Ivanna Petrovna
Member
- Μηνύματα
- 152
- Likes
- 1.108
Tα βράδια περιπλανιόμασταν στους δρόμους της Μόσχας, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Μόνο το πρώτο βράδυ, πήγαμε από περιέργεια στο διάσημο θέατρο Ταγκάνκα (μόνο απ'έξω) γιατί για πολλά χρόνια, ακούγαμε το ομώνυμο τραγούδι Ταγκάνκα, και θέλαμε να οπτικοποιήσουμε τη μελωδία του...
To θέατρο εκείνη τη σεζόν, ανέβαζε πολλά κλασικά έργα του ρώσικου αλλά και παγκόσμιου ρεπερτορίου, μεταξύ άλλων την Αντιγκόνα του Σοφοκλή...
Αυτό που μας έκανε εντύπωση και δεν το είχαμε ξαναδεί σε άλλη χώρα, ήταν ότι υπήρχαν μαγαζιά με ηλεκτρονικές συσκευές, που έμεναν ανοιχτά όλο το 24ωρο. Από εκεί η Ιβάννα, ένα βράδυ κατά τις 2 η ώρα, αγόρασε μια κάρτα για το κινητό της κι έπιασε την κουβέντα με τον νεαρό υπάλληλο που την εξυπηρέτησε, σε πολύ φιλικό κλίμα.
Τις επόμενες μέρες, σ' αυτό τον αριθμό που δεν τον είχε κανείς, δεχόταν άσχετα τηλεφωνήματα από κάποιον άγνωστο, που ποιός ξέρει πού, εντόπισε το τηλέφωνό της. Όταν η Ιβάννα απαντούσε, ο άγνωστος δεν έλεγε κάτι συγκεκριμένο, κι αν έλεγε, δεν τον καταλάβαινε. 'Ο,τι ώρα κι αν έπαιρνε, κι αναλόγως το πού βρισκόμασταν, του δίναμε το στίγμα μας για να έρθει να μας βρει και να δούμε επιτέλους τη φάτσα του, αλλά ποτέ δεν ερχόταν, ο δειλός...
Ένα βράδυ που καθήσαμε για φαγητό σ' ένα εστιατόριο, στον έξω χώρο, σκεπασμένες με λεπτά κουβερτάκια που πρόσφερε το ίδιο το εστιατόριο, η Αντιγκόνα με την αρχαιοελληνική ομορφιά της, έκλεψε την καρδιά ενός Αιγύπτιου σερβιτόρου, που είχε μάτια μόνο για εκείνη και για καμία άλλη. 'Οσο εξελισσόταν αυτό το love story, πέρασε μπροστά από το τραπέζι μας μια κοπέλα που είχε βγει βόλτα με το άλογό της, λεπτούλα και κοντούλα, με καυτό σορτσάκι και μπότες.
Στράφηκε προς το μέρος μας, αφού προηγούμενως είχε απευθυνθεί στα άλλα τραπέζια, και μας μίλησε με απόλυτη φυσικότητα πάνω στο άλογό της, όπου η μούρη του σχεδόν έγλειψε τη σαλάτα μας. Αρχικά μίλησε σε εμάς, κατόπιν με τον Αιγύπτιο και μετά χάθηκε. Τότε αυτός μας είπε ότι η κοπέλα μας ζήτησε λεφτά κι εκείνος της απάντησε ότι είμαστε τουρίστριες.
Την ίδια κοπέλα την πετύχαμε το ίδιο βράδυ, πολύ αργότερα, πάντα με το άλογό της, κοντά στην έρημη εκείνη την ώρα, Κόκκινη πλατεία. Ποιος ξέρει, τι έψαχνε στις μοναχικές της περιπλανήσεις; Ελπίζω να βρήκε αυτό που αναζητούσε, εκείνο το βράδυ.
(Στο ποταμόπλοιο Αλεξάντερ Μπλοκ)
Η Ξερξούσκα και η Αντιγκόνα ήταν μεγάλες καζινόβιες κι ήθελαν οπωσδήποτε να κάνουν μια επίσκεψη στα καζίνο της πόλης, "για την καλή τύχη" όπως έλεγαν μεταξύ τους γελώντας συνομωτικά, καπνίζοντας τσιγάρα Sobranie, με χρωματιστό τσιγαρόχαρτο...
Eίχαμε ήδη εντοπίσει μέσω ίντερνετ, όταν κάναμε την αναζήτηση για ξενοδοχείο, ένα πολύ ιδιαίτερο καράβι, με αισθητική '80ς και παλιού καλού σοβιετικού design, που φιλοξενούσε εκτός από ξενοδοχείο, ξακουστό μπαρ, καμαρότους καμαρωτούς, αλλά το κυριότερο, καζίνο, που ήταν και το πιο μεγάλο θέλγητρο για να το επισκεφθούμε.
Ένα βράδυ λοιπόν ξεκινήσαμε προς τα κει, παίρνοντας το μετρό. Περάσαμε δίπλα από ένα σκοτεινό μεγάλο πάρκο, υγρό, και φτάσαμε στο ποτάμι, όπου ήταν αραγμένο το καράβι.
Η θέα τριγύρω ήταν εντυπωσιακή γιατί υπήρχαν μεγάλα κτίρια και φώτα. Περνώντας στο εσωτερικό του ποταμόπλοιου, διαπιστώσαμε με έκπληξη, ότι καζίνο δεν υπήρχε, γιατί είχε σταματήσει πριν έναν - δύο μήνες να λειτουργεί. Παρ' όλα αυτά, επειδή θέλαμε να εξερευνήσουμε τον χώρο, αποφασίσαμε να καθήσουμε για ένα drink.
Στο πάνω επίπεδο που βρισκόταν κάτι σαν αίθουσα δεξιώσεων, υπήρχε εικόνα διάλυσης, μάλλον μόλις είχε τελειώσει κάποια τελετή κι οι υπάλληλοι τακτοποιούσαν τον χώρο. Μας παρέπεμψαν με αγένεια στο κάτω stage, όπου υπήρχε ντίσκο- μπαρ και βραδιά karaoke.
To περιβάλλον ήταν πολύ άνετο, με πολύ χαμηλό φωτισμό, μπλε σποτάκια που αναβόσβηναν στο ρυθμό της μουσικής και μια πολύ ευχάριστη παρέα στο κέντρο, που καθόταν σε ένα κυκλικό τραπέζι, κι έπινε ουίσκι. Δύο μεγάλες οθόνες έπαιζαν τα βιντεοκλίπ και τα τραγούδια που διάλεγε το κοινό για να τραγουδήσει.
Τα δύσκολα άρχισαν και πάλι, όταν ήρθε η ώρα να παραγγείλουμε. Ο κατάλογος φυσικά ήταν στα ρώσικα, όμως η Ιβάννα βρήκε (πίστευε) τη λύση: έβαλε το δάχτυλό της τυχαία πάνω του κι έτσι διάλεξε για καλή της τύχη (νόμιζε) ένα από τα πιο απλά ποτά, το Black Russian. Με νοήματα και μοστράροντας τον κατάλογο στη σερβιτόρα, χωρίς να χρειαστεί να της μιλήσει, παρήγγειλε.
Μετά από δέκα λεπτά, κατέφτασε ένα πράγμα που μόνο Black Russian δε θύμιζε, ήταν σαν γαλατάκι σε γυάλινο χαμηλό ποτήρι, με πάγο. Η συνεννόηση είχε αποβεί άκαρπη, για άλλη μια φορά...
Ξανά με νοήματα προσπάθησε να της ζητήσει το λόγο, αλλά η σερβιτόρα ήταν εντελώς χαϊβάνι κι έτσι η Ιβάννα, αγανακτισμένη, πήγε κατευθείαν στον μπάρμαν, όπου λύθηκε το πρόβλημα - αν κι όχι αμέσως, γιατί κι αυτός ήταν ούφο. Με γεμάτα τα ποτήρια πλέον με αλκοόλ, αρχίσαμε επιτέλους να το διασκεδάζουμε. Ηχούσαν τοπικά dance hits και το κέφι ξεχείλιζε στην κεντρική παρέα.
Αποφασίσαμε να πάρουμε το μικρόφωνο, όμως το μενού των τραγουδιών όπως ήταν αναμενόμενο, σε μεγάλο ποσοστό ήταν στα ρώσικα. Το πήραμε στο χαβαλέ και παραχωρήσαμε το μικρόφωνο στην Αντιγκόνα, που δεν ήξερε καθόλου το ρώσικο αλφάβητο. Περιμέναμε να ακούσουμε πώς θα ηχήσει αυτή η ερμηνεία, αλλά και να δούμε τις αντιδράσεις των θαμώνων.
Τα ρώσικα ακούστηκαν από το στόμα της σαν λατινικά, το ακροατήριο αρχικά γέλασε συγκαταβατικά μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει, αλλά μετά πάγωσε. Γι' αυτό και το ρίξαμε στο διεθνές ρεπερτόριο, που το συνοδεύσαμε και με χορευτικό λίκνισμα στο χώρο.
'Ηταν μια πολύ όμορφη βραδιά, κι ας ήπιαμε ό,τι να 'ναι ...
Όταν πια φύγαμε η ώρα ήταν πολύ προχωρημένη, το μετρό δεν κυκλοφορούσε κι έτσι η μόνη λύση για να επιστρέψουμε στο δωμάτιό μας ήταν να πάρουμε ταξί. Η κατάσταση με τα ταξί στη Ρωσία είναι πολύ ιδιαίτερη, γιατί εκτός από τα κανονικά ταξί, κυκλοφορούσαν και απλά ΙΧ χωρίς άδεια, κυρίως Lada, τα οποία σε προσέγγιζαν και έπαιρναν κούρσες. Ταξίμετρο φυσικά δεν υπήρχε κι η συνεννόηση γινόταν προφορικά στην αρχή της διαδρομής. Φαινόταν κάπως τρομακτικό μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, αλλά ήταν η μόνη λύση...
To θέατρο εκείνη τη σεζόν, ανέβαζε πολλά κλασικά έργα του ρώσικου αλλά και παγκόσμιου ρεπερτορίου, μεταξύ άλλων την Αντιγκόνα του Σοφοκλή...
Αυτό που μας έκανε εντύπωση και δεν το είχαμε ξαναδεί σε άλλη χώρα, ήταν ότι υπήρχαν μαγαζιά με ηλεκτρονικές συσκευές, που έμεναν ανοιχτά όλο το 24ωρο. Από εκεί η Ιβάννα, ένα βράδυ κατά τις 2 η ώρα, αγόρασε μια κάρτα για το κινητό της κι έπιασε την κουβέντα με τον νεαρό υπάλληλο που την εξυπηρέτησε, σε πολύ φιλικό κλίμα.
Τις επόμενες μέρες, σ' αυτό τον αριθμό που δεν τον είχε κανείς, δεχόταν άσχετα τηλεφωνήματα από κάποιον άγνωστο, που ποιός ξέρει πού, εντόπισε το τηλέφωνό της. Όταν η Ιβάννα απαντούσε, ο άγνωστος δεν έλεγε κάτι συγκεκριμένο, κι αν έλεγε, δεν τον καταλάβαινε. 'Ο,τι ώρα κι αν έπαιρνε, κι αναλόγως το πού βρισκόμασταν, του δίναμε το στίγμα μας για να έρθει να μας βρει και να δούμε επιτέλους τη φάτσα του, αλλά ποτέ δεν ερχόταν, ο δειλός...
Ένα βράδυ που καθήσαμε για φαγητό σ' ένα εστιατόριο, στον έξω χώρο, σκεπασμένες με λεπτά κουβερτάκια που πρόσφερε το ίδιο το εστιατόριο, η Αντιγκόνα με την αρχαιοελληνική ομορφιά της, έκλεψε την καρδιά ενός Αιγύπτιου σερβιτόρου, που είχε μάτια μόνο για εκείνη και για καμία άλλη. 'Οσο εξελισσόταν αυτό το love story, πέρασε μπροστά από το τραπέζι μας μια κοπέλα που είχε βγει βόλτα με το άλογό της, λεπτούλα και κοντούλα, με καυτό σορτσάκι και μπότες.
Στράφηκε προς το μέρος μας, αφού προηγούμενως είχε απευθυνθεί στα άλλα τραπέζια, και μας μίλησε με απόλυτη φυσικότητα πάνω στο άλογό της, όπου η μούρη του σχεδόν έγλειψε τη σαλάτα μας. Αρχικά μίλησε σε εμάς, κατόπιν με τον Αιγύπτιο και μετά χάθηκε. Τότε αυτός μας είπε ότι η κοπέλα μας ζήτησε λεφτά κι εκείνος της απάντησε ότι είμαστε τουρίστριες.
Την ίδια κοπέλα την πετύχαμε το ίδιο βράδυ, πολύ αργότερα, πάντα με το άλογό της, κοντά στην έρημη εκείνη την ώρα, Κόκκινη πλατεία. Ποιος ξέρει, τι έψαχνε στις μοναχικές της περιπλανήσεις; Ελπίζω να βρήκε αυτό που αναζητούσε, εκείνο το βράδυ.
(Στο ποταμόπλοιο Αλεξάντερ Μπλοκ)
Η Ξερξούσκα και η Αντιγκόνα ήταν μεγάλες καζινόβιες κι ήθελαν οπωσδήποτε να κάνουν μια επίσκεψη στα καζίνο της πόλης, "για την καλή τύχη" όπως έλεγαν μεταξύ τους γελώντας συνομωτικά, καπνίζοντας τσιγάρα Sobranie, με χρωματιστό τσιγαρόχαρτο...
Eίχαμε ήδη εντοπίσει μέσω ίντερνετ, όταν κάναμε την αναζήτηση για ξενοδοχείο, ένα πολύ ιδιαίτερο καράβι, με αισθητική '80ς και παλιού καλού σοβιετικού design, που φιλοξενούσε εκτός από ξενοδοχείο, ξακουστό μπαρ, καμαρότους καμαρωτούς, αλλά το κυριότερο, καζίνο, που ήταν και το πιο μεγάλο θέλγητρο για να το επισκεφθούμε.
Ένα βράδυ λοιπόν ξεκινήσαμε προς τα κει, παίρνοντας το μετρό. Περάσαμε δίπλα από ένα σκοτεινό μεγάλο πάρκο, υγρό, και φτάσαμε στο ποτάμι, όπου ήταν αραγμένο το καράβι.
Η θέα τριγύρω ήταν εντυπωσιακή γιατί υπήρχαν μεγάλα κτίρια και φώτα. Περνώντας στο εσωτερικό του ποταμόπλοιου, διαπιστώσαμε με έκπληξη, ότι καζίνο δεν υπήρχε, γιατί είχε σταματήσει πριν έναν - δύο μήνες να λειτουργεί. Παρ' όλα αυτά, επειδή θέλαμε να εξερευνήσουμε τον χώρο, αποφασίσαμε να καθήσουμε για ένα drink.
Στο πάνω επίπεδο που βρισκόταν κάτι σαν αίθουσα δεξιώσεων, υπήρχε εικόνα διάλυσης, μάλλον μόλις είχε τελειώσει κάποια τελετή κι οι υπάλληλοι τακτοποιούσαν τον χώρο. Μας παρέπεμψαν με αγένεια στο κάτω stage, όπου υπήρχε ντίσκο- μπαρ και βραδιά karaoke.
To περιβάλλον ήταν πολύ άνετο, με πολύ χαμηλό φωτισμό, μπλε σποτάκια που αναβόσβηναν στο ρυθμό της μουσικής και μια πολύ ευχάριστη παρέα στο κέντρο, που καθόταν σε ένα κυκλικό τραπέζι, κι έπινε ουίσκι. Δύο μεγάλες οθόνες έπαιζαν τα βιντεοκλίπ και τα τραγούδια που διάλεγε το κοινό για να τραγουδήσει.
Τα δύσκολα άρχισαν και πάλι, όταν ήρθε η ώρα να παραγγείλουμε. Ο κατάλογος φυσικά ήταν στα ρώσικα, όμως η Ιβάννα βρήκε (πίστευε) τη λύση: έβαλε το δάχτυλό της τυχαία πάνω του κι έτσι διάλεξε για καλή της τύχη (νόμιζε) ένα από τα πιο απλά ποτά, το Black Russian. Με νοήματα και μοστράροντας τον κατάλογο στη σερβιτόρα, χωρίς να χρειαστεί να της μιλήσει, παρήγγειλε.
Μετά από δέκα λεπτά, κατέφτασε ένα πράγμα που μόνο Black Russian δε θύμιζε, ήταν σαν γαλατάκι σε γυάλινο χαμηλό ποτήρι, με πάγο. Η συνεννόηση είχε αποβεί άκαρπη, για άλλη μια φορά...
Ξανά με νοήματα προσπάθησε να της ζητήσει το λόγο, αλλά η σερβιτόρα ήταν εντελώς χαϊβάνι κι έτσι η Ιβάννα, αγανακτισμένη, πήγε κατευθείαν στον μπάρμαν, όπου λύθηκε το πρόβλημα - αν κι όχι αμέσως, γιατί κι αυτός ήταν ούφο. Με γεμάτα τα ποτήρια πλέον με αλκοόλ, αρχίσαμε επιτέλους να το διασκεδάζουμε. Ηχούσαν τοπικά dance hits και το κέφι ξεχείλιζε στην κεντρική παρέα.
Αποφασίσαμε να πάρουμε το μικρόφωνο, όμως το μενού των τραγουδιών όπως ήταν αναμενόμενο, σε μεγάλο ποσοστό ήταν στα ρώσικα. Το πήραμε στο χαβαλέ και παραχωρήσαμε το μικρόφωνο στην Αντιγκόνα, που δεν ήξερε καθόλου το ρώσικο αλφάβητο. Περιμέναμε να ακούσουμε πώς θα ηχήσει αυτή η ερμηνεία, αλλά και να δούμε τις αντιδράσεις των θαμώνων.
Τα ρώσικα ακούστηκαν από το στόμα της σαν λατινικά, το ακροατήριο αρχικά γέλασε συγκαταβατικά μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει, αλλά μετά πάγωσε. Γι' αυτό και το ρίξαμε στο διεθνές ρεπερτόριο, που το συνοδεύσαμε και με χορευτικό λίκνισμα στο χώρο.
'Ηταν μια πολύ όμορφη βραδιά, κι ας ήπιαμε ό,τι να 'ναι ...
Όταν πια φύγαμε η ώρα ήταν πολύ προχωρημένη, το μετρό δεν κυκλοφορούσε κι έτσι η μόνη λύση για να επιστρέψουμε στο δωμάτιό μας ήταν να πάρουμε ταξί. Η κατάσταση με τα ταξί στη Ρωσία είναι πολύ ιδιαίτερη, γιατί εκτός από τα κανονικά ταξί, κυκλοφορούσαν και απλά ΙΧ χωρίς άδεια, κυρίως Lada, τα οποία σε προσέγγιζαν και έπαιρναν κούρσες. Ταξίμετρο φυσικά δεν υπήρχε κι η συνεννόηση γινόταν προφορικά στην αρχή της διαδρομής. Φαινόταν κάπως τρομακτικό μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, αλλά ήταν η μόνη λύση...
Поздравляю!
