Τουρκία Σα βγεις στον πηγαιμό για την...Καππαδοκία!

[dimosf]

Από τότε η Καππαδοκία μπήκε στο μυαλό μου σαν ένας τόπος που έπρεπε να επισκεφτώ. Τη μέρα αυτή λοιπόν, έμπαινα μέσα στο Υπαίθριο Μουσείο νοιώθοντας την παρουσία του μεγάλου μας ποιητή να με συντροφεύει.
Μετά την είσοδο, και αφού βγάλαμε πολλές φωτογραφίες με φόντο τον εντυπωσιακό βράχο,

ακριβώς μπροστά στην είσοδο, στον οποίο είναι σκαλισμένη η Γυναικεία Μονή (RahibelerManastir),

ακολουθήσαμε την πορεία προς τα δεξιά. Επισκεφθήκαμε αρκετές από τις εκκλησίες όχι απαραίτητα με τη σειρά που τις γράφω.

Το Παρεκκλήσι του Αγ. Βασιλείου (AzizBasilSapeli) με τους τάφους στο πάτωμα,

την Εκκλησία του Μήλου (ElmaliKilise) με τους πολλούς τρούλους και τις όμορφες νωπογραφίες,

ορισμένες από αυτές της περιόδου της εικονομαχίας, το Παρεκκλήσι της Αγ. Βαρβάρας(AzizeBarbaraSapeli) με νωπογραφίες της περιόδου της εικονομαχίας, την Εκκλησία του Φιδιού (YilanliKilise) ή του Αγ. Ονούφριου με τις τοιχογραφίες του 11ου αι. που δείχνουν τον Αγ. Γεώργιο και τον Αγ. Θεόδωρο να κατατροπώνουν το δράκο, τους Αγ. Κων/νο και Ελένη με τον Τίμιο Σταυρό και τον ερημίτη της Αιγύπτου Αγ. Ονούφριο που κρύβει τη γύμνια του με ένα φύλλο φοινικιάς ή κατ’ άλλους κάκτο(!!), το Παρεκκλήσι της Αγ. Αικατερίνης (AzizeKatarinaSapeli) με τάφους και όμορφες τοιχογραφίες και την Εκκλησία των Σανδαλιών (CarikliKilise) με την τοιχογραφία της προδοσίας του Ιούδα. Από τα σπουδαιότερα μνημεία αφήσαμε μόνο τη Σκοτεινή Εκκλησία (KaranlikKilise).

Φύγαμε από το Υπαίθριο Μουσείο και κατηφορίσαμε προς το μίνι μπας, σταματώντας σε διάφορα μικρομάγαζα για χάζι και λίγα ψώνια.
40χμ μας χώριζαν από το Kaymakli, επόμενό μας σταθμό. Εκεί βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας. Δυστυχώς ένα πρόβλημα πόνου στο γόνατο, που επιδεινώθηκε με το σκαρφάλωμα στο Goreme, έκανε πολύ δύσκολη την επίσκεψή μου στην υπόγεια πόλη.

Έτσι όση ώρα οι υπόλοιποι «σέρνονταν» στα βάθη της γης εγώ γύρναγα να φωτογραφίσω μερικά πολύ όμορφα κτίρια και μετά χάζεψα στην αγορά του. Ξανά προς τα πίσω και είχε τώρα σειρά το Urgup (Προκόπι).

Λίγο πριν την όμορφη πόλη, τη μεγαλύτερη της περιοχής, κάναμε μια στάση να φωτογραφήσουμε μερικούς βράχους με σχήμα καμινάδας.
Urgup (Προκόπι). Η πόλη με τον μεγάλο ελληνικό πληθυσμό πριν από το 1923 που εγκαταστάθηκε στη Β. Εύβοια, φέρνοντας μαζί του και το σκήνωμα του Αγ. Ιωάννη του Ρώσου. Η σημερινή πόλη διατηρεί αρκετά την ομορφιά της με πολλά πέτρινα κτίρια, όμορφες πλατείες και αρκετό πράσινο. Είναι βέβαια πολύ τουριστική μιας και αποτελεί την «καρδιά» της Καππαδοκίας. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ και μαγαζιά με τουριστικά αλλά και με κρασιά! Ναι, κρασιά!! Είναι μια από τις κληρονομιές που άφησαν πίσω τους οι Έλληνες. Το κλίμα ευνοεί την καλλιέργεια γλυκών σταφυλιών, πράγμα που είχαν αξιοποιήσει οι Έλληνες που δεν είχαν θρησκευτικό περιορισμό.
Το μίνι-μπας μας άφησε στην πλατεία που είναι ο σταθμός των λεωφορείων.

Βρίσκεται πίσω από την κεντρική πλατεία της πόλης. Εκεί κάτσαμε για φαΐ και μετά ανεβήκαμε προς την κεντρική πλατεία. Άλλοι μπήκαν σε μαγαζιά και εγώ πήγα να βρω το γραφείο τουρισμού. Ακολούθησα ένα δρόμο (KayseriCad.) που ξεκινά από την πλατεία και είναι κατάφυτος δεξιά και αριστερά. Περίπου 300μ από την πλατεία είναι το Μουσείο της πόλης και δίπλα του το γραφείο τουρισμού, και τα δύο κλειστά εκείνη την ώρα. Έξω από το γραφείο όμως είχε σε κάποια ράφια κάμποσο υλικό. Μπροστά από το Μουσείο υπάρχει ένας όμορφος κήπος με πολλά δέντρα και στην είσοδό του ένα γλυπτό με ένα ζευγάρι, σε φυσικό μέγεθος, να μεταφέρει ένα κοφίνι ξέχειλο από σταφύλια! Όμορφο γλυπτό και αιρετικό για τα Ισλαμικά δεδομένα, αν και η καλλιέργεια σταφυλιού δεν είναι τόσο σπάνια ακόμα και σε πιο συντηρητικές περιοχές, όχι όμως για κρασί. Γύρισα στην πλατεία και αφού βρήκα κάποιους από την παρέα κάναμε βόλτες και κοιτάγαμε τα όμορφα κτίρια όπως

το χαμάμ (TarihiSehirHamam) που βρίσκεται στη μια μεριά της πλατείας

και ένα πανέμορφο μικρό σπίτι ακριβώς απέναντί του.

Την προσοχή μου τράβηξε ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο με τραπεζάκια κάτω από τα δέντρα μιας μικρής πλατείας, συνέχεια της κεντρικής, με ηλικιωμένους που κάθονταν σε χαμηλά σκαμνιά, έπιναν το τσάι τους, κάπνιζαν τον Ναργιλέ τους και έπαιζαν τάβλι. Όμορφη εικόνα!! Τράβηξα κλεφτά μια φωτογραφία.
Μαζευτήκαμε στο μίνι-μπας και ξεκινήσαμε για αλλού.

Στη ρεματιά με τους βράχους δεξιά κι αριστερά με τα διάφορα σχήματα που οι ντόπιοι έχουν δώσει διάφορα ονόματα ανάλογα τι τους θύμιζαν, είδαμε μια «καμήλα», μια «μάνα με το μωρό στην αγκαλιά» κ.ά. Και έτσι φτάσαμε στην περιοχή που τα βράχια της είναι από τα πιο φωτογραφημένα σε όλη την Καππαδοκία.
Pasapag (Το Αμπέλι του Πασά). Μια περιοχή γεμάτη σχηματισμούς σα μονές, διπλές ή τριπλές καμινάδες, τις νεραϊδοκαμινάδες σύμφωνα με τη φαντασία των ντόπιων.

Πρόκειται για φαλόσχημα βράχια που η συντηρητική κοινωνία αρνήθηκε να τα δει σαν τέτοια και έτσι έδωσε την ποιητική ερμηνεία.

Φυσικά υπάρχουν και πιο μεγάλα κωνικά βράχια, πολλά από αυτά σκαμμένα από τον άνθρωπο για χρήση ερημητηρίων.

Εκεί στη βόλτα μας μέσα τα βράχια συναντήσαμε και πάλι τους Πολωνούς συναδέλφους μας.

