aspa
Member
- Μηνύματα
- 586
- Likes
- 1.588
- Επόμενο Ταξίδι
- Κολομβία
- Ταξίδι-Όνειρο
- Γυρος του κοσμου
Περιεχόμενα
Η επόμενη μέρα με τον ήλιο να παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα μας βρήκε να κάνουμε βόλτα στο λιμάνι. Η πόλη διέθετε ένα διπλά προφυλαγμένο λιμάνι για τα πλεούμενα, μια μικρή παραλία με άμμο και ένα μεγάλο τσιμεντένιο τείχος που προφύλαγε τη πόλη από το μένος της θάλασσας. Στην άκρη του τείχους είχε ένα πανέμορφο φάρο και ένα μοναστήρι σκαρφαλωμένο πάνω στα βράχια που αγνάντευε κατευθείαν στον ωκεανό. Τα κύματα εκείνη την ημέρα ήταν τεράστια. Καθίσαμε κάμποση ώρα εκεί, η θάλασσα πιτσίλαγε το πρόσωπό μας και μας ξύπνησε για τα καλά. Ένα καλό πρωινό ήταν ότι έπρεπε. Στο κέντρο -μην φανταστείτε καμιά μεγάλη πόλη- τα καφέ είχαν περίφημα γλυκά και αρμυρά συνοδευτικά του καφέ, τα δοκιμάσαμε όλα.
Κατά τις 12 ξεκινήσαμε να φύγουμε. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Gudillero. Αν κάποιος περάσει από εκεί και δεν το επισκεφθεί, έχει χάσει. Το χωριό, που λόγω θέσης είναι πολύ τουριστικό, είναι ένα διαμαντάκι της Ισπανίας. Οδηγώντας μέσα από τα βουνά ξάφνου ξεπροβάλλει, κτισμένο στις πλαγιές του λόφου, μπροστά στη θάλασσα. Τα σπίτια συνδέονται μεταξύ τους με σκάλες, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα,είναι κτισμένα δεξιά και αριστερά του δρόμου. Μοιάζει με τις χώρες των δικών μας νησιών. Πρέπει να πούμε ότι λόγω του τουρισμού είναι πιο ακριβό από άλλα σημεία της χώρας. Όμως στο γραφείο τουρισμού που μπήκαμε η υπάλληλος μας ρωτούσε πως θα έρθει και που είναι καλύτερα να πάει στην Ελλάδα. Ανεβήκαμε στο φάρο, πήγαμε στα πιο ψηλά σημεία του χωριού, αγναντέψαμε τη θάλασσα, ταξιδέψαμε με το νου μας μαζί με τους ψαράδες που ήταν στα ανοιχτά. Έπρεπε όμως να φύγουμε.
Προτού φτάσουμε στα βουνά σκεφτήκαμε να επισκεφθούμε την Avilles. Βρήκαμε τη πόλη να απολαμβάνει τη μεσημεριανή της σιέστα, που τηρείται ευλαβικά από τους Ισπανούς σε όλη τη χώρα. Στο ιστορικό κέντρο παλιά διατηρημένα κτίρια, πεζόδρομοι πλακόστρωτοι, και μπαρ- μπυραρίες με κάθε είδους τάπας. Σε ένα από αυτά κάναμε επιδρομή και εμείς να πιούμε την μπυρίτσα μας.
Η διαδρομή που είχαμε χαράξει όμως ήταν μεγάλη και έπρεπε να βιαστούμε. Προηγείται μια βόλτα στη Ribadesella. Στη πόλη αυτή που είναι κόμβος η θάλασσα παίζει περίεργα παιχνίδια με την ξηρά, δημιουργώντας περίεργα φιόρδ. Μεγάλη πόλη με πολλή καλή ρυμοτομία, λιμάνι και ωραίο πεζόδρομο για βόλτα. Ο καιρός επιτέλους βελτιώθηκε, η λιακάδα ήταν σύμμαχός μας.
Ο επόμενος προορισμός μας το cangas de onis.
Στους πρόποδες του βουνού συναντάμε την πόλη του Cangas de Onis, διάσημο για ρωμαϊκή γέφυρα του που κρέμεται στο σταυρό της Αστούριας.
Κάθε χρόνο λαμβάνει χώρα στις 25 Ιουλίου η γιορτή του βοσκού, που ονομάζεται επίσης «Το προσκύνημα κοντά στον ουρανό", κατά την οποία διοργανώνονται πορείες για να δείτε περισσότερα από τις Picos de Europa.
Το cangas de onis μοιάζει με τους δικούς μας χειμερινούς προορισμούς. Όμορφο περιποιημένο με ένα ποτάμι να το διασχίζει, με ξύλινες μονοκατοικίες και ...τροχονόμους. Λίγα χιλιόμετρα απ εκεί είναι η Covadonga, το χωριό μαζί με την ομώνυμη εκκλησία. Η Παναγία της Covadonga έχει μια πηγή, το κορίτσι που πίνει θα παντρευτεί εντός του έτους. Γλυπτά της Πομπηίας Marchesi Λιοντάρια φυλάνε την είσοδο στο ιερό, τα έφεραν από το αρχοντικό του Betanzos (Λα Κορούνια). Το ιερό της Covadonga βρίσκεται στην κοιλάδα του Covadonga, βόρεια της Picos de Europa και βρίσκεται ανάμεσα από το Βισκαϊκό Κόλπο και τα όρη, η πρωινή ομίχλη διαλύεται με τη ζέστη του ήλιου.
Η ιστορία λέει ότι ήταν εδώ όπου άρχισε την ανακατάληψη από τα χέρια του Don Pelayo στον όγδοο αιώνα.
Ο μουσουλμανικός στρατός πρώτα ήρθε σε αυτή τη γη, όπου είχε καταφύγει μια ομάδα ανδρών Asturians οι οποίοι αρνήθηκαν να παραδοθούν στον εισβολέα. Ο θρύλος λέει ότι ήταν καταφύγιο του μια μεγάλη σπηλιά στη μέση ενός κατακόρυφου βράχου. Covadonga είναι μια λέξη που σημαίνει Cova-Longa, μεγάλη σπηλιά.
Σαρακηνοί στρατιώτες δέχτηκαν επίθεση από τις πλαγιές της κοιλάδας και προκαλώντας την πτώση μέσω του Picos de Europa, καταλήγουν σε λίμνες και Κάρες. Η τραχύτητα των βουνών και η έλλειψη καθοδήγησης για τους σήμαινε ότι ο στρατός τους σταδιακά αποδεκατίστηκε.
Στη σπηλιά όπου κατέφυγε Pelayo βρίσκεται ένα παρεκκλήσι, όπου η Παναγία της Covadonga, Σαντίνα, της πολιούχου της Αστούριας.
Σε κοντινή απόσταση, πέρα από την κοιλάδα είναι το ιερό της Covadonga, που χρονολογείται από τα τέλη του. ΧΙΧ, και ένα εντυπωσιακό άγαλμα του Don Pelayo.
Από εκεί έχει ένα δρόμο με στροφές. Στα μισά της διαδρομής μπορείτε να σταματήσετε στο Mirador de la Reina, όπου μπορείτε να δείτε τη θάλασσα πέρα από τα βουνά.
Συνεχίζοντας την ανάβαση, σε απόσταση δώδεκα μιλίων, φτάσαμε στο Lagos de Covadonga. Ανάλογα με τον αριθμό των επισκεπτών μπορεί να συνεχίσετε με το αυτοκίνητο στη λίμνη Ercina .
Αυτές οι δύο λίμνες είναι οι μόνες που έχουν διασωθεί. Οι τρύπες είναι βαθιά αποτέλεσμα του καρστικού ασβεστολιθικού εδάφους απ όπου διέρρευσαν όλα τα επιφανειακά ύδατα.
Το Picos de Europa είναι το πρώτο ισπανικό Εθνικό Πάρκο. Η καταγωγή του ανάγεται στο 1918, όταν Don Pedro Pidal, Μαρκήσιος της Villaviciosa, βοήθησε στην ψήφιση του νόμου για αυτό.
Ρωτήσαμε στο τουριστικό γραφείο και μας είπαν ότι ο δρόμος για το Potes ήταν καλός. Έτσι αποφασίσαμε να δούμε και το Potes. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής εξαιρετικά κουραστικό, στροφές απανωτές μέσα στο βουνό. Φθάσαμε αργά το βράδυ. Είμαστε τυχερές γιατί η τουριστική περίοδος είχε λήξει, έτσι είχαμε επιλογές για το ξενοδοχείο που θα μέναμε. Αποφασίσαμε να μείνουμε σε ένα σούπερ ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης στην τιμή 45ε τη βραδιά. Η πόλη αυτή πιο ήσυχη από την προηγούμενη (έχει σχέση και η εποχή, σε άλλες ιστορίες διάβασα ότι δεν μπορούσες να παρκάρεις, ενώ εμείς παρκάραμε στο πάρκιν της κεντρικής πλατείας) ,περιποιημένη, κτισμένη δεξιά και αριστερά του ποταμού. Από εκεί πηγαίνεις και στο τελεφερίκ στο Fuende de. Η κίνηση λιγοστή, μερικά ταβερνάκια ήταν ανοικτά και το εστιατόριο του ξενοδοχείου, όπου κάτσαμε να φάμε. Ποικιλία θαλασσινών, με ψητά λαχανικά και άφθονη μπύρα. Η κούραση της ημέρας ήταν μεγάλη, είχαμε δει τόσα πολλά, ο ύπνος ήρθε γλυκός. Το πρωί, αφού φυσικά φάγαμε ένα πολύ καλό πρωινό προτιμήσαμε να περπατήσουμε την πόλη η οποία ζούσε τον ρυθμό μιας απλής καθημερινής ημέρας. Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο τους, οι μεγαλύτεροι στις δουλειές τους και οι πιο μεγάλοι ασχολούνταν είτε με τους κήπους τους, είτε με τα καθημερινά τους ψώνια. Το δικό μας πρόγραμμα έλεγε επιστροφή στην θάλασσα.
Στην διαδρομή μας ήταν τα σπήλαια Altamira και το μουσείο. Τα σπήλαια είναι κλειστά για το κοινό, λειτουργεί όμως το μουσείο, που έχει εισιτήριο 3ε, και έχει προβολές, πολλά στοιχεία και αναπαράσταση των σπηλαίων που χρονολογούνται 18500 χρόνια πριν. Κοντά στα σπήλαια βρίσκεται η πόλη Santillana del Mar. Είναι μια ιστορική πόλη που βρίσκεται στην Cantabria και προσελκύει χιλιάδες παραθεριστές κάθε χρόνο.
Υπάρχει ένα παλιό ρητό ότι Santillana del Mar είναι η πόλη με τα τρία ψέματα, αφού δεν είναι ούτε ο άγιος (Santo), ούτε επίπεδη (llana) και δεν έχει θάλασσα (Μαρ), όπως υπονοείται από το όνομα της πόλης. Ωστόσο, το όνομα προέρχεται πράγματι από Santa Juliana (ή Σάντα Illana), της οποίας τα λείψανα φυλάσσονται στο Colegiata, μια ρωμανική εκκλησία και πρώην μοναστήρι των Βενεδικτίνων. Η πόλη είναι διατηρημένη, το κέντρο που περιστοιχίζεται από τείχη έχει πολύ ωραία κτίρια, πεζόδρομους, μαγαζάκια, μουσεία και την πανέμορφη εκκλησία στο μέσο της. Νομίζω ότι δίκαια η πόλη είναι στις επιλογές των ταξιδιωτικών οδηγών. Η περιήγηση στη πόλη μας πήρε μέχρι το μεσημέρι. Δεν θέλαμε να βγούμε από αυτό το παραμύθι. Ήταν σαν να ζούσαμε σε άλλη εποχή. Όλα φτιαγμένα σαν καλοστημένο σκηνικό. Όμως έπρεπε να συνεχίσουμε Ψάχνοντας το χάρτη, κυρίως λόγω ονόματος σταματήσαμε στο Castro Urdiales. Επίσης γνωστό ως Flavióbriga μετά το ρωμαϊκό οικισμό που βρισκόταν εδώ, to Castro Urdiales έχει όλη τη γοητεία ενός μικρού ψαράδικου χωριού με πλούσια παράδοση και τουριστική ατμόσφαιρα. Με πολλές παραλίες Urdiales, El Fraile και Brazomar.
Το κέντρο της πόλης με τα χαρακτηριστικά σπίτια με ξύλινα μπαλκόνια , έχει μεσαιωνική προέλευση και κέρδισε την αναγνώριση ως ένα ιστορικό μνημείο το 1978.Τα κυριότερα μνημεία της, από διαφορετικά στυλ και περιόδους. Τα στενά δρομάκια είναι ιδανικά για βόλτες. Τα κτίρια της εκκλησίας της Santa María de la Ασουνσιόν είναι από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, το πιο σημαντικό παράδειγμα της γοτθικής αρχιτεκτονικής Cantabria, και το κάστρο-φάρος, ορατό από όλα τα σημεία της πόλης, είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά αξιοθέατα στο Castro Urdiales. Χτισμένο κάτω από την προστασία του βασιλιά Alfonso VIII της Καστίλης τον 13ο αιώνα (αν και ολοκληρώθηκε τον 15ο αιώνα), είναι μια βασιλική εκκλησία με τρία κλίτη. Στο εσωτερικό είναι οι εικόνες από το Λευκό Virgin και η ανακλινόμενα Χριστού, και τρία γοτθικά γλυπτά των Μάγων. Ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1931.
Το Κάστρο της Santa Ana βρίσκεται κοντά στο λιμάνι και την εκκλησία της Santa María de la Ασουνσιόν. Στη σύγχρονη εποχή στέγαζε ένα φάρο.Το συγκρότημα μνημείο του Castro Urdiales, επίσης γνωστή ως Puebla Vieja, έχει μεσαιωνικές καταβολές και βρίσκεται κοντά στη θάλασσα.
Η πόλη διαθέτει επίσης εξαιρετικά πολύτιμα παραδείγματα της ζωγραφικής στο σπήλαιο του Peña del Cuco, το οποίο περιέχει σχέδια από την Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο, με αναπαραγωγές από ελάφια, άλογα και κατσίκες. Εξίσου αξίζει να αναφέρουμε είναι το ρωμαϊκό αρχαιολογικό χώρο του Flavióbriga, ο οποίος καταλαμβάνει ολόκληρο το υπέδαφος της σημερινής πόλης, σε βάθος περίπου δύο μέτρων. Ήταν Παρασκευή βράδυ και όλος ο κόσμος ήταν στους δρόμους. Έβλεπες όλες τις ηλικίες να διασκεδάζουν στην παραλιακή οδό. Αφού επισκεφθήκαμε όλα τα αξιοθέατα και βάλαμε και τα πόδια μας στην θάλασσα, για να δούμε πως είναι (εμένα μου φάνηκε καλή σε θερμοκρασία, απορώ πως δεν είχε κανέναν στη παραλία), ακολουθήσαμε τη συμβουλή της κοπέλας από το τουριστικό γραφείο να πάμε στον πίσω δρόμο, τον παράλληλο του παραλιακού και γευτήκαμε τα πιο όμορφα τάπας και ...πολλές μπύρες. Εκεί ήταν που πήραμε την απόφαση να φύγουμε για το Μπιλμπάο. Θα μέναμε στο Holliday inn. H απόσταση ήταν κοντά, όμως το Μπιλμπάο μια μεγάλη πόλη. Ευτυχώς δύο Ισπανίδες πολύ ευγενικές μας πήγαν μέχρι το ξενοδοχείο.
Κατά τις 12 ξεκινήσαμε να φύγουμε. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Gudillero. Αν κάποιος περάσει από εκεί και δεν το επισκεφθεί, έχει χάσει. Το χωριό, που λόγω θέσης είναι πολύ τουριστικό, είναι ένα διαμαντάκι της Ισπανίας. Οδηγώντας μέσα από τα βουνά ξάφνου ξεπροβάλλει, κτισμένο στις πλαγιές του λόφου, μπροστά στη θάλασσα. Τα σπίτια συνδέονται μεταξύ τους με σκάλες, δεν υπάρχουν αυτοκίνητα,είναι κτισμένα δεξιά και αριστερά του δρόμου. Μοιάζει με τις χώρες των δικών μας νησιών. Πρέπει να πούμε ότι λόγω του τουρισμού είναι πιο ακριβό από άλλα σημεία της χώρας. Όμως στο γραφείο τουρισμού που μπήκαμε η υπάλληλος μας ρωτούσε πως θα έρθει και που είναι καλύτερα να πάει στην Ελλάδα. Ανεβήκαμε στο φάρο, πήγαμε στα πιο ψηλά σημεία του χωριού, αγναντέψαμε τη θάλασσα, ταξιδέψαμε με το νου μας μαζί με τους ψαράδες που ήταν στα ανοιχτά. Έπρεπε όμως να φύγουμε.
Προτού φτάσουμε στα βουνά σκεφτήκαμε να επισκεφθούμε την Avilles. Βρήκαμε τη πόλη να απολαμβάνει τη μεσημεριανή της σιέστα, που τηρείται ευλαβικά από τους Ισπανούς σε όλη τη χώρα. Στο ιστορικό κέντρο παλιά διατηρημένα κτίρια, πεζόδρομοι πλακόστρωτοι, και μπαρ- μπυραρίες με κάθε είδους τάπας. Σε ένα από αυτά κάναμε επιδρομή και εμείς να πιούμε την μπυρίτσα μας.
Η διαδρομή που είχαμε χαράξει όμως ήταν μεγάλη και έπρεπε να βιαστούμε. Προηγείται μια βόλτα στη Ribadesella. Στη πόλη αυτή που είναι κόμβος η θάλασσα παίζει περίεργα παιχνίδια με την ξηρά, δημιουργώντας περίεργα φιόρδ. Μεγάλη πόλη με πολλή καλή ρυμοτομία, λιμάνι και ωραίο πεζόδρομο για βόλτα. Ο καιρός επιτέλους βελτιώθηκε, η λιακάδα ήταν σύμμαχός μας.
Ο επόμενος προορισμός μας το cangas de onis.
Στους πρόποδες του βουνού συναντάμε την πόλη του Cangas de Onis, διάσημο για ρωμαϊκή γέφυρα του που κρέμεται στο σταυρό της Αστούριας.
Κάθε χρόνο λαμβάνει χώρα στις 25 Ιουλίου η γιορτή του βοσκού, που ονομάζεται επίσης «Το προσκύνημα κοντά στον ουρανό", κατά την οποία διοργανώνονται πορείες για να δείτε περισσότερα από τις Picos de Europa.
Το cangas de onis μοιάζει με τους δικούς μας χειμερινούς προορισμούς. Όμορφο περιποιημένο με ένα ποτάμι να το διασχίζει, με ξύλινες μονοκατοικίες και ...τροχονόμους. Λίγα χιλιόμετρα απ εκεί είναι η Covadonga, το χωριό μαζί με την ομώνυμη εκκλησία. Η Παναγία της Covadonga έχει μια πηγή, το κορίτσι που πίνει θα παντρευτεί εντός του έτους. Γλυπτά της Πομπηίας Marchesi Λιοντάρια φυλάνε την είσοδο στο ιερό, τα έφεραν από το αρχοντικό του Betanzos (Λα Κορούνια). Το ιερό της Covadonga βρίσκεται στην κοιλάδα του Covadonga, βόρεια της Picos de Europa και βρίσκεται ανάμεσα από το Βισκαϊκό Κόλπο και τα όρη, η πρωινή ομίχλη διαλύεται με τη ζέστη του ήλιου.
Η ιστορία λέει ότι ήταν εδώ όπου άρχισε την ανακατάληψη από τα χέρια του Don Pelayo στον όγδοο αιώνα.
Ο μουσουλμανικός στρατός πρώτα ήρθε σε αυτή τη γη, όπου είχε καταφύγει μια ομάδα ανδρών Asturians οι οποίοι αρνήθηκαν να παραδοθούν στον εισβολέα. Ο θρύλος λέει ότι ήταν καταφύγιο του μια μεγάλη σπηλιά στη μέση ενός κατακόρυφου βράχου. Covadonga είναι μια λέξη που σημαίνει Cova-Longa, μεγάλη σπηλιά.
Σαρακηνοί στρατιώτες δέχτηκαν επίθεση από τις πλαγιές της κοιλάδας και προκαλώντας την πτώση μέσω του Picos de Europa, καταλήγουν σε λίμνες και Κάρες. Η τραχύτητα των βουνών και η έλλειψη καθοδήγησης για τους σήμαινε ότι ο στρατός τους σταδιακά αποδεκατίστηκε.
Στη σπηλιά όπου κατέφυγε Pelayo βρίσκεται ένα παρεκκλήσι, όπου η Παναγία της Covadonga, Σαντίνα, της πολιούχου της Αστούριας.
Σε κοντινή απόσταση, πέρα από την κοιλάδα είναι το ιερό της Covadonga, που χρονολογείται από τα τέλη του. ΧΙΧ, και ένα εντυπωσιακό άγαλμα του Don Pelayo.
Από εκεί έχει ένα δρόμο με στροφές. Στα μισά της διαδρομής μπορείτε να σταματήσετε στο Mirador de la Reina, όπου μπορείτε να δείτε τη θάλασσα πέρα από τα βουνά.
Συνεχίζοντας την ανάβαση, σε απόσταση δώδεκα μιλίων, φτάσαμε στο Lagos de Covadonga. Ανάλογα με τον αριθμό των επισκεπτών μπορεί να συνεχίσετε με το αυτοκίνητο στη λίμνη Ercina .
Αυτές οι δύο λίμνες είναι οι μόνες που έχουν διασωθεί. Οι τρύπες είναι βαθιά αποτέλεσμα του καρστικού ασβεστολιθικού εδάφους απ όπου διέρρευσαν όλα τα επιφανειακά ύδατα.
Το Picos de Europa είναι το πρώτο ισπανικό Εθνικό Πάρκο. Η καταγωγή του ανάγεται στο 1918, όταν Don Pedro Pidal, Μαρκήσιος της Villaviciosa, βοήθησε στην ψήφιση του νόμου για αυτό.
Ρωτήσαμε στο τουριστικό γραφείο και μας είπαν ότι ο δρόμος για το Potes ήταν καλός. Έτσι αποφασίσαμε να δούμε και το Potes. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής εξαιρετικά κουραστικό, στροφές απανωτές μέσα στο βουνό. Φθάσαμε αργά το βράδυ. Είμαστε τυχερές γιατί η τουριστική περίοδος είχε λήξει, έτσι είχαμε επιλογές για το ξενοδοχείο που θα μέναμε. Αποφασίσαμε να μείνουμε σε ένα σούπερ ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης στην τιμή 45ε τη βραδιά. Η πόλη αυτή πιο ήσυχη από την προηγούμενη (έχει σχέση και η εποχή, σε άλλες ιστορίες διάβασα ότι δεν μπορούσες να παρκάρεις, ενώ εμείς παρκάραμε στο πάρκιν της κεντρικής πλατείας) ,περιποιημένη, κτισμένη δεξιά και αριστερά του ποταμού. Από εκεί πηγαίνεις και στο τελεφερίκ στο Fuende de. Η κίνηση λιγοστή, μερικά ταβερνάκια ήταν ανοικτά και το εστιατόριο του ξενοδοχείου, όπου κάτσαμε να φάμε. Ποικιλία θαλασσινών, με ψητά λαχανικά και άφθονη μπύρα. Η κούραση της ημέρας ήταν μεγάλη, είχαμε δει τόσα πολλά, ο ύπνος ήρθε γλυκός. Το πρωί, αφού φυσικά φάγαμε ένα πολύ καλό πρωινό προτιμήσαμε να περπατήσουμε την πόλη η οποία ζούσε τον ρυθμό μιας απλής καθημερινής ημέρας. Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο τους, οι μεγαλύτεροι στις δουλειές τους και οι πιο μεγάλοι ασχολούνταν είτε με τους κήπους τους, είτε με τα καθημερινά τους ψώνια. Το δικό μας πρόγραμμα έλεγε επιστροφή στην θάλασσα.
Στην διαδρομή μας ήταν τα σπήλαια Altamira και το μουσείο. Τα σπήλαια είναι κλειστά για το κοινό, λειτουργεί όμως το μουσείο, που έχει εισιτήριο 3ε, και έχει προβολές, πολλά στοιχεία και αναπαράσταση των σπηλαίων που χρονολογούνται 18500 χρόνια πριν. Κοντά στα σπήλαια βρίσκεται η πόλη Santillana del Mar. Είναι μια ιστορική πόλη που βρίσκεται στην Cantabria και προσελκύει χιλιάδες παραθεριστές κάθε χρόνο.
Υπάρχει ένα παλιό ρητό ότι Santillana del Mar είναι η πόλη με τα τρία ψέματα, αφού δεν είναι ούτε ο άγιος (Santo), ούτε επίπεδη (llana) και δεν έχει θάλασσα (Μαρ), όπως υπονοείται από το όνομα της πόλης. Ωστόσο, το όνομα προέρχεται πράγματι από Santa Juliana (ή Σάντα Illana), της οποίας τα λείψανα φυλάσσονται στο Colegiata, μια ρωμανική εκκλησία και πρώην μοναστήρι των Βενεδικτίνων. Η πόλη είναι διατηρημένη, το κέντρο που περιστοιχίζεται από τείχη έχει πολύ ωραία κτίρια, πεζόδρομους, μαγαζάκια, μουσεία και την πανέμορφη εκκλησία στο μέσο της. Νομίζω ότι δίκαια η πόλη είναι στις επιλογές των ταξιδιωτικών οδηγών. Η περιήγηση στη πόλη μας πήρε μέχρι το μεσημέρι. Δεν θέλαμε να βγούμε από αυτό το παραμύθι. Ήταν σαν να ζούσαμε σε άλλη εποχή. Όλα φτιαγμένα σαν καλοστημένο σκηνικό. Όμως έπρεπε να συνεχίσουμε Ψάχνοντας το χάρτη, κυρίως λόγω ονόματος σταματήσαμε στο Castro Urdiales. Επίσης γνωστό ως Flavióbriga μετά το ρωμαϊκό οικισμό που βρισκόταν εδώ, to Castro Urdiales έχει όλη τη γοητεία ενός μικρού ψαράδικου χωριού με πλούσια παράδοση και τουριστική ατμόσφαιρα. Με πολλές παραλίες Urdiales, El Fraile και Brazomar.
Το κέντρο της πόλης με τα χαρακτηριστικά σπίτια με ξύλινα μπαλκόνια , έχει μεσαιωνική προέλευση και κέρδισε την αναγνώριση ως ένα ιστορικό μνημείο το 1978.Τα κυριότερα μνημεία της, από διαφορετικά στυλ και περιόδους. Τα στενά δρομάκια είναι ιδανικά για βόλτες. Τα κτίρια της εκκλησίας της Santa María de la Ασουνσιόν είναι από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, το πιο σημαντικό παράδειγμα της γοτθικής αρχιτεκτονικής Cantabria, και το κάστρο-φάρος, ορατό από όλα τα σημεία της πόλης, είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά αξιοθέατα στο Castro Urdiales. Χτισμένο κάτω από την προστασία του βασιλιά Alfonso VIII της Καστίλης τον 13ο αιώνα (αν και ολοκληρώθηκε τον 15ο αιώνα), είναι μια βασιλική εκκλησία με τρία κλίτη. Στο εσωτερικό είναι οι εικόνες από το Λευκό Virgin και η ανακλινόμενα Χριστού, και τρία γοτθικά γλυπτά των Μάγων. Ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1931.
Το Κάστρο της Santa Ana βρίσκεται κοντά στο λιμάνι και την εκκλησία της Santa María de la Ασουνσιόν. Στη σύγχρονη εποχή στέγαζε ένα φάρο.Το συγκρότημα μνημείο του Castro Urdiales, επίσης γνωστή ως Puebla Vieja, έχει μεσαιωνικές καταβολές και βρίσκεται κοντά στη θάλασσα.
Η πόλη διαθέτει επίσης εξαιρετικά πολύτιμα παραδείγματα της ζωγραφικής στο σπήλαιο του Peña del Cuco, το οποίο περιέχει σχέδια από την Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο, με αναπαραγωγές από ελάφια, άλογα και κατσίκες. Εξίσου αξίζει να αναφέρουμε είναι το ρωμαϊκό αρχαιολογικό χώρο του Flavióbriga, ο οποίος καταλαμβάνει ολόκληρο το υπέδαφος της σημερινής πόλης, σε βάθος περίπου δύο μέτρων. Ήταν Παρασκευή βράδυ και όλος ο κόσμος ήταν στους δρόμους. Έβλεπες όλες τις ηλικίες να διασκεδάζουν στην παραλιακή οδό. Αφού επισκεφθήκαμε όλα τα αξιοθέατα και βάλαμε και τα πόδια μας στην θάλασσα, για να δούμε πως είναι (εμένα μου φάνηκε καλή σε θερμοκρασία, απορώ πως δεν είχε κανέναν στη παραλία), ακολουθήσαμε τη συμβουλή της κοπέλας από το τουριστικό γραφείο να πάμε στον πίσω δρόμο, τον παράλληλο του παραλιακού και γευτήκαμε τα πιο όμορφα τάπας και ...πολλές μπύρες. Εκεί ήταν που πήραμε την απόφαση να φύγουμε για το Μπιλμπάο. Θα μέναμε στο Holliday inn. H απόσταση ήταν κοντά, όμως το Μπιλμπάο μια μεγάλη πόλη. Ευτυχώς δύο Ισπανίδες πολύ ευγενικές μας πήγαν μέχρι το ξενοδοχείο.
Last edited by a moderator:
