Από τον Ειρηνικό Ωκεανό…στον Ατλαντικό (Σαν Φρανσίσκο - Νέα Υόρκη)

[panagiotis88]

10η ημέρα

Άλλο ένα γλυκό πρωινό ξύπνημα στο Μεγάλο Μήλο υπό τους ήχους του ξυπνητηριού (μόνο στα ταξίδια δεν είναι ενοχλητικός ο ήχος του). Φτιάχνουμε να φάμε πρωινό στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια κατευθυνόμαστε προς τον subway. Αυτόν τον πολύπλοκο, 24ωρο, υπόγειο σιδηρόδρομο της πόλης, όπου στην αρχή ομολογώ ότι μας μπέρδεψε αρκετά. Στη συνέχεια εφόσον τον συνηθίσεις γίνεται παιχνιδάκι. Κατ΄ αρχάς δεν είναι όπως τα περισσότερα μετρό της Ευρώπης και του δικού μας στην Αθήνα, όπου αναγράφονται η αρχική και η τελική στάση της κάθε γραμμής. Εκεί πρέπει να έχεις έναν υποτυπώδη προσανατολισμό για το που θα κινηθείς. Π.χ. αν βρίσκεσαι στο Manhattan, το Uptown αντιστοιχεί στο Βορρά και το Downtown στο Νότο. Επίσης πριν μπεις θα πρέπει να γνωρίζεις αν ταξιδεύεις εντός του Manhattan ή θα κινηθείς προς Brooklyn, Queens, Bronx, επιλέγοντας παράλληλα το σωστό αριθμό ή γράμμα του κάθε τρένου της εκάστοτε γραμμής. Ακόμα θέλει προσοχή γιατί κάποια δρομολόγια τρένων είναι express και κάποια άλλα τοπικά (local). Όλα τα παραπάνω είναι σχεδιασμένα στους χάρτες του subway κι επίσης οι στάσεις που κάνει το express τρένο σημαίνονται με ασπρόμαυρες κουκκίδες στο χάρτη, ενώ το local δεν παρακάμπτει στάσεις. Εννοείται ότι διευκολύνει πολύ η εγκατάσταση στο κινητό της εφαρμογής του χάρτη για τον subway (όπως βέβαια κι ένας off-line χάρτης ολόκληρης της πόλης, απαραιτήτως σε κάθε ταξίδι).

Κατεβήκαμε στην ίδια στάση όπως κι εχθές, στα όρια του Central Park. Ώρα να νιώσουμε ξανά ντόπιοι, βιώνοντας την πόλη από μία διαφορετική οπτική γωνία και εξερευνώντας παράλληλα περισσότερες περιοχές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Θα νοικιάζαμε πάλι ποδήλατα και θα διανύαμε όσα περισσότερα χιλιόμετρα (μέχρι να κουραστούμε) από τον παραλιακό, κυκλικό ποδηλατόδρομο του Manhattan, τον Manhattan Waterfront Greenway. Ξεκινήσαμε από τον ποδηλατόδρομο της 55 st και στρίψαμε αριστερά στον Hudson River Greenway, όπου κατευθυνόμενοι προς το Νότο (Lower Manhattan) απολαύσαμε τη βόλτα μας, έχοντας παράλληλα εναλλαγή εικόνων της πόλης περνώντας από διάφορες γειτονιές (όπως Hell΄s Kitchen, Chelsea, Greenwich Village, Tribeca κ.α) και όμορφη θέα προς τον ποταμό Hudson! Αφού περάσαμε το Battery Park συνεχίσαμε τη διαδρομή μας από τον East River Bikeway (ο ίδιος δρόμος, αλλάζει όνομα) μέχρι να κάνουμε στάση στο σημείο που δεσπόζει η γέφυρα του Brooklyn.
Στον ποδηλατόδρομο Hudson River Greenway

Brooklyn Bridge

Στη συνέχεια είπαμε να κάνουμε μια μεγάλη παράκαμψη και να συνεχίσουμε τη βόλτα μας πάνω στον ποδηλατόδρομο της γέφυρας, έχοντας εκπληκτική θέα προς την πόλη.

Φεύγοντας από τη γέφυρα μπερδευτήκαμε λιγάκι με το δρόμο και περιπλανηθήκαμε σε διάφορες γειτονιές του Lower Manhattan μέχρι να φτάσουμε ξανά στον παραλιακό ποδηλατόδρόμο (East River Bikeway). Τον διασχίσαμε προς το Βορρά, συνεχίζοντας τον κύκλο του Manhattan, έως περίπου το ύψος του κτιρίου της έδρας του Ο.Η.Ε., έχοντας σε όλη τη διαδρομή στα δεξιά μας τον ποταμό East. Ο ποδηλατόδρομος σε μερικά σημεία γίνεται πιο στενός απ΄ το δυτικό κομμάτι και στο σημείο αυτό έπρεπε να τον συνεχίσουμε από την 1η λεωφόρο. Όσο περνούσε η ώρα όμως, το κρύο έκανε αισθητή την παρουσία του (ο ήλιος εκείνη την ημέρα δεν είχε βγει καθόλου). Έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας μέσα απ΄ τη σικάτη γειτονιά της πόλης Upper East Side, στρίβοντας στη συνέχεια στην 71 st, για να φτάσουμε στα όρια του Central Park, ολοκληρώνοντας την όμορφη ποδηλατοβόλτα μας.
Manhattan Bridge

στον East River Bikeway

στη γειτονιά Upper East Side

Στη συνέχεια είπαμε να αισθανθούμε λιγάκι σαν το σπίτι μας και να φάμε κάτι που θα θυμίζει την πατρίδα μας. Έτσι επισκεφτήκαμε την Αστόρια, τη γειτονιά των πολλών μεταναστών, διαφορετικών εθνικοτήτων όπου ανάμεσα τους και πολλοί Έλληνες, οι οποίοι μετανάστευσαν εκεί τη δεκαετία του 60΄s. Με τον subway φτάσαμε έως εκεί και στην 30th avenue. Αυτό που μας θύμισε Ελλάδα κατά την περιήγησή μας στη γειτονιά, ήταν τα σπίτια με μπαλκόνι και οι ελληνικές επιγραφές διαφόρων καταστημάτων… και μία κυρία απ΄ τη Χίο που συναντήσαμε στο δρόμο και άκουσε να μιλάμε τη μητρική της γλώσσα. Βέβαια σε όλη τη συζήτηση μαζί της, εμείς μιλούσαμε ελληνικά κι εκείνη μας απαντούσε στ αγγλικά (50 χρόνια ξενιτιάς ειν΄ αυτά). Δεν είχα σχεδιάσει από πριν να επισκεφτούμε την περιοχή, έτσι πήγαμε χωρίς πρόγραμμα και συγκεκριμένες επιλογές. Το σημείο που κατεβήκαμε δε βρήκαμε κάτι αξιόλογο για φαγητό και αυτά που μας πρότειναν ήταν στον τερματικό σταθμό, τον Ditmars Blvd. Όμως κάτι τα έργα που έκαναν στον subway και κάτι η πείνα μας που γινόταν ολοένα και μεγαλύτερη, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο Manhattan.
Στους δρόμους της Αστόρια

Για να φάμε burger στην κορυφαία και δοκιμασμένη επιλογή 5napkin burger, ενώ στη συνέχεια επιστρέψαμε για λίγη ξεκούραση στο ξενοδοχείο.

Άλλη μια νύχτα μας βρήκε στο Μεγάλο Μήλο, όπου θα κάναμε ένα mini tour στην περιοχή του Greenwich Village και παράλληλα θα γνωρίζαμε τη νυχτερινή ζωή του. Από το ξενοδοχείο βγήκαμε στην 14st και στη συνέχεια στρίψαμε στην 5η λεωφόρο, όπου περάσαμε από το πάρκο της Washington Square (αυτό με τη λευκή αψίδα).

Μπροστά από την αψίδα μια παρέα καλλιτεχνών τραγουδούσαν και χόρευαν, μαζεύοντας αρκετό κόσμο στο σημείο. Στη συνέχεια ακολουθήσαμε την Macdougal st. Ο δρόμος είχε πολλά bar που παίζουν live μουσική. Ένα απ΄ αυτά είναι και το ιστορικό Café Wha?, στου οποίου το stage έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους θρύλοι της παγκόσμιας μουσικής όπως ο Bob Dylan, o Bruce Springsteen, o Jimi Hendrix και πολλοί άλλοι. Μάλιστα για τον τελευταίο, είναι το μέρος που ανακαλύφθηκε από τον Manager του και στην πορεία ξεκίνησε η λαμπρή καριέρα του, κατακτώντας τον κόσμο.
Στους δρόμους του Greenwich Village (δίπλα στο Players Theatre διακρίνεται το Café Wha?)

Συνεχίσαμε τη βόλτα μας δυτικά περνώντας από διάφορα νυχτερινά καταστήματα, για να καταλήξουμε σ΄ ένα μπαρ που είχα σημειώσει να πάμε, το Employees Only. Εντυπωσιακός ο εσωτερικός του χώρος, γινόταν όμως συνωστισμός από κόσμο και φύγαμε. Περιπλανηθήκαμε κι άλλο στη γειτονιά που έσφυζε από ζωή (το Greenwich Village), ώσπου τελικά την αφήσαμε για να πιούμε ποτό στο αξιοπρεπέστατο bar-restaurant Ichabod΄s (http://ichabodsnyc.com/) απέναντι απ΄ το ξενοδοχείο μας.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 8
• 9
• 10
• 11
• 12

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 10 of 12

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[Nikos1986]

Καλώς ήλθες στην παρέα μας!



Και μόνο που επέλεξες το Σαν Φρανσίσκο πιστεύω έκανες την καλύτερη επιλογή για ΗΠΑ. Διαβάζοντας κι εσύ ο ίδιος την ιστορία σου καιρό μετά, θα ξαναζείς το ταξίδι που έκανες, πίστεψέ με.

Περιμένουμε τη συνέχεια.

 

[panagiotis88]

Ευχαριστώ για το καλωσόρισμα στην όμορφη παρέα σας @Nikos1986 ! Ναι όντως το Σ.Φ. αποδείχτηκε εξαιρετική επιλογή!..όσο για το ταξίδι, ήδη άρχισα να το ξαναζώ!

 

[panagiotis88]

2η ημέρα

Ξυπνήσαμε πολύ πρωί με τα κοκόρια και περιμέναμε λιγάκι στο κρεβάτι ώστε να έρθει η ώρα να φάμε πρωινό στο ξενοδοχείο. Κατευθείαν στο δρόμο ώστε να νοικιάσουμε ποδήλατα και να περιηγηθούμε σε όσο το δυνατόν περισσότερες γειτονιές και αξιοθέατα, με κορωνίδα της βόλτας μας την εκπληκτική γέφυρα Golden Gate. Γενικά στο ταξίδι μας χρησιμοποιήσαμε αρκετές φορές ποδήλατο, καθώς πιστεύουμε (αν βοηθήσει και ο καιρός βέβαια) ότι είναι ο καλύτερος (μαζί με το περπάτημα εννοείται) και γρηγορότερος τρόπος εξερεύνησης μιας πόλης, με την έννοια ότι μπορείς να δεις πολλά πράγματα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η κεντρική πλατεία Union Square

Ξεκινήσαμε την ποδηλατοβόλτα μας από το κέντρο, οδηγώντας στον ποδηλατοδρόμο και πιάνοντας τη Market st., διασχίσαμε την περιοχή Financial District με τους επιβλητικούς και μοντέρνους ουρανοξύστες, φτάνοντας στην αγορά Ferry Building. Εν συνεχεία, από τον παραλιακό δρόμο Embarcadero, κινηθήκαμε προς North Beach και κάναμε την πρώτη μας στάση στη Ghirardelli Square, όπου εδώ είναι η έδρα της ομώνυμης σοκολάτας, μιας από τις γνωστότερες του κόσμου. Στην πλατεία έχει διάφορα καταστήματα τα οποία έχουν σχέση με την παραπάνω σοκολάτα. Αφού εφοδιαστήκαμε με τις απαραίτητες σοκολάτες για το δρόμο, οι οποίες παρεμπιπτόντως είχαν εξαιρετική γεύση, συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, μέσα σ΄ αυτή την περιοχή της πόλης που σου εξέπνεε μια μεγαλοπρέπεια και σε ορισμένα σημεία είχαμε ως φόντο τη γέφυρα Golden Gate. Κάναμε μια μικρή παράκαμψη (απαραίτητη) στη διαδρομής μας για να δούμε το μνημείο Palace of Fine Arts, όπου επιλέγεται από ζευγάρια ως τόπος τέλεσης γάμου. Εκεί συναντήσαμε τυχαία και τον πρώτο Έλληνα του ταξιδιού, ο οποίος μάλιστα ήταν φοιτητής και είχε ταξιδέψει μόνος του ως εκεί. Βασικά ήταν ο μοναδικός Έλληνας που συναντήσαμε στο Σαν Φρανσίσκο και απ΄ότι μας είπαν οι ντόπιοι δε συνηθίζουν να βλέπουν συμπατριώτες μας στην πόλη τους, κάτι που δεν ισχύει και στη Νέα Υόρκη όπως διαπιστώσαμε αργότερα.

Το Palace of Fine Arts

Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας, περάσαμε απ΄το πάρκο Crissy Field, όπου είχαμε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, να θαυμάσουμε και να φωτογραφίσουμε από κοντά τη διασημότερη γέφυρα του κόσμου και τον περιβόητο βράχο του Alcatraz.

Εν συνεχεία, πήραμε τον ανηφορικό δρόμο που οδηγεί στη γέφυρα. Όσο πλησιάζεις προς σ΄αυτή, τόσο περισσότερο δέος νιώθεις στη θέα αυτού του αρχιτεκτονικού θαύματος, όπου εδώ και περισσότερο από 80 χρόνια, στέκει αγέρωχο στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. Όπως και σε όλα όμως τα πράγματα, έτσι κι εδώ, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού και αναφέρομαι στις πολλές αυτοκτονίες που έχουν πραγματοποιηθεί απ΄ τη γέφυρα από τότε που κατασκευάστηκε. Τη διασχίσαμε μέχρι τέλους, έχοντας πανέμορφη θέα προς τον κόλπο και την πόλη και σταματήσαμε ανατολικά της για ξεκούραση και φωτογραφίες. Αφού ανασυγκροτηθήκαμε, είπαμε να συνεχίσουμε και να περάσουμε απέναντι δυτικά της γέφυρας, διασχίζοντας τον ανηφορικό δρόμο που οδηγεί στο σημείο Battery Spencer. Λίγο κουραστική η ανηφόρα, αλλά χαλάλι, γιατί εκεί θαυμάσαμε την πιο όμορφη θέα της γέφυρας και ακριβώς από πίσω της η πόλη του Σαν Φρανσίσκο! Μοναδική εικόνα!

Η θέα από το Battery Spencer

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής, διασχίζοντας ξανά τη γέφυρα, όμως αυτή τη φορά περνώντας μέσα απ΄ το καταπράσινο και αχανές πάρκο Presidio,

για να καταλήξουμε για μεξικάνικο φαγητό στην περιοχή του Richmond, στο Tommy΄s http://www.tommystequila.com/ και παράλληλα να δοκιμάσουμε την περίφημη - κορυφαία Tommy’s margarita από το μπαρ που την πρωτοδημιούργησε. Εκεί, αφού αρχικά ρωτήσαμε αν μπορούμε ν΄ αφήσουμε τα ποδήλατα έξω από το κατάστημα, μας επέτρεψαν να τα αφήσουμε σε χώρο εσωτερικά αυτού . Εκεί γνωριστήκαμε και με το Χούλιο, ιδιοκτήτη του μπαρ και απ΄ τη σύντομη συζήτηση μαζί του, ίσως καταλάβει κανείς, ότι μερικοί άνθρωποι επειδή έχουν μεράκι για τη δουλειά τους και δίνουν σημασία σ ‘ αυτή, τελικά θα πετύχουν το σκοπό τους. Εν τω μεταξύ ο τύπος όχι μόνο γνώριζε και είχε επισκεφτεί την Ελλάδα, αλλά έχει και φίλους εδώ. Αφού τον αποχαιρετήσαμε, συνεχίσαμε τη βόλτα μας προς την Alamo square και στις πολυφωτογραφημένες painted ladies. Στη διαδρομή προς την πλατεία περάσαμε και από τον ιστορικό συναυλιακό χώρο the Fillmore, ο οποίος τη δεκαετία του 60’s ήταν το επίκεντρο της ψυχεδελικής ροκ μουσικής, με όλα σχεδόν τα ιερά τέρατα της ροκ (όπως Pink Floyd, Doors, The Who, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Grateful Dead και τόσοι, τόσοι ακόμα) να έχουν δώσει το παρόν σε πολλές συναυλίες τους, την εποχή εκείνη που ήταν στην ακμή τους. H περιοχή εκεί είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και εκτός από τα έξι σε συστοιχία βικτωριανά σπίτια και την πλατεία, που προσφέρει εκπληκτική θέα προς τους ουρανοξύστες, διαθέτει κι άλλα όμορφα αρχιτεκτονικά κτίρια να δεις και να φωτογραφίσεις. Αφού χορτάσαμε με τις φώτο που τραβήξαμε, συνεχίσαμε για το Δημαρχείο της πόλης που φέρνει λιγάκι στο Καπιτώλιο της Ουάσινγκτον. Αυτή ήταν και η τελευταία μας στάση για σήμερα, πριν καταλήξουμε ξανά στη Union Square, αφήνοντας τα ποδήλατα και στη συνέχεια στο ξενοδοχείο, σε μια κατά τ΄ άλλα γεμάτη, κουραστική, αλλά τελικά απολαυστική ημέρα.
The Fillmore

painted ladies

Το Δημαρχείο

 

[Nikos1986]

Ποδήλατο στο Σαν Φρανσίσκο;

Η θέα της Golden Gate πρέπει να είναι όπως αυτή του Αγάλματος της Ελευθερίας όταν τα βλέπεις πρώτη φορά.

 

[KIKI]

Ωραιο ταξίδι , μπραβο σας !
Τι καλά που το μοιραζεσαι μαζι μας .

Το Σαν Φρανσισκο ομορφο , αλλά το βρήκα πολυ ακριβό .

Οπως λεει και ο Νίκος ποδηλάτο ; Σας βρίσκω γενναιους !

 

[panagiotis88]

@Nikos1986 Εξίσου Εντυπωσιακή!.. Ίσως λίγο περισσότερο η θέα της γέφυρας!

@KIKI Πολύ ακριβό εάν συγκριθεί με τη χώρα μας. Σε σχέση με Ν.Υ. (Manhattan) πάνω κάτω στα ίδια επίπεδα.

Μετά από ένα ταξίδι μας στη Βαρκελώνη, μας κόλλησε το μικρόβιο με το ποδήλατο. Βέβαια δεν έχουν όλες οι πόλεις τις υποδομές (ποδηλατόδρομοι) και την κουλτούρα της Βαρκελώνης σε αυτό. Στο Σ.Φ. ήταν ικανοποιητικές. Καιρού επιτρέποντος το θεωρώ must!

 

[panagiotis88]

3η ημέρα

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει πάλι ξύπνιους πολύ πρωί, την ίδια ακριβώς ώρα με τη χθεσινή ημέρα (λόγω της διαφοράς ώρας και του jet lag), λες και κάποιος μας είχε φυτέψει εσωτερικό ρολόι. Σήμερα θα παίρναμε το ιστορικό τραμ (cable car) της πόλης και τη γραμμή powell-hyde από την αφετηρία powell and market (είναι το σημείο που οι οδηγοί γυρίζουν το βαγόνι σπρώχνοντάς το και ξεκινούν καινούριο δρομολόγιο) για μία must εξερεύνηση της πόλης βγαλμένη από το παρελθόν. Τα τραμ, τα οποία έχουν ανακηρυχτεί σε διατηρητέο μνημείο, πρωτοεμφανίστηκαν το 1873, για να βοηθήσουν τους κατοίκους στις μετακινήσεις τους, λόγω της μορφολογίας της πόλης, η οποία είναι χτισμένη πάνω σε πολλούς λόφους. Από τις πολλές γραμμές που λειτουργούσαν τότε, σήμερα έχουν απομείνει μόνο 3. Αγοράσαμε από το διπλανό εκδοτήριο της αφετηρίας one way εισιτήριο 7 δολάρια έκαστος και πήγαμε στη γραμμή αναμονής πρώτοι πρώτοι (έχει και τα καλά του το jet lag). Ήταν πολύ πρωί και ο κόσμος λιγοστός. Αυτό όμως, όπως διαπιστώσαμε στη συνέχεια του ταξιδιού μας, δεν ισχύει αν πας άλλες ώρες της ημέρας, όπου σχηματίζονται μεγάλες ουρές. Εννοείται ότι έχει τσιμπημένη τιμή και απευθύνεται μόνο σε τουρίστες. Όμορφη περιήγηση στις παλιές συνοικίες της πόλης (Nob Hill, Russian Hill) και ανεβοκατέβασμα των λόφων τους, χαζεύοντας παράλληλα περιποιημένα βικτωριανά σπίτια! Η διαδρομή περνάει και από την κορυφή του φιδογυριστού δρόμου Lombard (στον όποιο θα επιστρέφαμε αμέσως μετά), με τα καταπράσινα παρτέρια και την πανέμορφη θέα, όπου στο βάθος μπορείς να διακρίνεις τον πύργο Coit και τη Bay Bridge! Αφού τελείωσε η βόλτα μας, (μέχρι το τέλος του δρομολογίου) επιστρέψαμε στη Lombard street ώστε να τη φωτογραφήσουμε, μαζί με τους υπόλοιπους τουρίστες. Ο δρόμος αποτελείται από 8 απότομες διαδοχικές στροφές και τα οχήματα που τη διασχίζουν κινούνται σημειωτών λόγω της απότομης κλίσης του δρόμου (αλλά περισσότερο να μην έχουν κάποιο ατύχημα με εμάς τους τουρίστες που φωτογραφιζόμαστε αμέριμνοι εκεί). Λίγο πιο κάτω στον ίδιο δρόμο (Lombard street 900) περάσαμε και απ΄ το σπίτι όπου είχε πρωταγωνιστήσει ο James Stewart ως Scottie, στην κλασσική ταινία Vertigo (Δεσμώτης του Ιλίγγου) του Alfred Hitchcock.
Η αφετηρία των cable cars

Lombard Street

Το σπίτι όπου πρωταγωνίστησε ο James Stewart

Πρώτη φορά σε πόλη εκτός Ευρώπης και οι δύο, πάμε να περπατήσουμε και να θαυμάσουμε από κοντά την περιοχή με τους ουρανοξύστες, σαν μια μικρή δόση για το τι θα ακολουθήσει στη Νέα Υόρκη. Είχαμε περάσει και με τα ποδήλατα ξανά από ΄κει, τους είδαμε όμως φευγαλέα. Κατεβαίνοντας, στρίψαμε στην κεντρική λεωφόρο Columbus, όπου περπατώντας κατά μήκος της, περάσαμε από την Washington square και στη συνέχεια από το πρωτοποριακό για τη δεκαετία του 50 ΄s βιβλιοπωλείο City Lights, το οποίο είναι συνυφασμένο με το λογοτεχνικό κίνημα των Beat και των εκπροσώπων του(Kerouac, Ginsberg, Burroughs κ.α.). Στα δεξιά μας η κινέζικη συνοικία. Δημιουργούσε ένα εντελώς αντιφατικό σκηνικό με τη διπλανή περιοχή των ουρανοξυστών! Λίγο πιο κάτω ο Columbus Tower, ένας παλιός πύργος όπου το 1972 αγοράστηκε από το Francis Ford Coppola και στεγάζει την εταιρεία παραγωγής του. Σε όλη τη διαδρομή είχαμε ως φόντο τον ουρανοξύστη Transamerica Pyramid, o οποίος και μας υποδέχτηκε στην περιοχή του Financial District με τους ουρανοξύστες. Περιπλανηθήκαμε αρκετή ώρα εκεί θαυμάζοντας τα επιβλητικά κτίρια! Σηκώνοντας ψηλά το κεφάλι, ένιωθες έναν ευχάριστο ίλιγγο να σε διαπερνά! Σηκώνοντας ψηλά το κεφάλι, ένιωθες πολύ μικρός μπροστά τους! Η αλήθεια είναι ότι μας έκαναν τρομερά καλή εντύπωση οι ουρανοξύστες εκεί, ειδικά σ΄ εμένα. Σκέφτηκα ότι για να μου έκαναν τόσο καλή εντύπωση, στη Νέα Υόρκη δεν το γλιτώνω το πολιτισμικό σοκ. Κι όμως στο Σαν Φρανσίσκο μου άρεσαν περισσότερο. Δεν ξέρω τι φταίει, ίσως επειδή ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα μαζεμένα τόσο ψηλά κτίρια, ή μπορεί επειδή τα περισσότερα εξ΄ αυτών είναι πιο καινούρια σε σύγκριση με του Μεγάλου Mήλου. Αυτό βέβαια ισχύει για την ημέρα, γιατί τη νύχτα η Νέα Υόρκη ήταν εκτός συναγωνισμού και τα ψηλά της κτίρια και γενικά η ζωή της. Αν με ρωτάτε ποια πόλη μας άρεσε περισσότερο συνολικά, θα σας απαντήσω….την ημέρα το Σαν Φρανσίσκο και τη νύχτα η Νέα Υόρκη. Τελειώνοντας την περιπλάνησή μας, πήραμε το δρόμο για το ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση (έχουμε συνέχεια το απόγευμα), αφού πρώτα κάναμε στάση στο Burger King (της γνωστής αλυσίδας burger) κοντά στη Union Square. Την πλατεία που στις άκρες της έχει ζωγραφισμένα γλυπτά σε σχήμα καρδιάς. Είχε στις τρεις άκρες της από μία καρδιά. Στην τέταρτη μάλλον θα ξέχασαν να βάλουν...

Στο βάθος η Transamerica Pyramid και στα δεξιά το βιβλιοπωλείο City Lights

Transamerica Pyramid και Columbus Tower

Ferry Building

Union Square

Μετά από ολιγόωρη χαλάρωση, ξεκινήσαμε περπατώντας για την pier 33 και νυχτερινό tour στο Alcatraz. Κλείσαμε αυτό, γιατί έτσι θα είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον περιβόητο βράχο και τη θέα που προσφέρει μέρα και νύχτα. Καλό είναι για όποιον ενδιαφέρεται για το νυχτερινό tour, να το κλείσει τουλάχιστον ένα μήνα νωρίτερα. Εξαντλείται εύκολα λόγω των περιορισμένων δρομολογίων του, σε σχέση με τα ημερήσια δρομολόγια. Εισήλθαμε από την dragon’s gate (είσοδος της Chinatown από τη νότια πλευρά της πόλης) και επίσημα στη μεγαλύτερη κινέζικη συνοικία του κόσμου εκτός Ασίας. Μπήκαμε σ΄ ένα κατάστημα στη Grant ave για να αγοράσαμε souvenir και ταυτόχρονα ο υπάλληλος εκεί, ήθελε να μας πουλήσει κάποιο εξάρτημα για τη φωτογραφική μηχανή. Αφού παζάρεψα το προϊόν, τελικά το άφησε τέσσερις φορές πιο κάτω από την αρχική του τιμή. Και πάλι ακριβό μου φάνηκε και δεν το αγόρασα. Αν κάποιος δεν το έχει με τα παζάρια, να κρατηθεί μακριά από τέτοια καταστήματα. Δεν έχω πάει στην Κίνα, αλλά πιστεύω πως η συνοικία μας έβαλε αρκετά στην κινέζικη κουλτούρα. Επίσης μας φάνηκε ελαφρώς πιο αυθεντική σε σχέση με αυτή της Νέας Υόρκης που επισκεφθήκαμε αργότερα. Στη συνέχεια περάσαμε και από τη Levi’s Plaza, εκεί όπου ο Levi Strauss ίδρυσε την επιχείρησή του και έφτιαχνε τα παντελόνια jean την εποχή που άνθισε ο πυρετός του χρυσού στη δύση, η οποία επιχείρηση συνεχίζει να λειτουργεί ακόμα και σήμερα. Έπειτα βγήκαμε στο λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο με τις αποβάθρες. Είπαμε να προσπεράσουμε την pier 33, όπου θα κάναμε το tour και να συνεχίσουμε έως και την τουριστική pier 39 με τα πολλά καταστήματα και τα θαλάσσια λιοντάρια. Περιηγηθήκαμε εκεί όσο προλάβαμε (διότι μας πίεζε ο χρόνος) και επιστρέψαμε στην 33 για να πάμε στο Alcatraz.
Dragon΄s gate

Chinatown

Levi΄s Plaza

H τουριστική pier 39

Η ουρά μεγάλη, είναι σχεδόν πάντα sold out. Η εταιρεία που έχει πρόσβαση στο βράχο το έχει μονοπώλιο και κάνει χρυσές δουλειές. Αφού περιμέναμε εκεί, τελικά επιβιβαστήκαμε στο ferry στην ώρα μας. Πιάσαμε καλή θέση στο κατάστρωμα και ξεκινάει το μίνι tour για το Alcatraz (όχι το δικό μας νυχτερινό κέντρο στη Συγγρού, έχει και το Σαν Φρανσίσκο Alcatraz). Είναι η διασημότερη φυλακή του κόσμου! Η μεγαλύτερη ομορφιά του Alcatraz είναι ο τεράστιος μύθος που το περιβάλει και όχι τόσο το μέρος! Είναι το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό ακούγοντας τη φράση φυλακή υψίστης ασφαλείας (γι΄αυτό αξίζει να πούμε δυο λόγια). Κι όμως σαν ομοσπονδιακή φυλακή λειτούργησε μόνο από το 1934 έως και το 1963. Πιο πριν λειτουργούσε σαν στρατιωτική φυλακή. Την περίοδο της λειτουργίας του σαν ομοσπονδιακή φυλακή, φυλακίστηκαν κατάδικοι που είχαν διαπράξει έγκλημα σε περισσότερες από μια πολιτείες των Η.Π.Α. και δημιουργούσαν πολλά προβλήματα στις προηγούμενες φυλακές που κρατούνταν και γενικά θεωρούνταν οι χειρότεροι των χειροτέρων. Στα κελιά του έχουν εκτίσει την ποινή τους και πολλοί διάσημοι εγκληματίες, ανάμεσά τους οι Al Capone, Kelly Machine Gun, Robert Stroud (Birdman) κ.α. Στο βράχο έγιναν πολλές απόπειρες απόδρασης, δεν υπάρχει όμως καμία επιβεβαιωμένη απόδραση. Σ΄ αυτό συντέλεσαν πολλοί παράγοντες όπως οι υπεράριθμοι δεσμοφύλακες (οι οποίοι κατοικούσαν με τις οικογένειές τους σε παρακείμενο οικισμό πάνω στο βράχο) σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη φυλακή και η τοποθεσία του μέσα στα ανοικτά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο με τα δυνατά ρεύματα, όπου οι περισσότεροι φυλακισμένοι τότε δε γνώριζαν καν κολύμπι. Ακόμα λέγεται ότι στους έγκλειστοι παρείχαν αρκετά ζεστό νερό στα ντους, ώστε σε περίπτωση απόδρασης να μην αντέξουν τα παγωμένα νερά του κόλπου (όλα μελετημένα). Η φυλακή έκλεισε λόγω του υψηλού κόστους συντήρησης και λόγω ότι οι εγκαταστάσεις της είχαν αρχίσει να παλιώνουν. Ίσως και να επιτάχυναν τη διαδικασία οι τελευταίες απόπειρες απόδρασης. Στον τόπο έχουν γυριστεί πολλά κινηματογραφικά έργα, με την ταινία <Απόδραση από το Αλκατράζ> να βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Για όλους τους παραπάνω λόγους (και άλλους πολλούς) διατηρεί ακόμα και σήμερα, 56 χρονιά μετά το κλείσιμό της, αυτό το μύθο.

H διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο νησάκι είχε εκπληκτική θέα προς την πόλη και σε όλη τη περιοχή του κόλπου (Bay Area)! Πατώντας στο βράχο μας καλωσόρισαν οι αμέτρητοι πελεκάνοι του νησιού. Εφοδιαστήκαμε με το audioguide, το οποίο σε ξεναγεί από μέρος σε μέρος της φυλακής. Είδαμε τις πτέρυγες με τα κελιά, την κλειστοφοβική απομόνωση, τα μπάνια, το εστιατόριο και πολλούς άλλους χώρους με highlight τη μαγευτική θέα προς την πόλη που προσφέρει το προαύλιο που βρίσκεται ο φάρος.

Το εστιατόριο της φυλακής, όπου βρίσκεται ακόμα αναρτημένο το τελευταίο γεύμα των κρατουμένων

Ένα από τα ψεύτικα κεφάλια που κατασκευάστηκαν από σαπούνι, χαρτί και κομμένες τρίχες από κάποιους κρατουμένους, με σκοπό να παραπλανήσουν τους φύλακες, σε μία απόπειρα απόδρασης

Η θέα από το προαύλιο

Όταν επιστρέψαμε, η ώρα ήταν περασμένη κι έτσι δεν καταφέραμε να δοκιμάσουμε το φημισμένο μαστιχωτό ψωμί της αρτοποιείας Boudin γεμισμένο με σούπα και θαλασσινά (το γευτήκαμε αργότερα στο αεροδρόμιο και ήταν γευστικότατο). Τα καταστήματα με τα καβούρια στη Fisherman΄s Wharf ετοιμάζονταν να κλείσουν επίσης. Γενικά στην Αμερική πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος γι΄αυτό, διότι μετά τις 10 το βράδυ οι επιλογές για φαγητό είναι πολύ περιορισμένες. Λίγο πιο κάτω η αφετηρία των cable cars και η γραμμή mason-powell, το οποίο ξαναπήραμε για δεύτερη φορά σήμερα για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο.

 

[panagiotis88]

4η ημέρα

Ένα βροχερό πρωινό ξημέρωσε στο Σαν Φρανσίσκο. Δεν έκανε δα και κατακλυσμό, ήταν αρκετό όμως να μας χαλάσει τα σχέδια. Το πρόγραμμα που είχαμε για εκείνη την ημέρα ήταν να πάρουμε ξανά ποδήλατο και να κινηθούμε προς το Golden Gate Park, τον ειρηνικό ωκεανό και την περιοχή Mission. Αυτό δε θα μπορούσε όμως να πραγματοποιηθεί τη συγκεκριμένη μέρα. Μια καλή ιδέα θα ήταν να επισκεπτόμασταν κάποιο μουσείο, δεν είχαμε όμως κάποιο στο πρόγραμμα (η αλήθεια είναι ότι και οι δύο δεν είμαστε fan των μουσείων). Το αρχικό σχέδιο για το Σαν Φρανσίσκο ήταν αν κάποια μέρα δε μπορούμε ν΄ ακολουθήσουμε το πρόγραμμα λόγω βροχής να νοικιάσουμε αυτοκίνητο γυρίζοντας ένα μέρος της πόλης και παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο Highway 1 να κατευθυνθούμε προς Big Sur. Τίποτα απ΄ όλα αυτά δε συνέβη, γιατί το απόγευμα είχαμε κλείσει εισιτήρια για αγώνα μπάσκετ (NBA) και το αυτοκίνητο νοικιαζόταν μόνο ολοήμερο. Γενικά πολλές ιδέες, όλες όμως για κάποιο λόγο δε μας έβγαιναν. Επιστροφή στο ξενοδοχείο, αφού πρώτα περάσαμε από ένα mini market για προμήθεια φαγητού. Αφού μείναμε αρκετή ώρα στο ξενοδοχείο, καταναλώνοντας και τις περισσότερες προμήθειες, το μεσημέρι μαζί με τον ήλιο που βγήκε, ξετρυπώσαμε κι εμείς (σαν τα σαλιγκάρια). Πήραμε τον προαστιακό (bart) και σε λίγη ώρα φτάσαμε στο Όουκλαντ. Σαν πόλη δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, σαφώς υποδεέστερη του Σαν Φρανσίσκο. Ίσως όμως να την αδικώ, δεν είδαμε και πολλά, γιατί ο σταθμός του προαστιακού ήταν σχετικά κοντά με το στάδιο Oracle Arena. Όπου Oracle Arena, το παλιότερο στάδιο του NBA και έδρα των Golden State Warriors. Ο αγώνας που θα παρακολουθούσαμε ήταν ανάμεσα στους γηπεδούχους και τους Cleveland Cavaliers. Οι δύο ομάδες ήταν και το ζευγάρι των τελικών στο πρωτάθλημα του NBA την περσινή σεζόν, με πρωταθλητές τους Warriors , οι οποίοι τα τελευταία πέντε χρόνια διαθέτουν μία απ΄ τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών στο ΝΒΑ (ίσως την καλύτερη) με παίκτες όπως Curry, Durant, K.Thompson, D.Green, Iguodala, Cousins! Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατέλειωτες για την πιο κερδοφόρα λίγκα του πλανήτη σε όλα τα αθλήματα, διότι τυγχάνω τρελός fan του μπάσκετ και ειδικότερα της λίγκας (ας μην παρεκτραπώ άλλο). Φτάσαμε 3 ώρες νωρίτερα από την έναρξη του παιχνιδιού (λόγω προσμονής δικής μου και της αρκετής ώρας παραμονής μας στο ξενοδοχείο). Η υπάλληλος στον έλεγχο μας είπε ότι είμαστε οι πρώτοι που μπαίνουμε στο στάδιο! Πήγαμε χαλαρά στη μπουτίκ του γηπέδου, όπου σε λιγότερο από μισή ώρα άρχισε να γίνεται πανικός και να σχηματίζονται ουρές απ΄ έξω. Πήρα μια φανέλα του Curry απ΄ την πηγή και φύγαμε για να παραλάβουμε τα εισιτήρια που είχαμε αγοράσει από το ίντερνετ (will call). Το γήπεδο γέμιζε με αργούς ρυθμούς, όπου ήταν κατάμεστο με την έναρξη του αγώνα. Μικρή σημασία είχε η έκβαση του παιχνιδιού (το οποίο παραδόξως έληξε με τις δυο ομάδες κοντά στο σκορ). Όλη η ιστορία για κάποιον που βλέπει πρώτη φορά ζωντανά αγώνα NBA είναι να νιώσει τον παλμό, τη διαφορετική φιλοσοφία και προσέγγιση του παιχνιδιού απ΄ τους Αμερικανούς! Είναι να δει και να θαυμάσει από κοντά κάποιους από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου! Γιατί το ΝΒΑ εκτός από το μπασκετικό κομμάτι (το οποίο έχει πάει σε άλλο επίπεδο) παράλληλα είναι κι ένα υπερθέαμα για όλους, ακόμα και για ανθρώπους που δεν είναι μπασκετόφιλοι! Είναι κάτι τελείως διαφορετικό, μπορείς να ντυθείς και με τα χρώματα της αντίπαλης ομάδας και να κάνεις πολιτισμένο διάλογο με τους φιλάθλους των γηπεδούχων στις κερκίδες. Βέβαια δεν έχουν την ευρεία γκάμα των συνθημάτων (και των γαλλικών) που συναντάμε στα ελληνικά γήπεδα, συνήθως περιορίζονται μόνο στα Defense και Let΄s go Warriors. Στα time out του παιχνιδιού, όλο και κάποια attraction θα έχουν φροντίσει να υπάρχει να παρακολουθήσεις, για να μη βαρεθείς ως θεατής. Γίναμε ένα με τους φιλάθλους, αγοράζοντας κι ένα κουβά popcorn και απολαύσαμε τον αγώνα. Μοναδική εμπειρία!..κι ένα όνειρο ζωής που εκπληρώθηκε!!!

Επιστρέφοντας από το γήπεδο, είπαμε να τσιμπήσουμε κάτι. Πάλι ήταν περασμένη η ώρα και τα καταστήματα που είχα στις σημειώσεις μου, ήταν όλα κλειστά. Πήγαμε σε ένα 24ωρο εστιατόριο πολύ κοντά στη Union Square και φάγαμε το χειρότερο φαγητό ολόκληρου του ταξιδιού μας (ούτε η σαλάτα δεν τρωγόταν). Στις Η.Π.Α. όπου υπάρχει service, το φιλοδώρημα είναι υποχρεωτικό της τάξης του 15 με 20%. Σ΄ αυτό το κατάστημα (επειδή δε θα τα είχαμε καλά με τους εαυτούς μας) ήταν το μόνο που δεν αφήσαμε.

 

[panagiotis88]

5η ημέρα

Έφτασε και η τελευταία μας ημέρα στο Σαν Φρανσίσκο. Μια μέρα όμως σχετικά γεμάτη, διότι πετάμε στις 9 το βράδυ για Νέα Υόρκη. Δε χάνουμε καθόλου χρόνο.. πρωινό φαγητό, on line check-in και ξεχυνόμαστε στη στάση του λεωφορείου. Βγάζουμε εισιτήριο εντός αυτού και ξεκινάμε. Θα πηγαίναμε στη γειτονιά Haight and Ashbury, η οποία ακόμα και σήμερα είναι ταυτισμένη με <το καλοκαίρι της αγάπης> του 1967. Εκεί που πρωτοξεκίνησε και άνθισε το κίνημα των χίπις και τελικά έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Τότε που χιλιάδες απ΄ αυτούς, με πολύχρωμες φορεσιές, συνέρρεαν στην περιοχή με επίκεντρο το σταυροδρόμι των οδών Haight και Ashbury (έδωσε το όνομα στην περιοχή). Ζούσαν κοινοβιακά, έκαναν χρήση LSD, άκουγαν ψυχεδελική ροκ μουσική και διαδήλωναν υπέρ της σεξουαλικής απελευθέρωσης και κατά του πολέμου του Βιετνάμ, που μαίνονταν εκείνη την περίοδο. Στη γιγάντωση του μύθου του καλοκαιριού της αγάπης συνέβαλαν και διάφοροι καλλιτέχνες (μουσικοί) του δρόμου, όπως οι Jefferson Airplane, Grateful Dead, Janis Joplin, οι οποίοι ζούσαν στην περιοχή και με τη μουσική τους κατάφεραν να κατακτήσουν τον κόσμο. Κατεβήκαμε στο πάρκο Buena Vista και στην οδό Haight. Μας άρεσε η περιήγηση σ΄ αυτή την πανέμορφη και ιδιαίτερη γειτονιά με την πολύχρωμη αρχιτεκτονική και τα καλοδιατηρημένα βικτωριανά σπίτια (πολλά εξ αυτών επέζησαν από το μεγάλο σεισμό του 1906). Το επίκεντρο της, η πολύχρωμη οδό Haight, ο κεντρικός δρόμος που θυμίζει περισσότερο την εποχή εκείνη, με τα πολλά καταστήματα πώλησης καπνού, βιολογικών προϊόντων και χίπικων ενδυμασιών.

Ψάξαμε για το κοινόβιο των Grateful Dead (Ashbury st.710),

το σπίτι που έζησε η Janis Joplin (Ashbury st.635),

το προπύργιο των Hell΄s Angels (Ashbury st.719, πολύ γνωστή οργάνωση μηχανόβιων της Καλιφόρνια),

το περίφημο redhouse όπου έμεινε εκεί ο θρυλικός Jimi Hendrix (Haight st.1524a),

το σταυροδρόμι Haight & Ashbury,

το δισκάδικο Amoeba, ένα από τα λίγα δισκάδικα του κόσμου με σπάνια μουσική από τη δεκαετία του 60΄s.

Στη γειτονιά κυκλοφορούν και διάφοροι άστεγοι και επαίτες. (Λιγότεροι άστεγοι πάντως από την περιοχή γύρω απ΄ τη Union Square και την κακόφημη συνοικία Tenderloin).
Ο κεντρικός δρόμος μας έφερε στο πανέμορφο πάρκο Golden Gate, ένα από τα μεγαλύτερα αστικά πάρκα των Η.Π.Α., το οποίο εκτείνεται σε μήκος μέχρι τον ειρηνικό ωκεανό. Ένα τεράστιο πάρκο, που εντός του περιλαμβάνει ότι μπορείς να φανταστείς από μουσεία, λίμνες, κήπους, ανεμόμυλους μέχρι γήπεδο και περιφραγμένο χώρο για βίσονες. Νοικιάσαμε ποδήλατα ώστε να το γυρίσουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Το διασχίσαμε μέχρι τέλους, αφού ενδιάμεσα κάναμε τις απαραίτητες στάσεις για φωτογραφίες και φτάσαμε στην παραλία Ocean Beach. Εκεί που αρχίζει ο μεγαλύτερος ωκεανός της γης και οι surfers προσπαθούν να δαμάσουν τα κύματά του. Δεν ξέρω τι ειν΄ αυτό που μας έκανε να μαγευτούμε τόσο πολύ μ΄ αυτό το μέρος, ειλικρινά δεν ξέρω (γιατί οι παραλίες της χώρας μας είναι από τις καλύτερες του κόσμου). Ίσως ήταν η αίσθηση του διαφορετικού, ίσως τα κύματα με τους surfers, ίσως επειδή νιώθαμε ότι βρισκόμαστε στην άκρη του κόσμου! Τα συναισθήματα… δύσκολο να αποτυπωθούν ακριβώς σ΄ ένα κείμενο!
Golden gate Park

Ο Ειρηνικός Ωκεανός

Συνεχίσαμε για λίγο προς τα νότια τη βόλτα μας, κατά μήκος του παραλιακού δρόμου με τον ωκεανό στα δεξιά μας και τους αμμόλοφους σε πρώτο πλάνο. Στην επιστροφή μας, περάσαμε ξανά μέσα από το Golden Gate Park και από διαφορετικό δρόμο αυτή τη φορά, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που θ΄ αφήναμε τα ποδήλατα. Περπατήσαμε ξανά τη Haight st, το δρόμο με τους ποικίλους χρωματισμούς και κάναμε στάση για brunch με eggs benedict στο Pork store cafe http://pscsf.com/, δίπλα απ΄ το γνωστό σταυροδρόμι (Haight & Ashbury). Πολύ καλή επιλογή! Λίγο περπάτημα ακόμα και πιο κάτω μια στάση λεωφορείου, όπου επιστρέψαμε στη βάση μας και στην πλατεία Union Square (εκεί που ξεκινούσαν και τελείωναν όλες μας οι μέρες στην πόλη). Αράξαμε για λίγο εκεί και με τις καλύτερες εντυπώσεις αποχαιρετήσαμε αυτή την πόλη. Όμορφα συναισθήματα και μεγάλη προσμονή για την πόλη που μας περίμενε.

Haight Street

Η αφετηρία των cable cars

 

[KIKI]

Πολυ καλογραμμένα και ενδιαφεροντα τα σημερινά κεφάλαια !

Χαρηκα με την εμπειρια σου στο γηπεδο . Σε καταλαβαινω απόλυτα .

 

[Nikos1986]

Μετά από ένα ταξίδι μας στη Βαρκελώνη, μας κόλλησε το μικρόβιο με το ποδήλατο. Βέβαια δεν έχουν όλες οι πόλεις τις υποδομές (ποδηλατόδρομοι) και την κουλτούρα της Βαρκελώνης σε αυτό. Στο Σ.Φ. ήταν ικανοποιητικές. Καιρού επιτρέποντος το θεωρώ must!

Τα τραμ, τα οποία έχουν ανακηρυχτεί σε διατηρητέο μνημείο, πρωτοεμφανίστηκαν το 1873, για να βοηθήσουν τους κατοίκους στις μετακινήσεις τους, λόγω της μορφολογίας της πόλης, η οποία είναι χτισμένη πάνω σε πολλούς λόφους.

Γι αυτό μου έκανε εντύπωση η επιλογή του ποδηλάτου, όχι για την ύπαρξη ή απουσία ποδηλατόδρομων.

Πολύ ωραία η περιγραφή σου και είναι ενδιαφέρουσες και οι επιπλέον πληροφορίες που δίνεις για την "ιστορία" των αξιοθεάτων που είδατε.