dimosf
Member
- Μηνύματα
- 2.302
- Likes
- 5.927
- Ταξίδι-Όνειρο
- ΝΟΡΒΗΓΙΑ-ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Κεφάλαιο 2ο (Μέρος 2ο)][B]Pamukkale[/B
- Κεφάλαιο 3ο (Μέρος 3ο)][B]Ικόνιο [/B
- Κεφάλαιο 4ο (Μέρος 4ο)][B]Καππαδοκία[/B
- Κεφάλαιο 5ο (Μέρος 5ο)
- Κεφάλαιο 6ο (Μέρος 6ο)][B]Goreme[/B][B].[/B] Το χωριό[B],[/B] με τα πολύ γραφικά σπίτια σκαμμένα μέσα στους βράχους, και στις άκρες του το Υπαίθριο Μουσείο. Μια κοιλάδα γεμάτη σκαμμένες και ζωγραφισμένες εκκλησίες και μοναστήρια που την έχουν διαμορφώσει με ωραίο πλακόστρωτο μονοπάτι που περνάει από όλα τα μνημεία, σε πολύ όμορφο αρχαιολογικό χώρο. Από το 1985 βρίσκεται στη λίστα με τα μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Για πρώτη φορά διάβασα για τις εκκλησίες του Goreme αλλά και την Καππαδοκία γενικότερα, κάμποσα χρόνια πριν όταν έπεσε στα χέρια μου ένα σχετικά σπάνιο τότε βιβλίο. Το βιβλίο του μεγάλου μας νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, «Τρεις μέρες στα Μοναστήρια της Καππαδοκίας». Ο Σεφέρης επισκέφτηκε αυτόν τον τόπο το 1950 από την Άγκυρα όπου υπηρετούσε σαν διπλωματικός υπάλληλος. [I]([/I][I]Οι κάτοικοι του [/I][I]Urgup[/I][I] (Προκόπι) νοιώθοντας τιμή για την επίσκεψη του νομπελίστα ποιητή έφτιαξαν την προτομή του στην είσοδο του χανιού που έμεινε τότε!!).[/I
- Κεφάλαιο 7ο (Μέρος 7ο)]Το πρωί φάγαμε, πήραμε τα πράγματά μας, τα φορτώσαμε και ξεκινήσαμε για νότια και ανατολικά. Η Καππαδοκία όμως δεν είχε τελειώσει. 90χμ. νότια σταματήσαμε να δούμε ένα σπουδαίο μνημείο. Το Μοναστήρι [B]Eski[/B][B]Gumusler[/B][B].[/B
Επιτέλους, ένα όνειρο μου έγινε πραγματικότητα!! Η Καππαδοκία αφ’ υψηλού!! Μέσα σε ένα καλάθι να αιωρούμαι πάνω από βράχους, περιβόλια, δρόμους και σπίτια! Και όλα να μοιάζουν σα παιδικό παιγνίδι! Πτήση με Αερόστατο Θερμού Αέρα!!
Εδώ και χρόνια μου είχε κολλήσει να πετάξω με αερόστατο. Σε ντοκιμαντέρ που είχα δει για την Καππαδοκία οι πτήσεις αυτές είναι εκ των ουκ άνευ. Θεωρείται μία από τις ιδανικότερες περιοχές για τέτοια πτήση στον κόσμο. Και φυσικά δεν το έχουν αφήσει ανεκμετάλλευτο. Είναι πολλές οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν το τομέα εκεί. Το κόστος αρκετά ψηλό 150 ΕΥΡΩ! Αλλά όλοι δεν πληρώνουμε πολλές φορές παράλογα ποσά για κάτι που το θέλουμε πολύ;
5.30 ξημερώματα!! Ντυμένοι πολύ καλά, μιας και το κρύο είναι αρκετό τόσο πρωί αλλά και στην πτήση ψηλά θα είναι ακόμα περισσότερο, περιμένουμε το μίνι μπας που σε λίγο έφτασε έξω από το ξενοδοχείο μας να μας πάρει για την πτήση. Είμαστε 4 από την παρέα μας και ο Χασάν. Μέσα στο μίνι μπας είναι και άλλοι για την πτήση από άλλα ξενοδοχεία της περιοχής. Περνάμε μέσα από το Goreme και φτάνουμε σε μια ανοικτή έκταση όπου γινόταν ο κακός χαμός.
Δεκάδες αερόστατα με διάφορα χρώματα και σχέδια είναι ξαπλωμένα καταγής και ένας φρικτός θόρυβος από δεκάδες τεράστιους ανεμιστήρες που δουλεύουν στο φουλ για να τα γεμίσουν σου παίρνει κυριολεκτικά το κεφάλι. Όταν κατεβήκαμε πήγαμε να τσιμπήσουμε κατιτίς. Σε ένα τραπέζι πρόσφεραν μπισκότα, κουλουράκια, τσάι και καφέ. Ο ζεστός καφές ότι πρέπει για την περίσταση. Παρακολουθούμε την προετοιμασία.
Τα μπαλόνια έχουν αρχίσει να φουσκώνουν και να παίρνουν σχήμα. Σαν παραφουσκωμένοι γίγαντες που αρχίζουν να ξυπνάνε.
Σε λίγο η πολυάριθμη ομάδα αυτών που ετοιμάζουν το κάθε αερόστατο θα κάνουν τους απαραίτητους χειρισμούς προκειμένου το αερόστατο να πάρει την όρθια θέση του, έτοιμο για πτήση. Μπαίνει ο πιλότος στο κεντρικό τμήμα του καλαθιού όπου βρίσκονται και οι μπουκάλες με τα φλόγιστρα που πετούν τη φλόγα πολλά μέτρα ψηλά και αρχίζει να τα ανοίγει προκειμένου να ζεσταθεί ο αέρας. Δεν φανταζόμουν όμως ότι ο αέρας παραμένει κρύος, απλά λίγο θερμότερος από τον αέρα του περιβάλλοντος, πράγμα όμως αρκετό για να μπορέσει, με όλο του το βάρος να σηκωθεί. Οι 20 (!!) επιβάτες του κάθε καλαθιού σκαρφαλώνουν και πηδάνε μέσα, ανά 5 σε κάθε ένα από τα 4 μέρη του καλαθιού δεξιά και αριστερά του πιλότου.
Ανάβουν τα φλόγιστρα και αρχίζουν να χαλαρώνουν τα σχοινιά που μας κρατούν στη γη! Το όνειρο αρχίζει!!! Σιγά-σιγά αρχίζουμε να ανεβαίνουμε! Όχι μόνο εμείς. Περίπου 100 (!!!!!) αερόστατα με 20 επιβάτες το κάθε ένα! Απίστευτο πόσος κόσμος πετάει πάνω από τα βράχια της Καππαδοκίας κάθε πρωί, αρκεί βέβαια να το επιτρέπει ο καιρός.
Ο ουρανός γέμισε χρώματα! Η αίσθηση της πτήσης δεν μπορεί να περιγραφεί με τίποτα. Δεν υπάρχουν θόρυβοι εκεί πάνω. Μόνο κάθε τόσο ο ήχος από το φλόγιστρο που μας κρατά στον αέρα. Τον υπόλοιπο χρόνο ησυχία! Μόνο το ελαφρό θρόισμα που κάνει το αερόστατο όπως κινείται! Οι εικόνες μαγικές!
Βράχια, μικρές κοιλάδες, χωράφια, αμπέλια, οπωροφόρα και ζώα όλα από ένα ύψος που δεν ξεπερνά την περισσότερη ώρα τα 50-60μ. Άλλοτε χαμηλώνουμε και άλλοτε ανεβαίνουμε για να περάσουμε πάνω από τα κάθετα βράχια. Και ξάφνου να! Ο ήλιος!! Προβάλει πάνω από ένα στεφάνι από βράχια και έρχεται να ζεστάνει τον τόπο! Τι εικόνες, τι ομορφιά!
Η θέα απρόσκοπτη.
Τα χωριά στο βάθος, καλλιεργημένες ή άγονες εκτάσεις να απλώνονται κάτω από τα πόδια μας και αυτοκίνητα να κινούνται σε δρόμους δίνοντας συνολικά μια εικόνα που μοιάζει εικόνα παιδικού παιγνιδιού. Να, στο βάθος αναγνωρίζουμε το ξενοδοχείο μας. Έχει άραγε ξυπνήσει κανείς από τους άλλους; Μας βλέπει;
Σε λίγο ο πιλότος μας πληροφορεί ότι θα ανέβουμε.
-Πόσο ψηλά; τον ρωτάμε.
-Ε, όχι πολύ. 600-700 μέτρα!! Και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και όλα να γίνονται μικρότερα. Όλα εκτός από το κρύο που γίνεται λίγο πιο δυνατό. Όχι όμως τόσο που να μας δυσκολεύει. Ίσα-ίσα που μας κρατά ξύπνιους.
Και το πεδίο της ορατότητας μας να μεγαλώνει, να απλώνεται και η Καππαδοκία να κείται ξαπλωμένη κάτω από τα πόδια μας μέχρι τα σβησμένα ηφαίστεια με τις χιονισμένες πλαγιές στο βάθος. Το HasanDag (3268μ) στο νότο και το ErciyesDag (3916μ), το όρος Αργαίος δηλ. στα ανατολικά.
Και πήρε ο αγέρας το μυαλό μου και αυτό γέμισε εικόνες μαγικές, η μνήμη της μηχανής υπέροχες φωτογραφίες και η βιντεοκάμερα έκλεψε λίγες από αυτές τις υπέροχες στιγμές για να μου θυμίζει τη μοναδική αυτή εμπειρία. Είχαμε ήδη μια ώρα περίπου πτήσης και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε.
Προσγειωθήκαμε μέσα σε ένα χωράφι. Από κάτω μας παρακολουθούσαν και ένα αγροτικό με ένα τρέιλερ, που θα έπαιρνε το αερόστατο είχε φτάσει έξω από το χωράφι. Χωρίς να κατέβουμε ο πιλότος «κρατούσε» το αερόστατο 50-60 εκατοστά πάνω από το έδαφος. Το συνεργείο σε άψογη συνεργασία μαζί του «μετέφερε» το αερόστατο πάνω στο τρέιλερ. Κατεβήκαμε και συμμετείχαμε στην «τελετή» λήξης.
Σαμπάνια, διπλώματα και πολλές φωτογραφίες. Το μίνι μπας μας έφερε στο ξενοδοχείο γύρω στις 8. Ώρα για πρωινό. Ανεβήκαμε, αλλάξαμε και κατεβήκαμε. Βρήκαμε τους υπόλοιπους να τρώνε. Κάτσαμε μαζί τους και τους «πρήξαμε» με την αφήγησή μας.
Μετά το πρωινό φεύγουμε για τη βορειότερη πόλη της Καππαδοκίας. Το Hacibektas. Είναι γύρω στα 57χμ από το ξενοδοχείο μας και στη διαδρομή περνάμε από την πόλη Avanos, γνωστή σαν αγγειοπλαστικό κέντρο. Το άγαλμα στο κέντρο δεν παριστά όπως θα περίμενε κανείς τον Ατατούρκ, αλλά τον ανώνυμο Αγγειοπλάστη!!! Η πόλη είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Kizilirmak (Ερυθρός ποταμός, από την κόκκινη λάσπη του) ή Άλυς ποταμός των αρχαίων.
Είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας. Τη διασχίζει κάθετα και χύνεται στον Εύξεινο Πόντο, κοντά στη Σαμψούντα.
Μετά το Avanos ακολουθούμε το ποτάμι στη ροή του για ένα διάστημα και 48χμ μετά φτάνουμε στο Hacibektas.
Ήσυχη, μικρή πόλη, πατρίδα του τάγματος των δερβίσηδων Bektasi ή Αλεβίδων και ο χώρος όπου είναι θαμμένος ο ιδρυτής τους HaciBektasVeli. Πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης που γεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι. στην Ιρανική πόλη Nishapur και πάντρεψε στοιχεία από τον Ισλαμισμό και την Ορθοδοξία. Περιπλανήθηκε σε διάφορες περιοχές και τελικά εγκαταστάθηκε σ’ αυτή την πόλη όπου και πέθανε. Η διδασκαλία του βρήκε έδαφος κυρίως σε αυτή την περιοχή, όριο μεταξύ Βυζαντινής αυτοκρατορίας και Τούρκων. Οι ιδέες του ήταν πολύ πιο φιλελεύθερες από αυτές άλλων δογμάτων κι γι αυτό βρήκαν ανταπόκριση από τους απλούς ανθρώπους.
Φτάνοντας πήγαμε να δούμε το Μαυσωλείο του HaciBektasVeli.
Βγάλαμε τα παπούτσια και χωρίς να χρειαστεί οι γυναίκες να καλύψουν το κεφάλι τους μπήκαμε. Η διαφορά σε σχέση με το αντίστοιχο στο Ικόνιο ήταν εμφανής. Παρ’ όλο ότι βρισκόμασταν μέσα σε Μαυσωλείο η ατμόσφαιρα ήταν πιο «ανάλαφρη». Ίσως το ότι υπήρχε αρκετό φως στο χώρο, ίσως γιατί επιτρέπονταν οι φωτογραφίες, ίσως, ίσως, ίσως…….. Ποιος μπορεί να πει ακριβώς; Ίσως ακόμα να ήμασταν κι εμείς προκατειλημμένοι και να το βλέπαμε έτσι.
Οι τάφοι και εδώ ήταν καλυμμένοι με τα χρυσοκέντητα πράσινα βελούδινα υφάσματα. Σαφώς λιγότεροι από ότι στο Ικόνιο, είναι σε ένα υπερυψωμένο τμήμα της κεντρικής αίθουσας.
Στον ίδιο χώρο υπάρχουν και προθήκες με διάφορα αντικείμενα αλλά και χειρόγραφα των Αλεβίδων.
Σε χωριστό χώρο βρίσκεται ο τάφος του Αγίου.
Σε διπλανό χώρο υπάρχει ένας γυναικείος τάφος καλυμμένος με λευκό πλεκτό κάλυμμα. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε όλους τους κεντρικούς χώρους ήταν οι θόλοι.
Ήταν ζωγραφισμένοι σαν τα πιο βαρύτιμα χαλιά της ανατολής. Απίστευτα χρώματα, ανεπανάληπτα σχέδια!! Σε άλλο διπλανό, λιτό δωμάτιο ήταν η κουζίνα με κάτι τεράστια μαγειρικά σκεύη.
Βγαίνοντας από το Μαυσωλείο και αφού χαζέψαμε για λίγο την υπέροχη, δροσερή αυλή του, πήγαμε στο απέναντι κτίριο. Είναι ένα Πνευματικό Κέντρο που μαζί με το διπλανό υπαίθριο θεατράκι εξυπηρετούν τις καθημερινές εκδηλώσεις αλλά κυρίως το μεγάλο Αυγουστιάτικο Φεστιβάλ της Αλεβίτικης κοινότητας.
Καθημερινά παρουσιάζεται σε αυτό το χώρο χορευτική παράσταση των Αλεβιτών. Είναι αρκετές οι διαφορές από τους αντίστοιχους χορούς των Μεβλεβί Δερβίσηδων. Στους Μεβλεβί η ορχήστρα έχει σα βάση της το Νέι, τον μεγάλο καλαμένιο αυλό. Έχει ακόμα ένα ή περισσότερα κρουστά, ένα ούτι και συχνά κανονάκι.
Στους Αλεβίτες τίποτα από αυτά. Μόνο το Σάζι, το όργανο των περιπλανώμενων, των φτωχών, των απλών ανθρώπων. Οι Μεβλεβί είναι μόνο άντρες ενώ στους Αλεβίτες χορεύουν άντρες και γυναίκες μαζί και οι γυναίκες φορούν πολύχρωμα ρούχα. Υπάρχουν και άλλες επιμέρους διαφορές, κάθε μια με τη σημασία της, αλλά αυτές ήταν οι σημαντικότερες. Μετά την παράσταση βγήκαμε, περιδιαβήκαμε τους πάγκους των μικροπωλητών και τα μαγαζιά εκεί γύρω, ψωνίσαμε τα μπιχλιμπίδια μας και ξεκινήσαμε για το σημαντικότερο ίσως αξιοθέατο της Καππαδοκίας.
Περισσότερες φωτογραφίες: Picasa Web Albums - dimos 4 - TURKEY-from C...#
Εδώ και χρόνια μου είχε κολλήσει να πετάξω με αερόστατο. Σε ντοκιμαντέρ που είχα δει για την Καππαδοκία οι πτήσεις αυτές είναι εκ των ουκ άνευ. Θεωρείται μία από τις ιδανικότερες περιοχές για τέτοια πτήση στον κόσμο. Και φυσικά δεν το έχουν αφήσει ανεκμετάλλευτο. Είναι πολλές οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν το τομέα εκεί. Το κόστος αρκετά ψηλό 150 ΕΥΡΩ! Αλλά όλοι δεν πληρώνουμε πολλές φορές παράλογα ποσά για κάτι που το θέλουμε πολύ;
5.30 ξημερώματα!! Ντυμένοι πολύ καλά, μιας και το κρύο είναι αρκετό τόσο πρωί αλλά και στην πτήση ψηλά θα είναι ακόμα περισσότερο, περιμένουμε το μίνι μπας που σε λίγο έφτασε έξω από το ξενοδοχείο μας να μας πάρει για την πτήση. Είμαστε 4 από την παρέα μας και ο Χασάν. Μέσα στο μίνι μπας είναι και άλλοι για την πτήση από άλλα ξενοδοχεία της περιοχής. Περνάμε μέσα από το Goreme και φτάνουμε σε μια ανοικτή έκταση όπου γινόταν ο κακός χαμός.
Σε λίγο η πολυάριθμη ομάδα αυτών που ετοιμάζουν το κάθε αερόστατο θα κάνουν τους απαραίτητους χειρισμούς προκειμένου το αερόστατο να πάρει την όρθια θέση του, έτοιμο για πτήση. Μπαίνει ο πιλότος στο κεντρικό τμήμα του καλαθιού όπου βρίσκονται και οι μπουκάλες με τα φλόγιστρα που πετούν τη φλόγα πολλά μέτρα ψηλά και αρχίζει να τα ανοίγει προκειμένου να ζεσταθεί ο αέρας. Δεν φανταζόμουν όμως ότι ο αέρας παραμένει κρύος, απλά λίγο θερμότερος από τον αέρα του περιβάλλοντος, πράγμα όμως αρκετό για να μπορέσει, με όλο του το βάρος να σηκωθεί. Οι 20 (!!) επιβάτες του κάθε καλαθιού σκαρφαλώνουν και πηδάνε μέσα, ανά 5 σε κάθε ένα από τα 4 μέρη του καλαθιού δεξιά και αριστερά του πιλότου.
-Πόσο ψηλά; τον ρωτάμε.
-Ε, όχι πολύ. 600-700 μέτρα!! Και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και όλα να γίνονται μικρότερα. Όλα εκτός από το κρύο που γίνεται λίγο πιο δυνατό. Όχι όμως τόσο που να μας δυσκολεύει. Ίσα-ίσα που μας κρατά ξύπνιους.
Μετά το πρωινό φεύγουμε για τη βορειότερη πόλη της Καππαδοκίας. Το Hacibektas. Είναι γύρω στα 57χμ από το ξενοδοχείο μας και στη διαδρομή περνάμε από την πόλη Avanos, γνωστή σαν αγγειοπλαστικό κέντρο. Το άγαλμα στο κέντρο δεν παριστά όπως θα περίμενε κανείς τον Ατατούρκ, αλλά τον ανώνυμο Αγγειοπλάστη!!! Η πόλη είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Kizilirmak (Ερυθρός ποταμός, από την κόκκινη λάσπη του) ή Άλυς ποταμός των αρχαίων.
Μετά το Avanos ακολουθούμε το ποτάμι στη ροή του για ένα διάστημα και 48χμ μετά φτάνουμε στο Hacibektas.
Ήσυχη, μικρή πόλη, πατρίδα του τάγματος των δερβίσηδων Bektasi ή Αλεβίδων και ο χώρος όπου είναι θαμμένος ο ιδρυτής τους HaciBektasVeli. Πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης που γεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι. στην Ιρανική πόλη Nishapur και πάντρεψε στοιχεία από τον Ισλαμισμό και την Ορθοδοξία. Περιπλανήθηκε σε διάφορες περιοχές και τελικά εγκαταστάθηκε σ’ αυτή την πόλη όπου και πέθανε. Η διδασκαλία του βρήκε έδαφος κυρίως σε αυτή την περιοχή, όριο μεταξύ Βυζαντινής αυτοκρατορίας και Τούρκων. Οι ιδέες του ήταν πολύ πιο φιλελεύθερες από αυτές άλλων δογμάτων κι γι αυτό βρήκαν ανταπόκριση από τους απλούς ανθρώπους.
Οι τάφοι και εδώ ήταν καλυμμένοι με τα χρυσοκέντητα πράσινα βελούδινα υφάσματα. Σαφώς λιγότεροι από ότι στο Ικόνιο, είναι σε ένα υπερυψωμένο τμήμα της κεντρικής αίθουσας.
Βγαίνοντας από το Μαυσωλείο και αφού χαζέψαμε για λίγο την υπέροχη, δροσερή αυλή του, πήγαμε στο απέναντι κτίριο. Είναι ένα Πνευματικό Κέντρο που μαζί με το διπλανό υπαίθριο θεατράκι εξυπηρετούν τις καθημερινές εκδηλώσεις αλλά κυρίως το μεγάλο Αυγουστιάτικο Φεστιβάλ της Αλεβίτικης κοινότητας.
Περισσότερες φωτογραφίες: Picasa Web Albums - dimos 4 - TURKEY-from C...#
Attachments
Last edited by a moderator:
τη χρυσοπληρωνεις τη βουτια!!!
