Maria L.
Member
- Μηνύματα
- 73
- Likes
- 938
Seattle - Mount Rainier Day 2
Είχαμε αποφασίσει να έχουμε ως βάσει το Seattle για δυο μέρες και από εκεί θα κάναμε ημερήσιες επισκέψεις στα δυο πρώτα πάρκα που θέλαμε να επισκεφθούμε.
Η πολιτεία Washington είναι γεμάτη από πάρκα, χρόνο χρειάζεται να έχεις να τα απολαύσεις…
Το πρόγραμμα της δεύτερης μέρας ήταν η επίσκεψη στο Mount Rainier, το πρώτο National Park του ταξιδιού.
Τα πάρκα που θα πηγαίναμε είναι εξ ορισμού δημοφιλείς προορισμοί και αν προσθέσεις πως είναι και καλοκαίρι η επισκεψιμότητα είναι πολύ μεγάλη. Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι πως τα πάρκινγκ γεμίζουν από τις 8 το πρωί και μετά είναι λίγο χάσιμο χρόνου να περιμένεις με τις ώρες να βρεις άδειο σημείο.Όσο νωρίτερα πηγαίναμε τόσο το καλύτερο.
Ξυπνήσαμε στις 5, ετοιμαστήκαμε όσο γινόταν πιο γρήγορα και ξεκινήσαμε για τις 2 1/2 ώρες διαδρομή. Διαδρομή που δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο παρά μόνο όσο αρχίζαμε να πλησιάζουμε το πάρκο.
Αυτή την εικόνα με κομμένους κορμούς δέντρων στο νερό τη συναντήσαμε σε αρκετά σημεία της διαδρομής και γενικά της πολιτείας και είναι ότι έχει μείνει από τις κατασκευές φραγμάτων και reservoirs στο παρελθόν.
Και να ‘μαστε και στην είσοδο του πάρκου!
Το κόστος είναι $30/αυτοκίνητο, εμείς είχαμε την κάρτα με την ετήσια συνδρομή των $80 που συμφέρει αν είναι να επισκεφθείς μερικά πάρκα που χρειάζεται να πληρώσεις είσοδο.
To Mount Rainier είναι το πιο ψηλό βουνό της πολιτείας Washington και πρόκειται για ενεργό ηφαίστειο και πιο χαρακτηριστικά stratovolcano δηλαδη έχει κωνική μύτη. Θεωρείται ένα από τα πιο επικίνδυνα ηφαίστεια στην Αμερική και βρίσκεται στη λίστα Decade Volcanoes, μαζί με το δικό μας στη Σαντορίνη.
Όσα ενεργά ηφαίστεια βρίσκονται σε αυτή τη λίστα αποτελούν αντικείμενο μελέτης καθώς έχουν επιστημονικό ενδιαφέρον λόγω της ιστορίας τους με καταστροφικούς σεισμούς αλλά κυρίως γιατί βρίσκονται πολύ κοντά σε κατοικημένες περιοχές που θα απειληθούν άμεσα σε περίπτωση έκρηξης τους. Οι μελέτες στην ουσία γίνονται για να κατανοήσουν καλύτερα τη λειτουργία των ηφαιστείων και να έχουν λιγότερες καταστροφές (ίσως…) σε περίπτωση μελλοντικής έκρηξής τους.
Επικίνδυνο ή όχι το βουνό, από την ώρα που μπήκαμε στο πάρκο ξεπρόβαλε σε κάθε στροφή.
Στην πορεία μάθαμε πως συνήθως ακόμη και το καλοκαίρι είναι πολύ πιθανό να έχει σύννεφα και να μην μπορείς να το δεις αλλά εμάς ο καθαρός ουρανός σήμερα μας βοήθησε να το έχουμε στο κάδρο μας συνεχώς…
Finally, φτάσαμε στις 8am στην περιοχή Paradise, που βρίσκεται το visitor center, και έπρεπε να πάμε ήδη στο βοηθητικό πάρκινγκ που ήταν σχεδόν γεμάτο και αυτό… Ευτυχώς βρήκαμε θέση να παρκάρουμε και ετοιμαστήκαμε για την εξερεύνηση του πάρκου.
Το Skyline trail είναι το trail που θα κάναμε σήμερα και είναι από τα πιο αγαπητά και γνωστά του πάρκου. Πρόκειται για loop trail με αρχή και τέλος στο visitor center και αν θελήσεις να το κάνεις όλο η συνολική απόσταση είναι 5.5miles (8.8km) και elevation 1700 feet (518meters) αλλά έχει αρκετά σημεία που μπορείς να επιλέξεις και να κάνεις μικρότερη απόσταση. Το ωραιότερο κομμάτι είναι πως σε όλη την ανάβαση όπου και να είσαι έχεις ανεμπόδιστη θέα του βουνού μιας και δεν υπάρχουν δέντρα. Αυτό είναι το εξαιρετικό από τη μία αλλά από την άλλη δεν έχει καθόλου σκιά πουθενά και χωρίς αντηλιακό έχεις καεί κατευθείαν.
Πήγαμε λοιπόν στην είσοδο του trail να ξεκινήσουμε και πριν ανέβεις τα σκαλοπάτια διαβάζεις ένα quote του John Muir, που θεωρείται ο πατέρας των National parks, και χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ομορφιά του μέρους.
Προτείνεται να κάνεις το loop counterclockwise για να είναι πιο ομαλή η ανάβαση και να μην ξεκινήσεις με ιδιαίτερα απότομη ανηφόρα. Ακολουθήσαμε αυτή τη συμβουλή και όντως θα συμφωνήσω πως ήταν σωστή επιλογή.
Οι εναλλαγές στο υπέδαφος σε όλο το trail ήταν πολλές, περπατήσαμε σε άσφαλτο στην αρχή (που είναι προσιτό και για καροτσάκια) συνεχίσαμε σε χώμα, νερό, χιόνι, μυτερές πέτρες και όλα αυτά σε ανηφόρα κάποιες στιγμές αρκετά απότομη.
Είχε πάρα πολύ κόσμο και όπου ήταν στενά και με γκρεμό στο πλάι έπρεπε να περιμένει η κάθε πλευρά την άλλη να περάσει.
Από την αρχή της ανάβασης ήξερες πως η ομορφιά του τοπίου μόνο καλύτερη θα μπορούσε να γίνει
Από ψηλά και μακρυά το visitor center και η κατηφόρα (στην ουσία είναι το βοηθητικό πάρκινγκ) που ήταν πλεόν γεμάτη από αυτοκίνητα. Αν κάνεις λίγο zoom (ίσως και χωρίς) φαίνεται το κατακκόκινο
αυτοκίνητο/σημαδούρα μας
τουλάχιστον δεν θα το χάναμε με τίποτα…
Τα άγρια λουλουδάκια καθόλη τη διαδρομή ήταν τόσο όμορφα
Στη διαδρομή συναντήσαμε και εθελοντές ranger που έκαναν τη διαδρομή με μοναδικό σκοπό να υπενθυμίζουν συνεχώς στον κόσμο να παραμένει μέσα στα όρια του μονοπατιού για να μην πατάει και καταστρέφει τα χόρτα και τα λουλούδια που βρίσκονται στο βουνό. Επίσης μάζευαν και ότι σκουπίδια έβρισκαν.
Σε κουβέντα με μια από τους ranger μας είπε πως πετύχαμε εξαιρετική ημέρα αναφορικά με την καθαρότητα του ουρανού αλλά και ζέστης μιας και από την επόμενη μέρα περιμέναν 32 βαθμούς που για την περιοχή είναι ασυνήθιστα υψηλή θερμοκρασία. Όταν τη ρώτησα πόσο συχνά κάνει το hiking είπε μια φορά την εβδομάδα (και ήταν πάνω από 65 σίγουρα) αλλά μου είπε πως έχουν μια εθελόντρια 88 χρονών που είναι κάθε μέρα εκεί! Respect πραγματικά!
Κάπου εδώ φτάσαμε και στο ψηλότερο σημείο του trail και καθήσαμε να απολαύσουμε το μεσημεριανό που είχαμε μαζί μας με αυτή την εξαιρετική ομολογουμένως θέα!
Μια υπενθύμιση πόσο ψηλά είμασταν
Και ξεκινήσαμε την κάθοδο από την άλλη πλευρά που ήταν εξίσου όμορφα!
με τα όμορφα αγριολούλουδα στις πλαγιές
Μετά από 5 ώρες hiking κάνοντας 6.5 miles (10.5χιλιομετρα), για κάποιο λόγο κάναμε 1 mile παραπάνω διαδρομή γιατί κάναμε το high skyline trail, επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης στο visitor center που πλέον ήταν γεμάτο με κόσμο.
Νομίζω πως δικαιούμασταν μια δροσερή δροσερή μπύρα στο Paradise Inn που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Πόσο μα πόσο την απολαύσαμε δε λέγεται!
Κάναμε το πιο μεγάλο trail μας yay!! Cheers to many more!
Αφού πήραμε μια ανάσα πήγαμε στο αυτοκίνητο για να πάμε σε καναδυό σημεία ακόμη στο πάρκο πριν πάρουμε το δρόμο για το Seattle.
Reflection Lakes η επόμενη μας στάση
Και πριν φύγουμε σταματήσαμε στο inspiration point για μια τελευταία φωτό του Mount Rainier
Αναζωογονημένοι και ευχάριστα κουρασμένοι πήραμε το δρόμο για πίσω, ήταν ήδη περασμένες πέντε...
Όταν φτάσαμε πήραμε κάτι να τσιμπήσουμε και να πιούμε στο roof terrace του ξενοδοχείου και πήγαμε να ξεκουραστούμε και να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας μιας και θα αλλάζαμε ξενοδοχείο για τις επόμενες 2 μέρες.
Είχαμε αποφασίσει να έχουμε ως βάσει το Seattle για δυο μέρες και από εκεί θα κάναμε ημερήσιες επισκέψεις στα δυο πρώτα πάρκα που θέλαμε να επισκεφθούμε.
Η πολιτεία Washington είναι γεμάτη από πάρκα, χρόνο χρειάζεται να έχεις να τα απολαύσεις…
Το πρόγραμμα της δεύτερης μέρας ήταν η επίσκεψη στο Mount Rainier, το πρώτο National Park του ταξιδιού.
Τα πάρκα που θα πηγαίναμε είναι εξ ορισμού δημοφιλείς προορισμοί και αν προσθέσεις πως είναι και καλοκαίρι η επισκεψιμότητα είναι πολύ μεγάλη. Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι πως τα πάρκινγκ γεμίζουν από τις 8 το πρωί και μετά είναι λίγο χάσιμο χρόνου να περιμένεις με τις ώρες να βρεις άδειο σημείο.Όσο νωρίτερα πηγαίναμε τόσο το καλύτερο.
Ξυπνήσαμε στις 5, ετοιμαστήκαμε όσο γινόταν πιο γρήγορα και ξεκινήσαμε για τις 2 1/2 ώρες διαδρομή. Διαδρομή που δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο παρά μόνο όσο αρχίζαμε να πλησιάζουμε το πάρκο.
Αυτή την εικόνα με κομμένους κορμούς δέντρων στο νερό τη συναντήσαμε σε αρκετά σημεία της διαδρομής και γενικά της πολιτείας και είναι ότι έχει μείνει από τις κατασκευές φραγμάτων και reservoirs στο παρελθόν.
Και να ‘μαστε και στην είσοδο του πάρκου!
Το κόστος είναι $30/αυτοκίνητο, εμείς είχαμε την κάρτα με την ετήσια συνδρομή των $80 που συμφέρει αν είναι να επισκεφθείς μερικά πάρκα που χρειάζεται να πληρώσεις είσοδο.
To Mount Rainier είναι το πιο ψηλό βουνό της πολιτείας Washington και πρόκειται για ενεργό ηφαίστειο και πιο χαρακτηριστικά stratovolcano δηλαδη έχει κωνική μύτη. Θεωρείται ένα από τα πιο επικίνδυνα ηφαίστεια στην Αμερική και βρίσκεται στη λίστα Decade Volcanoes, μαζί με το δικό μας στη Σαντορίνη.
Όσα ενεργά ηφαίστεια βρίσκονται σε αυτή τη λίστα αποτελούν αντικείμενο μελέτης καθώς έχουν επιστημονικό ενδιαφέρον λόγω της ιστορίας τους με καταστροφικούς σεισμούς αλλά κυρίως γιατί βρίσκονται πολύ κοντά σε κατοικημένες περιοχές που θα απειληθούν άμεσα σε περίπτωση έκρηξης τους. Οι μελέτες στην ουσία γίνονται για να κατανοήσουν καλύτερα τη λειτουργία των ηφαιστείων και να έχουν λιγότερες καταστροφές (ίσως…) σε περίπτωση μελλοντικής έκρηξής τους.
Επικίνδυνο ή όχι το βουνό, από την ώρα που μπήκαμε στο πάρκο ξεπρόβαλε σε κάθε στροφή.
Στην πορεία μάθαμε πως συνήθως ακόμη και το καλοκαίρι είναι πολύ πιθανό να έχει σύννεφα και να μην μπορείς να το δεις αλλά εμάς ο καθαρός ουρανός σήμερα μας βοήθησε να το έχουμε στο κάδρο μας συνεχώς…
Finally, φτάσαμε στις 8am στην περιοχή Paradise, που βρίσκεται το visitor center, και έπρεπε να πάμε ήδη στο βοηθητικό πάρκινγκ που ήταν σχεδόν γεμάτο και αυτό… Ευτυχώς βρήκαμε θέση να παρκάρουμε και ετοιμαστήκαμε για την εξερεύνηση του πάρκου.
Το Skyline trail είναι το trail που θα κάναμε σήμερα και είναι από τα πιο αγαπητά και γνωστά του πάρκου. Πρόκειται για loop trail με αρχή και τέλος στο visitor center και αν θελήσεις να το κάνεις όλο η συνολική απόσταση είναι 5.5miles (8.8km) και elevation 1700 feet (518meters) αλλά έχει αρκετά σημεία που μπορείς να επιλέξεις και να κάνεις μικρότερη απόσταση. Το ωραιότερο κομμάτι είναι πως σε όλη την ανάβαση όπου και να είσαι έχεις ανεμπόδιστη θέα του βουνού μιας και δεν υπάρχουν δέντρα. Αυτό είναι το εξαιρετικό από τη μία αλλά από την άλλη δεν έχει καθόλου σκιά πουθενά και χωρίς αντηλιακό έχεις καεί κατευθείαν.
Πήγαμε λοιπόν στην είσοδο του trail να ξεκινήσουμε και πριν ανέβεις τα σκαλοπάτια διαβάζεις ένα quote του John Muir, που θεωρείται ο πατέρας των National parks, και χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ομορφιά του μέρους.
Προτείνεται να κάνεις το loop counterclockwise για να είναι πιο ομαλή η ανάβαση και να μην ξεκινήσεις με ιδιαίτερα απότομη ανηφόρα. Ακολουθήσαμε αυτή τη συμβουλή και όντως θα συμφωνήσω πως ήταν σωστή επιλογή.
Οι εναλλαγές στο υπέδαφος σε όλο το trail ήταν πολλές, περπατήσαμε σε άσφαλτο στην αρχή (που είναι προσιτό και για καροτσάκια) συνεχίσαμε σε χώμα, νερό, χιόνι, μυτερές πέτρες και όλα αυτά σε ανηφόρα κάποιες στιγμές αρκετά απότομη.
Είχε πάρα πολύ κόσμο και όπου ήταν στενά και με γκρεμό στο πλάι έπρεπε να περιμένει η κάθε πλευρά την άλλη να περάσει.
Από την αρχή της ανάβασης ήξερες πως η ομορφιά του τοπίου μόνο καλύτερη θα μπορούσε να γίνει
Από ψηλά και μακρυά το visitor center και η κατηφόρα (στην ουσία είναι το βοηθητικό πάρκινγκ) που ήταν πλεόν γεμάτη από αυτοκίνητα. Αν κάνεις λίγο zoom (ίσως και χωρίς) φαίνεται το κατακκόκινο
αυτοκίνητο/σημαδούρα μας
τουλάχιστον δεν θα το χάναμε με τίποτα…
Τα άγρια λουλουδάκια καθόλη τη διαδρομή ήταν τόσο όμορφα
Στη διαδρομή συναντήσαμε και εθελοντές ranger που έκαναν τη διαδρομή με μοναδικό σκοπό να υπενθυμίζουν συνεχώς στον κόσμο να παραμένει μέσα στα όρια του μονοπατιού για να μην πατάει και καταστρέφει τα χόρτα και τα λουλούδια που βρίσκονται στο βουνό. Επίσης μάζευαν και ότι σκουπίδια έβρισκαν.
Σε κουβέντα με μια από τους ranger μας είπε πως πετύχαμε εξαιρετική ημέρα αναφορικά με την καθαρότητα του ουρανού αλλά και ζέστης μιας και από την επόμενη μέρα περιμέναν 32 βαθμούς που για την περιοχή είναι ασυνήθιστα υψηλή θερμοκρασία. Όταν τη ρώτησα πόσο συχνά κάνει το hiking είπε μια φορά την εβδομάδα (και ήταν πάνω από 65 σίγουρα) αλλά μου είπε πως έχουν μια εθελόντρια 88 χρονών που είναι κάθε μέρα εκεί! Respect πραγματικά!
Κάπου εδώ φτάσαμε και στο ψηλότερο σημείο του trail και καθήσαμε να απολαύσουμε το μεσημεριανό που είχαμε μαζί μας με αυτή την εξαιρετική ομολογουμένως θέα!
Μια υπενθύμιση πόσο ψηλά είμασταν
Και ξεκινήσαμε την κάθοδο από την άλλη πλευρά που ήταν εξίσου όμορφα!
με τα όμορφα αγριολούλουδα στις πλαγιές
Μετά από 5 ώρες hiking κάνοντας 6.5 miles (10.5χιλιομετρα), για κάποιο λόγο κάναμε 1 mile παραπάνω διαδρομή γιατί κάναμε το high skyline trail
, επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης στο visitor center που πλέον ήταν γεμάτο με κόσμο.
Νομίζω πως δικαιούμασταν μια δροσερή δροσερή μπύρα στο Paradise Inn που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Πόσο μα πόσο την απολαύσαμε δε λέγεται!
Κάναμε το πιο μεγάλο trail μας yay!! Cheers to many more!
Αφού πήραμε μια ανάσα πήγαμε στο αυτοκίνητο για να πάμε σε καναδυό σημεία ακόμη στο πάρκο πριν πάρουμε το δρόμο για το Seattle.
Reflection Lakes η επόμενη μας στάση
Και πριν φύγουμε σταματήσαμε στο inspiration point για μια τελευταία φωτό του Mount Rainier
Αναζωογονημένοι και ευχάριστα κουρασμένοι πήραμε το δρόμο για πίσω, ήταν ήδη περασμένες πέντε...
Όταν φτάσαμε πήραμε κάτι να τσιμπήσουμε και να πιούμε στο roof terrace του ξενοδοχείου και πήγαμε να ξεκουραστούμε και να ετοιμάσουμε τα πράγματα μας μιας και θα αλλάζαμε ξενοδοχείο για τις επόμενες 2 μέρες.
Last edited by a moderator:
(κόστος $30/αυτοκίνητο)
