demie
Member
- Μηνύματα
- 438
- Likes
- 1.023
4η μέρα: Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026
Το παιδί δεν έλεγε να ξυπνήσει, έτσι αράξαμε στο μπαλκονάκι μας…
Χάσαμε όμως πολύτιμο χρόνο και το πρόγραμμα πήγε πολύ στο γρήγορο.
Ενεργοποιήσαμε και την δεύτερη sim γιατί θα μάς χρειαζόταν. Το Σάββατο δεν είχε shuttle bus το ξενοδοχείο, οπότε πήγαμε περπατώντας στο μετρό...
Κατεβήκαμε στη στάση Max γιατί η πρώτη στάση της ημέρας ήταν το Frame. Θα το βλέπαμε μόνο απέξω. Βγαίνοντας από το μετρό κατευθυνθήκαμε προς τ’αριστερά, περάσαμε ένα βενζινάδικο, μετά ένα πάρκινγκ και στο δεξί μας χέρι βρήκαμε την περίφραξη του Zabeel park. Το Frame άρχισε να φαίνεται. Το google βγάζει ολόκληρο κύκλο… δεν είναι τόσο μακριά, γύρω στα 12 λεπτά χρονομέτρησα.
Συνεχίσαμε περιμετρικά...
Τελικά φτάσαμε στη Lulu Bridge, απ’όπου το Frame φαίνεται πολύ καλά! Πολύ εντυπωσιακό!
Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, το πλάνο είχε παλιά πόλη…
Αποβιβαστήκαμε στο σταθμό Sharaf, όπου το Ντουμπάι είναι εντελώς διαφορετικό, φοβερή αντίθεση… εκεί βλέπεις την καθημερινότητα του Ντουμπάι με μετανάστες ως κύριο πληθυσμό και έντονη πολιτισμική ποικιλία. Χαμηλά κτίσματα, καθόλου τουρίστες… και ακριβώς επειδή δεν υπήρχαν τουρίστες δεν ήμασταν και πολύ σίγουροι αν πηγαίνουμε σωστά… ακολουθήσαμε τις πινακίδες, είχαμε και gps και μετά από αρκετή ώρα είδαμε μπροστά μας το Arabian tea house… φτάσαμε λέω! Παρεμπιπτόντως, τίγκα στους τουρίστες ήταν το μαγαζί… εκεί είχαν μαζευτεί όλοι γι’αυτό δεν κυκλοφορούσε ψυχή! ΟΙ πληροφορίες που άντλησα από το Ίντερνετ είναι πως η Bastakiya είναι η παλαιότερη παραδοσιακή περιοχή του Ντουμπάι. Ιδρύθηκε τέλη 19ου αιώνα και δημιουργήθηκε από εμπόρους που ήρθαν από την περιοχή Bastak του Ιράν. Τις δεκαετίες 1960–1970 η περιοχή είχε εγκαταλειφθεί και πολλά σπίτια ήταν ετοιμόρροπα. Στη δεκαετία του 1980 υπήρχαν σχέδια να κατεδαφιστεί μεγάλο μέρος της Bastakiya για δρόμους και σύγχρονη ανάπτυξη. Κάποια σπίτια όντως κατεδαφίστηκαν. Αυτό που την έσωσε ήταν η παρέμβαση αρχιτεκτόνων, ιστορικών και κατοίκων. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο Πρίγκιπας Κάρολος (νυν Βασιλιάς Κάρολος Γ΄), ο οποίος σε επίσκεψή του τόνισε τη σημασία της διατήρησης. Τελικά, η κυβέρνηση του Ντουμπάι σταμάτησε τις κατεδαφίσεις και ανακήρυξε την περιοχή ιστορική προστατευόμενη ζώνη. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά ξεκίνησαν έργα συντήρησης ανεμόπυργων, αποκατάστασης αυλών και σοκακιών και η μετατροπή σπιτιών σε μουσεία, γκαλερί, καφέ. Είναι ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα κομμάτια του παλιού Ντουμπάι. Συνδυάζει αυθεντική αρχιτεκτονική και σύγχρονη πολιτιστική χρήση. Θεωρείται παράδειγμα επιτυχημένης διάσωσης ιστορικής γειτονιάς. Μάς έκανε εντύπωση που σε κάθε γωνία έχει κάμερες. Κάναμε μια μικρή βολτούλα στο Al Fahidi Historical Neighbourhood… μάς πίεζε πολύ ο χρόνος και δεν το ευχαριστηθήκαμε, δεν το περπατήσαμε/ ανακαλύψαμε όπως έπρεπε, εκτός αυτού πολλά στενάκια ήταν κλειστά λόγω έργων.
Είδαμε πλατείες, το coffee museum, το arabian tea house όπως είπα και μετά πήγαμε προς το σημείο απ’όπου φεύγουν οι abra. Βλέποντας τον χάρτη είχα στο μυαλό μου πως θα μάς έβγαζε αν το παίρναμε κατά μήκος του Creek… τελικά για να φτάσουμε στην αποβάθρα έπρεπε να μπούμε μέσα σε στενάκια και να διασχίσουμε ένα souq σε κάποια φάση αγχώθηκα πως δε θα το βρίσκαμε ποτέ!
Τώρα που έχω μία αίσθηση, θα έλεγα πως καλύτερα θα ήταν να κατέβουμε στο σταθμό Burjuman να πάρουμε τον δρόμο Sheikh Khalifa Bin Zayed και να στρίψουμε στην οδό Al Seef, να περιηγηθούμε στο Dubai old Village, να περάσουμε έξω (ή και μέσα) στο Museum of illusions και στη συνέχεια να βολτάρουμε στο Al Fahidi Historical Neighbourhood και στη συνέχεια να πάρουμε abra για απέναντι. Τί λέτε και εσείς;
Πήραμε λοιπόν abra για απέναντι… 1AED το άτομο και μόνο μετρητά προφανώς…
σε πολύ-πολύ λίγο φτάσαμε απέναντι στην Deira εκεί όπου βρίσκεται η αγορά χρυσού και μπαχαρικών.
Έψαξα στο Ίντερνετ και βρήκα τις εξής πληροφορίες: η αγορά τόσο μεγάλων κομματιών χρυσού είναι μίγμα παράδοσης, θρησκείας και πρακτικής ασφάλειας. Κατά τον ισλαμικό γάμο ο άντρας υποχρεωτικά δίνει στη γυναίκα του ένα δώρο/παροχή (mahr). Δεν είναι απλό έθιμο· είναι θρησκευτική και νομική υποχρέωση στο Ισλάμ. Στις αραβικές και γενικότερα στις μουσουλμανικές κοινωνίες, ο χρυσός και το mahr δεν λειτουργούν απλώς ως σύμβολα πλούτου ή κοινωνικής θέσης, αλλά ως προσωπική οικονομική εγγύηση της γυναίκας. Η θρησκευτική υποχρέωση του mahr κατοχυρώνει ότι η περιουσία αυτή ανήκει αποκλειστικά σε εκείνη, ενώ η παράδοση του χρυσού ως κινητού και διαχρονικού πλούτου εξασφαλίζει ότι σε περίπτωση απώλειας περιουσίας, διαζυγίου ή θανάτου του συζύγου, η γυναίκα θα έχει άμεσο μέσο οικονομικής αυτονομίας καθώς μπορεί να πουλήσει τον χρυσό και να επιβιώσει οικονομικά. Τα τεράστια κοσμήματα στη Gold Souk είναι επενδυτικά κομμάτια και συχνά φυλάσσονται ως αποθεματικό πλούτου. Φοριούνται σε γάμους και μεγάλες γιορτές.
Κάναμε τις βολτούλες μας, τα ψώνια μας… ως προς το παζάρι που γίνεται στα μαγαζιά, και να μην το έχετε το “σπορ” όπως εγώ, απλώς κάντε πως φεύγετε, αυτοί από μόνοι τους ρίχνουν τις τιμές… αν δεν θέλουν να κατεβάσουν την τιμή, απλώς θα σάς αφήσουν να φύγετε. Εγώ κάποιες φορές όντως ήθελα να φύγω από το μαγαζί για να δω και σε άλλα μαγαζιά τι παίζει και μόλις με έβλεπαν ν’αποχωρώ μου κατέβαζαν και κατέβαζαν…
Ο χρόνος μας είχε εξαντληθεί… ο λόγος που πιεζόμασταν τόσο πολύ ήταν επειδή είχα κλείσει εισιτήρια για το The View Palm Jumeirah στις 17:00… ε να μη δούμε τον φοίνικα από ψηλά μέρα, ηλιοβασίλεμα, βράδυ;;;
Πήραμε ταξί και έτσι εύκολα και γρήγορα φτάσαμε. Στη διαδρομή είδαμε το Frame, το Museum of the Future, το Burj Khalifa...
Ωραία να κάνεις διαδρομή με αυτοκίνητο…
Φτάσαμε! Το The View at The Palm βρίσκεται στον 52ο όροφο του Palm Tower, στην περιοχή Palm Jumeirah.
Η είσοδος για τους επισκέπτες γίνεται από το Nakheel Mall, το μεγάλο εμπορικό κέντρο που είναι ενωμένο με τον πύργο.
Πριν πάρουμε το ασανσερ περάσαμε από μια παρουσίαση της κατασκευής και εξέλιξης του νησιού του Φοίνικα. Πολύ εντυπωσιακή αυτή η φωτογραφία που δείχνει πως ήταν το Ντουμπάι το 1972 και πως σήμερα....
Δημιουργήθηκε με χιλιάδες τόνους άμμου και βράχων, σταθεροποιήθηκε με κυματοθραύστες και σχεδιάστηκε για να φιλοξενεί κατοικίες, ξενοδοχεία και τουριστικές υποδομές.
Στο βάθος το ξενοδοχείο Atlantis…
Το monorail για κάποιο λόγο δε λειτουργούσε και έτσι αναγκαστικά έπρεπε να ξαναπάρουμε ταξί για το ξενοδοχείο διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να φύγουμε. Στην πλάτη του πίσω καθίσματος του ταξί είχε ταμπλετ με παιχνίδια. Ήταν Σάββατο βράδυ και η κίνηση όσο πλησιάζαμε προς την μαρίνα δεν περιγράφεται! Φανταστείτε πως από την στάση DMCC του μετρό κάναμε 15’ περπατώντας και με το ταξί μάς πήρε περισσότερο! Σε κάποια φάση απηυδήσαμε και τού είπαμε να μάς αφήσει όπου μπορεί για να συνεχίσουμε με τα πόδια… ο άνθρωπος απλώς γέλασε… τί να απαντήσει; Εκεί δεν είχε πεζοδρόμιο ούτε για δείγμα, ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος! Φτάσαμε μετά από πολλήηηη ώρα.
Να πω πως την αράξαμε στο μπαλκονάκι μας, συζητώντας και θαυμάζοντας την ωραία θέα ή είναι περιττό;
Το παιδί δεν έλεγε να ξυπνήσει, έτσι αράξαμε στο μπαλκονάκι μας…
Χάσαμε όμως πολύτιμο χρόνο και το πρόγραμμα πήγε πολύ στο γρήγορο.
Ενεργοποιήσαμε και την δεύτερη sim γιατί θα μάς χρειαζόταν. Το Σάββατο δεν είχε shuttle bus το ξενοδοχείο, οπότε πήγαμε περπατώντας στο μετρό...
Κατεβήκαμε στη στάση Max γιατί η πρώτη στάση της ημέρας ήταν το Frame. Θα το βλέπαμε μόνο απέξω. Βγαίνοντας από το μετρό κατευθυνθήκαμε προς τ’αριστερά, περάσαμε ένα βενζινάδικο, μετά ένα πάρκινγκ και στο δεξί μας χέρι βρήκαμε την περίφραξη του Zabeel park. Το Frame άρχισε να φαίνεται. Το google βγάζει ολόκληρο κύκλο… δεν είναι τόσο μακριά, γύρω στα 12 λεπτά χρονομέτρησα.
Συνεχίσαμε περιμετρικά...
Τελικά φτάσαμε στη Lulu Bridge, απ’όπου το Frame φαίνεται πολύ καλά! Πολύ εντυπωσιακό!
Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, το πλάνο είχε παλιά πόλη…
Αποβιβαστήκαμε στο σταθμό Sharaf, όπου το Ντουμπάι είναι εντελώς διαφορετικό, φοβερή αντίθεση… εκεί βλέπεις την καθημερινότητα του Ντουμπάι με μετανάστες ως κύριο πληθυσμό και έντονη πολιτισμική ποικιλία. Χαμηλά κτίσματα, καθόλου τουρίστες… και ακριβώς επειδή δεν υπήρχαν τουρίστες δεν ήμασταν και πολύ σίγουροι αν πηγαίνουμε σωστά… ακολουθήσαμε τις πινακίδες, είχαμε και gps και μετά από αρκετή ώρα είδαμε μπροστά μας το Arabian tea house… φτάσαμε λέω! Παρεμπιπτόντως, τίγκα στους τουρίστες ήταν το μαγαζί… εκεί είχαν μαζευτεί όλοι γι’αυτό δεν κυκλοφορούσε ψυχή! ΟΙ πληροφορίες που άντλησα από το Ίντερνετ είναι πως η Bastakiya είναι η παλαιότερη παραδοσιακή περιοχή του Ντουμπάι. Ιδρύθηκε τέλη 19ου αιώνα και δημιουργήθηκε από εμπόρους που ήρθαν από την περιοχή Bastak του Ιράν. Τις δεκαετίες 1960–1970 η περιοχή είχε εγκαταλειφθεί και πολλά σπίτια ήταν ετοιμόρροπα. Στη δεκαετία του 1980 υπήρχαν σχέδια να κατεδαφιστεί μεγάλο μέρος της Bastakiya για δρόμους και σύγχρονη ανάπτυξη. Κάποια σπίτια όντως κατεδαφίστηκαν. Αυτό που την έσωσε ήταν η παρέμβαση αρχιτεκτόνων, ιστορικών και κατοίκων. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο Πρίγκιπας Κάρολος (νυν Βασιλιάς Κάρολος Γ΄), ο οποίος σε επίσκεψή του τόνισε τη σημασία της διατήρησης. Τελικά, η κυβέρνηση του Ντουμπάι σταμάτησε τις κατεδαφίσεις και ανακήρυξε την περιοχή ιστορική προστατευόμενη ζώνη. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά ξεκίνησαν έργα συντήρησης ανεμόπυργων, αποκατάστασης αυλών και σοκακιών και η μετατροπή σπιτιών σε μουσεία, γκαλερί, καφέ. Είναι ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα κομμάτια του παλιού Ντουμπάι. Συνδυάζει αυθεντική αρχιτεκτονική και σύγχρονη πολιτιστική χρήση. Θεωρείται παράδειγμα επιτυχημένης διάσωσης ιστορικής γειτονιάς. Μάς έκανε εντύπωση που σε κάθε γωνία έχει κάμερες. Κάναμε μια μικρή βολτούλα στο Al Fahidi Historical Neighbourhood… μάς πίεζε πολύ ο χρόνος και δεν το ευχαριστηθήκαμε, δεν το περπατήσαμε/ ανακαλύψαμε όπως έπρεπε, εκτός αυτού πολλά στενάκια ήταν κλειστά λόγω έργων.
Είδαμε πλατείες, το coffee museum, το arabian tea house όπως είπα και μετά πήγαμε προς το σημείο απ’όπου φεύγουν οι abra. Βλέποντας τον χάρτη είχα στο μυαλό μου πως θα μάς έβγαζε αν το παίρναμε κατά μήκος του Creek… τελικά για να φτάσουμε στην αποβάθρα έπρεπε να μπούμε μέσα σε στενάκια και να διασχίσουμε ένα souq σε κάποια φάση αγχώθηκα πως δε θα το βρίσκαμε ποτέ!
Τώρα που έχω μία αίσθηση, θα έλεγα πως καλύτερα θα ήταν να κατέβουμε στο σταθμό Burjuman να πάρουμε τον δρόμο Sheikh Khalifa Bin Zayed και να στρίψουμε στην οδό Al Seef, να περιηγηθούμε στο Dubai old Village, να περάσουμε έξω (ή και μέσα) στο Museum of illusions και στη συνέχεια να βολτάρουμε στο Al Fahidi Historical Neighbourhood και στη συνέχεια να πάρουμε abra για απέναντι. Τί λέτε και εσείς;
Πήραμε λοιπόν abra για απέναντι… 1AED το άτομο και μόνο μετρητά προφανώς…
σε πολύ-πολύ λίγο φτάσαμε απέναντι στην Deira εκεί όπου βρίσκεται η αγορά χρυσού και μπαχαρικών.
Έψαξα στο Ίντερνετ και βρήκα τις εξής πληροφορίες: η αγορά τόσο μεγάλων κομματιών χρυσού είναι μίγμα παράδοσης, θρησκείας και πρακτικής ασφάλειας. Κατά τον ισλαμικό γάμο ο άντρας υποχρεωτικά δίνει στη γυναίκα του ένα δώρο/παροχή (mahr). Δεν είναι απλό έθιμο· είναι θρησκευτική και νομική υποχρέωση στο Ισλάμ. Στις αραβικές και γενικότερα στις μουσουλμανικές κοινωνίες, ο χρυσός και το mahr δεν λειτουργούν απλώς ως σύμβολα πλούτου ή κοινωνικής θέσης, αλλά ως προσωπική οικονομική εγγύηση της γυναίκας. Η θρησκευτική υποχρέωση του mahr κατοχυρώνει ότι η περιουσία αυτή ανήκει αποκλειστικά σε εκείνη, ενώ η παράδοση του χρυσού ως κινητού και διαχρονικού πλούτου εξασφαλίζει ότι σε περίπτωση απώλειας περιουσίας, διαζυγίου ή θανάτου του συζύγου, η γυναίκα θα έχει άμεσο μέσο οικονομικής αυτονομίας καθώς μπορεί να πουλήσει τον χρυσό και να επιβιώσει οικονομικά. Τα τεράστια κοσμήματα στη Gold Souk είναι επενδυτικά κομμάτια και συχνά φυλάσσονται ως αποθεματικό πλούτου. Φοριούνται σε γάμους και μεγάλες γιορτές.
Κάναμε τις βολτούλες μας, τα ψώνια μας… ως προς το παζάρι που γίνεται στα μαγαζιά, και να μην το έχετε το “σπορ” όπως εγώ, απλώς κάντε πως φεύγετε, αυτοί από μόνοι τους ρίχνουν τις τιμές… αν δεν θέλουν να κατεβάσουν την τιμή, απλώς θα σάς αφήσουν να φύγετε. Εγώ κάποιες φορές όντως ήθελα να φύγω από το μαγαζί για να δω και σε άλλα μαγαζιά τι παίζει και μόλις με έβλεπαν ν’αποχωρώ μου κατέβαζαν και κατέβαζαν…
Ο χρόνος μας είχε εξαντληθεί… ο λόγος που πιεζόμασταν τόσο πολύ ήταν επειδή είχα κλείσει εισιτήρια για το The View Palm Jumeirah στις 17:00… ε να μη δούμε τον φοίνικα από ψηλά μέρα, ηλιοβασίλεμα, βράδυ;;;
Πήραμε ταξί και έτσι εύκολα και γρήγορα φτάσαμε. Στη διαδρομή είδαμε το Frame, το Museum of the Future, το Burj Khalifa...
Ωραία να κάνεις διαδρομή με αυτοκίνητο…
Φτάσαμε! Το The View at The Palm βρίσκεται στον 52ο όροφο του Palm Tower, στην περιοχή Palm Jumeirah.
Η είσοδος για τους επισκέπτες γίνεται από το Nakheel Mall, το μεγάλο εμπορικό κέντρο που είναι ενωμένο με τον πύργο.
Πριν πάρουμε το ασανσερ περάσαμε από μια παρουσίαση της κατασκευής και εξέλιξης του νησιού του Φοίνικα. Πολύ εντυπωσιακή αυτή η φωτογραφία που δείχνει πως ήταν το Ντουμπάι το 1972 και πως σήμερα....
Δημιουργήθηκε με χιλιάδες τόνους άμμου και βράχων, σταθεροποιήθηκε με κυματοθραύστες και σχεδιάστηκε για να φιλοξενεί κατοικίες, ξενοδοχεία και τουριστικές υποδομές.
Στο βάθος το ξενοδοχείο Atlantis…
Το monorail για κάποιο λόγο δε λειτουργούσε και έτσι αναγκαστικά έπρεπε να ξαναπάρουμε ταξί για το ξενοδοχείο διότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να φύγουμε. Στην πλάτη του πίσω καθίσματος του ταξί είχε ταμπλετ με παιχνίδια. Ήταν Σάββατο βράδυ και η κίνηση όσο πλησιάζαμε προς την μαρίνα δεν περιγράφεται! Φανταστείτε πως από την στάση DMCC του μετρό κάναμε 15’ περπατώντας και με το ταξί μάς πήρε περισσότερο! Σε κάποια φάση απηυδήσαμε και τού είπαμε να μάς αφήσει όπου μπορεί για να συνεχίσουμε με τα πόδια… ο άνθρωπος απλώς γέλασε… τί να απαντήσει; Εκεί δεν είχε πεζοδρόμιο ούτε για δείγμα, ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος! Φτάσαμε μετά από πολλήηηη ώρα.
Να πω πως την αράξαμε στο μπαλκονάκι μας, συζητώντας και θαυμάζοντας την ωραία θέα ή είναι περιττό;
Attachments
Last edited by a moderator:
