Τουρκία Σα βγεις στον πηγαιμό για την...Καππαδοκία!

[dimosf]

(Kapadokya), η περιοχή των ωραίων αλόγων! Υπήρξε η καρδιά της αυτοκρατορίας των Χετταίων ή Χιττιτών κατά τη 2η π.Χ. χιλιετία και αργότερα αποτέλεσε ανεξάρτητο βασίλειο. Υπήρξε δε γιγάντια και πολύ σημαντική ρωμαϊκή επαρχία. Στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια εκεί εδραιώθηκε η νέα θρησκεία και ήταν κυριολεκτικά το λίκνο του αναχωρητισμού, του μοναχισμού αλλά και της θεωρητικής θεμελίωσης του Χριστιανισμού. Σημαντική Βυζαντινή επαρχία, αποτέλεσε την περιοχή των Ακριτών, της εσχατιάς δηλ. προς τη μεριά των «άπιστων εχθρών» (άραβες, τούρκοι, μογγόλοι). Σήμερα είναι γνωστή περισσότερο για το γεωλογικό της χαρακτήρα, που οφείλεται στη δράση των αρχαίων ηφαιστείων που υπάρχουν γύρω της.

Το «σεληνιακό» τοπίο, το σκαμμένο από τους αγέρηδες, το νερό και τον άνθρωπο, τις εκκλησίες μέσα στους βράχους, τους παράξενους και συνάμα τόσο ωραίους σχηματισμούς, τα χωριά των «τρωγλοδυτών». Σε υψόμετρο γύρω ή πάνω από τα 1000μ. δίνει την εντύπωση του εντελώς άγονου τόπου. Η εντύπωση αυτή είναι πλαστή μιας και το ηφαιστειακό έδαφος είναι πολύ γόνιμο. Καλλιεργούνται κυρίως αμπέλια και οπωροφόρα δέντρα. Είναι πολύ γνωστή για τη νοστιμιά των βερίκοκών της και τα ενδιαφέροντα κρασιά (!!!) που παράγει, κυρίως γύρω από το Προκόπι. Σήμερα με τον όρο Καππαδοκία εννοείται η περιοχή σε σχήμα ρόμβου που έχει κορυφές τις πόλεις Aksaray στα δυτικά, Nigde (Νίγδη) στα νότια, Kayseri (Καισάρεια) στα ανατολικά και Hacibektas στα βόρεια. Σε όλη αυτή την περιοχή έζησαν για αιώνες Έλληνες, πολλοί απ’ αυτούς τουρκόφωνοι, που με την ανταλλαγή των πληθυσμών στις αρχές της δεκαετίας του 1920 εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Έξω από το Aksaray σταματήσαμε για φαΐ σε ένα μεγάλο Κέντρο Εξυπηρέτησης Οχημάτων με βενζινάδικο, εστιατόριο και μαγαζιά.
Μετά τη στάση μας για φαΐ μπήκαμε πια για τα καλά στην Καππαδοκία.

Τα βράχια με τις φυσικές ή τεχνητές σπηλιές, καθώς και οι περίεργοι σχηματισμοί σαν καμινάδες άρχισαν σιγά-σιγά να εμφανίζονται.

Γύρω στα 45χμ. νοτιοανατολικά του Aksaray βρίσκεται η κοιλάδα Ihlara (IhlaraVadisi). Απομονωμένη περιοχή γνωστή κάποτε σαν «Περίστρεμα», τόπος αναχωρητισμού για πολλούς μοναχούς στα Βυζαντινά χρόνια. Σήμερα σώζονται δεκάδες ζωγραφισμένες εκκλησίες σκαμμένες μέσα στο βράχο.

Μέσα στην κοιλάδα με το πολύ πράσινο, που αλλού πλαταίνει και αλλού γίνεται στενό φαράγγι ρέει ο ποταμός Melendiz (MelendizSuyu), κάνοντας την εμπειρία της κατάβασης σε αυτό το υπέροχο φαράγγι μαγευτική. Υπάρχουν τέσσερα σημεία εισόδου στην κοιλάδα. Εμείς μπήκαμε από αυτό που είναι κοντά στο ομώνυμο χωριό (IhlaraVadisiTuristikTesisleri) και κατεβήκαμε τα περίπου 360 σκαλοπάτια μέχρι το βάθος του φαραγγιού!! Η πρώτη εκκλησία που επισκεφτήκαμε ήταν κοντά εκεί που τελειώνει η σκάλα και είναι η Εκκλησία Πίσω από Το Δέντρο (AgacAltiKilise)

με τις ωραίες τοιχογραφίες και στη συνέχεια την Εκκλησία του Υάκινθου (SumbulluKilise) με την πολύ καλά διατηρημένη, απλή αλλά κομψή πρόσοψη. Στη συνέχεια ακολουθώντας το μονοπάτι που πάει δίπλα στο ποτάμι, τόσο κοντά που μετά από βροχή δεν περνάει, φτάσαμε στην Εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (KirkDamAltiKilise) με την εικόνα του Αγίου που σκοτώνει το τρικέφαλο φίδι.

Γυρίσαμε προς τα πίσω και περνώντας πάνω από το ξύλινο γεφυράκι σκαρφαλώσαμε να δούμε

την Εκκλησία του Φιδιού (YilanliKilise) με τις τοιχογραφίες από τις τιμωρίες των αμαρτωλών στην κόλαση.

Μετά από τις όμορφες εκκλησίες και τη δροσιά του φαραγγιού ήρθε η ώρα για το «τεστ κοπώσεως»!! Την ανάβαση που αποδείχτηκε αρκετά ζόρικη. Μόλις φτάσαμε στην κορυφή συναντήσαμε τους Πολωνούς συνάδελφούς μας που πηγαίνοντας κι αυτοί για τη συνάντησή μας επισκέπτονταν την Καππαδοκία. Αγκαλιές, φιλιά, ερωτήσεις. Τι νέα; Τι κάνετε; Ετοιμάζονταν να κατέβουν στην κοιλάδα και έτσι τους αποχαιρετίσαμε και ακολούθησε καθένας το δρόμο του.
Από την Ihlara σε απόσταση 9χμ. βρίσκεται το γραφικό χωριό Guselyurt που στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγονταν Καρβάλη (Gelveri), με 1000 ελληνικές οικογένειες (κάποιες πολύ πλούσιες από τα χρυσορυχεία της περιοχής) και 50 μουσουλμανικές. Με την ανταλλαγή αυτοί δημιούργησαν τη Νέα Καρβάλη στην Καβάλα και στο Guselyurt ήρθαν οικογένειες από την Κοζάνη και την Καστοριά.

Όλο το χωριό είναι πέτρινο και είναι προστατευόμενης αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Μέσα στο χωριό είδαμε σε κάποια σπίτια «καραμανλήδικες» επιγραφές, δηλ. τούρκικα κείμενα γραμμένα με ελληνικό αλφάβητο!!! Πολύ εντυπωσιακό. Από την πλατεία του χωριού κατηφορίζοντας μπήκαμε στην κοιλάδα των μοναστηριών

όπου πήγαμε να δούμε το Asagi ή BuyukKiliseCamii, δηλ. την πρώην Εκκλησία του Αγ. Γρηγορίου του Ναζιανζηνού που κτίστηκε αρχικά το 385 μ.Χ. και εκσυγχρονίστηκε το 1896.

Είναι ένα υπέροχο κτίριο από γκρίζα πέτρα, που μέσα οι τοιχογραφίες έχουν ασπριστεί, η καμπάνα έχει αφαιρεθεί για να μετατραπεί σε μιναρέ το καμπαναριό και το τέμπλο μεταφέρθηκε σε ένα από τους πλαϊνούς τοίχους για να δημιουργηθεί το Mihrab (η κόχη που δείχνει προς τη Μέκκα). Υπάρχουν σχέδια αποκατάστασης του μνημείου και μετατροπής του σε μουσείο.
Φύγαμε από την Καρβάλη για το Derinkuyu (Μαλακοπή), περίπου 40χμ. ανατολικότερα. Εκεί βρίσκεται η σπουδαιότερη υπόγεια πόλη της Καππαδοκίας. Δυστυχώς όταν φτάσαμε είχε μόλις κλείσει και απλά πήγαμε μέχρι τον ναό των Αγ. Θεοδώρων του 19ου αι. που όμως ήταν κι αυτός κλειστός.
Περίπου 35χμ. βορειοανατολικά ήταν το ξενοδοχείο μας, μεταξύ Ortahisar και Urgup. Αφήσαμε τα πράγματα, πήραμε μια ανάσα και πήγαμε σε ένα εκθετήριο του συνεταιρισμού των γυναικών της περιοχής που κατασκευάζουν χαλιά.

Επίδειξη, ψηστήρι για αγορά και αναχώρηση χωρίς να «τσιμπήσει» κανείς.
Η συνέχεια ήταν βραδινή βόλτα στο Mustafapasa (Σινασός). Όμορφο χωριό με πολλά ωραία πέτρινα σπίτια, εκκλησίες και έντονη «ελληνική» παρουσία. Περάσαμε μέσα από το νυχτερινό χωριό και σταματήσαμε σε μια πλατεία

όπου στα δεξιά υπάρχει το υπέροχο παλιό ελληνικό σπίτι του Σεραφείμ Ρίζου με μια μαρμάρινη επιγραφή

στα ελληνικά πάνω από την είσοδο και στα αριστερά το OldGreekHouse.

Παλιό Ελληνικό Σπίτι όπως λέει και το όνομά του είναι σήμερα ένα πολύ όμορφο και ατμοσφαιρικό ξενοδοχείο. Μπήκαμε μέσα και αφού περάσαμε τη σκεπασμένη με κληματαριά υπέροχη αυλή με τα τραπέζια του εστιατορίου ανεβήκαμε στον κεντρικό οντά στον όροφο. Εκεί γύρω από ένα τεράστιο χαμηλό στρογγυλό τραπέζι (σοφράς), σε χαμηλούς καναπέδες και μαξιλάρες κάτσαμε για καφέ και τσάι.

Πριν φύγουμε περάσαμε και είδαμε τα δωμάτια του σπιτιού, πολλά με την παλιά τους επίπλωση, τοιχογραφίες και όμορφα ξύλινα ταβάνια. Εκεί τέλειωσε και η Τρίτη μέρα μας στην Τουρκία. Ψόφιοι στην κούραση αλλά με τόσες και τόσες εικόνες γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, φάγαμε και γραμμή για ύπνο χωρίς καθυστέρηση

Περισσότερες φωτογραφίες: Picasa Web Albums - dimos 4 - TURKEY-from C...#

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• 7

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 4 of 7

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[mfish]

μάρεσε παρα πολυ η τουρκια...ανυπομονω να φτασεις στο κεφαλαιο καππαδοκια...παραμενει για μενα το ωραιοτερο μερος στο μυαλο μου....Η Σμυρνη μου θυμισε και μενα πολυ την θεσσαλονικη και γενικοτερα δυτικη μεγαλουπολη, αλλα οσο να ναι το γεματο ζωη παζαρι πισω απο τις πολυκατοικιες και οι παραγκουπολη γυρω απο καντιφε καλε, 15 λεπτα απο τη παραλια σου δινουν και μια αλλη πλευρα της πολης πιο ανατολιτικη και πιο θλιβερη...

 

[Dafni]

Δήμο,όλες οι ταξιδιωτικές σου ιστοριες είναι πολύ ενδιαφέρουσες αλλά αυτή εδώ είναι και ιδιαιτερη ,ειμαι σιγουρη....με τις φωτογραφίες μας έβαλες αμέσως στο κλίμα ,εγώ περιμένω τη συνέχεια με μεγάλο ενδιαφέρον........

 

[Rosa]

Να 'τες πάλι οι τέλεια καδραρισμένες φωτογραφίες!!!
Όμορφη διήγηση, Δήμο!

 

[renata]

Dimo καιρός ήταν να σκάσεις μύτη με την όμορφη ιστορία σου!!
Η καππαδοκία με σημάδεψε και μένα πρίν απο αρκετά χρόνια!! καιρός είναι να ξαναεπισκευτώ το αγαπημένο μου urgup..

 

[ΕΡΣΗ]

Μου ξαναθυμιζεις ομορφες εικονες!

 

[vagantos]

Δήμος, άψογος.
Μας θυμίζεις κι αυτό το χρέος...