Λίγες ακόμα φωτογραφίες και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Ετοιμαστήκαμε για να πάμε να δούμε Στροβιλιζόμενους Δερβίσηδες.
6χμ. ανατολικά του Avanos, βρίσκεται το Sarihan (κίτρινο Καραβάν Σεράι) του 13ου αι., που είναι από τα καλύτερα σωζόμενα Σελτζούκικα καραβάν σεράι της Τουρκίας. Αποκαταστάθηκε πλήρως στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και λειτουργεί σαν μουσείο. Πάνω από την περίτεχνη πύλη του υπάρχει μικρό τζαμί, έχει μια όμορφη αυλή και ένα στεγασμένο χώρο όπου και γίνονται αναπαραστάσεις της τελετής sema (Χορός των στροβιλιζόμενων δερβίσηδων). Εκεί πήγαμε κι εμείς. Είχα δει μερικά χρόνια πριν στον Λυκαβηττό την τελετή και είχα εντυπωσιαστεί. Αυτή τη φορά όμως ήταν απλά μια παράσταση από καλούς επαγγελματίες χορευτές, χωρίς όμως νεύρο, με αποτέλεσμα φοβερή βαρεμάρα! Πλήρης απογοήτευση. Μετά την παράσταση, στην αυλή κερνούσαν ένα ποτό από κανέλα (φυσικά χωρίς αλκοόλ). Εδώ τέλειωσε και η τελευταία μας μέρα στην Καππαδοκία, χωρίς να έχουμε τελειώσει με την περιοχή μιας και την επομένη φεύγοντας θα βλέπαμε λίγα ακόμα. Το τέλος της μέρας δεν ήταν αυτό που όλοι περιμέναμε αλλά τουλάχιστον είχε ξεκινήσει τόσο ωραία και είχε τόσα πολλά που ξεχάσαμε γρήγορα το βραδινό φιάσκο και αμέσως μετά το δείπνο πήγαμε για ύπνο. Την επομένη θα πηγαίναμε νότια και ακόμα πιο ανατολικά.

Περισσότερες φωτογραφίες: Picasa Web Albums - dimos 4 - TURKEY-from C...#

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 4
• 5
• 6
• 7

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 6 of 7

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[mfish]

μάρεσε παρα πολυ η τουρκια...ανυπομονω να φτασεις στο κεφαλαιο καππαδοκια...παραμενει για μενα το ωραιοτερο μερος στο μυαλο μου....Η Σμυρνη μου θυμισε και μενα πολυ την θεσσαλονικη και γενικοτερα δυτικη μεγαλουπολη, αλλα οσο να ναι το γεματο ζωη παζαρι πισω απο τις πολυκατοικιες και οι παραγκουπολη γυρω απο καντιφε καλε, 15 λεπτα απο τη παραλια σου δινουν και μια αλλη πλευρα της πολης πιο ανατολιτικη και πιο θλιβερη...

 

[Dafni]

Δήμο,όλες οι ταξιδιωτικές σου ιστοριες είναι πολύ ενδιαφέρουσες αλλά αυτή εδώ είναι και ιδιαιτερη ,ειμαι σιγουρη....με τις φωτογραφίες μας έβαλες αμέσως στο κλίμα ,εγώ περιμένω τη συνέχεια με μεγάλο ενδιαφέρον........

 

[Rosa]

Να 'τες πάλι οι τέλεια καδραρισμένες φωτογραφίες!!!
Όμορφη διήγηση, Δήμο!

 

[renata]

Dimo καιρός ήταν να σκάσεις μύτη με την όμορφη ιστορία σου!!
Η καππαδοκία με σημάδεψε και μένα πρίν απο αρκετά χρόνια!! καιρός είναι να ξαναεπισκευτώ το αγαπημένο μου urgup..

 

[ΕΡΣΗ]

Μου ξαναθυμιζεις ομορφες εικονες!

 

[vagantos]

Δήμος, άψογος.
Μας θυμίζεις κι αυτό το χρέος...

 

[dimosf]

Μέρος 2ο

Pamukkale (Κάστρο από Βαμβάκι στα τούρκικα). Πλησιάζοντας ένας γκρεμός κάτασπρος έδωσε το χαρακτηριστικό αυτό όνομα. Σαν ένα κάστρο από μπαμπάκι. Ένα κάστρο που βγαίνει μέσα από το παραμύθι! Όσο πλησιάζεις η πραγματικότητα κάνει ακόμα πιο έντονη της αίσθηση του παραμυθιού. Γιατί τώρα βλέπεις ότι δεν είναι μόνο η εικόνα του λευκού, αλλά ότι αχνίζει κιόλας! Και νερά! Παντού νερά. Που επειδή είναι ζεστά κάνουν το τοπίο με τους ατμούς τους ονειρικό. Τι ακριβώς συμβαίνει όμως εκεί; Θερμά μεταλλικά νερά κυλούν από την κορυφή του λόφου στην απότομη πλαγιά. Τα νερά αυτά αφήνουν το ασβέστιο που περιέχουν και σχηματίζεται έτσι ένα στρώμα που σχηματίζει με τη σειρά του «σκαλιά» και μικρές λίμνες από τραβερτίνη.

Σαν μικρές ολόλευκες πισίνες με νερά που έχουν ένα ονειρικό γαλάζιο χρώμα! Και ανάμεσά τους κυλούν μέσα σε στενά αυλάκια τα ζεστά νερά. Η δράση χιλιάδων χρόνων των νερών δημιούργησε αυτή την υπέροχη εικόνα, μια από τις πιο φωτογραφημένες της Τουρκίας. Το θαύμα αυτό έχει καταγραφεί από την UNESCO σαν παγκόσμια κληρονομιά. Ακριβώς πάνω από αυτή την πλαγιά τον 2ο π.Χ. αι. ο Ευμένης Β΄ της Περγάμου ίδρυσε μια μεγάλη λουτρόπολη, την Ιεράπολη, με μεγάλα δημόσια κτίρια, ναούς, λουτρά και θέατρο, που χτίστηκε και πάλι εξ’ αρχής μετά τον καταστροφικό σεισμό του 60 μ.Χ.

Στη βόρεια πλευρά υπάρχει και μια εντυπωσιακή νεκρόπολη! Το Pamukkale και η Ιεράπολη αποτελούν ένα ενιαίο Εθνικό Πάρκο με δύο εισόδους. Βγάλαμε το εισιτήριο και περάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο από τη νότια είσοδο. Ένα χώρο εξαιρετικά περιποιημένο. Με ξύλινους διαδρόμους, λουλούδια, γκαζόν και δέντρα! Στα αριστερά μας η λευκή πλαγιά με τις υπέροχες «πισίνες» και τα γαλάζια τους νερά και δεξιά τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στις Νότιες Θέρμες στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην πλαγιά πάνω από το Μουσείο φαίνεται το αρκετά καλά διατηρημένο θέατρο και αρκετά ψηλότερα το Μαρτύριο του Αγ. Φιλίππου, ναός του 5ου αι. στη θέση ταφής του Αγίου που δίδαξε εκεί τον Χριστιανισμό και μαρτύρησε το 80 μ.Χ. Στη βορεινή πλευρά των λευκών βράχων βγάλαμε τα παπούτσια μας και μπήκαμε για μια μικρή ζεστή βόλτα στα νερά που τρέχανε από παντού.

Ήταν μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Μετά τη ζεστή μας εμπειρία περπατήσαμε λίγο ανάμεσα στα αρχαία ερείπια και φύγαμε για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Έξω από το Denizli σταματήσαμε για ψώνια σε ένα μαγαζί με υφάσματα και λευκά είδη μιας και η περιοχή είναι πολύ γνωστή για τη βιομηχανία βαμβακερών που έχει.
Από εδώ πια κινηθήκαμε σε εθνικό δρόμο. Ο αυτοκινητόδρομος τελείωσε στο Denizli. Θα τον ξανασυναντούσαμε αρκετά ανατολικότερα. Και αυτός όμως ο δρόμος εξαιρετικός, πάντα με νησίδα στη μέση με αρκετό πράσινο ανάλογα με τη χλωρίδα της περιοχής που κινούμασταν και όπως και ο αυτοκινητόδρομος με πολύ λίγη κίνηση. Έχουν δρόμους αλλά όχι αυτοκίνητα! Το αντίθετο από εμάς. Είναι που το κόστος του αυτοκινήτου είναι πολύ μεγάλο για τους Τούρκους. Μισθοί περίπου στο μισό των δικών μας και βενζίνη 1,5 φορές πιο ακριβή από την Ελλάδα. Κάπου διάβασα ότι έχουν την ακριβότερη, αναλογικά βενζίνη στον κόσμο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, πάντως είναι πολύ ακριβή.
Αρχίσαμε τώρα να ανεβαίνουμε στο μεγάλο υψίπεδο που είναι το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας. Μπαίνουμε στην περιοχή των λιμνών και άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα έλατα. Και η νησίδα του εθνικού δρόμου έχει πια συνεχώς έλατα. Μπαίνουμε στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής, την Isparta, 425 χμ από τη Σμύρνη.

Γνωστή για τα κιλίμια της, τα χαλιά και το ροδέλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1049μ. Κατά τα άλλα μια αρκετά μεγάλη αλλά σχετικά αδιάφορη επαρχιακή πόλη. Κάναμε μια στάση για φαΐ. Τα κεμπάπ πάντως ήταν από τα καλύτερα που φάγαμε στο ταξίδι μας. Μετά το φαΐ συνεχίζουμε με τελικό προορισμό το Ικόνιο.
35 χμ μετά την Isparta η 4η μεγαλύτερη λίμνη της Τουρκίας, η πανέμορφη Egirdir με την ομώνυμη γραφική πόλη στη νότια όχθη της.

Πριν φτάσουμε, στην πλαγιά πάνω από τη λίμνη περάσαμε έξω από τη μεγάλη βάση εκπαίδευση κομάντο του τούρκικου στρατού. Η βορινή πλευρά της πόλης συνδέεται με ένα υπερυψωμένο δρόμο με το όμορφο νησάκι Yesilada. Την εποχή των Λυδών η πόλη άκμαζε σαν μια όμορφη στάση πάνω στη Βασιλική Οδό που συνέδεε την Έφεσο με τη Βαβυλώνα. Στο κέντρο της υπάρχει το πολύ ενδιαφέρον HizirBeyCamii του 1237, που όμως ήταν κλειστό λόγω συντήρησης.

Κάναμε κάμποσες βόλτες, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, φάγαμε πολύ νόστιμο παγωτό χωνάκι και ετοιμαστήκαμε για συνέχεια του ταξιδιού μας.
Επόμενη στάση στο Beysehir(αρχαία ονομασία Κάραλις), περίπου 180 χμ από την Isparta. Στη νοτιοανατολική άκρη της ομώνυμης λίμνης, 3ης μεγαλύτερης της Τουρκίας, είναι γνωστή κυρίως για το μοναδικό τζαμί της. Το υπέροχο EsrefogluCamii του 13ου αι. με τους 39 ψηλούς ξύλινους κίονες με τα ζωγραφιστά κιονόκρανα,

το πανέμορφο mihrab (κόγχη που δείχνει προς τη Μέκκα, κάτι σαν ιερό των τζαμιών) που είναι καλυμμένο με όμορφα μπλε πλακάκια που σχηματίζουν πολύ όμορφα γεωμετρικά σχέδια

και το εξαιρετικό minber (άμβωνας στο τζαμί) με την ξυλόγλυπτη σκάλα του.

Ο Ιμάμης του τζαμιού μας ξενάγησε στο υπέροχο τέμενος.

