evaT
Member
- Μηνύματα
- 2.230
- Likes
- 19.593
- Επόμενο Ταξίδι
- ?
- Ταξίδι-Όνειρο
- Ιαπωνία
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Προετοιμασία Ταξιδιού.
- Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….
- Σιγκαπούρη - Ανόι και η Οδύσσεια μιας βίζας
- Ανόι - Goooood Morning Vietnam!
- Ανόι - It's Μουσείο Day today
- Μηχανάκια του Βιετνάμ!
- Nih Bihn- Hoa Lu, Tam Con & Mua Cave.
- Halong Bay, και τώρα ζωάρα!
- Hue, η (πολύ) ευχάριστη έκπληξη.
- Ba Na Hills σε Hoi-An - Παίζουμε στη Ντίσνευλαντ του Βιετνάμ
- Xoi An - Coconut Village - An Bang beach και καλοκαιρινές διακοπές για πάντα.
- MySon - Marble Mountains - Danang, ένα goodbye και τα παραμύθια με δράκους.
- Xin chào Saigon (Hello Saigon)
- Δέλτα του ποταμού Μεκόγκ - Τα ψιψιψίνια και τα κοκοκόψαρα
- Μεκόνγκ βαρκάδα και επιστροφή στην κόλαση της Χο Τσι Μιν
- Βολτάροντας στη Χο Τσι Μινχ
- Cu Chi Tunnels ή πως πολεμούν οι ανίσχυροι
- Και τώρα Κουάλα Λουμπούρ
- Batu Caves? έχω πάει!
- Επίλογος – Λοιπά συμπεράσματα.
Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη – Σιγκαπούρη κι έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας….
Η πρώτη πτήση ήταν πρωινή κ έτσι βρεθήκαμε χαράματα στο Μακεδονία να παραδώσουμε αποσκευές και να παραλάβουμε όλες τις boarding pass.
Ξεκινήσαμε light, ο στόχος ήταν καθοδόν να πετάξουμε κάποιες από τις παλιές αποσκευές και να εφοδιαστούμε με μερικές αυθεντικές μαϊμούδες, από αυτές που ευδοκιμούν στο Βιετνάμ.
Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήδη μας ζήτησαν τις Singapore Arrival Cards που όπως με ενημέρωσαν, είναι καινούργιο φρούτο. Βεβαίως οι περισσότεροι τις συμπλήρωναν με την άφιξη στο Changi αλλά εγώ τις είχα έτοιμες (φυσικά).
Στην πτήση προς Κωνσταντινούπολη καθόμαστε με τον Τάσο σε τριπλέτα θέσεων με έναν πιτσιρικά, πιάσαμε το μπίρι μπίρι, για Τόκυο μεριά είχε ξεκινήσει εκείνος, καλεσμένος ενός γνωστότατου Ιάπωνα σεφ με τον οποίο εργάζεται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής….τόσο θέλαμε και μεις να ξεσαλώσουμε, μία ώρα και κάτι γλώσσα δε βάλαμε μέσα.
Είχαμε σχεδόν 5ωρη αναμονή μεταξύ των πτήσεων στο αεροδρόμιο και τον πιτσιρικά… τον υιοθετήσαμε, μας έκοψε όλους μέσα στον χαβαλέ και δεν ξεκόλλησε από δίπλα μας μέχρι την ώρα της επιβίβασης Ακόμα δεν ξεκινήσαμε από 4 γίναμε 5….Όμορφα…
Πρώτη φορά για μένα στο Ατατούρκ και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Αχανές μεν, όμορφο δε. Και αρκετά λειτουργικό σε σχέση με άλλα χαώδη αεροδρόμια του κόσμου.
'Οτι πρέπει για στραβούλιακες!
Ακόμη δε, ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι έχει και τέτοια…
Napzone; Οκ παντού κοιμόμαστε στην ανάγκη, όμως το ό,τι έφτιαξαν συγκεκριμένο spot για το λόγο αυτό είναι στα πολύ συν.
Πολλά πελατάκια του αεροδρομίου κυκλοφορούσαν όπως ο κύριος της φωτογραφίας. Πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η Κωνσταντινούπολη διαθέτει πολύ συμφέρουσες τιμές στην εμφύτευση…μαλλιών! Το πόσοι τύποι κυκλοφορούσαν με κορδέλα και φύτρες στην καράφλα δε λέγεται…
Η μεγάλη πτήση ξεκινούσε απόγευμα. 11 ώρες και 45 λεπτά, ΟΛΕΕΕ, ούτε καν 12!
Το αεροπλάνο φίσκα, όμως μου έκατσε θέση παραθυράκι.
Σύντομα η Turkish μας παρηγόρησε για το στριμωξίδι με αυτά τα ύπουλα σουτζουκάκια.
Λίγο κρασάκι, ταινιούλα μπας και κλείσει το μάτι. Αμ δε.
‘Αρχισα τα…αεροπλανικά, ένα πόδι επάνω στο κάθισμα, το άλλο απλωμένο λίγο καταχρηστικά στο μπράτσο της θέσης του μπροστινού…το μάτι δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα.
Εν τω μεταξύ αυτό το άτομο στην παραδιπλανή μου θέση ήταν σ αυτή την κατάσταση τις 9 ώρες από τις 12 της πτήσης!
Δεν σάλευε λέμε. Από πάνω της περνούσα για να πάω τουαλέτα, να ξεμουδιάσω, πάνω της ξανά για να επιστρέψω στη θέση μου-δε χαμπάριαζε τίποτα.
Εγώ εκεί βρυκόλακας. Τελικά κάπου κοντά στα χαράματα καταφέραμε και γω κι ο Τάσος να κλείσουμε το μάτι για κανένα δίωρο…άσχημα τα μαντάτα. Παρομοίως και ο κάπτεν στην παραπέρα γειτονιά, δήλωσε παντελώς άυπνος ενώ μόνο ο Αντωνάκης κατάφερε να κοιμηθεί και μας ήρθε φρεσκαδούρα.
10 το πρωί φτάναμε Σιγκαπούρη κ αυτή ήταν όλο κ όλο η μέρα που είχαμε για να τη δούμε. Με τι ενέργεια, ιδέα δεν είχα.
Λίγο πριν προσγειωθούμε μας σέρβιραν αυτό….
Καμιά ομελέτα για πρωινό περίμενα, ραβιόλια μας προέκυψαν. Μα ραβιόλια για πρωινό;
Τα έφαγα όμως, γιατί ποιός ξέρει τι ώρα θα βρισκόμουν ξανά κοντά σε φαγητό (που να τρώγεται)
Φτάσαμε ρε παιδιά!
Κατεβήκαμε στο Changi και με το που παραλάβαμε αποσκευές πέσαμε πάνω στο Jewel.
‘Ετσι καταλάβαμε νωρίς νωρίς ότι η βλάστηση στη Σιγκαπούρη ξεκινά από το αεροδρόμιο!
Μα δάσος με καταρράκτη μέσα σε αεροδρόμιο; Τι άλλο θα σκεφτούν οι σατανάδες.
Με το χάλι που είχα, καλύτερα που είναι σκοτεινή...
και βιντεάκι
Changi airport
Καλέσαμε Grab για να δούμε πως λειτουργεί η εφαρμογή και μας πήγε ντογρού στο ξενοδοχειάκι το οποίο το λες και ευκαιρία...Νεόδμητο σχεδόν δίπλα στην Arab street και σούπερ τιμή.
Στα 100 ευρώ το δίκλινο για Σιγκαπούρη, ούτε του παπά!
Στον τοίχο της ρεσεψιόν είχε φυτρώσει επίσης ένας κοτζάμ κήπος! Και δεν ήταν η εξαίρεση. Παρτέρια, πεζοδρόμια, τοίχοι, η βλάστηση ήταν απλά παντού.
Bάζω και λινκ γιατί του αξίζει
Η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν φυσικά με τοαηδιαστικό υπέροχο κλίμα της, ζέστη και υγρασία.
Ξεκινήσαμε από την Ινδική συνοικία και έσκασε μύτη αυτό το μοντελάκι
και συνεχίσαμε στην αράβικη συνοικία με τα όμορφα χρώματα
Κι αφού κοντέψαμε να πέσουμε λιπόθυμοι από την αυπνία και τη ζέστη, καθίσαμε σ αυτό τον πεζόδρομο να φάμε κάτι και να συνέλθουμε από το απότομο πολιτισμικό σοκ.
'Ηταν σχεδόν 4 όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Δώσαμε μιάμιση ώρα βαριά για ντουζ και λίγη απαραίτητη ξάπλα ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο για το κυρίως πιάτο της απίθανης αυτής πόλης.
Με μία ώρα ξάπλα-είμασταν ήδη στο κλάφτα Χαράλαμπε, αλλά εκείνες τις ώρες ακόμα και αυτό το λίγο ήταν βάλσαμο στο ταλαιπωρημένο κορμί, καλέσαμε grab εν μέσω καταρρακτώδους βροχής για να κατηφορίσουμε προς τα ωραία-ωραία.
Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος, η βροχή σταμάτησε.
Αποβιβαστήκαμε στο Merlion Park και απλώθηκε μπροστά στα μάτια μας αυτό....
και πανοραμικές....
καλό ε;
'Ηδη πασχίζαμε να μαζέψουμε τα κρεμασμένα μας σαγόνια κι ακόμα δεν είχαμε κορυφώσει..
Περπατήσαμε μέχρι το Marina Bay και μπήκαμε μέσα να δούμε το εμπορικό.
έχει ποταμάκι και μια γόνδολα
Μετά από αυτά τα περίεργα, τρεχάτε ποδαράκια μου, είχε πέσει το φως και κόντευε η ώρα για το σόου των φώτων.
Πριν από όλα έτρεξα (κυριολεκτικά όμως) να προλάβω να μπω στο Cloud Forest από όπου είχα ένα δωρεάν κουπόνι (από αυτά που στέλνει το booking και συνήθως τα πετάμε γιατί λήγουν).
'Αφησα τους άλλους να μπουν στο Supertree Grove όπου θα τους έβρισκα λίγο αργότερα.
Το Cloud Forest σε υποδεχόταν με ένα τεράστιο θόλο με ένα δάσος και καταρράκτη φυσικά
και κάτι απίστευτους κήπους με σπάνιες ορχιδέες και άλλα λελουδικά που δεν έχω ιδέα πως λέγονται
Τρέχοντας το είδα, κάποιοι θα αναρωτηθείτε ίσως αν αξίζει τελικά να βλέπεις πράγματα που θέλουν ώρες σε μερικά μόνο λεπτά....Δεν έχω καλή απάντηση, νομίζω είναι ξεκάθαρα προσωπικό το θέμα. Εγώ μπορώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την απόλαυση του ενός μόνο λεπτού αν η στιγμή είναι γνήσια δυνατή. 'Άλλος θέλει ώρες. Τις ώρες δεν τις είχα, άρα για μένα ήταν μονόδρομος.
Ειλικρινά στην επιστροφή για να βρω τα αγόρια ένιωσα ότι καταρρέω. Δεν είχα δυνάμεις, δεν είχα καν ανάσες από την κόπωση και τη ζέστη.
Πιέστηκα και έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σημείο που θα άρχιζε το σόου.
Σε λίγα λεπτά όμως που ξεκίνησε η πανδαισία, τα ξέχασα όλα.
Gardens by the bay Supertree
Και όλα αυτά δίχως να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να τα λέμε κ αυτά...Τα σόου με τα φώτα ήταν παντελώς δωρεάν και πλήρωνες μόνο αν ήθελες να χαζέψεις από τα observatory. Ο περισσότερος κόσμος ήταν καθισμένος κάτω και απλά απολάμβανε. Αρκετοί μάλιστα είχαν οριζοντιωθεί στα τσιμέντα και είχαν μια πιο πανοραμική άποψη του θεάματος.
19:45 το είδαμε εμείς και στις 20:45 έχει επανάληψη (η βοήθεια στο μελλοντικό ταξιδιώτη)
20:00 και 21:00 γίνεται το Light Show μπροστά στο Marina Bay.
Είναι κανένα 20λεπτο χαλαρός ποδαρόδρομος ως εκεί, στρωθήκαμε στα ντεκ για να δούμε το σόου στις 9 και να πάρουμε μια ανάσα, να δώσουμε λίγο χώρο στις εικόνες να καθίσουν στο μυαλό και να υποδεχθούμε τις επόμενες.
'Εστελνα βιντεάκια στην κόρη μου (διότι είχε ΚΑΙ δωρεάν wifi γύρω από το Marina Bay και τους κήπους-είμαστε άπλες και δεν το κρύβουμε) και με ρωτούσε, αν είναι καμιά γιορτή εκεί; πανηγυρίζουν κάτι;
Τίποτα παιδί μου. Σε μια απλή καθημερινή Τετάρτη η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν με αυτά.
'Αρχισε και το Spectra Light Show και πλέον κορυφώσαμε...
Πως να μη σου πάρει τα μυαλά αυτή η πόλη;
Ακόμα και ο Αντωνάκης που είναι μαλωμένος με τη χαρά, δήλωνε τίγκα ενθουσιασμένος
'Ηταν τέτοια η ψυχική πλήρωση που κάλυπτε κάθε σωματική κούραση, λίγο πριν την τελική πτώση είχαμε πιάσει ζεν!
Απρόθυμα πήραμε το δρόμο για να βρούμε κάπου φαγητό χαζεύοντας τους κατάφωτους ουρανοξύστες.
και αυτό είναι το κατάστημα της Apple στη Σιγκαπούρη
Πείτε μου, πως....μα πως να πω αντίο σε τέτοιο θέαμα, πως!! πως!!
Αναλογίστηκα προβληματισμένη τα ογκώδη αντικείμενα που βλέπω κάτω από το μπαλκόνι μου το τελευταίο δίμηνο επειδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης δηλώνει αδυναμία να τα μαζέψει και προσπάθησα να κάνω κάποιου είδους σύγκριση με την πόλη που βρισκόμουν....
Κράτησα την τελευταία εικόνα ανάγλυφη μέσα στο μυαλό μου και ακολούθησα τους άλλους προς την Chinatown που κατευθυνόμασταν προκειμένου να φάμε κάτι και να σβήσουμε την τεράστια αυτή μέρα.
@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.
Η πρώτη πτήση ήταν πρωινή κ έτσι βρεθήκαμε χαράματα στο Μακεδονία να παραδώσουμε αποσκευές και να παραλάβουμε όλες τις boarding pass.
Ξεκινήσαμε light, ο στόχος ήταν καθοδόν να πετάξουμε κάποιες από τις παλιές αποσκευές και να εφοδιαστούμε με μερικές αυθεντικές μαϊμούδες, από αυτές που ευδοκιμούν στο Βιετνάμ.
Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήδη μας ζήτησαν τις Singapore Arrival Cards που όπως με ενημέρωσαν, είναι καινούργιο φρούτο. Βεβαίως οι περισσότεροι τις συμπλήρωναν με την άφιξη στο Changi αλλά εγώ τις είχα έτοιμες (φυσικά).
Στην πτήση προς Κωνσταντινούπολη καθόμαστε με τον Τάσο σε τριπλέτα θέσεων με έναν πιτσιρικά, πιάσαμε το μπίρι μπίρι, για Τόκυο μεριά είχε ξεκινήσει εκείνος, καλεσμένος ενός γνωστότατου Ιάπωνα σεφ με τον οποίο εργάζεται σε πολυτελές ξενοδοχείο της Χαλκιδικής….τόσο θέλαμε και μεις να ξεσαλώσουμε, μία ώρα και κάτι γλώσσα δε βάλαμε μέσα.
Είχαμε σχεδόν 5ωρη αναμονή μεταξύ των πτήσεων στο αεροδρόμιο και τον πιτσιρικά… τον υιοθετήσαμε, μας έκοψε όλους μέσα στον χαβαλέ και δεν ξεκόλλησε από δίπλα μας μέχρι την ώρα της επιβίβασης Ακόμα δεν ξεκινήσαμε από 4 γίναμε 5….Όμορφα…
Πρώτη φορά για μένα στο Ατατούρκ και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Αχανές μεν, όμορφο δε. Και αρκετά λειτουργικό σε σχέση με άλλα χαώδη αεροδρόμια του κόσμου.
'Οτι πρέπει για στραβούλιακες!
Ακόμη δε, ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι έχει και τέτοια…
Napzone; Οκ παντού κοιμόμαστε στην ανάγκη, όμως το ό,τι έφτιαξαν συγκεκριμένο spot για το λόγο αυτό είναι στα πολύ συν.
Πολλά πελατάκια του αεροδρομίου κυκλοφορούσαν όπως ο κύριος της φωτογραφίας. Πληροφορηθήκαμε έτσι ότι η Κωνσταντινούπολη διαθέτει πολύ συμφέρουσες τιμές στην εμφύτευση…μαλλιών! Το πόσοι τύποι κυκλοφορούσαν με κορδέλα και φύτρες στην καράφλα δε λέγεται…
Η μεγάλη πτήση ξεκινούσε απόγευμα. 11 ώρες και 45 λεπτά, ΟΛΕΕΕ, ούτε καν 12!
Το αεροπλάνο φίσκα, όμως μου έκατσε θέση παραθυράκι.
Σύντομα η Turkish μας παρηγόρησε για το στριμωξίδι με αυτά τα ύπουλα σουτζουκάκια.
Λίγο κρασάκι, ταινιούλα μπας και κλείσει το μάτι. Αμ δε.
‘Αρχισα τα…αεροπλανικά, ένα πόδι επάνω στο κάθισμα, το άλλο απλωμένο λίγο καταχρηστικά στο μπράτσο της θέσης του μπροστινού…το μάτι δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα.
Εν τω μεταξύ αυτό το άτομο στην παραδιπλανή μου θέση ήταν σ αυτή την κατάσταση τις 9 ώρες από τις 12 της πτήσης!
Δεν σάλευε λέμε. Από πάνω της περνούσα για να πάω τουαλέτα, να ξεμουδιάσω, πάνω της ξανά για να επιστρέψω στη θέση μου-δε χαμπάριαζε τίποτα.
Εγώ εκεί βρυκόλακας. Τελικά κάπου κοντά στα χαράματα καταφέραμε και γω κι ο Τάσος να κλείσουμε το μάτι για κανένα δίωρο…άσχημα τα μαντάτα. Παρομοίως και ο κάπτεν στην παραπέρα γειτονιά, δήλωσε παντελώς άυπνος ενώ μόνο ο Αντωνάκης κατάφερε να κοιμηθεί και μας ήρθε φρεσκαδούρα.
10 το πρωί φτάναμε Σιγκαπούρη κ αυτή ήταν όλο κ όλο η μέρα που είχαμε για να τη δούμε. Με τι ενέργεια, ιδέα δεν είχα.
Λίγο πριν προσγειωθούμε μας σέρβιραν αυτό….
Καμιά ομελέτα για πρωινό περίμενα, ραβιόλια μας προέκυψαν. Μα ραβιόλια για πρωινό;
Τα έφαγα όμως, γιατί ποιός ξέρει τι ώρα θα βρισκόμουν ξανά κοντά σε φαγητό (που να τρώγεται)
Φτάσαμε ρε παιδιά!
Κατεβήκαμε στο Changi και με το που παραλάβαμε αποσκευές πέσαμε πάνω στο Jewel.
‘Ετσι καταλάβαμε νωρίς νωρίς ότι η βλάστηση στη Σιγκαπούρη ξεκινά από το αεροδρόμιο!
Μα δάσος με καταρράκτη μέσα σε αεροδρόμιο; Τι άλλο θα σκεφτούν οι σατανάδες.
Με το χάλι που είχα, καλύτερα που είναι σκοτεινή...
και βιντεάκι
Changi airport
Καλέσαμε Grab για να δούμε πως λειτουργεί η εφαρμογή και μας πήγε ντογρού στο ξενοδοχειάκι το οποίο το λες και ευκαιρία...Νεόδμητο σχεδόν δίπλα στην Arab street και σούπερ τιμή.
Στα 100 ευρώ το δίκλινο για Σιγκαπούρη, ούτε του παπά!
Στον τοίχο της ρεσεψιόν είχε φυτρώσει επίσης ένας κοτζάμ κήπος! Και δεν ήταν η εξαίρεση. Παρτέρια, πεζοδρόμια, τοίχοι, η βλάστηση ήταν απλά παντού.
Bάζω και λινκ γιατί του αξίζει
Μετά μια σύντομη ανασυγκρότηση, ξαμοληθήκαμε στις βόλτες. Αποφασίσαμε (ορθώς) να περπατήσουμε στις έθνικ συνοικίες μέχρι το μεσημέρι και να ασχοληθούμε με το κυρίως πιάτο της πόλης από το απόγευμα και μετά ώστε να είμαστε εκεί κοντά όταν πέσει η νύχτα και αρχίσουν τα σόου με τα φώτα.
Η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν φυσικά με το
Ξεκινήσαμε από την Ινδική συνοικία και έσκασε μύτη αυτό το μοντελάκι
και συνεχίσαμε στην αράβικη συνοικία με τα όμορφα χρώματα
Κι αφού κοντέψαμε να πέσουμε λιπόθυμοι από την αυπνία και τη ζέστη, καθίσαμε σ αυτό τον πεζόδρομο να φάμε κάτι και να συνέλθουμε από το απότομο πολιτισμικό σοκ.
'Ηταν σχεδόν 4 όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Δώσαμε μιάμιση ώρα βαριά για ντουζ και λίγη απαραίτητη ξάπλα ώστε να έχουμε αρκετό χρόνο για το κυρίως πιάτο της απίθανης αυτής πόλης.
Με μία ώρα ξάπλα-είμασταν ήδη στο κλάφτα Χαράλαμπε, αλλά εκείνες τις ώρες ακόμα και αυτό το λίγο ήταν βάλσαμο στο ταλαιπωρημένο κορμί, καλέσαμε grab εν μέσω καταρρακτώδους βροχής για να κατηφορίσουμε προς τα ωραία-ωραία.
Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο έδαφος, η βροχή σταμάτησε.
Αποβιβαστήκαμε στο Merlion Park και απλώθηκε μπροστά στα μάτια μας αυτό....
και πανοραμικές....
καλό ε;
'Ηδη πασχίζαμε να μαζέψουμε τα κρεμασμένα μας σαγόνια κι ακόμα δεν είχαμε κορυφώσει..
Περπατήσαμε μέχρι το Marina Bay και μπήκαμε μέσα να δούμε το εμπορικό.
έχει ποταμάκι και μια γόνδολα
Μετά από αυτά τα περίεργα, τρεχάτε ποδαράκια μου, είχε πέσει το φως και κόντευε η ώρα για το σόου των φώτων.
Πριν από όλα έτρεξα (κυριολεκτικά όμως) να προλάβω να μπω στο Cloud Forest από όπου είχα ένα δωρεάν κουπόνι (από αυτά που στέλνει το booking και συνήθως τα πετάμε γιατί λήγουν).
'Αφησα τους άλλους να μπουν στο Supertree Grove όπου θα τους έβρισκα λίγο αργότερα.
Το Cloud Forest σε υποδεχόταν με ένα τεράστιο θόλο με ένα δάσος και καταρράκτη φυσικά
και κάτι απίστευτους κήπους με σπάνιες ορχιδέες και άλλα λελουδικά που δεν έχω ιδέα πως λέγονται
Τρέχοντας το είδα, κάποιοι θα αναρωτηθείτε ίσως αν αξίζει τελικά να βλέπεις πράγματα που θέλουν ώρες σε μερικά μόνο λεπτά....Δεν έχω καλή απάντηση, νομίζω είναι ξεκάθαρα προσωπικό το θέμα. Εγώ μπορώ να κρατήσω στο μυαλό μου και την απόλαυση του ενός μόνο λεπτού αν η στιγμή είναι γνήσια δυνατή. 'Άλλος θέλει ώρες. Τις ώρες δεν τις είχα, άρα για μένα ήταν μονόδρομος.
Ειλικρινά στην επιστροφή για να βρω τα αγόρια ένιωσα ότι καταρρέω. Δεν είχα δυνάμεις, δεν είχα καν ανάσες από την κόπωση και τη ζέστη.
Πιέστηκα και έσυρα τα πόδια μου μέχρι το σημείο που θα άρχιζε το σόου.
Σε λίγα λεπτά όμως που ξεκίνησε η πανδαισία, τα ξέχασα όλα.
Gardens by the bay Supertree
Και όλα αυτά δίχως να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να τα λέμε κ αυτά...Τα σόου με τα φώτα ήταν παντελώς δωρεάν και πλήρωνες μόνο αν ήθελες να χαζέψεις από τα observatory. Ο περισσότερος κόσμος ήταν καθισμένος κάτω και απλά απολάμβανε. Αρκετοί μάλιστα είχαν οριζοντιωθεί στα τσιμέντα και είχαν μια πιο πανοραμική άποψη του θεάματος.
19:45 το είδαμε εμείς και στις 20:45 έχει επανάληψη (η βοήθεια στο μελλοντικό ταξιδιώτη)
20:00 και 21:00 γίνεται το Light Show μπροστά στο Marina Bay.
Είναι κανένα 20λεπτο χαλαρός ποδαρόδρομος ως εκεί, στρωθήκαμε στα ντεκ για να δούμε το σόου στις 9 και να πάρουμε μια ανάσα, να δώσουμε λίγο χώρο στις εικόνες να καθίσουν στο μυαλό και να υποδεχθούμε τις επόμενες.
'Εστελνα βιντεάκια στην κόρη μου (διότι είχε ΚΑΙ δωρεάν wifi γύρω από το Marina Bay και τους κήπους-είμαστε άπλες και δεν το κρύβουμε) και με ρωτούσε, αν είναι καμιά γιορτή εκεί; πανηγυρίζουν κάτι;
Τίποτα παιδί μου. Σε μια απλή καθημερινή Τετάρτη η Σιγκαπούρη μας υποδεχόταν με αυτά.
'Αρχισε και το Spectra Light Show και πλέον κορυφώσαμε...
Πως να μη σου πάρει τα μυαλά αυτή η πόλη;
Ακόμα και ο Αντωνάκης που είναι μαλωμένος με τη χαρά, δήλωνε τίγκα ενθουσιασμένος
'Ηταν τέτοια η ψυχική πλήρωση που κάλυπτε κάθε σωματική κούραση, λίγο πριν την τελική πτώση είχαμε πιάσει ζεν!
Απρόθυμα πήραμε το δρόμο για να βρούμε κάπου φαγητό χαζεύοντας τους κατάφωτους ουρανοξύστες.
και αυτό είναι το κατάστημα της Apple στη Σιγκαπούρη
Πείτε μου, πως....μα πως να πω αντίο σε τέτοιο θέαμα, πως!! πως!!
Αναλογίστηκα προβληματισμένη τα ογκώδη αντικείμενα που βλέπω κάτω από το μπαλκόνι μου το τελευταίο δίμηνο επειδή ο Δήμος Θεσσαλονίκης δηλώνει αδυναμία να τα μαζέψει και προσπάθησα να κάνω κάποιου είδους σύγκριση με την πόλη που βρισκόμουν....
Κράτησα την τελευταία εικόνα ανάγλυφη μέσα στο μυαλό μου και ακολούθησα τους άλλους προς την Chinatown που κατευθυνόμασταν προκειμένου να φάμε κάτι και να σβήσουμε την τεράστια αυτή μέρα.
@psilos3 όπως βλέπεις επέστρεψα στη συνηθισμένη μου πολυλογία.
Last edited:
