• Η αναδρομή στο παρελθόν συνεχίζεται! Ψηφίστε την Ταξιδιωτική Ιστορία του μήνα για τους μήνες Μάιο - Ιούλιο 2016! Κάντε κλικ εδώ!

Βοσνία-Ερζεγοβίνη Κροατία Μαυροβούνιο Ουγγαρία Π.Γ.Δ.Μ. Σερβία Βαλκανικές ασκήσεις επί χάρτου... με ολίγη Βουδαπέστη.

vasiliss

Member

Καλώς ή κακώς τα ταξίδια που μπορούμε να κάνουμε οικογενειακώς στο εξωτερικό είναι οδικά, οπότε τα Βαλκάνια είναι ο πιο κοντινός μας, οικονομικός προορισμός και ο διάδρομος για μακρύτερα ταξίδια στην κεντρική Ευρώπη.

2.jpg


Τα σχέδια λοιπόν ήταν δύο. Να επικεντρωθούμε στο Βελιγράδι, τα πέριξ αυτού και τη δυτική Ρουμανία, ή πηγαίνοντας στη Βουδαπέστη, να περιτριγυρίσουμε αρκετά στα δυτικά Βαλκάνια. Η Βουδαπέστη μάλλον ήταν ένα μεγάλο δέλεαρ για την παρέα μας, οπότε στραφήκαμε στην δεύτερη διαδρομή και αφήσαμε την πρώτη για το μέλλον.

3.jpg


Με βασικό στόχο τη Βουδαπέστη λοιπόν, αντί να πάμε κατευθείαν μέσω Σερβίας, τριγυρνάμε στη βαλκανική χερσόνησο μέχρι να φτάσουμε εκεί, γιατί ως γνωστόν σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι για εκεί - λέμε τώρα.

1.jpg


Η γνωστή - σε όσους διάβασαν το περσινό road trip μας - μεγάλη παρέα, με μία μόνο αλλαγή, ξεκινά να εξερευνήσει κυρίως την Βαλκανική υπέροχη φύση και τις μικρότερες πόλεις και χωριά της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στην οποία κάνουμε και θα κάνουμε και στο μέλλον, ταξιδιωτικές ασκήσεις επί χάρτου.

20915531_2002686786617287_2824462509250571842_n.jpg


Η διαδρομή είναι ουσιαστικά χωρισμένη σε 2 μέρη. Το πρώτο και μεγαλύτερο μέρος επικεντρώνεται κυρίως στη φύση - με πρωταγωνιστή το νερό - και αποκορύφωμα τις λίμνες plitvička jezera, ενώ το δεύτερο σε μεγάλα αστικά κέντρα - Ζάγκρεμπ- Βουδαπέστη - Νις.

21151356_2005879976297968_1427939139462781277_n.jpg


Το σχέδιο είναι αρκετά φιλόδοξο, οι προορισμοί πολλοί, όπως και τα χιλιόμετρα. Κάποιες δεύτερες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου μέχρι τελευταία στιγμή, να κουτσουρέψω το ταξίδι ώστε να γίνει πιο ξεκούραστο,ή να επικεντρωθώ μόνο στις λίμνες και την Βουδαπέστη, αλλά η “ταξιδιωτική απληστία” μου, να τα δω αν είναι δυνατόν όλα, το αφήνει ως έχει.

Η διαδρομή που ακολουθήσαμε σε αυτό το ταξίδι είναι περίπου αυτή που φαίνεται στον παρακάτω χάρτη:

Ασκήσεις 1.JPG



 
Last edited:

vasiliss

Member
Ημέρα 0

Συνήθως αυτή η ημέρα είναι διαδικαστική για εμάς, καθώς ξεκινώντας από την Πελοπόννησο, πρέπει να διασχίσουμε ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας μέχρι να φτάσουμε στα βόρεια σύνορά της. Αυτή την φορά είπαμε να μην “φορτωθούμε” σε συγγενείς και φίλους, και έτσι επιλέξαμε να διανυκτερεύσουμε οικονομικά, στην Δοϊράνη, από την πλευρά της ΠΓΔΜ. Εκεί θα μαζευόμαστε οι τρεις από τις 4 οικογένειες, ενώ την 4η θα την βρίσκαμε την επόμενη ημέρα κάπου στον αυτοκινητόδρομο των Σκοπίων.

Αφού λοιπόν περάσαμε την γέφυρα
1.jpg

και την ολοκληρωμένη -επιτέλους- Ιόνια οδό, κάναμε μία στάση στο Μέτσοβο για φαγητό και καφέ
2.jpg
3.jpg
4.jpg

και έπειτα συναντηθήκαμε, η πλειοψηφία του γκρουπ, στα σύνορα. Γρήγορο πέρασμα και σε 20 λεπτά είμαστε στην Star Doiran. Ανασύνταξη δυνάμεων και βόλτα στην παραλιακή ζώνη της λίμνης,

5.jpg
7.jpg
8.jpg


την οποία οι γείτονες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τουριστικά και το έχουν εν μέρη καταφέρει.

6.jpg
9.jpg


Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιαστήκαμε από την πόλη και το όλο περιβάλλον, χωρίς να είναι άσχημη, αλλά δεν μας πείραξε, καθότι για εμάς δεν ήταν παρά ένας ενδιάμεσος σταθμός για την ουσιαστική αφετηρία του ταξιδιού μας.
10.jpg

Πολύ όμως ευχαριστηθήκαμε το φαγητό στο εστιατόριο Φυκ - Τακ.

Ημέρα 1η: Star Dojran - Devil's Town - Κοπαονίκ

Σήμερα ξεκινά ουσιαστικά το ταξίδι μας. Προβλέπονται αρκετές ώρες ταξιδιού μέχρι το Κοπαονικ όπου θα διανυκτερεύσουμε, με ενδιάμεση στάση στο Devil’s Town. Οι πληροφορίες μου, λαθεμένα έλεγαν ότι στις 17.00 ο χώρος κλείνει, αντί του σωστού 18.30, οπότε βιαστικά ξεκινάμε.

Στον δρόμο συναντάμε και το 4ο αυτοκίνητο οπότε το γκρουπ συμπληρώθηκε.

Δυστυχώς όμως, στα σύνορα ΠΓΔΜ - Σερβίας, συναντάμε μία μεγάλη ουρά αυτοκινήτων. Έτσι χάνουμε τουλάχιστον 2 πολύτιμες ώρες, περιμένοντας να περάσουμε τα σύνορα.
11.jpg

Επόμενη έκπληξη, το κομμάτι του δρόμου όπου γίνονται έργα και κινούμαστε σημειωτόν μέχρι να βγούμε πάλι στον αυτοκινητόδρομο. Άλλη μία ώρα χαμένη και ο προγραμματισμός πάει για φούντο. Το GPS λέει ότι θα φτάσουμε στις 16:45 στο Devil’s. Κάνουμε μία μίνι σύσκεψη μέσω walkie talkie και αποφασίζουμε - ευτυχώς - να το ρισκάρουμε. Ο δρόμος είναι επαρχιακός με στροφές, τα χωριά που συναντάμε δεν τα λες και όμορφα, καθώς τα μισά σπίτια είναι ασοβάτιστα. Κάποια λεωφορεία κατευθύνονται προς την Πρίστινα προερχόμενα από την Γερμανία (πιθανώς με μετανάστες) οπότε γενικά είναι δύσκολο να κινηθούμε γρήγορα.

Τελικά όταν φτάνουμε, με ανακούφιση διαπιστώνουμε ότι ο χώρος θα είναι ανοιχτός για τουλάχιστον 1,5 ώρα ακόμη.

Μπροστά από την είσοδο του πάρκου, υπάρχουν λίγοι πάγκοι με τοπικά προϊόντα και σουβενίρ. Μπορεί και να είμαστε οι μόνοι επισκέπτες εκείνη τη στιγμή.

Ο υπάλληλος στην είσοδο δέχεται τελικά να πάρει €, καθώς ούτε εμείς έχουμε συνάλλαγμα, ούτε αυτοί δέχονται κάρτα. Όλες οι συνεννοήσεις γίνονται στην διεθνή νοηματική γλώσσα καθώς αγγλικά δεν γνωρίζει.

Οι ενήλικες πληρώνουν 350 δηνάρια, ενώ τα παιδιά μέχρι 12 ετών δεν πληρώνουν. Αφού έκανε κάμποση ώρα να βρει σε ποια ισοτιμία θα μας αλλάξει τα €, μας δίνει τα εισιτήρια και τα ρέστα σε δηνάρια.

Εδώ να σημειώσω, ότι γυρίζοντας, με περίμενε με 60 δηνάρια στο χέρι και με ένα κομπιουτεράκι μου έδωσε να καταλάβω ότι με είχε ‘’ρίξει’’ πριν και ότι έπρεπε να μου δώσει ακόμη 60 δηνάρια (περίπου μισό €) ρέστα. Το γεγονός αυτό πρόσθεσε ακόμη έναν πόντο στην θετική εικόνα που έχουμε ήδη σχηματίσει αυτά τα 2 χρόνια για τους Σέρβους.

Πάμε τώρα στο πάρκο. Για να το γυρίσεις, πρέπει να περπατήσεις μια διαδρομή 30 με 40 λεπτά - χώρια το χάζεμα. Οπότε καλό θα ήταν όποιος το επισκεφτεί να βάλει ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Η διαδρομή είναι κυκλική και στην αρχή είναι ανηφορική ενώ μετά κατηφορική, ενώ ένα μεγάλο μέρος της είναι εκτεθειμένο στον ήλιο.

12a.jpg
13.JPG


Το πρώτο σημείο ενδιαφέροντος είναι η πηγή Red Well πλούσια σε σίδηρο, που δίνει το κόκκινο χρώμα στην περιοχή γύρω.

14.jpg
14a.jpg
15.jpg
16.JPG
17.jpg


Έπειτα πλησιάζουμε στο κυρίως σημείο ενδιαφέροντος, τις 200 περίπου πυραμίδες με το πέτρινο καπέλο από ανδεσίτη, που έχουν σχηματιστεί από την διάβρωση του εδάφους. Το ύψος τους κυμαίνεται από 2 έως 15 μέτρα και όπως είναι φυσικό έχουν εξάψει την φαντασία των ντόπιων, οι οποίοι έχουν πολλούς μύθους σχετικά με την δημιουργία των πυραμίδων. Δύο είναι οι επικρατέστεροι.

18.jpg
19.jpg


Ο πρώτος λέει ότι στην περιοχή αυτή ζούσαν ευγενικοί και γενναιόδωροι άνθρωποι. Ο διάβολος ζήλεψε την καλοσύνη και την ευτυχία τους, γι αυτό πρόσταξε τους ντόπιους να παντρέψουν τον αδελφό με την αδελφή. Οι πομπή των χωρικών πήγαινε προς την εκκλησία, όμως η νεράιδα ήθελε να αποτρέψει την αιμομιξία. Γι αυτό προσευχήθηκε στον Θεό, ο οποίος άκουσε τις προσευχές της, έστειλε τον δυνατό άνεμο και την καταιγίδα και τους μετέτρεψε όλους σε βράχους.

19b.jpg
20.jpg


Στη χαράδρα που σχηματίζεται δίπλα από την 2η ξύλινη πλατφόρμα παρατήρησης, υπάρχει ταμπέλα για την πηγή του διαβόλου, Devil’s Water, οπότε οι περισσότεροι μικροί και μερικοί μεγάλοι ξεκινούν την ανάβαση για να την βρουν. Στα μισά της διαδρομής, συναντήσαμε μία νέα κοπέλα (Κροάτισσα μας είπε ότι είναι) η οποία κουβαλούσε με κόπο αρκετά μεγάλα δοχεία νερό που είχε πιάσει από την πηγή. Όταν την ρωτήσαμε τι τα ήθελε, μας είπε ότι συγγενικό της πρόσωπο θεραπεύτηκε από τον καρκίνο (μάλλον του στομάχου) πίνοντας μικρές ποσότητες από αυτό το νερό, κι από τότε ταξιδεύει κάθε χρόνο και παίρνει νερό.:shock::shock:

21.jpg
22.jpg
23.jpg


Πηγή με την έννοια που όλοι ξέρουμε, εμείς δεν βρήκαμε, παρά μία μικρή λακουβίτσα με ελάχιστο τρεχούμενο νερό, κι έτσι επιστρέψαμε στους υπόλοιπους που είχαν πάει σε μία τρίτη πλατφόρμα παρατήρησης από όπου είχες πανοραμική θέα στην περιοχή.

24.jpg
25.jpg
26.jpg


Από εκεί και πέρα αρχίζει το κατηφορικό κομμάτι της διαδρομής, που καταλήγει πρώτα στον ξύλινο ναό της Αγ. Πέτκα, που έχει χτιστεί στα ερείπια παλιότερου ναού.

27b.jpg
27d.jpg


Εδώ λοιπόν πρέπει να σας πω τον δεύτερο μύθο σχετικά με την περιοχή. Ο μύθος αυτός λέει ότι οι διάβολοι ήταν αυτοί που μετατράπηκαν σε πέτρες. Οι διάβολοι συνήθιζαν να γαντζώνονται στην πλάτη των ανθρώπων, που τους έφερναν προβλήματα. Οι φτωχοί άνθρωποι δεν ήξεραν τι να κάνουν, γι' αυτό ζήτησαν βοήθεια από τον Θεό. Προσεύχονταν και παρέμεναν όλη τη νύχτα στην εκκλησία της Αγίας Πετκα. Το πρωί, όλοι οι διάβολοι ξεγαντζώθηκαν και έγιναν πέτρες.

Μια άλλη παράδοση που έχει να κάνει με την εκκλησία και την Αγία Πετκα, λέει ότι αν σκουπίσεις με ένα μαντίλι την αρρώστια σου και το δέσεις σε ένα κλαδί, (του χώρου φαντάζομαι), η αρρώστια σου θα εξαφανιστεί. Πρέπει βέβαια μετά από 7 ημέρες να έρθεις και να θάψεις το μαντίλι. Αυτά περίπου κατάλαβα διαβάστε τα κι εσείς στην επεξηγηματική ταμπέλα.

27c.jpg


Αφού λοιπόν σκουπίσαμε κι εμείς τις όποιες αρρώστιες μας με ένα χαρτομάντιλο, το δέσαμε, όπως είχαν κάνει και πολλοί άλλοι, σε ένα κλαδί, αλλά κανένας μας δεν βρέθηκε στην περιοχή έπειτα από 7 ημέρες για να το θάψει, οπότε ίαση δεν βρήκαμε.

28.jpg
28b.JPG
29.jpg
30.jpg


Επιστροφή στα αυτοκίνητα και βάζουμε πλώρη για το Κοπαονικ. Το τοπίο αλλάζει ευχάριστα, όμως εμάς σιγά σιγά μας πιάνει το σκοτάδι και ελάχιστα μπορούμε να δούμε,

Άφιξη στο ξενοδοχείο, το οποίο για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω, ενθουσιάζει τα παιδιά τα οποία το θεωρούν σούπερ πολυτελές!! και από εδώ και πέρα είναι σημείο αναφοράς στις όποιες επόμενες συγκρίσεις καταλυμάτων.

Σύντομη ανασυγκρότηση - ξεκούραση και έπειτα φαγητό στην πολύ καλή παραδοσιακή ταβέρνα Komita και ύπνος.
 
Last edited:

vasiliss

Member
Ημέρα 2η Κοπαόνικ - Semeteško jezero - Sopocani Monastery - Đurđevića Tara Bridge – Žabljak

Πρωινό ξύπνημα και από το παράθυρό μας αντικρίζουμε αυτό το όμορφο βουνίσιο θέαμα.

1.jpg
1α.JPG


Εγώ εν τω μεταξύ, έχω αρχίσει να νιώθω πλέον στο πετσί μου (αν και το φανταζόμουν) ότι το σχέδιό μου ήταν πολύ φιλόδοξο και πρέπει να υποστεί δραστικές περικοπές. Κοινώς, πολλά από όσα σχεδίαζα να κάνουμε και να δούμε πρέπει να περιμένουν ένα επόμενο ταξίδι.

Αναδιοργάνωση λοιπόν προγράμματος, και ξεκινάμε με μικρή βόλτα στο δάσος γύρω από το ξενοδοχείο όπου μαζέψαμε και μύρτιλα.

2.jpg
2b.JPG
2c.jpg


Έπειτα ακολουθεί περιήγηση στο Κοπαονικ στο φως της ημέρας, το οποίο με εξέπληξε με τον κόσμο που είχε, καθώς το θεωρούσα μόνο χειμερινό προορισμό και πίστευα πως θα είναι άδειο.

3.jpg
3a.jpg
3b.jpg
3c.jpg


3e.JPG

Στο σημείο αυτό βρέθηκα σε ένα δίλημμα. Χαζεύοντας στο διαδίκτυο τα αξιοθέατα γύρω από το Κοπαονικ, έπεσα πάνω στα παρακάτω video για τη λίμνη Semeteško και τα κινούμενα νησιά.


δείτε μετά το 2:10


Φυσικό ήταν να μου εξάψει την περιέργεια και να θέλω να την επισκεφτώ, καθότι δεν φαινόταν να κάνουμε μεγάλη παράκαμψη από την κύρια διαδρομή μας. Όμως στον χάρτη του Google φαινόταν να μην υπάρχει δρόμος που να οδηγεί εκεί, ( η περιοχή είναι αχαρτογράφητη μου έλεγε χαρακτηριστικά μέχρι και πριν λίγες μέρες, όχι όμως σήμερα που το ξαναπροσπάθησα), ενώ στον χάρτη του Navigon υπάρχει δρόμος και μάλιστα μας δίνει σύντομη άφιξη εκεί. Μετά από διαβούλευση, αποφασίζουμε να το ρισκάρουμε και ξεκινάμε προς τα εκεί.

Στην αρχή ο δρόμος ήταν στενός αλλά ασφάλτινος, ενώ σύντομα γίνεται βατός χωματόδρομος. Όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν, βρήκαμε στην άκρη του δρόμου ένα μικρό καφέ, με φοβερή θέα στα βουνά και την κοιλάδα, (δείγμα πολιτισμού σκεφτήκαμε) και σε άψογη νοηματική ο μεσήλικας ιδιοκτήτης;; μας είπε πως ο δρόμος είναι καλός για τα επιβατικά αυτοκίνητά μας.

Τελικά οι απόψεις για το τι είναι «βατός» δρόμος δεν είναι ίδιες για όλους τους ανθρώπους. Αφού λυπηθήκαμε τα αυτοκίνητά μας αλλά και τον κόπο που είχαμε κάνει να φτάσουμε έως εκεί, με βαριά καρδιά αποφασίσαμε να συνεχίσουμε και τελικά μετά από 5-6 δύσκολα χιλιόμετρα φτάσαμε στον προορισμό μας και είπαμε ότι τελικά άξιζε η όποια ταλαιπωρία.

4d.jpg
4e.jpg
4i.JPG


Σημείωση: Όπως διαπιστώσαμε αργότερα, κάνοντας έναν μικρό κύκλο και περνώντας από το χωριό Raska, θα φτάναμε άνετα, κινούμενοι αποκλειστικά σε ασφάλτινο δρόμο, τον οποίο και φυσικά ακολουθήσαμε φεύγοντας. Επομένως αν κάποιος θέλει να επισκεφτεί την λίμνη - ερχόμενος από Κοπαονίκ - και δεν θέλει να κάνει off road διαδρομή, πρέπει να ακολουθήσεις το κόκκινο βελάκι στο παρακάτω χάρτη και όχι το μπλε, όπως δυστυχώς κάναμε εμείς.

InkedΑσκήσεις 2_LI.jpg


Η λίμνη είναι μικρούλα, σε μόλις 5 λεπτά την έχεις γυρίσει όλη, σε σχήμα χωνιού, όπως δείχνει η επεξηγηματική ταμπέλα,

4c.jpg
4f.jpg

4b.jpg
4f.jpg
4h.JPG

5a.JPG


με ξενώνα, καφέ, εστιατόριο, όπου ήδη ψηνόταν το αρνί στη σούβλα για το μεσημέρι, μια λιλιπούτεια πλαζ με ξαπλώστρες και το κυρίως κινούμενο νησί δεμένο με σκοινί για να μην κάνει του κεφαλιού του και φύγει.

4a.jpg
5d.JPG


Αφού κάναμε τις βόλτες μας, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, συνεννοηθήκαμε με τον ψήστη του αρνιού - πάντα στην διεθνή νοηματική γλώσσα – για το πώς θα φύγουμε ομαλά από εκεί, πήραμε θάρρος και αρχίσαμε να κουνάμε δεξιά αριστερά το νησί, το οποίο όντως κινείται, όσο βέβαια το αφήνει το σκοινί, από το οποίο το έχουν δεμένο σαν αρνί.

5b.JPG
5c.JPG


4.jpg


Πολύ θα θέλαμε να κάτσουμε για έναν καφέ στον όμορφο αυτό χώρο, αλλά δυστυχώς, όπως είπαμε το πρόγραμμα είναι πιεστικό και ο αρχηγός του ταξιδιού ακόμη πιο πιεστικός. :rolleyes-80::rolleyes-80::)
Συνεχίζεται...
 

Attachments

  • 131,6 KB Προβολές: 0
  • 281,3 KB Προβολές: 0
  • 132,4 KB Προβολές: 0
Last edited:

vasiliss

Member
Έτσι λοιπόν αναχωρήσαμε για τον επόμενο προορισμό μας, το μοναστήρι Sopocani, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco.

Αναστενάξαμε με ανακούφιση όταν διαπιστώσαμε ότι ο δρόμος για να φύγουμε ήταν όντως ασφάλτινος, μετά από κάμποση ώρα περάσαμε από την άχαρη έως άσχημη πόλη Novi Pazar

6.jpg
6a.jpg


και βρεθήκαμε στη μονή.

7.jpg
7a.jpg


Η μονή βρίσκεται κοντά στην πρώτη πρωτεύουσα της Σερβίας, την πόλη Stari Ras και είναι αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα. Από την μονή κυρίως έχει διασωθεί το καθολικό της το οποίο κοσμούν εξαιρετικές αγιογραφίες. Την εποχή των Οθωμανών κάηκε και η οροφή της εκκλησίας καταστράφηκε, με αποτέλεσμα οι ερειπωμένη μονή να μείνει έτσι για πάνω από δύο αιώνες, παρ’ όλα αυτά οι τοιχογραφίες διατηρούν την φωτεινότητα και την ζωντάνια τους.

7b.jpg
7c.jpg
7e.jpg
7f.jpg


Επόμενος στόχος - πολύ κοντά στον τελικό προορισμό μας το Zabljak – είναι η γέφυρα Durdevica του ποταμού Tara.

46503363.jpg


Αφού περάσαμε σύντομα τα σύνορα, μπήκαμε στο Μαυροβούνιο. Η διαδρομή είναι εκπληκτική. Παντού βουνά, απότομα φαράγγια, δάση, ποτάμια, πράσινο. Όμως το «ξεχωριστό» κομμάτι της διαδρομής, αρχίζει όταν περνάμε την πόλη Mojkovac και πλέον κινούμαστε πλάι στον ποταμό Tara με κατεύθυνση την ομώνυμη γέφυρα. Ο δρόμος είναι στενός και είναι επικίνδυνο να σταματήσουν 4 αυτοκίνητα για φωτογραφίες, οπότε αρκούμαστε σε ότι μπορούμε να βγάλουμε εν κινήση μέσα από το αυτοκίνητο και σε ότι μπορούν να ρουφήξουν τα μάτια μας.

Μερικές φωτογραφίες από το διαδίκτυο.

72014386.jpg
8421812.jpg
11534937.jpg 19242102.jpg 44655857.jpg72688379.jpg 104754613.jpg 125522035.jpg

Η γέφυρα είναι εξίσου εντυπωσιακή και αρκετός κόσμος έρχεται για να την θαυμάσει έτσι όπως στέκει αγέρωχη 172 μέτρα πάνω από τον ποταμό Tara.
Χτίστηκε μεταξύ 1937 -1940 και την εποχή της ήταν η μεγαλύτερη γέφυρα από οπλισμένο σκυρόδεμα στην Ευρώπη. Το 1942 ανατινάχτηκε από τους παρτιζάνους το μεγαλύτερο τόξο της για να ανακόψει την Ιταλική προέλαση, ενώ η ανακατασκευή της τελείωσε το 1946.

Υπήρξε πάντα μια μεγάλη έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες και κινηματογραφιστές. Κάποιες ταινίες αλλά και μυθιστορήματα την έχουν ως κύριο θέμα.

8a.jpg
8c.jpg
8e.jpg



Στο διαδίκτυο είχα δει φωτογραφίες με Bungee jumping το οποίο όμως δεν υπήρχε όταν πήγαμε εμείς, υπήρχαν όμως αρκετές γραμμές Zip line για τους τολμηρούς.

8f.jpg


Σημείωση: Στην ευρύτερη περιοχή του ποταμού Tara, από την πλευρά του Μαυροβουνίου αλλά και απέναντι στην πλευρά της Βοσνίας – καθώς ο ποταμός είναι για κάποια χιλιόμετρα και το φυσικό σύνορο μεταξύ των δύο χωρών – δραστηριοποιούνται πολλές ομάδες με ράφτινγκ, πεζοπορίες και πάρα πολλές άλλες φυσιολατρικές δραστηριότητες, υπάρχουν επίσης κάμπινγκ δίπλα στο ποτάμι και άλλα τέτοια ωραία.

Στον αρχικό λοιπόν σχεδιασμό του ταξιδιού μας, υπήρχε πρόβλεψη για μία ημέρα αφιερωμένη σε ράφτινγκ στον ποταμό και διαμονή σε παραποτάμιο κάμπινγκ. Όμως δυστυχώς, υπήρξαν γενικότερες αντιρρήσεις από την ομάδα, οπότε άλλαξα τον σχεδιασμό και περιέκοψα την συγκεκριμένη ημέρα, που νομίζω ότι κι εμείς, αλλά κυρίως τα παιδιά μας, πολύ θα χαίρονταν.

122189000.jpg


Ίσως τώρα που είδαν από κοντά τον ποταμό, τις λίμνες και το υπέροχο αυτό φυσικό τοπίο, να κατάλαβαν το λάθος τους, γιατί ποτέ δεν είναι αργά και το μέλλον δεν είναι τόσο μακριά.

Η ευρύτερη περιοχή του Durmitor National Park σίγουρα θα μας ξαναδεί, γιατί αξίζει κάποιος να της αφιερώσει περισσότερο χρόνο.

9.jpg


Σχεδόν βράδυ φτάνουμε στα διαμερίσματά μας στην πόλη Zabljiak, που σφίζει από τουρισμό, άρα δεν είναι κι αυτή μόνο χειμερινός προορισμός όπως λαθεμένα πίστευα.
Ακόμη πιο βράδυ ψάχνουμε για φαγητό, μάταια όμως καθώς οι κουζίνες των εστιατορίων έκλειναν στις 22.00 οπότε καταλήξαμε στην πιτσαρία Balkan για να κατευνάσουμε την πείνα μας και έπειτα βέβαια στα διαμερίσματά μας για να οριζοντιώσουμε τα κουρασμένα κορμιά μας.
 

Attachments

Last edited:

vasiliss

Member
Ημέρα 3η Zabljiak – Μαύρη λίμνη – Trebinje – Stolac – Blagaj Tekke - Mostar

Ξυπνάμε και αντικρίζουμε αυτό το θέαμα.

2.jpg


Η περιοχή είναι πανέμορφη και σου χαρίζει πολλές διαφορετικές εικόνες: ορεινά λιβάδια με αγελάδες που βόσκουν, πυκνά δάση με αιωνόβια έλατα και λίμνες, και γυμνές βραχώδης κορυφές βουνών. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

1.jpg
3a.JPG
3.jpg


Πρώτη στάση, μετά το πρωινό, η μαύρη λίμνη. «Μαύρη» από την σκιά των πανύψηλων δέντρων που την περιτριγυρίζουν, μέσα σε ένα πανέμορφο δάσος και στο βάθος να ξεπροβάλει η γυμνή κορυφή του Durmitor.

5.jpg


6.jpg
4a.jpg
4.jpg


Για να μπούμε στο πάρκο για μία ημέρα, όλοι πάνω από 6 ετών πληρώσαμε 3€ το άτομο και επίσης 2€ πάρκινγκ για κάθε αυτοκίνητο.

Η λίμνη και το τοπίο είναι εκπληκτικά. Πολλά μονοπάτια σε οδηγούν στα ενδότερα του δάσους. Εμείς αρκεστήκαμε σε ένα κομμάτι της περιμετρικής διαδρομής της λίμνης. Φαντάζομαι ότι μπορείς να κάνεις και βαρκάδα μέσα στην λίμνη, όμως δεν βρήκαμε κάποιον στις βάρκες που ήταν αραγμένες στην άκρη της λίμνης για να ρωτήσουμε.

7.jpg
8.jpg
12.jpg
19.jpg 17.jpg 18.jpg 13.jpg 14.jpg 15.jpg

Αφού περπατήσαμε και χαζέψαμε για κανένα 2ωρο, βάλαμε πλώρη για τα επόμενα, δηλαδή τα σύνορα με τη Βoσνία και την πόλη Trebinje. Στον δρόμο εναλλάσσονται τα τοπία που περιέγραψα και πιο πριν, δηλαδή λιβάδια, δάση και γυμνά βουνά. Χάρμα ιδέσθαι δηλαδή.

Μια αδικαιολόγητη – τα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα – καθυστέρηση στα σύνορα, μας τρώει πολύτιμο χρόνο. Σε λίγο κινούμαστε σε γνώριμους δρόμους. Την διαδρομή Trebinje – Mostar την είχαμε κάνει και πέρυσι αλλά με αντίθετη φορά.

Μικρή στάση πλάι στον ποταμό Trebisnjica για ξεκούραση και φαγητό.

20.jpg

21.jpg


Μια βουτιά στα παγωμένα νερά του ποταμού, επίδοξου ισορροπιστή, μας κάνει όλους να σκάσουμε στα γέλια, όχι και τον ίδιο βέβαια. :):)

22.jpg


Μας κάνει εντύπωση πόσα καμένα είδαμε στην διαδρομή προς το Mostar. Πλησιάζοντας το Stolac οι πλαγιές των βουνών γύρω από τον δρόμο καίγονταν και κανείς δεν φαίνεται να δίνει σημασία, να υπάρχει μια κινητοποίηση βρε αδερφέ.

Παρακάτω βρίσκουμε στην άκρη του δρόμου μια υδροφόρα, 3 αμέριμνους πυροσβέστες να κάθονται και να έχουν πιάσει κουβέντα και πιο δίπλα πέντε 10λιτρα δοχεία νερό. :shock::shock:
Για γέλια και για κλάματα.

Περνάμε μέσα από καπνούς και φλόγες που καίνε χαμόκλαδα και φτάνουμε στο Stolac.

Αυτή την φορά επιλέγουμε για καφέ το Old Mile δίπλα στο ποτάμι, το οποίο δυστυχώς είναι απογοητευτικά άδειο φέτος και δεν έχει σχέση με τις όμορφες εικόνες που είχα δει στο διαδίκτυο.

Αυτό περιμέναμε να δούμε: (από το διαδίκτυο)

24 internet.jpg
25 internet.jpg


και τελικά είδαμε αυτό το απογοητευτικό θέαμα :

26.jpg
27.jpg
28.jpg


Μάλλον ήρθαμε λάθος εποχή, αλλά δεν πειράζει.

Εξερευνήσαμε την άδεια κοίτη του ποταμού,

29.jpg
30.jpg


απολαύσαμε τον καφέ και τις σπιτικές λεμονάδες

31.jpg
32.jpg


33.jpg 34.jpg 35.jpg

και βάλαμε στο τραπέζι το δίλημμα εάν θα πάμε στον Blagaj Tekke σήμερα ή αύριο το πρωί.
Τελικά, ευτυχώς, τον βάζουμε στο σημερινό πρόγραμμα, γιατί ως γνωστό «μην αφήνεις για αύριο ότι μπορείς να κάνεις σήμερα». ;)

Αν και αργά το απόγευμα, ο χώρος του Tekke είναι ανοιχτός και γεμάτος, κυρίως μουσουλμανικό, κόσμο.

Για πάρκινγκ πληρώσαμε 1€ την ώρα – εναλλακτικά 2€ για όση ώρα θέλεις – και περπατήσαμε 5 λεπτά για την είσοδο όπου πληρώσαμε ακόμη 2€;; ο κάθε ενήλικας.

36.jpg
37.jpg
44.jpg
39.jpg 40.jpg 42.jpg 43.jpg

Εντυπωσιακός κυρίως είναι ο περιβάλλον χώρος και όχι τόσο το κτίριο του Tekke, στον οποίο κινείσαι χωρίς παπούτσια και με την ανάλογη σεμνότητα που προστάζει η θρησκεία τους (μαντήλι, μακριά ρούχα κτλ)

41.jpg

Τριγύρω από το ποτάμι είχε χώρο για καφέ ή φαγητό και το σχετικό πανηγύρι με σουβενίρ κτλ, ενώ στο ποτάμι μπορείς να κάνεις κανό ή βαρκάδα μέχρι την σπηλιά από όπου πηγάζει ο ποταμός.

38.jpg


Μετά από εκεί κατευθυνόμαστε στο γνώριμο από πέρυσι Μόσταρ. Νομίζω ότι όσες φορές κι αν το επισκεφτείς ποτέ δεν το βαριέσαι. Ευτυχώς αυτή την φορά βρήκαμε πολύ εύκολα και χωρίς περιπέτειες τα καταλύματά μας – είπαμε είμαστε παλιοί πια στην πόλη.

45.jpg


Μετά από τηλεφωνήματα και αναζήτηση καταφέραμε να κλείσουμε τραπέζι για 17 στο Sadrivan στο οποίο δεν είχαμε καταφέρει να κάτσουμε πέρυσι και μας είχε μείνει απωθημένο, τελικά όμως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, χωρίς να είναι κακό.

Σημείωση: Γενικότερα στις περιοχές που κινηθήκαμε πέρυσι και φέτος, το «τουριστικό» φαγητό επαναλαμβάνεται σε όλες τις χώρες της Γιουγκοσλαβίας, οπότε όσο και νόστιμο να είναι, αρχίζεις να το βαριέσαι. Σε κάποια φάση του ταξιδιού, όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, άρχισαν να αναπολούν και να λιγουρεύονται φαγητά όπως τα φασολάκια και τις φακές, που στην Ελλάδα με δυσκολία και γκρίνια έτρωγαν. :):) (Βέβαια μετά την επιστροφή δυστυχώς το ξέχασαν)o_Oo_O

46.jpg
47.jpg


Ακολουθεί μικρή νυχτερινή βόλτα με παγωτό ανά χείρας στη σχεδόν άδεια πόλη και επιστροφή στα δωμάτια.
Μια νέα, κουραστική ημέρα μας περιμένει.
 

Attachments

  • 307,9 KB Προβολές: 0
  • 177,8 KB Προβολές: 0
Last edited:

vasiliss

Member
Ημέρα 4η: Mostar - Franjevački samostan Rama - Jajce - Pliva Waterfall - Bihać


Σήμερα πρέπει να διασχίσουμε το μεγαλύτερο μέρος της Βοσνίας προς τον Βορά και να φτάσουμε στην πόλη Bihać. Η πόλη αυτή επιλέχτηκε βάση δύο κριτηρίων:
α. βρίσκεται αρκετά κοντά στις λίμνες Plitvička Jezera και
β. έχει αρκετά πιο οικονομικά καταλύματα σε σχέση με ότι βρίσκαμε από την πλευρά της Κροατίας.

Δεν μπορούμε όμως να φύγουμε από το Mostar χωρίς να ικανοποιήσουμε τα καταναλωτικά μας ένστικτα. Κάποιοι λοιπόν πήγαν για βόλτα και ψώνια, κάποιοι ήθελαν να δοκιμάσουν τις ικανότητες των κομμωτριών της Βοσνίας,:shock::haha: ενώ κάποιοι άλλοι απλώς να χαζέψουν και να πιουν τον καφέ τους στην όμορφη πόλη.

Αφού ικανοποιήσαμε όλοι τις ανάγκες μας και καταφέραμε να συγκεντρωθούμε, βάλαμε πλώρη για τον προορισμό μας, ο οποίος βρισκόταν αρκετές ώρες μακριά.

Όμως στα ενδιάμεσα είχε αρκετά σημεία ενδιαφέροντος, από τα οποία εμείς επιλέξαμε να δούμε δύο.

Το πρώτο λεγόταν Franjevački samostan και βρισκόταν σε ένα μικρό νησάκι μέσα στην λίμνη Rama.

Ακολουθούμε λοιπόν το δρόμο για το Σεράγεβο παράλληλα με τον ποταμό Νερέτβα, έως την πόλη Jablanica,

1.JPG
2.JPG


όπου και στρίβουμε αριστερά. Το φυσικό τοπίο αλλάζει ευχάριστα. Ο δρόμος βέβαια είναι στενός αλλά η κίνηση είναι μικρή και οι δασωμένες πλαγιές των βουνών σου δημιουργούν μια ψυχική ευφορία.

Μετά από δύο περίπου ώρες φτάνουμε στην λίμνη Rama και περνάμε στο νησί από μία στενή λωρίδα γης που το ενώνει με την απέναντι στεριά. Η στάθμη της λίμνης έχει κατέβει εμφανώς, παρόλα αυτά το θέαμα που προσφέρει το βρίσκουμε ενδιαφέρον.

3.jpg

(έτσι είναι η λίμνη όταν είναι γεμάτη)

4.jpg


Αμέσως μόλις μπαίνεις στο νησί βρίσκει το μοναστήρι, ενώ πίσω από αυτό βρίσκεται ένα μικρό μουσείο και πιο πίσω, ένας πολύ μικρός οικισμός.

5.jpg
6.jpg
8.JPG 9.jpg

Παρόλο που δεν συναντήσαμε ψυχή μπροστά μας, ο καθολικός ναός και το μουσείο ήταν ανοιχτά.

10.jpg
11.JPG


( μίνι νερόμυλος)

15.jpg


( έλκηθρο σκυλόσπιτο;;; o_O)

16.jpg


Χαζέψαμε τριγύρω, κατεβήκαμε μέχρι την λίμνη,

12.JPG
14.jpg


κάποιος βούλιαξε μες την λάσπη

17.jpg 18.JPG

και τελικά επιστρέψαμε στα αυτοκίνητα για να συνεχίσουμε την διαδρομή μας.

19.jpg


Στο κομμάτι αυτό συνεχίζονται τα δάση και τα ποτάμια και γενικά το τοπίο δεν έχει καμία σχέση με ότι απογοητευτικό είχαμε δει την προηγούμενη ημέρα.

Δεύτερος στόχος μας ήταν η πόλη Jajce στην οποία είχα σημειώσει αρκετά σημεία ενδιαφέροντος. Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος, οπότε βάζουμε ως κύριο στόχο τον καταρράκτη Pliva Waterfall ο οποίος βρίσκεται δίπλα στην πύλη για την παλιά πόλη και στο σημείο όπου ενώνονται δύο ποτάμια.

26.jpg


Η περιοχή δέχεται πολλούς επισκέπτες, γι’ αυτό υπάρχει ελεγχόμενη στάθμευση (πληρώνεις σε μηχάνημα) και το ανάλογο πανηγύρι που βρίσκεις όπου υπάρχει τουρισμός.

20.jpg
21.jpg
24.jpg
25.jpg


Χαζέψαμε για καμιά ώρα και φύγαμε βιαστικά. Είχαμε ακόμη μπροστά μας τουλάχιστον 2,5 ώρες οδήγησης μέχρι την πόλη Bihać, στην οποία θέλαμε να προλάβουμε να κάνουμε τουλάχιστον μία βραδινή βόλτα.


Σημείωση: Η πόλη Jajce μου φάνηκε ενδιαφέρουσα και σίγουρα ήθελε μια χαλαρή ολόκληρη ημέρα δική της. Είναι χτισμένη στο σημείο που ενώνονται οι ποταμοί Plivsko και Βέρμπας. Εκτός από τον καταρράκτη, υπάρχει ένα μικρό διατηρημένο κομμάτι της παλιάς πόλης, με το φρούριο της στην κορυφή του λόφου.

22.jpg
23.jpg
27.JPG


Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω υπάρχει μια τεχνητή λίμνη, στις όχθες της οποίας βρίσκονται οι παλιοί μύλοι, αλλά και όμορφα διαμορφωμένες παραλίες για μπάνιο, καφέ – φαγητό και χαλάρωση. Οπότε άνετα γεμίζει κάποιος μια ολόκληρη ημέρα εκεί. Μπήκε κι αυτή λοιπόν στα προσεχώς.


Στο Bihać φτάσαμε λίγο πριν νυχτώσει. Κι αυτή είναι μια μεγαλούτσικη πόλη με ένα ποτάμι να την διαρρέει, όμως δυστυχώς δεν καταφέραμε να δούμε σχεδόν τίποτα.

Όταν φτάσαμε, διαπιστώσαμε ότι η ιδιοκτήτρια των διαμερισμάτων που είχαμε κλείσει δεν είχε κρατήσει όσα διαμερίσματα χρειαζόμαστε, παρόλο που είχα επικοινωνήσει μαζί της με mail και μου είχε απαντήσει ότι όλα ήταν οκ.

Έτσι μέχρι να συνεννοηθούμε – μιλούσε μόνο γερμανικά – και να βρούμε μια ικανοποιητική συμβιβαστική λύση, πέρασε η ώρα και η βόλτα στην πόλη… πήγε βόλτα.

Κατάκοποι φάγαμε κάτι πρόχειρο και πέσαμε ξεροί για ύπνο. Η επόμενη ημέρα προβλεπόταν με πολύ ποδαρόδρομο.
Οι λίμνες Plitvička μας περίμεναν!!!
 

Attachments

  • 252,9 KB Προβολές: 0
  • 181,3 KB Προβολές: 0

vasiliss

Member
Αν κατάλαβα καλά ταξιδέψατε μαζί 17 άνθρωποι;;,
Πώς τα καταφέρατε;;
Nαι και δεν είναι η πρώτη φορά. :):)
Θέλει καλή οργάνωση και αμοιβαίες υποχωρήσεις από όλους.
Έχει κάποια μειονεκτήματα η όλη ιστορία, αλλά και αρκετά πλεονεκτήματα.
Μια παρέα - μικρή ή μεγάλη - πάντα προσφέρει ευχαρίστηση σε ένα ταξίδι.
 

vasiliss

Member
καλημέρα vasiliss
μας εχεις αφησει στα μισα να αγωνιουμε.
περιμενω πως και πως τις λιμνες
Έχεις δίκιο, αλλά δυστυχώς αυτή την εποχή τρέχω και δεν φτάνω, οπότε ίσως το Σαββατοκύριακο αν προλάβω θα ανεβάσω καινούριο κεφάλαιο.
 

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Booking.com

Στατιστικά φόρουμ

Θέματα
30.171
Μηνύματα
702.374
Μέλη
34.719
Νεότερο μέλος
Jeronimo1914

Κοινοποιήστε αυτή τη σελίδα

Top Bottom