Έξω από το τζαμί γυναίκες του τόπου πουλάνε διάφορα εργόχειρα και κυρίως μαντήλια για να καλύψουν οι γυναίκες τα κεφάλια τους, προϋπόθεση για την είσοδό τους σ’ αυτό. Δίπλα του είναι θαμμένος ο seyheddinSuleymanBey, ιδρυτής του υπέροχου αυτού τεμένους. Κοντά βρίσκεται και το IsmailAgaMedresesi (είδος θρησκευτικού σχολείου) της ίδιας εποχής, με μια επιβλητική πύλη και το DocumacilarHani (αίθουσα υφασμάτων).
Μετά το τζαμί πήγαμε σε ένα καφενέ να πιούμε ένα καφέ. Μπαίνοντας είδαμε δύο άδεια τραπέζια αλλά όχι δίπλα-δίπλα. Τότε μια παρέα που καθόταν δίπλα στο ένα άδειο τραπέζι σηκώθηκε και ευγενέστατα μας πρόσφερε το τραπέζι για να κάτσουμε όλοι μαζί!!!! Δίπλα στον καφενέ ήταν οι πιο πρωτόγονες τουαλέτες που έχω πάει στη ζωή μου. Σε ένα υπόγειο μπουντρούμι με σιδεριά για πόρτα και ένα κερί για φως (!!!!).
Από το Beysehir κινηθήκαμε για περίπου άλλα 90 χμ ανατολικά και φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Λυκαονίας, το Ικόνιο (Konya), σε υψόμετρο 1016μ. Η μέρα μας τελείωσε με ένα πολύ νόστιμο δείπνο στο ξενοδοχείο και ένα ωραίο τσάι, κέρασμα από τον ρεσεψιονίστ, στο σαλόνι, με χαλάρωση, καλαμπούρι και γέλια σε βαθμό που μας κάνανε παρατήρηση.

 

[ΕΡΣΗ]

Στο Pammukale μπορει να κολυμπησει κανεις και σε μια πισινα με νερο απο τις θερμες πηγες αναμεσα σε κιονες και αλλα αρχαια μελη. Εμπειρια.

 

[mfish]

Στο Pammukale μπορει να κολυμπησει κανεις και σε μια πισινα με νερο απο τις θερμες πηγες αναμεσα σε κιονες και αλλα αρχαια μελη. Εμπειρια.

μου χε κανει τρομερη εντυπωση....αλλα αφου ειναι αρχαια, δεν καταστρεφονται με τη πληθωρα των τουριστων που βουτανε με τα αντιηλιακα τους? περυσι που ειχα παει ειχε και εισοδο μονο για τη πισινα 20 λιρες...δηλαδη 10 ευρω! τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!! , αλλα ειναι λογικο αλλιως θα γινοταν μαχη με τοσο κοσμο...επισης θυμαμαι οτι γυρω απο τη πισινα ειχε μια πληθωρα ταβερνων με πλαστικες καρεκλιτσες....κατι που δε το περιμενεις με τπτ ανεβαινοντας στο βραχο και τριγυρνωντας στην ιεραπολις ...:roll:

 

[ΕΡΣΗ]

μου χε κανει τρομερη εντυπωση....αλλα αφου ειναι αρχαια, δεν καταστρεφονται με τη πληθωρα των τουριστων που βουτανε με τα αντιηλιακα τους? περυσι που ειχα παει ειχε και εισοδο μονο για τη πισινα 20 λιρες...δηλαδη 10 ευρω! τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!! , αλλα ειναι λογικο αλλιως θα γινοταν μαχη με τοσο κοσμο...επισης θυμαμαι οτι γυρω απο τη πισινα ειχε μια πληθωρα ταβερνων με πλαστικες καρεκλιτσες....κατι που δε το περιμενεις με τπτ ανεβαινοντας στο βραχο και τριγυρνωντας στην ιεραπολις ...:roll:

Νομιζω οτι επειφη το νερο ειναι απο πηγες ανανεωνεται διαρκως ετσι ωστε να παρασερνει και οποιοδηποτε αντιηλιακο. Τον περιβαλλοντα χωρο θα μπορουσαν να τον εχουν αισθητικα πιο προσεγμενο, αλλα αποδυτηρια, τουαλετες κλπ. ηταν καθαρα. Νομιζω οτι δεν ειχε ταβερνες αλλα μονο καφενεια.

 

[mfish]

ναι μαλλον για το νερο εχεις δικιο....αν ανανεωνεται δε θα χει προβλημα....Παντως ηταν δελεαστικοτατη η πισινα μετα το περπατημα στον ηλιο , και τις τοσες πισσινες φυσικες που βλεπεις ....