soudianos
Member
- Μηνύματα
- 3.698
- Likes
- 6.299
- Ταξίδι-Όνειρο
- Βερακρούζ
Περιεχόμενα
- Κεφάλαιο 1
- Κεφάλαιο 2ο (Κουλτούρα)]Βρισκόμαστε στη χώρα της αλεγρίας, της φιέστας. Εδώ αν δεν είσαι χαρούμενος, χαμογελαστός, εύθυμος, είσαι εκτός κλίματος. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των κατοίκων της πολιτείας Βέρακρουζ, είναι η ζεστή φιλική συμπεριφορά που δείχνουν στους ξένους επισκέπτες. Καταδεχτικοί, εξυπηρετικοί, ευχάριστοι, σε κάνουν αμέσως φίλο. Εδώ αισθάνεται ότι βρίσκεται σε οικείο περιβάλλον[I]. [/I
- Κεφάλαιο 3ο (Κοινωνικά !!)] Απαραίτητη ήταν η εμφάνιση μας στο Café de la Parroquia, για τον αρωματικό αυτόν καφέ με τον πρότυπο τρόπο [URL="[media=youtube]0LbtVpt81xM[/media
- Κεφάλαιο 4ο]Κι΄ όμως ξανθοί ή μελαχρινοί, Άδωνις και μη, σε μια εβδομάδα οι περισσότεροι «είχαν το αμάξι τους». Σκορπίστηκαν, εξαφανίστηκαν. Πότε-πότε τους συναντούσες στo café ή στο μισοσκόταδο της malecon, να βολτάρουν στη ζέστη νύχτα, μαζί με τη μεξικάνικη νεολαία να λέει μπαλάντες ρομαντικές [URL="[media=youtube]9VZX5YvkutQ[/media] ή στα μπαράκια των ξενοδοχείων να πίνουν σκέτη τεκίλα και να δαγκάνουν μετά ένα κομμάτι λεμόνι , ή να πίνουν μπύρα ρίχνοντας μέσα σταγόνες από χυμό λεμονιού, και να [URL="[media=youtube]aRlUlj3fWWU[/media
- Κεφάλαιο 5ο
- Κεφάλαιο 6ο (Επίλογος)] Όλα έχουν ένα τέλος. Έφτασε η μέρα της αναχώρησης. Τότε άλλοι [URL="[media=youtube]Oip9wD-IBZY[/media] όμως άλλοι αποχαιρέτισαν [URL="[media=youtube]MZ0DeGIyW1I[/media] .[/URL
Veracruz,Ver, Mexico
Πρόλογος
Μας έτυχαν δυο αναπάντεχα και συνεχόμενα ταξίδια από Αβάνα προς Veracruz του Μεξικού. H παραμονή εκεί διήρκησε 25 μέρες στο καθένα. Από εκεί φορτώναμε frijolas, (μαύρα φασόλια)για την Κούβα. Ταξίδι για τη χώρα της αλεγρίας, από τη χώρα της ταλαιπωρίας, για την εποχή εκείνη!!!!
Μια ηλιόλουστη μέρα ξεκινήσαμε, ένα μέτριο αεράκι μας δρόσιζε, και μετά από μια εβδομάδα, σαν κρουαζιέρα στη Καραϊβική, φτάσαμε στα νότια παράλια των ακτών του κόλπου του Μεξικού. Εκεί στο πλάτος 19ο Βόρειο, βρίσκεται η Veracruz, των 500 χιλ. κατοίκων, πόλη και λιμάνι της πολιτείας Veraruz. Το όνομα το πήρε από τον Cotres, ο οποίος έκτισε εκεί ένα μικρό χωριό, κι επειδή ήταν Μ. Παρασκευή του έδωσε το όνομα Vera Cruz, (αληθινός σταυρός). Πρωτεύουσα της πολιτείας αυτής είναι η Xalapa, που βρίσκεται στα εσωτερικά της χώρας.
