Τουρκία Σα βγεις στον πηγαιμό για την...Καππαδοκία!

[dimosf]

Είναι σκαμμένο μέσα σε ένα μεγάλο βράχο στο ομώνυμο χωριό που ζει από την παραγωγή πολύ μεγάλων ποσοτήτων μήλων.

Περνώντας από ένα στενό άνοιγμα και προσέχοντας τις πολλές τρύπες στο έδαφος που είναι τάφοι, υπόγεια δωμάτια ή πήλινα μεγάλα αποθηκευτικά σκεύη, μπήκαμε στην κεντρική αυλή του μοναστηριού.

Γύρω από την αυλή έχει δημιουργηθεί ένα συγκρότημα δύο ορόφων με κατοικίες, μια κουζίνα, μια τραπεζαρία, κελάρια για λάδι και κρασί και ένα συγκρότημα υπόγειων χώρων με ένα σύστημα εξαερισμού που βγαίνει στην αυλή.

Ο Ναός είναι πολύ όμορφος με σκαλισμένες κολώνες και τοιχογραφίες από τον 7ο ως τον 11ο αι. Η βρεφοκρατούσα με το παράξενο χαμόγελο είναι μοναδική! (οι φωτογραφίες απαγορεύονται). Από μια σκάλα ανεβήκαμε στον απάνω όροφο όπου έχει και άλλες τοιχογραφίες.

Από το Gumusler φύγαμε και σε 10χμ. φτάσαμε στο νότιο άκρο της Καππαδοκίας. Την πόλη Nigde(Νίγδη), που είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1216 μ.. Κατεβήκαμε στην αγορά της, ψωνίσαμε πολλά καλούδια για να έχουμε να κολατσίζουμε στο ταξίδι μας, περπατήσαμε, είδαμε από κάτω το φρούριο με το ρολόι και το τζαμί,

βγάλαμε φωτογραφίες έναν μανάβη με το κάρο του φορτωμένο λαχανικά και φρούτα και ξαναφύγαμε. Αντίο Καππαδοκία! Σε ευχαριστούμε για τα καλά που μοιράστηκες μαζί μας!!
23χμ από τη Nigde φτάσαμε στο χωριό Kemerhisar όπου έχουν ανακαλυφθεί τα ερείπια της Αρχαίας πόλης Tyana.

Τείχη, κτίρια και το τμήμα ενός υπέροχου υδραγωγείου μιλάνε για τη σπουδαιότητά της.

Το σημερινό χωριό που είναι κτισμένο πάνω της αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την ανασκαφή της. Εκεί κάναμε μια μικρή στάση ίσα για μερικές φωτογραφίες.
Τώρα πια η κατεύθυνσή μας είναι νότια προς τα Άδανα. Περίπου 30χμ. σε δρόμο που πότε είναι αυτοκινητόδρομος (κατεβαίνει από την Άγκυρα) και πότε υπό κατασκευή,

ανάμεσα από χαράδρες δίπλα στον ποταμό Seyhan, και μετά στον αυτοκινητόδρομο για 107χμ. σε μια πανέμορφη ορεινή διάβαση με έλατα, όμορφα ορεινά χωριά και το ποτάμι δίπλα μας, μέχρι να περάσουμε τα βουνά και να βγούμε κοντά στις ακτές της Μεσογείου πάνω από την πόλη Ταρσό. Σε λιγότερο από 40χμ. μπαίνουμε στα Άδανα.
Adana (Άδανα). Η 5η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, ήταν η πρώτη πόλη που φτάσαμε και η είσοδός της ήταν άσχημη. Κάτι μου θυμίζει αυτό! Συνεργεία, βιοτεχνίες, αντιπροσωπίες και κίνηση. Πολύ κίνηση. Φοβερό μποτιλιάρισμα. Προχωράμε με ρυθμό γέρικης, ετοιμοθάνατης χελώνας! Και από παντού κορναρίσματα! Στα πεζοδρόμια κόσμος πολύς πάει στις δουλειές του. Μια μεγαλούπολη με όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν και οι δικές μας πόλεις. Βέβαια εδώ μιλάμε για πόλη με πάνω από 1.200.000 ανθρώπους. Διασχίζοντάς την φτάσαμε στο ποτάμι. Ο ποταμός Seyhan στο δρόμο του για τη Μεσόγειο περνάει και από τα Άδανα. Εδώ πλαταίνει, γίνεται ήρεμος και μόνο ένα τρεμούλιασμα στα νερά του από τη σιγανή ροή δείχνει ότι πρόκειται για ποτάμι και όχι λίμνη! Η πόλη διαθέτει διάφορα μνημεία. Δύο όμως είναι αυτά που τραβάνε τον κόσμο και τράβηξαν κι εμάς. Ένα πολύ παλιό και ένα πολύ νέο.

Το πρώτο είναι μια πολύ όμορφη Ρωμαϊκή γέφυρα με 14 (από τις 21 της αρχικής γέφυρας) καμάρες και το δεύτερο το μεγαλύτερο τζαμί της Τουρκίας,

το SabanciMerkezCamii με τους 6 μιναρέδες που τέλειωσε μόλις το 1998. Είναι χτισμένο στην όχθη του ποταμού σε ένα σημείο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη ρωμαϊκή γέφυρα. Η εικόνα που έχει κανείς από τη γέφυρα, με το τζαμί να καθρεφτίζεται μέσα στο ήσυχο νερό μοιάζει πολύ με το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία.
Το μίνι-μπας μας άφησε ακριβώς εκεί που αρχίζει η γέφυρα και που υπάρχει ένα πάρκινγκ. Πάνω στη γέφυρα δεκάδες μικροπωλητές διαλαλούν την πραμάτεια τους, ο κόσμος, κυρίως ντόπιοι, σεργιανάει και ψωνίζει και φυσικά αυτό που κάναμε και εμείς πολλάκις να βγάζει φωτογραφίες με φόντο το τζαμί και το ποτάμι ή μόνο το μνημείο. Δίπλα στη γέφυρα κάποιοι ψαράδες δόλωναν και ψάρευαν.

Αφού χορτάσαμε σουλάτσο, βγάλαμε τα καρτ ποστάλ μας και χαζέψαμε στους πάγκους των μικροπωλητών, μπήκαμε στο μίνι-μπας να πάμε για φαΐ.
Κάθε μέρος στην Τουρκία έχει το κεμπάπ του. Το Adanakebab είναι ένα από τα πιο νόστιμα και τα πιο καυτερά! Κάτσαμε λοιπόν σε ένα εστιατόριο και παραγγείλαμε. Το τραπέζι γέμισε χρώματα από τα λογής-λογής σαλατικά και λαχανικά. Συνοδεύουν το καυτερό φαγητό για να απαλύνουν της κάψα. Ανάμεσά τους και κάτι μικρές, πράσινες πιπεριές, θανατερά καυτερές. Είναι ότι πιο καυτερό έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Να πω όμως ότι το Adanakebab που φάγαμε στην Isparta ήταν πιο νόστιμο από αυτό στα Άδανα!! Μετά το φαΐ αποχαιρετήσαμε τον Χασάν που θα γύρναγε αεροπορικώς στη Σμύρνη και εμείς συνεχίσαμε μόνο με τον οδηγό μας για τον τελικό μας προορισμό. Σε άψογο αυτοκινητόδρομο και περίπου μετά από περίπου 200χμ. προς τα ανατολικά είδαμε την πόλη που θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες πέντε μέρες. Την πόλη GaziAntep, την πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Ανατολίας. Αλλά γι αυτήν και την περιοχή της θα τα πούμε αλλού!!

Περισσότερες φωτογραφίες: Picasa Web Albums - dimos 4 - TURKEY-from C...#

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• …

  Go to chapter

  Go
• 5
• 6
• 7

First Προηγούμενη 7 of 7

Go to chapter

Go

[mfish]

μάρεσε παρα πολυ η τουρκια...ανυπομονω να φτασεις στο κεφαλαιο καππαδοκια...παραμενει για μενα το ωραιοτερο μερος στο μυαλο μου....Η Σμυρνη μου θυμισε και μενα πολυ την θεσσαλονικη και γενικοτερα δυτικη μεγαλουπολη, αλλα οσο να ναι το γεματο ζωη παζαρι πισω απο τις πολυκατοικιες και οι παραγκουπολη γυρω απο καντιφε καλε, 15 λεπτα απο τη παραλια σου δινουν και μια αλλη πλευρα της πολης πιο ανατολιτικη και πιο θλιβερη...

 

[Dafni]

Δήμο,όλες οι ταξιδιωτικές σου ιστοριες είναι πολύ ενδιαφέρουσες αλλά αυτή εδώ είναι και ιδιαιτερη ,ειμαι σιγουρη....με τις φωτογραφίες μας έβαλες αμέσως στο κλίμα ,εγώ περιμένω τη συνέχεια με μεγάλο ενδιαφέρον........

 

[Rosa]

Να 'τες πάλι οι τέλεια καδραρισμένες φωτογραφίες!!!
Όμορφη διήγηση, Δήμο!

 

[renata]

Dimo καιρός ήταν να σκάσεις μύτη με την όμορφη ιστορία σου!!
Η καππαδοκία με σημάδεψε και μένα πρίν απο αρκετά χρόνια!! καιρός είναι να ξαναεπισκευτώ το αγαπημένο μου urgup..

 

[ΕΡΣΗ]

Μου ξαναθυμιζεις ομορφες εικονες!

 

[vagantos]

Δήμος, άψογος.
Μας θυμίζεις κι αυτό το χρέος...

 

[dimosf]

Μέρος 2ο

Pamukkale (Κάστρο από Βαμβάκι στα τούρκικα). Πλησιάζοντας ένας γκρεμός κάτασπρος έδωσε το χαρακτηριστικό αυτό όνομα. Σαν ένα κάστρο από μπαμπάκι. Ένα κάστρο που βγαίνει μέσα από το παραμύθι! Όσο πλησιάζεις η πραγματικότητα κάνει ακόμα πιο έντονη της αίσθηση του παραμυθιού. Γιατί τώρα βλέπεις ότι δεν είναι μόνο η εικόνα του λευκού, αλλά ότι αχνίζει κιόλας! Και νερά! Παντού νερά. Που επειδή είναι ζεστά κάνουν το τοπίο με τους ατμούς τους ονειρικό. Τι ακριβώς συμβαίνει όμως εκεί; Θερμά μεταλλικά νερά κυλούν από την κορυφή του λόφου στην απότομη πλαγιά. Τα νερά αυτά αφήνουν το ασβέστιο που περιέχουν και σχηματίζεται έτσι ένα στρώμα που σχηματίζει με τη σειρά του «σκαλιά» και μικρές λίμνες από τραβερτίνη.

Σαν μικρές ολόλευκες πισίνες με νερά που έχουν ένα ονειρικό γαλάζιο χρώμα! Και ανάμεσά τους κυλούν μέσα σε στενά αυλάκια τα ζεστά νερά. Η δράση χιλιάδων χρόνων των νερών δημιούργησε αυτή την υπέροχη εικόνα, μια από τις πιο φωτογραφημένες της Τουρκίας. Το θαύμα αυτό έχει καταγραφεί από την UNESCO σαν παγκόσμια κληρονομιά. Ακριβώς πάνω από αυτή την πλαγιά τον 2ο π.Χ. αι. ο Ευμένης Β΄ της Περγάμου ίδρυσε μια μεγάλη λουτρόπολη, την Ιεράπολη, με μεγάλα δημόσια κτίρια, ναούς, λουτρά και θέατρο, που χτίστηκε και πάλι εξ’ αρχής μετά τον καταστροφικό σεισμό του 60 μ.Χ.

Στη βόρεια πλευρά υπάρχει και μια εντυπωσιακή νεκρόπολη! Το Pamukkale και η Ιεράπολη αποτελούν ένα ενιαίο Εθνικό Πάρκο με δύο εισόδους. Βγάλαμε το εισιτήριο και περάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο από τη νότια είσοδο. Ένα χώρο εξαιρετικά περιποιημένο. Με ξύλινους διαδρόμους, λουλούδια, γκαζόν και δέντρα! Στα αριστερά μας η λευκή πλαγιά με τις υπέροχες «πισίνες» και τα γαλάζια τους νερά και δεξιά τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στις Νότιες Θέρμες στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην πλαγιά πάνω από το Μουσείο φαίνεται το αρκετά καλά διατηρημένο θέατρο και αρκετά ψηλότερα το Μαρτύριο του Αγ. Φιλίππου, ναός του 5ου αι. στη θέση ταφής του Αγίου που δίδαξε εκεί τον Χριστιανισμό και μαρτύρησε το 80 μ.Χ. Στη βορεινή πλευρά των λευκών βράχων βγάλαμε τα παπούτσια μας και μπήκαμε για μια μικρή ζεστή βόλτα στα νερά που τρέχανε από παντού.

Ήταν μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Μετά τη ζεστή μας εμπειρία περπατήσαμε λίγο ανάμεσα στα αρχαία ερείπια και φύγαμε για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Έξω από το Denizli σταματήσαμε για ψώνια σε ένα μαγαζί με υφάσματα και λευκά είδη μιας και η περιοχή είναι πολύ γνωστή για τη βιομηχανία βαμβακερών που έχει.
Από εδώ πια κινηθήκαμε σε εθνικό δρόμο. Ο αυτοκινητόδρομος τελείωσε στο Denizli. Θα τον ξανασυναντούσαμε αρκετά ανατολικότερα. Και αυτός όμως ο δρόμος εξαιρετικός, πάντα με νησίδα στη μέση με αρκετό πράσινο ανάλογα με τη χλωρίδα της περιοχής που κινούμασταν και όπως και ο αυτοκινητόδρομος με πολύ λίγη κίνηση. Έχουν δρόμους αλλά όχι αυτοκίνητα! Το αντίθετο από εμάς. Είναι που το κόστος του αυτοκινήτου είναι πολύ μεγάλο για τους Τούρκους. Μισθοί περίπου στο μισό των δικών μας και βενζίνη 1,5 φορές πιο ακριβή από την Ελλάδα. Κάπου διάβασα ότι έχουν την ακριβότερη, αναλογικά βενζίνη στον κόσμο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, πάντως είναι πολύ ακριβή.
Αρχίσαμε τώρα να ανεβαίνουμε στο μεγάλο υψίπεδο που είναι το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας. Μπαίνουμε στην περιοχή των λιμνών και άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα έλατα. Και η νησίδα του εθνικού δρόμου έχει πια συνεχώς έλατα. Μπαίνουμε στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής, την Isparta, 425 χμ από τη Σμύρνη.

Γνωστή για τα κιλίμια της, τα χαλιά και το ροδέλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1049μ. Κατά τα άλλα μια αρκετά μεγάλη αλλά σχετικά αδιάφορη επαρχιακή πόλη. Κάναμε μια στάση για φαΐ. Τα κεμπάπ πάντως ήταν από τα καλύτερα που φάγαμε στο ταξίδι μας. Μετά το φαΐ συνεχίζουμε με τελικό προορισμό το Ικόνιο.
35 χμ μετά την Isparta η 4η μεγαλύτερη λίμνη της Τουρκίας, η πανέμορφη Egirdir με την ομώνυμη γραφική πόλη στη νότια όχθη της.

Πριν φτάσουμε, στην πλαγιά πάνω από τη λίμνη περάσαμε έξω από τη μεγάλη βάση εκπαίδευση κομάντο του τούρκικου στρατού. Η βορινή πλευρά της πόλης συνδέεται με ένα υπερυψωμένο δρόμο με το όμορφο νησάκι Yesilada. Την εποχή των Λυδών η πόλη άκμαζε σαν μια όμορφη στάση πάνω στη Βασιλική Οδό που συνέδεε την Έφεσο με τη Βαβυλώνα. Στο κέντρο της υπάρχει το πολύ ενδιαφέρον HizirBeyCamii του 1237, που όμως ήταν κλειστό λόγω συντήρησης.

Κάναμε κάμποσες βόλτες, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, φάγαμε πολύ νόστιμο παγωτό χωνάκι και ετοιμαστήκαμε για συνέχεια του ταξιδιού μας.
Επόμενη στάση στο Beysehir(αρχαία ονομασία Κάραλις), περίπου 180 χμ από την Isparta. Στη νοτιοανατολική άκρη της ομώνυμης λίμνης, 3ης μεγαλύτερης της Τουρκίας, είναι γνωστή κυρίως για το μοναδικό τζαμί της. Το υπέροχο EsrefogluCamii του 13ου αι. με τους 39 ψηλούς ξύλινους κίονες με τα ζωγραφιστά κιονόκρανα,

το πανέμορφο mihrab (κόγχη που δείχνει προς τη Μέκκα, κάτι σαν ιερό των τζαμιών) που είναι καλυμμένο με όμορφα μπλε πλακάκια που σχηματίζουν πολύ όμορφα γεωμετρικά σχέδια

και το εξαιρετικό minber (άμβωνας στο τζαμί) με την ξυλόγλυπτη σκάλα του.

Ο Ιμάμης του τζαμιού μας ξενάγησε στο υπέροχο τέμενος.

Έξω από το τζαμί γυναίκες του τόπου πουλάνε διάφορα εργόχειρα και κυρίως μαντήλια για να καλύψουν οι γυναίκες τα κεφάλια τους, προϋπόθεση για την είσοδό τους σ’ αυτό. Δίπλα του είναι θαμμένος ο seyheddinSuleymanBey, ιδρυτής του υπέροχου αυτού τεμένους. Κοντά βρίσκεται και το IsmailAgaMedresesi (είδος θρησκευτικού σχολείου) της ίδιας εποχής, με μια επιβλητική πύλη και το DocumacilarHani (αίθουσα υφασμάτων).
Μετά το τζαμί πήγαμε σε ένα καφενέ να πιούμε ένα καφέ. Μπαίνοντας είδαμε δύο άδεια τραπέζια αλλά όχι δίπλα-δίπλα. Τότε μια παρέα που καθόταν δίπλα στο ένα άδειο τραπέζι σηκώθηκε και ευγενέστατα μας πρόσφερε το τραπέζι για να κάτσουμε όλοι μαζί!!!! Δίπλα στον καφενέ ήταν οι πιο πρωτόγονες τουαλέτες που έχω πάει στη ζωή μου. Σε ένα υπόγειο μπουντρούμι με σιδεριά για πόρτα και ένα κερί για φως (!!!!).
Από το Beysehir κινηθήκαμε για περίπου άλλα 90 χμ ανατολικά και φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Λυκαονίας, το Ικόνιο (Konya), σε υψόμετρο 1016μ. Η μέρα μας τελείωσε με ένα πολύ νόστιμο δείπνο στο ξενοδοχείο και ένα ωραίο τσάι, κέρασμα από τον ρεσεψιονίστ, στο σαλόνι, με χαλάρωση, καλαμπούρι και γέλια σε βαθμό που μας κάνανε παρατήρηση.

 

[ΕΡΣΗ]

Στο Pammukale μπορει να κολυμπησει κανεις και σε μια πισινα με νερο απο τις θερμες πηγες αναμεσα σε κιονες και αλλα αρχαια μελη. Εμπειρια.

 

[mfish]

Στο Pammukale μπορει να κολυμπησει κανεις και σε μια πισινα με νερο απο τις θερμες πηγες αναμεσα σε κιονες και αλλα αρχαια μελη. Εμπειρια.

μου χε κανει τρομερη εντυπωση....αλλα αφου ειναι αρχαια, δεν καταστρεφονται με τη πληθωρα των τουριστων που βουτανε με τα αντιηλιακα τους? περυσι που ειχα παει ειχε και εισοδο μονο για τη πισινα 20 λιρες...δηλαδη 10 ευρω! τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!! , αλλα ειναι λογικο αλλιως θα γινοταν μαχη με τοσο κοσμο...επισης θυμαμαι οτι γυρω απο τη πισινα ειχε μια πληθωρα ταβερνων με πλαστικες καρεκλιτσες....κατι που δε το περιμενεις με τπτ ανεβαινοντας στο βραχο και τριγυρνωντας στην ιεραπολις ...:roll:

 

[ΕΡΣΗ]

μου χε κανει τρομερη εντυπωση....αλλα αφου ειναι αρχαια, δεν καταστρεφονται με τη πληθωρα των τουριστων που βουτανε με τα αντιηλιακα τους? περυσι που ειχα παει ειχε και εισοδο μονο για τη πισινα 20 λιρες...δηλαδη 10 ευρω! τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!! , αλλα ειναι λογικο αλλιως θα γινοταν μαχη με τοσο κοσμο...επισης θυμαμαι οτι γυρω απο τη πισινα ειχε μια πληθωρα ταβερνων με πλαστικες καρεκλιτσες....κατι που δε το περιμενεις με τπτ ανεβαινοντας στο βραχο και τριγυρνωντας στην ιεραπολις ...:roll:

Νομιζω οτι επειφη το νερο ειναι απο πηγες ανανεωνεται διαρκως ετσι ωστε να παρασερνει και οποιοδηποτε αντιηλιακο. Τον περιβαλλοντα χωρο θα μπορουσαν να τον εχουν αισθητικα πιο προσεγμενο, αλλα αποδυτηρια, τουαλετες κλπ. ηταν καθαρα. Νομιζω οτι δεν ειχε ταβερνες αλλα μονο καφενεια.

 

[mfish]

ναι μαλλον για το νερο εχεις δικιο....αν ανανεωνεται δε θα χει προβλημα....Παντως ηταν δελεαστικοτατη η πισινα μετα το περπατημα στον ηλιο , και τις τοσες πισσινες φυσικες που βλεπεις ....