 

[dimosf]

Μέρος 2ο

Pamukkale (Κάστρο από Βαμβάκι στα τούρκικα). Πλησιάζοντας ένας γκρεμός κάτασπρος έδωσε το χαρακτηριστικό αυτό όνομα. Σαν ένα κάστρο από μπαμπάκι. Ένα κάστρο που βγαίνει μέσα από το παραμύθι! Όσο πλησιάζεις η πραγματικότητα κάνει ακόμα πιο έντονη της αίσθηση του παραμυθιού. Γιατί τώρα βλέπεις ότι δεν είναι μόνο η εικόνα του λευκού, αλλά ότι αχνίζει κιόλας! Και νερά! Παντού νερά. Που επειδή είναι ζεστά κάνουν το τοπίο με τους ατμούς τους ονειρικό. Τι ακριβώς συμβαίνει όμως εκεί; Θερμά μεταλλικά νερά κυλούν από την κορυφή του λόφου στην απότομη πλαγιά. Τα νερά αυτά αφήνουν το ασβέστιο που περιέχουν και σχηματίζεται έτσι ένα στρώμα που σχηματίζει με τη σειρά του «σκαλιά» και μικρές λίμνες από τραβερτίνη.

Σαν μικρές ολόλευκες πισίνες με νερά που έχουν ένα ονειρικό γαλάζιο χρώμα! Και ανάμεσά τους κυλούν μέσα σε στενά αυλάκια τα ζεστά νερά. Η δράση χιλιάδων χρόνων των νερών δημιούργησε αυτή την υπέροχη εικόνα, μια από τις πιο φωτογραφημένες της Τουρκίας. Το θαύμα αυτό έχει καταγραφεί από την UNESCO σαν παγκόσμια κληρονομιά. Ακριβώς πάνω από αυτή την πλαγιά τον 2ο π.Χ. αι. ο Ευμένης Β΄ της Περγάμου ίδρυσε μια μεγάλη λουτρόπολη, την Ιεράπολη, με μεγάλα δημόσια κτίρια, ναούς, λουτρά και θέατρο, που χτίστηκε και πάλι εξ’ αρχής μετά τον καταστροφικό σεισμό του 60 μ.Χ.

Στη βόρεια πλευρά υπάρχει και μια εντυπωσιακή νεκρόπολη! Το Pamukkale και η Ιεράπολη αποτελούν ένα ενιαίο Εθνικό Πάρκο με δύο εισόδους. Βγάλαμε το εισιτήριο και περάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο από τη νότια είσοδο. Ένα χώρο εξαιρετικά περιποιημένο. Με ξύλινους διαδρόμους, λουλούδια, γκαζόν και δέντρα! Στα αριστερά μας η λευκή πλαγιά με τις υπέροχες «πισίνες» και τα γαλάζια τους νερά και δεξιά τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στις Νότιες Θέρμες στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην πλαγιά πάνω από το Μουσείο φαίνεται το αρκετά καλά διατηρημένο θέατρο και αρκετά ψηλότερα το Μαρτύριο του Αγ. Φιλίππου, ναός του 5ου αι. στη θέση ταφής του Αγίου που δίδαξε εκεί τον Χριστιανισμό και μαρτύρησε το 80 μ.Χ. Στη βορεινή πλευρά των λευκών βράχων βγάλαμε τα παπούτσια μας και μπήκαμε για μια μικρή ζεστή βόλτα στα νερά που τρέχανε από παντού.

Ήταν μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Μετά τη ζεστή μας εμπειρία περπατήσαμε λίγο ανάμεσα στα αρχαία ερείπια και φύγαμε για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Έξω από το Denizli σταματήσαμε για ψώνια σε ένα μαγαζί με υφάσματα και λευκά είδη μιας και η περιοχή είναι πολύ γνωστή για τη βιομηχανία βαμβακερών που έχει.
Από εδώ πια κινηθήκαμε σε εθνικό δρόμο. Ο αυτοκινητόδρομος τελείωσε στο Denizli. Θα τον ξανασυναντούσαμε αρκετά ανατολικότερα. Και αυτός όμως ο δρόμος εξαιρετικός, πάντα με νησίδα στη μέση με αρκετό πράσινο ανάλογα με τη χλωρίδα της περιοχής που κινούμασταν και όπως και ο αυτοκινητόδρομος με πολύ λίγη κίνηση. Έχουν δρόμους αλλά όχι αυτοκίνητα! Το αντίθετο από εμάς. Είναι που το κόστος του αυτοκινήτου είναι πολύ μεγάλο για τους Τούρκους. Μισθοί περίπου στο μισό των δικών μας και βενζίνη 1,5 φορές πιο ακριβή από την Ελλάδα. Κάπου διάβασα ότι έχουν την ακριβότερη, αναλογικά βενζίνη στον κόσμο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, πάντως είναι πολύ ακριβή.
Αρχίσαμε τώρα να ανεβαίνουμε στο μεγάλο υψίπεδο που είναι το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας. Μπαίνουμε στην περιοχή των λιμνών και άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα έλατα. Και η νησίδα του εθνικού δρόμου έχει πια συνεχώς έλατα. Μπαίνουμε στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής, την Isparta, 425 χμ από τη Σμύρνη.

Γνωστή για τα κιλίμια της, τα χαλιά και το ροδέλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1049μ. Κατά τα άλλα μια αρκετά μεγάλη αλλά σχετικά αδιάφορη επαρχιακή πόλη. Κάναμε μια στάση για φαΐ. Τα κεμπάπ πάντως ήταν από τα καλύτερα που φάγαμε στο ταξίδι μας. Μετά το φαΐ συνεχίζουμε με τελικό προορισμό το Ικόνιο.
35 χμ μετά την Isparta η 4η μεγαλύτερη λίμνη της Τουρκίας, η πανέμορφη Egirdir με την ομώνυμη γραφική πόλη στη νότια όχθη της.

Πριν φτάσουμε, στην πλαγιά πάνω από τη λίμνη περάσαμε έξω από τη μεγάλη βάση εκπαίδευση κομάντο του τούρκικου στρατού. Η βορινή πλευρά της πόλης συνδέεται με ένα υπερυψωμένο δρόμο με το όμορφο νησάκι Yesilada. Την εποχή των Λυδών η πόλη άκμαζε σαν μια όμορφη στάση πάνω στη Βασιλική Οδό που συνέδεε την Έφεσο με τη Βαβυλώνα. Στο κέντρο της υπάρχει το πολύ ενδιαφέρον HizirBeyCamii του 1237, που όμως ήταν κλειστό λόγω συντήρησης.

Κάναμε κάμποσες βόλτες, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, φάγαμε πολύ νόστιμο παγωτό χωνάκι και ετοιμαστήκαμε για συνέχεια του ταξιδιού μας.
Επόμενη στάση στο Beysehir(αρχαία ονομασία Κάραλις), περίπου 180 χμ από την Isparta. Στη νοτιοανατολική άκρη της ομώνυμης λίμνης, 3ης μεγαλύτερης της Τουρκίας, είναι γνωστή κυρίως για το μοναδικό τζαμί της. Το υπέροχο EsrefogluCamii του 13ου αι. με τους 39 ψηλούς ξύλινους κίονες με τα ζωγραφιστά κιονόκρανα,

το πανέμορφο mihrab (κόγχη που δείχνει προς τη Μέκκα, κάτι σαν ιερό των τζαμιών) που είναι καλυμμένο με όμορφα μπλε πλακάκια που σχηματίζουν πολύ όμορφα γεωμετρικά σχέδια

και το εξαιρετικό minber (άμβωνας στο τζαμί) με την ξυλόγλυπτη σκάλα του.

Ο Ιμάμης του τζαμιού μας ξενάγησε στο υπέροχο τέμενος.

Έξω από το τζαμί γυναίκες του τόπου πουλάνε διάφορα εργόχειρα και κυρίως μαντήλια για να καλύψουν οι γυναίκες τα κεφάλια τους, προϋπόθεση για την είσοδό τους σ’ αυτό. Δίπλα του είναι θαμμένος ο seyheddinSuleymanBey, ιδρυτής του υπέροχου αυτού τεμένους. Κοντά βρίσκεται και το IsmailAgaMedresesi (είδος θρησκευτικού σχολείου) της ίδιας εποχής, με μια επιβλητική πύλη και το DocumacilarHani (αίθουσα υφασμάτων).
Μετά το τζαμί πήγαμε σε ένα καφενέ να πιούμε ένα καφέ. Μπαίνοντας είδαμε δύο άδεια τραπέζια αλλά όχι δίπλα-δίπλα. Τότε μια παρέα που καθόταν δίπλα στο ένα άδειο τραπέζι σηκώθηκε και ευγενέστατα μας πρόσφερε το τραπέζι για να κάτσουμε όλοι μαζί!!!! Δίπλα στον καφενέ ήταν οι πιο πρωτόγονες τουαλέτες που έχω πάει στη ζωή μου. Σε ένα υπόγειο μπουντρούμι με σιδεριά για πόρτα και ένα κερί για φως (!!!!).
Από το Beysehir κινηθήκαμε για περίπου άλλα 90 χμ ανατολικά και φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Λυκαονίας, το Ικόνιο (Konya), σε υψόμετρο 1016μ. Η μέρα μας τελείωσε με ένα πολύ νόστιμο δείπνο στο ξενοδοχείο και ένα ωραίο τσάι, κέρασμα από τον ρεσεψιονίστ, στο σαλόνι, με χαλάρωση, καλαμπούρι και γέλια σε βαθμό που μας κάνανε παρατήρηση.

 

[ΕΡΣΗ]

Στο Pammukale μπορει να κολυμπησει κανεις και σε μια πισινα με νερο απο τις θερμες πηγες αναμεσα σε κιονες και αλλα αρχαια μελη. Εμπειρια.

 

[mfish]

Στο Pammukale μπορει να κολυμπησει κανεις και σε μια πισινα με νερο απο τις θερμες πηγες αναμεσα σε κιονες και αλλα αρχαια μελη. Εμπειρια.

μου χε κανει τρομερη εντυπωση....αλλα αφου ειναι αρχαια, δεν καταστρεφονται με τη πληθωρα των τουριστων που βουτανε με τα αντιηλιακα τους? περυσι που ειχα παει ειχε και εισοδο μονο για τη πισινα 20 λιρες...δηλαδη 10 ευρω! τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!! , αλλα ειναι λογικο αλλιως θα γινοταν μαχη με τοσο κοσμο...επισης θυμαμαι οτι γυρω απο τη πισινα ειχε μια πληθωρα ταβερνων με πλαστικες καρεκλιτσες....κατι που δε το περιμενεις με τπτ ανεβαινοντας στο βραχο και τριγυρνωντας στην ιεραπολις ...:roll:

 

[ΕΡΣΗ]

μου χε κανει τρομερη εντυπωση....αλλα αφου ειναι αρχαια, δεν καταστρεφονται με τη πληθωρα των τουριστων που βουτανε με τα αντιηλιακα τους? περυσι που ειχα παει ειχε και εισοδο μονο για τη πισινα 20 λιρες...δηλαδη 10 ευρω! τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!! , αλλα ειναι λογικο αλλιως θα γινοταν μαχη με τοσο κοσμο...επισης θυμαμαι οτι γυρω απο τη πισινα ειχε μια πληθωρα ταβερνων με πλαστικες καρεκλιτσες....κατι που δε το περιμενεις με τπτ ανεβαινοντας στο βραχο και τριγυρνωντας στην ιεραπολις ...:roll:

Νομιζω οτι επειφη το νερο ειναι απο πηγες ανανεωνεται διαρκως ετσι ωστε να παρασερνει και οποιοδηποτε αντιηλιακο. Τον περιβαλλοντα χωρο θα μπορουσαν να τον εχουν αισθητικα πιο προσεγμενο, αλλα αποδυτηρια, τουαλετες κλπ. ηταν καθαρα. Νομιζω οτι δεν ειχε ταβερνες αλλα μονο καφενεια.

 

[mfish]

ναι μαλλον για το νερο εχεις δικιο....αν ανανεωνεται δε θα χει προβλημα....Παντως ηταν δελεαστικοτατη η πισινα μετα το περπατημα στον ηλιο , και τις τοσες πισσινες φυσικες που βλεπεις ....