Φτάσαμε στη Veracruz όπου μείναμε πέντε μέρες αγκυροβολημένοι έξω από το λιμάνι, περιμένοντας τη σειρά μας. Εκεί μας βρήκε μια ευχάριστη έκπληξη. Κατεβάσαμε μια βάρκα, και πήγαμε για ψάρεμα, αλλά αντί για ψάρια μαζέψαμε κοράλλια. Είναι αυτά τα άσπρα που είναι σκληρά σαν πέτρα. Ο βυθός ήταν διάσπαρτος από αυτά. Ήταν ακριβώς όπως τα δένδρα, ριζωμένα στο βυθό στην άμμο, και τα κλαδιά με τα φύλλα τους που είχαν το μέγεθος των φύλλων του πλατάνου, έφταναν στο μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ήταν χρώματος καφέ από την άμμο που ήταν κολλημένη πάνω τους. Την επόμενη επιστρέψαμε με ένα τσεκούρι, για να κόψουμε κλαδιά. όμως αυτό αποδείχθηκε αναποτελεσματικό μέσα στο νερό. Τελικά με τα χέρια μας καταφέραμε να κόψουμε αρκετά και να τα βγάλουμε στην επιφάνεια. Διάλεξα και ξερίζωσα ένα μικρό δενδράκι το οποίο μετέφερα στην Ελλάδα με μικρές απώλειες, κι ακόμα στολίζει το σαλόνι . Την άμμο από πάνω τους τη βγάλαμε με πίεση νερού, ή βάζοντας τα σε χλωρίνη..
Η πόλη.
Η απόσταση από το λιμάνι μέχρι την πόλη ήταν λίγα λεπτά με τα πόδια. Αλλά κι’ αυτά τα λίγα λεπτά όταν ήταν μεσημέρι, γινόταν μαρτύριο από την πολλή ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία. Οι Μεξικάνοι μικροπωλητές τάκου έξω από την είσοδο του λιμανιού, κάθονταν κάτω με ένα μεγάλο σομπρέρο στο κεφάλι και σε κοίταζαν νωχελικά, θυμίζοντας σκηνές από έργα western. Σκεφτόμουν πόσο δίκιο είχαν… Μεταξύ λιμανιού και πόλης ήταν το ταχυδρομείο, ένα επιβλητικό κτίριο ρυθμού μπαρόκ . Κέντρο της πόλης ήταν η Plaza de Armas.
![](/community/proxy.php?image=http%3A%2F%2Fwww.travelstories.gr%2Fphoto%2Fdata%2F51%2Fthumbs%2Fzocalo.jpg&hash=3b15881e27355add4cd3ce56a1eab7db)
Αποτελούσε μια τετράγωνη πλατεία, όπου στη μια πλευρά της ήταν το δημαρχείο, ένα παλιό παλάτι, η άλλη πλευρά ήταν ανοικτή και στις άλλες δυο πλευρές υπήρχαν καφετερίες ,και εστιατόρια, κάτω από τις καμάρες του γνωστού αποικιακού ρυθμού. Οι περισσότεροι πελάτες εδώ ήταν αρκετά ευκατάστατοι, γιατί υπήρχαν κοντά ξενοδοχεία με περαστικούς επιχειρηματίες. Στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την πλατεία υπήρχαν μαγαζιά, γραφεία, και όλη η εμπορική κίνηση. Άλλο σημαντικό σημείο της πόλης η Malecon (παραλία) που βρισκόταν έξω από το εμπορικό κέντρο και προσφερόταν για βόλτα πάνω-κάτω τα βραδάκια, από οικογένειες, νέους, για να βρουν λίγη δροσιά κοντά στη θάλασσα. Φανταστείτε αυτή την παραλία όπως της Θεσσαλονίκης.. Παράλληλα με τον παραλιακό να υπάρχει μια λεωφόρος χαμηλής κυκλοφορίας για Ι.Χ, χωρίς όμως καφέ ή εστιατόρια από την άλλη πλευρά. Εκεί ήταν ένα δυο ξενοδοχεία, το ένα το hotel Emporio, πάρκα, ορισμένα κτίρια επιχειρήσεων, μια εκκλησία κ.α. Στην αρχή του παραλιακού υπήρχαν μερικές ταβέρνες κυρίως με θαλασσινά.
![](/community/proxy.php?image=http%3A%2F%2Fwww.travelstories.gr%2Fphoto%2Fdata%2F51%2Fthumbs%2FMalecon.jpg&hash=7e77db135f75203e33398e8095f5f85e)
Αλλά το δημοφιλέστερο σημείο της πόλης, αυτό που οι Βερακρουζιάνοι υπερηφανεύονται είναι το “Gran café de la Parroquia” από το 1808. Βρίσκεται κι αυτό στην αρχή του παραλιακού μετά τις ταβέρνες. Μια μεγάλη απλή αίθουσα, απλά καθίσματα, αλλά ο καφές που σερβίρεται θεωρείται ο καλλίτερος στο Μεξικό: Café con letse. Ο καφές αυτός είναι τύπου εσπρέσσο, δυνατός αρωματικός και το γάλα «smoked milk».
Οι σερβιτόροι με τα άσπρα ρούχα, με μια χύτρα σε κάθε χέρι, μια με καφέ και η άλλη με γάλα, να βάζουν στο νεροπότηρο μπροστά σου ελάχιστο καφέ και να το συμπληρώνουν με γάλα ρίχνοντας το από ψηλά!!
![](/community/proxy.php?image=http%3A%2F%2Fwww.travelstories.gr%2Fphoto%2Fdata%2F51%2Fthumbs%2Fgran_cafe.jpg&hash=bf9959cba503e078735c8108e2968884)
Στο La Parroquia χτυπά η «καρδιά» της πόλης. Ντόπιοι, επισκέπτες Μεξικάνοι και ξένοι, το θεωρούν αναγκαίο να περάσουν απ΄ εδώ. Οικογένειες, παρέες, σημείο συνάντησης φίλων κυρίως τα βράδια, σε συνδυασμό με τη βόλτα στον παραλιακό. Οι ξένοι τουρίστες είναι ελάχιστοι στην πόλη της Βέρακρούζ. Πηγαίνουν στις παραλίες στη Villa del Mar ή στο Μocambo, μερικά χιλιόμετρα μακριά. Οι περισσότεροι είναι Μεξικάνοι από την ενδοχώρα που έρχονται για διακοπές κοντά στη θάλασσα. Έρχονται με τα μεγάλα αμερικάνικα ΙΧ τους. Η βενζίνη εδώ γι’ αυτούς είναι πάμφθηνη. Πολυμελείς οικογένειες, παρέες πήγαιναν για βολτούλα τα βράδια στον παραλιακό, κι άλλοι ιδίως νέοι με τα ΙΧ τους να σοφάρουν με 10 km στη διπλανή λεωφόρο με ανοικτά τα παράθυρα και το πόρτ μπαγκάζ του station wagon για να δροσίζονται.
Πρόλογος
Μας έτυχαν δυο αναπάντεχα και συνεχόμενα ταξίδια από Αβάνα προς Veracruz του Μεξικού. H παραμονή εκεί διήρκησε 25 μέρες στο καθένα. Από εκεί φορτώναμε frijolas, (μαύρα φασόλια)για την Κούβα. Ταξίδι για τη χώρα της αλεγρίας, από τη χώρα της ταλαιπωρίας, για την εποχή εκείνη!!!!
Μια ηλιόλουστη μέρα ξεκινήσαμε, ένα μέτριο αεράκι μας δρόσιζε, και μετά από μια εβδομάδα, σαν κρουαζιέρα στη Καραϊβική, φτάσαμε στα νότια παράλια των ακτών του κόλπου του Μεξικού. Εκεί στο πλάτος 19ο Βόρειο, βρίσκεται η Veracruz, των 500 χιλ. κατοίκων, πόλη και λιμάνι της πολιτείας Veraruz. Το όνομα το πήρε από τον Cotres, ο οποίος έκτισε εκεί ένα μικρό χωριό, κι επειδή ήταν Μ. Παρασκευή του έδωσε το όνομα Vera Cruz, (αληθινός σταυρός). Πρωτεύουσα της πολιτείας αυτής είναι η Xalapa, που βρίσκεται στα εσωτερικά της χώρας.
Φτάσαμε στη Veracruz όπου μείναμε πέντε μέρες αγκυροβολημένοι έξω από το λιμάνι, περιμένοντας τη σειρά μας. Εκεί μας βρήκε μια ευχάριστη έκπληξη. Κατεβάσαμε μια βάρκα, και πήγαμε για ψάρεμα, αλλά αντί για ψάρια μαζέψαμε κοράλλια. Είναι αυτά τα άσπρα που είναι σκληρά σαν πέτρα. Ο βυθός ήταν διάσπαρτος από αυτά. Ήταν ακριβώς όπως τα δένδρα, ριζωμένα στο βυθό στην άμμο, και τα κλαδιά με τα φύλλα τους που είχαν το μέγεθος των φύλλων του πλατάνου, έφταναν στο μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ήταν χρώματος καφέ από την άμμο που ήταν κολλημένη πάνω τους. Την επόμενη επιστρέψαμε με ένα τσεκούρι, για να κόψουμε κλαδιά. όμως αυτό αποδείχθηκε αναποτελεσματικό μέσα στο νερό. Τελικά με τα χέρια μας καταφέραμε να κόψουμε αρκετά και να τα βγάλουμε στην επιφάνεια. Διάλεξα και ξερίζωσα ένα μικρό δενδράκι το οποίο μετέφερα στην Ελλάδα με μικρές απώλειες, κι ακόμα στολίζει το σαλόνι . Την άμμο από πάνω τους τη βγάλαμε με πίεση νερού, ή βάζοντας τα σε χλωρίνη..
Η πόλη.
Η απόσταση από το λιμάνι μέχρι την πόλη ήταν λίγα λεπτά με τα πόδια. Αλλά κι’ αυτά τα λίγα λεπτά όταν ήταν μεσημέρι, γινόταν μαρτύριο από την πολλή ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία. Οι Μεξικάνοι μικροπωλητές τάκου έξω από την είσοδο του λιμανιού, κάθονταν κάτω με ένα μεγάλο σομπρέρο στο κεφάλι και σε κοίταζαν νωχελικά, θυμίζοντας σκηνές από έργα western. Σκεφτόμουν πόσο δίκιο είχαν… Μεταξύ λιμανιού και πόλης ήταν το ταχυδρομείο, ένα επιβλητικό κτίριο ρυθμού μπαρόκ . Κέντρο της πόλης ήταν η Plaza de Armas.
![](/community/proxy.php?image=http%3A%2F%2Fwww.travelstories.gr%2Fphoto%2Fdata%2F51%2Fthumbs%2Fzocalo.jpg&hash=3b15881e27355add4cd3ce56a1eab7db)
Αποτελούσε μια τετράγωνη πλατεία, όπου στη μια πλευρά της ήταν το δημαρχείο, ένα παλιό παλάτι, η άλλη πλευρά ήταν ανοικτή και στις άλλες δυο πλευρές υπήρχαν καφετερίες ,και εστιατόρια, κάτω από τις καμάρες του γνωστού αποικιακού ρυθμού. Οι περισσότεροι πελάτες εδώ ήταν αρκετά ευκατάστατοι, γιατί υπήρχαν κοντά ξενοδοχεία με περαστικούς επιχειρηματίες. Στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την πλατεία υπήρχαν μαγαζιά, γραφεία, και όλη η εμπορική κίνηση. Άλλο σημαντικό σημείο της πόλης η Malecon (παραλία) που βρισκόταν έξω από το εμπορικό κέντρο και προσφερόταν για βόλτα πάνω-κάτω τα βραδάκια, από οικογένειες, νέους, για να βρουν λίγη δροσιά κοντά στη θάλασσα. Φανταστείτε αυτή την παραλία όπως της Θεσσαλονίκης.. Παράλληλα με τον παραλιακό να υπάρχει μια λεωφόρος χαμηλής κυκλοφορίας για Ι.Χ, χωρίς όμως καφέ ή εστιατόρια από την άλλη πλευρά. Εκεί ήταν ένα δυο ξενοδοχεία, το ένα το hotel Emporio, πάρκα, ορισμένα κτίρια επιχειρήσεων, μια εκκλησία κ.α. Στην αρχή του παραλιακού υπήρχαν μερικές ταβέρνες κυρίως με θαλασσινά.
![](/community/proxy.php?image=http%3A%2F%2Fwww.travelstories.gr%2Fphoto%2Fdata%2F51%2Fthumbs%2FMalecon.jpg&hash=7e77db135f75203e33398e8095f5f85e)
Αλλά το δημοφιλέστερο σημείο της πόλης, αυτό που οι Βερακρουζιάνοι υπερηφανεύονται είναι το “Gran café de la Parroquia” από το 1808. Βρίσκεται κι αυτό στην αρχή του παραλιακού μετά τις ταβέρνες. Μια μεγάλη απλή αίθουσα, απλά καθίσματα, αλλά ο καφές που σερβίρεται θεωρείται ο καλλίτερος στο Μεξικό: Café con letse. Ο καφές αυτός είναι τύπου εσπρέσσο, δυνατός αρωματικός και το γάλα «smoked milk».
Οι σερβιτόροι με τα άσπρα ρούχα, με μια χύτρα σε κάθε χέρι, μια με καφέ και η άλλη με γάλα, να βάζουν στο νεροπότηρο μπροστά σου ελάχιστο καφέ και να το συμπληρώνουν με γάλα ρίχνοντας το από ψηλά!!
![](/community/proxy.php?image=http%3A%2F%2Fwww.travelstories.gr%2Fphoto%2Fdata%2F51%2Fthumbs%2Fgran_cafe.jpg&hash=bf9959cba503e078735c8108e2968884)
Στο La Parroquia χτυπά η «καρδιά» της πόλης. Ντόπιοι, επισκέπτες Μεξικάνοι και ξένοι, το θεωρούν αναγκαίο να περάσουν απ΄ εδώ. Οικογένειες, παρέες, σημείο συνάντησης φίλων κυρίως τα βράδια, σε συνδυασμό με τη βόλτα στον παραλιακό. Οι ξένοι τουρίστες είναι ελάχιστοι στην πόλη της Βέρακρούζ. Πηγαίνουν στις παραλίες στη Villa del Mar ή στο Μocambo, μερικά χιλιόμετρα μακριά. Οι περισσότεροι είναι Μεξικάνοι από την ενδοχώρα που έρχονται για διακοπές κοντά στη θάλασσα. Έρχονται με τα μεγάλα αμερικάνικα ΙΧ τους. Η βενζίνη εδώ γι’ αυτούς είναι πάμφθηνη. Πολυμελείς οικογένειες, παρέες πήγαιναν για βολτούλα τα βράδια στον παραλιακό, κι άλλοι ιδίως νέοι με τα ΙΧ τους να σοφάρουν με 10 km στη διπλανή λεωφόρο με ανοικτά τα παράθυρα και το πόρτ μπαγκάζ του station wagon για να δροσίζονται.
Attachments
-
72,9 KB Προβολές: 4.635
Last edited by a moderator: