και γεμάτο ιχθυοκαλλιέργειες και φυτείες φυκιών Nori για να έχουμε να τυλίγουμε τα σούσι.

Όχι τσιπούρα, ούτε φύκι αλανιάρικο δεν βρίσκεις την σήμερον ημέρα.

Το ferry υπερπαραγωγή. Έρχεται και συρταρώνει σε φυσούνα τύπου αεροδρομίου και σε ράμπες για αυτοκίνητα.

Με το που έφτασα , πήρα το ολοήμερο εισιτήριο λεωφορείου, που κάνει ένα κύκλο μιας ώρας γύρω από το ηφαίστειο και κάνει στάση σε διάφορα σημεία ενδιαφέροντος , με σημαντικότερο το πιο κοντινό στο ηφαίστειο παρατηρητήριο. Απογοήτευση.

Μια μαύρη κορυφογραμμή στα δύο χλμ απόσταση και ο γαλάζιος ουρανός από πάνω. Παραέκατσε ο κουρνιαχτός.

Πήγα στο χόστελ μου που ήταν κουκλάκι.

Το έτρεχε ένας πιτσιρικάς ιδιοκτήτης που έμενε στον πάνω όροφο και στο ισόγειο ήταν ένα δωμάτιο με έξι κουκέτες και ένα μικρό ζεστό μπαράκι.

Το νησί είναι πανέμορφο,καταπράσινο αλλά εγώ ήρθα για το ηφαίστειο. Σκάλισα λίγο τους χάρτες και πήρα ένα λεωφορείο για την άλλη μεριά του νησιού στο Kurokami για να δω το θαμμένο torii

Είναι το torii ενός παλιού shrine που μισοθάφτηκε από την στάχτη σε μια μεγάλη έκρηξη το 1913 και το άφησαν έτσι εις ανάμνηση του γεγονότος.

Όμορφο μέρος, αλλά το πιο ωραίο ήταν ότι από κει φαινόταν καθαρά, έστω και από μακριά ένας κρατήρας που κάπνιζε αρειμανίως. Μπίνγκο !!!

Δεν είναι κανένα οπτικό υπερθέαμα ένα ηφαίστειο που καπνίζει, αλλά η αίσθηση ότι βρίσκεσαι τόσο κοντά σε μια τόσο ισχυρή πηγή ενέργειας, όπως η εκτόνωση της καούρας των εγκάτων της γης είναι μοναδική.

Ικανοποιημένος, πήρα το δρόμο για την κοντινή παραλία για να σκοτώσω την ώρα , μέχρι να περάσει το λεωφορείο της επιστροφής.

Η ησυχία ήταν αφόρητη, βούιζαν τα αυτιά μου ,δεν υπήρχε ψυχή ζώσα τριγύρω.

Από τάφους ένα σωρό και με ψάθα να μην χτυπάει ο ήλιος τον μακαρίτη.

Η βολτίτσα με αντάμειψε με ένα μαγικό λιμανάκι καβάντζα. Έμεινα κανένα δεκάλεπτο εκεί ρεμβάζοντας. Από τις αξέχαστες στιγμές του ταξιδιού.

Επέστρεψα στο θαμμένο Torii , έβαλα την υπογραφή μου σε ένα βιβλίο επισκεπτών που έχουν εκεί, και επέστρεψα χαρούμενος στο χόστελ. Ο καπνός του ηφαιστείου, τώρα φαινόταν από παντού.

Ήταν ακόμα νωρίς και το νησί ερημώνει όταν φύγουν οι ημερήσιοι επισκέπτες.

Θα έκοβα φλέβες.

Οπότε ξαναπέρασα με το ferry στην ζωηρή Kagoshima, χαζολόγησα στις αγορές όπου είναι ήδη στολισμένα για Χριστούγεννα.

Δεν καταλαβαίνουν Χριστό οι αφιλότιμοι, ούτε στο Στρασβούργο δεν έχουν στολίσει ακόμα.

Για φαγητό πήγα στην αγαπημένη θεία που με συμπάθησε χτες. Σήμερα είχε και μια παρέα που οι δύο μιλούσαν αγγλικά και πιάσαμε μια θερμή ψιλοκουβέντα.

Είχα κι άλλα δείγματα του πόσο προσηνείς είναι ο Γιαπωνέζοι τις προηγούμενες μέρες, αλλά να με αγγίζουν και να με χτυπάνε φιλικά στον ώμο όταν έφυγα, δεν το περίμενα.
Ξαναπήρα το ferry για Sakurajima και φτάνοντας στο χόστελ βλέπω τρεις μαντράχαλους πιτσιρικάδες σε εύθυμη διάθεση να τα πίνουν στο μπαρ.
Φαντάστηκα ότι ήταν οι συγκάτοικοι στο δωμάτιο και ήπια κι εγώ ένα να πάμε μαζί για ύπνο.
Νύσταξα τελικά και έφυγα πρώτος.

Το πρωί διαπίστωσα ότι συνδιανυκτέρευσα με δύο Γαλλίδες και τρεις Κορεάτισσες . Οι μαντράχαλοι ήταν απλώς πελάτες στο μπαρ. Συμβαίνουν κι αυτά.