Πορτογαλία Ανακαλύπτοντας τα miradouros της Λισαβόνας!

[alma viajer@]

4η ΗΜΕΡΑ- Έβορα (Evora)

Στο πρόγραμμά μας είχαμε για επίσκεψη την Έβορα. Σηκωθήκαμε το πρωί και πήγαμε να πάρουμε το πρωινό μας από την Rua Augusta. Πήγαμε να δοκιμάσουμε pasteis de nata από την Manteigaria - Cream Pastry Factory και καφέδες, κρουασανάκια από κάποιο άλλο κατάστημα σε αυτόν τον δρόμο. Τα pasteis γενικά μας άρεσαν πάρα πολύ. Είναι αρκετά γλυκά, αλλά μακάρι να είχαμε και εδώ τέτοια. Τα συγκεκριμένα ήταν πάνφρεσκα και ήταν του ονείρου. Ήταν τα καλύτερα που φάγαμε σε όλο το ταξίδι! Ωραία και πως πάμε τώρα Έβορα; Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει ένας τρόπος να φτάσεις με τα ΜΜΜ σε αυτή την πόλη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι και με διάφορα σημεία αναχώρησης μέσα στην Λισαβόνα. Αν επιλέξεις να πας σε ένα σημείο και αργήσεις, κινδυνεύεις να περιμένεις το επόμενο λεωφορείο ή τρένο πάνω από 2-3 ώρες! Καταστροφή! Επομένως, όποια και να είναι η αφετηρία σου κοίταξε να είσαι αρκετά νωρίς εκεί. Τουλάχιστον αυτό συμπέρανα από το gps και από τις εφαρμογές την ημέρα που ταξίδευα εγώ. Έτσι, όπως μας έβγαινε το πρόγραμμα, μας βόλευε να πάμε στον σταθμό Lisbon (Oriente) που είναι προς το αεροδρόμιο με το μετρό και από εκεί να πάμε στην Evora με λεωφορείο. Συγκεκριμένα έφευγε Flixbus για Evora στις 10.30 πμ και θα έφτανε γύρω στις 12.00 μμ. Φυσικά λεωφορεία έφευγαν και από άλλους σταθμούς, όπως επίσης και η εναλλακτική του τρένου ήταν μια δυνατή επιλογή για αυτή την εξόρμηση. Όταν φτάσαμε στον Oriente αναζητήσαμε εκδοτήρια εισιτηρίων της flixbus. Μπορούσαμε να τα βγάλουμε ηλεκτρονικά, αλλά από χαζομάρα κατευθυνθήκαμε προς τα εκδοτήρια. Γιατί χαζομάρα; Γιατί μας χρέωσε κάποιο τέλος υπηρεσίας, ούτε κατάλαβα τι ακριβώς πληρώσαμε. Έτσι, αντί για 5-6 ευρώ το άτομο πληρώσαμε 13,75 ευρώ. Τέλος πάντων. Μπήκαμε στο λεωφορείο. Αξίζει να αναφέρω ότι με το λεωφορείο περάσαμε τη λευκή γέφυρα Βάσκο Ντε Γκάμα, τη μακρύτερη γέφυρα στην Ευρώπη μήκους 17,2 χλμ και 9η στον κόσμο που ενώνει τους όχθες του Τάγου. Η διαδρομή μέχρι την Έβορα πέρασε γρήγορα κοιτώντας τα πράσινα λιβάδια. Τι ξέρετε όμως για αυτή την πόλη; Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια

Η Έβορα είναι πρωτεύουσα του νομού της Έβορα, της περιφέρειας του Αλεντέζου καθώς και της υπο-περιφέρειας του Κεντρικού Αλεντέζου. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 53.577 κατοίκους (2021). Το καλοδιατηρημένο κέντρο της πόλης, το οποίο περικλείεται ακόμη μερικώς από μεσαιωνικά τείχη, καθώς και ένας μεγάλος αριθμός μνημείων από διάφορες ιστορικές περιόδους, ανάμεσα στα οποία ένας ρωμαϊκός ναός, έχουν χαρίσει στην πόλη μια θέση στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1986, καθώς και το χαρακτηρισμό πόλη-μουσείο. Ανήκει επίσης στο Δίκτυο Αρχαιότερων Ευρωπαϊκών Πόλεων. Σημείο αναφοράς της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός της. Ο μεγαλύτερος μεσαιωνικός καθεδρικός ναός της Πορτογαλίας!

Φτάνοντας στον σταθμό των λεωφορείων βάλαμε το gps με κατεύθυνση το κέντρο της πόλης. Περπατούσαμε σε μεγάλη λεωφόρο μέχρι που φτάσαμε έξω από τείχη. Προφανώς από την άλλη πλευρά ήταν το ιστορικό κέντρο. Έπρεπε να περάσουμε από τη διάβαση. Πατώντας το πόδι μας στην διάβαση, κοκάλωσαν τα αυτοκίνητα. Είχα ξεχάσει αυτή την αίσθηση! Γυρίζεις στην Αθήνα και συναντάς πάλι το χάος.

Περάσαμε την πύλη και τα μεσαιωνικά τείχη αφήνοντας πίσω την άσφαλτο και τις λεωφόρους και μεταφερθήκαμε σε ένα άλλο σκηνικό. Πλακόστρωτα δρομάκια και λευκά, ασβεστωμένα σπίτια με πορτοκαλί λεπτομέρειες και κεραμίδια ξεπήδησαν μπροστά στα μάτια μας. Μια εικόνα διαφορετική από την Λισαβόνα που σε πήγαινε πίσω στον χρόνο. Φτάσαμε σε μια πλατεία μπροστά από την εκκλησία Igreja e Mosteiro de São Francisco και το παρεκκλήσι των οστών (Chapel of Bones). Το παρεκκλήσι αυτό ήταν από τους βασικούς λόγους επίσκεψης μας στην πόλη. Το εισιτήριο κόστιζε 6 ευρώ και περιλάμβανε την είσοδο και σε άλλους χώρους με κάποια εκθέματα χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέσο επισκέπτη. Προφανώς το κύριο έκθεμα είναι το παρεκκλήσι των οστών και ως έκθεμα είναι πραγματικά μακάβριο για εμάς. Δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη για αυτό. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε κάποιο άλλο μέρος. Δε μπορώ να φανταστώ τι σκεφτόταν αυτός που το έφτιαξε. Στις πινακίδες με τις ελάχιστες πληροφορίες που δίνουν στον κόσμο υπήρχε η εξής φράση που μου έκανε εντύπωση WE BONES THAT ARE HERE, FOR YOURS AWAIT, όπως και το “ θυμήσου άνθρωπε, ότι χώμα είσαι και σε χώμα θα επιστρέψεις” .

Βγάλαμε βίντεο και φωτογραφίες το παρεκκλήσι και συνεχίσαμε την περιήγηση στους χώρους του μουσείου. Δεν εντυπωσιαστήκαμε από κάτι όπως είπα και πριν. Στο τέλος ανεβήκαμε στην ταράτσα που είδαμε μια άποψη της πόλης από ψηλά. Λευκά σπίτια με πορτοκαλί λεπτομέρειες και κεραμίδια. Για να δούμε τι άλλο μας επιφύλασσε η πόλη αυτή.

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς το ιστορικό κέντρο της πόλης. Διασχίσαμε πλακόστρωτα δρομάκια και είδαμε γουστόζικα κτίρια και όμορφους ναούς. Σε κάποια σημεία υπήρχαν μάλιστα καμάρες που περπατούσαμε από κάτω. Φτάσαμε στην κεντρική πλατεία Giraldo. Ήταν μια μεγάλη πλατεία μπροστά από την εκκλησία Santo Antão που περικλειόταν από πολύ όμορφα κτίρια. Στη μέση της πλατείας υπήρχε ένα σιντριβάνι και κάποια τραπέζια από κατάστημα εστίασης που εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο. Δεν είχε και καλό καιρό ή μάλλον ηλιόλουστο καιρό. Είχε μουντάδα. Μπήκαμε στα σοκάκια. Εκεί χαζέψαμε στα τουριστικά μαγαζιά της πόλης. Πουλούσαν διάφορα πράγματα, πολλά από αυτά χειροποίητα. Φυσικά και είδαμε μαγαζιά με κονσέρβες με αγάπη στις σαρδέλες. Στην Πορτογαλία είμαστε άλλωστε. Τα κτίρια δε, μου φάνηκαν πιο περιποιημένα. Γενικά ήταν μια όμορφη βόλτα στα στενοσόκακα.

Φτάσαμε έξω από τον καθεδρικό ναό της πόλης και τον μεγαλύτερο της χώρας. Πληρώσαμε το αντίτιμο των 4 ευρώ για κάποιους από τους χώρους του ναού και την ταράτσα. Ωραίος ναός, μεγάλος και με εσωτερική αυλή. Ωστόσο, έχουμε δει και πιο εντυπωσιακούς στα ταξίδια μας. Αυτό όμως που αξίζει αυτή την επίσκεψη είναι η πρόσβαση στο roof του ναού. Είναι μάλλον το ψηλότερο σημείο της πόλης. Έτσι, βλέπεις όλη την πόλη από ψηλά. Τα πάντα στα πόδια σου. Το καλύτερο ήταν ότι ήμασταν μόνοι μας στο roof. Δεν υπήρχε κανείς άλλος και έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μόνοι μας τη θέα και να βγάλουμε φωτογραφίες με την ησυχία μας.

Λίγα βήματα παρακάτω ήταν ο Ρωμαϊκός ναός της Έβορα. Είναι από γρανίτη και μάρμαρο και χτίστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ο ναός είναι πανέμορφος, απλά στα δικά μου μάτια έμοιαζε ξεκάρφωτος στο συγκεκριμένο σημείο. Προφανώς και βγάλαμε φωτογραφίες από κάθε πιθανή γωνία! Γύρω από τον ναό υπήρχαν ένα σωρό αξιόλογα κτίρια, βιβλιοθήκες, μουσεία, εκκλησίες. Γενικά η πόλη αυτή έχει αρκετά σημεία ενδιαφέροντος (μουσεία, εκκλησίες, κάστρα, παλάτια) αν θέλει να μάθει κάποιος περισσότερα για την πόλη και την ιστορία της. Ωστόσο, δεν επισκεφτήκαμε κάτι από όλα αυτά. Πήγαμε μέχρι το διπλανό πάρκο, το jardim Diana. Το συγκεκριμένο πάρκο λειτουργούσε και ως miradouro, ως σημείο με θέα. Και έτσι είδαμε από υπερυψωμένο σημείο μια άποψη της πόλης. Καθίσαμε σε κάτι παγκάκια να ξεκουραστούμε και να χαζέψουμε τη θέα. Κάναμε ακόμα μια βόλτα σε κάποια σημεία της πόλης στο κέντρο και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.

Φτάσαμε στο σταθμό των λεωφορείων από όπου ήρθαμε. Δεν προλαβαίναμε να φύγουμε με το Flixbus. Θέλαμε τουαλέτα και δεν είχαμε βγάλει και εισιτήρια. Έτσι, κοιτάξαμε τις εναλλακτικές μας και φύγαμε με άλλη εταιρεία κανά 20λεπτο αργότερα. Η εταιρεία ήταν η Rede expressos και το εισιτήριο για Λισαβόνα κόστισε 12,5 ευρώ στον καθένα. Κάναμε περισσότερη ώρα να φτάσουμε, διότι έκανε και ενδιάμεση στάση σε κάποια άλλη πόλη. Οκ. Δεν έγινε και κάτι. Το λεωφορείο στην Λισαβόνα μας άφησε σε άλλο σημείο από αυτό που το πήραμε το πρωί. Μας πήγε στο Lisbon Sete Rios, δίπλα στον ζωολογικό κήπο της Λισαβόνας. Κάναμε λίγη ώρα να βγούμε από τις εγκαταστάσεις των λεωφορείων και να βρούμε το μετρό που είναι ακριβώς δίπλα. Πήραμε το μετρό και την μπλε γραμμή για το κέντρο της πόλης. Ήταν ήδη 6 το απόγευμα. Ώρα για φαγητό. Οι δρόμοι ήταν βρεγμένοι. Πιτούριζε και λίγο. Ξέραμε που θα πάμε για φαγητό. Μια φίλη και συνάδελφος μας είχε προτείνει ένα θεματικό- μεσαιωνικό εστιατόριο, το Trobadores - Taberna Medieval. Το συγκεκριμένο κατάστημα είναι υπόγειο. Όταν φτάσαμε ήμασταν οι πρώτοι πελάτες, ωστόσο πολύ γρήγορα άρχισε να γεμίζει. Ο χώρος ήταν πολύ ατμοσφαιρικός. Ξύλινα τραπέζια, χαμηλός φωτισμός, πήλινα ποτήρια και τόσα άλλα που σε παρέπεμπαν σε άλλη εποχή. Ακόμα και οι υπάλληλοι ήταν ντυμένοι με ανάλογη ενδυμασία. Εγώ πήρα καπνιστό μπακαλιάρο, ενώ ο συνταξιδιώτης μου κάποιο κρέας. Ως ορεκτικό το εστιατόριο έδινε την δυνατότητα επιλογής κάποιου από αυτά που σου έφερνε μπροστά σου μέσα σε ένα κινητό καρότσι. Πολύ εφετζίδικο αυτό. Όπως και κάτι άλλα πιάτα που παρήγγειλαν δίπλα μας και φλέγονταν για ώρα. Όσα φάγαμε ήταν πάρα πολύ ωραία, όπως και όλο το σκηνικό. Στο τέλος μας ρώτησαν από που είμαστε. Μα κανείς να μην μπορεί να μαντέψει την καταγωγή μας; Ισπανοί; Ιταλοί; Μετά στερεύει η φαντασία. Ήθελαν να τους πούμε πως λέμε στην γλώσσα μας το ευχαριστούμε που ήρθατε! Πλάκα είχε…Οι εντυπώσεις μας από την όλη εμπειρία ήταν πολύ θετικές. Για την ιστορία πληρώσαμε 59 ευρώ και κάτι για 2 κυρίως, ορεκτικά και κρασάκι. Μια χαρά!

Φεύγοντας περάσαμε από την πλατεία εμπορίου. Τόσες ημέρες δεν την είχαμε επισκεφθεί βράδυ. Δεν την είχαμε δει φωτισμένη. Τι ωραία που ήταν η αψίδα. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο δε, υπέροχο! Δε ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε πολύ. Μπροστά του είχαν βάλει κλασικά το LISBOA και γινόταν χαμός από κόσμο που ήθελε να βγάλει φωτογραφίες. Προφανώς βγάλαμε και εμείς φωτογραφίες, δηλαδή εγώ! Χα, χα! Έπειτα χαζεύαμε τους στολισμένους δρόμους μέχρι να γυρίσουμε στο δωμάτιο για σύντομη ξεκούραση. Είχε ήδη αρχίσει να ψιχαλίζει. Για το τελευταίο μας βράδυ οι προγνώσεις έδιναν βροχοπτώσεις.

Το δελτίο καιρού έπεσε μέσα. Έτσι, αφού ξεκουραστήκαμε και ετοιμαστήκαμε, ψάχναμε μπαράκια κοντά στο κατάλυμα. Δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα εγώ με αυτό δηλαδή. Βρήκαμε κάποιο ακριβώς από πάνω μας. Στα όρια της alfama. Βγάλαμε την ομπρέλα μας και πήγαμε σιγά σιγά, ενώ έριχνε νερό. Ανεβήκαμε αρκετά σκαλιά. Τόσες μέρες το γλίτωσα, βρήκαμε ώρα για σκάλες σκέφτηκα. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά, από ένα μαγαζί ακουγόταν μουσική. Είχε live έναν πιτσιρικά. Προχωρήσαμε μέχρι το τέλος της σκάλας και βγήκαμε στο δρόμο που ήταν το μπαρ που ψάχναμε και άλλα μαγαζιά. Το μπαράκι που θα πηγαίναμε είχε κουρτίνες στα παράθυρα και δεν μπορούσαμε να δούμε μέσα. Λίγο αυτό, λίγο που προσπεράσαμε μαγαζί με live, προτιμήσαμε το 2ο και γυρίσαμε πίσω. Επέμεινα εγώ λίγο παραπάνω δηλαδή. Μπήκαμε μέσα και κάτσαμε σε ένα από τα λίγα άδεια τραπέζια. Ο πιτσιρικάς έπαιζε με την κιθάρα του. Γρήγορα καταλάβαμε ότι δεν ήταν μαγαζί, αλλά κάτι σαν αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Πήγαινες πλήρωνες το ποτό σου στο ταμείο και σου έφτιαχναν το ποτό που ήθελες (συγκεκριμένη λίστα) σε πλαστικό με 5 ευρώ. Μετά από λίγο κάποιοι από τους θαμώνες βγήκαν έξω, δίπλα στην ανοιχτή πόρτα και κάπνιζαν μπάφο. Ευωδίασε ο τόπος όπως καταλάβατε. Και το live μετά από ένα τέταρτο σταμάτησε. Τι στο καλό; Πότε είχε αρχίσει; Έτσι, η πλειοψηφία των θαμώνων έφυγε. Τρομερή επιλογή έκανα πάλι! Έπρεπε να πάμε στο μπαράκι για τελευταίο βράδυ. Μανουριάσαμε κιόλας με τον συνταξιδιώτη μου. Ευτυχώς μέχρι να φτάσουμε το επόμενο πρωινό στο Μπελέμ το είχαμε ξεχάσει. Ήπιαμε το ποτό μας και γυρίσαμε στο κατάλυμα υπό καταρρακτώδη βροχή για ξεκούραση.

 

Προηγούμενο Κεφάλαιο

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• 7

Επόμενο Κεφάλαιο

First Προηγούμενη 5 of 7

Go to chapter

Go

Επόμενη Last

[alma viajer@]

1Η ΜΕΡΑ- Κέντρο Λισαβόνας (Rοssio- Baixa-Chiado-Bairro Alto-Wonderland Lisboa)​

Η πρωινή μας βόλτα ξεκίνησε προφανώς από την πλατεία Figueira και την πλατεία Rossio που πραγματικά ήταν μια ανάσα από το κατάλυμά μας. Οι χριστουγεννιάτικες αγορές δεν είχαν ανοίξει ακόμα, ωστόσο εμείς κάναμε την βόλτα μας τραβώντας και τις απαραίτητες φωτογραφίες.

Πάνω από την πλατεία Rossio είδαμε μαζεμένο κόσμο, ενώ ακούγονταν και εμβατήρια από μπάντα. Γινόταν έπαρση σημαίας στο Palacio da Independecia. Παρακολουθήσαμε την μικρή αυτή τελετή και στην συνέχεια καθίσαμε λίγο παρακάτω για να φάμε κάτι για πρωινό. Πεινούσαμε και δεν ψάξαμε και ιδιαίτερα το μαγαζί. Καθίσαμε στο Real Casa do Pastel. Εκεί φάγαμε κάτι κρουασανάκια και δοκιμάσαμε τα δικά τους pasteis de nata. Λιγωθήκαμε από τις σοκολάτες στο κρουασάν. Τα pasteis de nata μας άρεσαν πάρα πολύ! Νομίζω ότι σε όσους αρέσει η μπουγάτσα με κρέμα θα το λατρέψουν αυτό το γλυκό. Βέβαια φάγαμε πολύ καλύτερα pasteis σε άλλα σημεία, αλλά πραγματικά το γλυκάκι αυτό ήταν πεντανόστιμο. Το βρίσκεις κυριολεκτικά παντού σε όλη την πόλη. Δεν υπάρχει καφέ, εστιατόριο ή κατάστημα εστίασης που δεν το πουλάει. Βασικά, υπάρχουν pastelerias που έχουν ως βασικό είδος πώλησης το συγκεκριμένο γλυκό.

Και αφού φάγαμε και ευφρανθήκαμε συνεχίσαμε την βόλτα μας στον πεζόδρομο αυτό με τα εστιατόρια θαλασσινών που εκείνη την ώρα ήταν κλειστά. Περάσαμε μάλιστα και έξω από ένα θέατρο που έπαιζε εκείνη την περίοδο τον Ηρακλή! Σκοπός μας ήταν να ανέβουμε στο jardim do torrel. Τι να κάνουμε εκεί; Έλα ντε! Για να ανέβουμε εκεί πάνω πήραμε έναν ανηφορικό δρόμο και ανεβήκαμε πάρα μα πάρα πολλά σκαλιά. Μου βγήκε έξω η γλώσσα! Ωραία ξεκινήσαμε σκέφτηκα. Αν και εγώ είπα να πάμε εκεί πρωί πρωί γιατί γνώριζα ότι την υπόλοιπη ημέρα στο κέντρο δεν θα κουραζόμασταν από τέτοιες υψομετρικές διαφορές. Πραγματικά είχα κουραστεί χωρίς να διασχίσω ούτε τη μισή διαδρομή. Και εκεί που είχα λαχανιάσει να σου και μια κοπελίτσα που έκανε προπόνηση και ανεβοκατέβαινε τρέχοντας τις σκάλες. Έμεινα να την κοιτάζω εμβρόντητη. Αχ, δεν είμαστε καλά! Πόσο αγύμναστη είμαι! Με τα πολλά φτάσαμε σε αυτό τον κήπο. Εκεί βρίσκονταν δύο παρέες με τα σκυλάκια τους. Ήταν ένα μικρό κηπάκι-άπλωμα με θέα, αλλά χωρίς να βλέπεις κάτι αξιοσημείωτο. Σε αυτό το ταξίδι εξάλλου το μόνο που δεν μας έλειψε ήταν η ωραία θέα.

Και αφού χαζέψαμε λίγο τη θέα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με κατεύθυνση την πλατεία Restauradores. Πολύ μεγάλη πλατεία με ενδιαφέροντα κτίρια τριγύρω και το μνημείο των Αποκαταστατών στο κέντρο. Στην τεράστια αυτή πλατεία υπήρχαν τοποθετημένα γράμματα με το όνομα της πόλης LISBOA, όπου οι τουρίστες έβγαζαν φωτογραφίες, ενώ στην άλλη πλευρά υπήρχε πολύς κόσμος μαζεμένος. Η πλατεία ήταν γεμάτη αστυνομία, ενώ στο κέντρο της υπήρχαν καθίσματα όπου κάθονταν επίσημοι, μπάντα έπαιζε μουσική, ενώ γινόταν κατάθεση στεφάνων και έπαρση σημαίας. Μα τι στο καλό; Τι γιόρταζαν; Και στο Palacio da Independecia γινόταν έπαρση σημαίας με συνοδεία μπάντας, αλλά δεν δώσαμε σημασία θεωρώντας ότι ήταν κάποιο καθημερινό τελετουργικό. Προφανώς δεν ήταν! Ρώτησα έναν αστυνομικό τι γιορτάζουν, αλλά απάντηση δεν πήρα. Έτσι, καταφύγαμε στην google για την απάντηση. Η 1η Δεκεμβρίου για την Πορτογαλία είναι η Ημέρα της Αποκατάστασης της Ανεξαρτησίας (Dia da Restauração da Independência) που γιορτάζεται για να τιμήσει την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της από την Ισπανία το 1640, σηματοδοτώντας το τέλος 60 ετών ισπανικής κυριαρχίας. Είναι αργία και για αυτό τα περισσότερα δημόσια κτίρια και καταστήματα παραμένουν κλειστά. Παρακολουθήσαμε την τελετή για λίγη ώρα και συνεχίσαμε την βόλτα μας. Δεν είδαμε να γίνεται κάποια παρέλαση. Αργότερα μάθαμε ότι γίνεται Παρέλαση Φιλαρμονικών. Είναι το κεντρικό γεγονός της ημέρας. Δεκάδες φιλαρμονικές μπάντες από όλη την Πορτογαλία παρελαύνουν στη λεωφόρο Liberdade, καταλήγοντας συχνά σε μια κοινή συναυλία μιας γιγαντιαίας ορχήστρας. Δεν το ξέραμε και έτσι το χάσαμε. Μάλλον η παρέλαση γινόταν το μεσημέρι και όχι το πρωί. Τέλος πάντων.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας. Περάσαμε έξω από το θέατρο Dona Maria και καταλήξαμε εκ νέου στην πλατεία Rossio με την ανοιχτή πλέον χριστουγεννιάτικη αγορά. Κι όμως η αγορά ήταν άδεια. Κυκλοφορούσε ελάχιστος κόσμος. Προφανώς λόγω της αργίας. Χαζεύαμε τους πάγκους και βγάζαμε φωτογραφίες. Έτσι μας πλησίασε και ο Άγιος Βασίλης για φωτογραφίες με τη βοηθό του. Βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες μαζί του για να μην τον κακοκαρδίσουμε. Δεν θέλαμε να φωτογραφηθούμε, αλλά αν ήταν καλές οι φωτογραφίες και σε λογική τιμή θα τις παίρναμε. Στο παραδιπλανό σπιτάκι η βοηθός μας τις εμφάνισε και μας ζήτησε 15€ τη μία. Βρε παιδιά δεν τις πήραμε. Πραγματικά μας φάνηκαν πάρα πολλά τα χρήματα. Την ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Η αγορά είχε τα κλασσικά σπιτάκια που υπάρχουν σε όλες τις αγορές με φαγώσιμα, ποτά και εμπορικά είδη όπως γούρια, σκουφιά, κεριά κλπ.

Τραβήξαμε προς την Rua Augusta τον εμπορικό πεζόδρομο της πόλης που εκείνη την ώρα δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση. Κάποια μαγαζιά ήταν ανοιχτά, κάποια κλειστά και εμείς χαζεύαμε τις βιτρίνες. Περάσαμε μπροστά και από τον ανελκυστήρα της Santa Justa που αποτελεί σήμα κατατεθέν για την πόλη. Συνεχίσαμε την πορεία μας προς την πλατεία εμπορίου. Πραγματικά χάζευα τα κτίρια και ιδιαιτέρως όσα είχαν πλακάκια στις προσόψεις. Δεν είναι κάτι που το βλέπεις αλλού. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Νόμιζα πως θα μου περνούσε αδιάφορο, αλλά πραγματικά έδινε το κάτι παραπάνω αρχιτεκτονικά στα κτίρια.

Φτάσαμε στην αψίδα της Rua Augusta και στην πλατεία Εμπορίου (Praça do Comércio) και πραγματικά δεν σταματούσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες. Προσπαθούσαμε να βγάλουμε την καλύτερη λήψη. Να φαίνεται η αψίδα, τα κτίρια γύρω από την πλατεία, το έφιππο άγαλμα του βασιλιά José Α, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα τοποθετημένα γράμματα με το LISBOA ή ο ποταμός Τάγος; Η πλατεία ήταν πελώρια και πανέμορφη. Δεν ξέραμε που να πρωτοβγάλουμε φωτογραφία. Μας πλησίασε μια κυρία για να μας βγάλει φωτογραφία. Προφανώς και ήθελε αμέσως μετά να την βγάλουμε και εμείς με φόντο την αψίδα. Η κυρία αυτή ήταν από την μακρινή Γουατεμάλα. Ακόμα, μείναμε να κοιτάζουμε χαζογελώντας κάτι μωράκια που κυνηγάγανε κάτι μεγάλες φούσκες. Πόσο χαίρονταν να κυνηγάνε τις φούσκες. Τι γλυκάκια! Όσο για τις φωτογραφίες μας δεν ήταν και πολύ επιτυχημένες. Η αντηλιά δεν βοηθούσε να βγούμε με ανοιχτά μάτια. Περιττό να πω ότι είχαμε σκάσει και κουβαλούσαμε το μπουφάν στα χέρια. Το μπουφάν, το οποίο το έβγαλα από την ντουλάπα για το ταξίδι. Στην Αθήνα μέχρι να φύγαμε δεν είχε χρησιμοποιηθεί.

Πλησιάσαμε τις όχθες του Τάγου. Δεν έμοιαζε με ποτάμι. Είχε πολύ μεγάλο πλάτος. Μου ερχόταν αύρα θαλασσινή. Έτσι και αλλιώς μιλάμε για τις εκβολές του Τάγου στον Ατλαντικό Ωκεανό. Απέναντι πάνω στο λόφο φαινόταν το άγαλμα του Ιησού Χριστού, ενώ στο βάθος φαινόταν η γέφυρα της 25ης Απριλίου. Ακριβώς δίπλα στην αμμουδερή όχθη αντικρύσαμε ένα θέαμα που μας άφησε έκπληκτους. Ένας καλλιτέχνης, μια καλλιτεχνάρα είχε φτιάξει διάφορα ζώα από άμμο, τα οποία τα είχε χρωματίσει κιόλας. Πω, πω! Τι όμορφα που ήταν! Άλογα, ζέβρες, κροκόδειλος, ρινόκερος, ψάρια…και τι δεν είχε! Και το καλλιτεχνικό του πράγματος δεν τελείωνε εκεί. Ακριβώς δίπλα, κάθε βραχάκι ήταν ζωγραφισμένο ως ανθρωπάκι με τα χρώματα διαφορετικής χώρας.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας παραλιακά δίπλα στον Τάγο. Η κίνηση πια είχε αρχίσει να αυξάνεται. Υπήρχε κόσμος που απολάμβανε την βόλτα του δίπλα στο ποτάμι. Πολλοί αγόραζαν από τους πλανόδιους pina colada που έφτιαχναν επιτόπου. Ο πάγκος τους είχε και ωραίο ντεκόρ. Γεμάτο ανανάδες!

Κατευθυνθήκαμε προς την Pink Street. Ο δρόμος αυτός είναι βαμμένος ροζ και κρέμονται ομπρελίτσες από πάνω σου όταν τον διασχίζεις. Είναι ινσταγκραμικό σημείο. Είναι γεμάτο μπαρ, strip clubs και γενικά μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης. Δεν μας έκανε καμία εντύπωση το σημείο. Ούτε το επισκεφθήκαμε εκ νέου το βράδυ. Συνεχίσαμε την πορεία μας. Περπατώντας χάζευα πια τα κτίρια. Τι ωραία αρχιτεκτονική! Τι όμορφα κτίρια! Τι σχέδια! Δεν περίμενα ότι το πλακάκι μπορεί να προσδώσει τόση ομορφιά σε ένα κτίριο. Κάθε κτίριο είχε διαφορετικό χρώμα και σχέδιο στο πλακάκι. Όσα από αυτά είχαν. Και ενώ χαζεύαμε τα κτίρια και περπατούσαμε σε στενά δρομάκια βλέπαμε κάθε τόσο να περνά από δίπλα μας και το τραμ. Παντού γραμμές τραμ. Αυτή είναι η εικόνα αυτής της πόλης. Πολύ γρήγορα φτάσαμε στην Green Street. Ένας ακόμα δρόμος με καφέ και μαγαζιά που όμως την ώρα που πήγαμε δεν είχε κόσμο. Υπήρχε μια χαλαρότητα που συνοδευόταν από την μυρωδιά χασίς στον αέρα.

Συνεχίσαμε τον δρόμο μας προς το Ανάκτορο του Αγίου Βενέδικτου που σήμερα αποτελεί έδρα του Πορτογαλικού Κοινοβουλίου. Ωραίο κτίριο! Κάτσαμε να χαζέψουμε τους φρουρούς απέξω που περιπολούσαν και βγάλαμε τις φωτογραφίες μας. Το μέρος που βρισκόταν το συγκεκριμένο ανάκτορο ήταν πολύ ωραίο, καθώς όλη η γύρω γειτονιά με τα κτίρια που το πλαισίωναν ήταν πολύ όμορφη.

Κινήσαμε προς την Baixa και συγκεκριμένα προς το miradouro de Santa Catarina. Η διαδρομή προς τα εκεί είχε μια ελαφριά ανηφορική κλίση ανάμεσα σε στενά πλακόστρωτα δρομάκια/πεζοδρόμια και γραφικές πολύχρωμες κατοικίες. Είχαμε σκάσει για τα καλά. Ο ήλιος μας βάραγε κατακούτελα, αλλά όταν φτάσαμε στο miradouro κάτσαμε να ξαποστάσουμε. Και τι είναι τα miradouros βρε παιδιά; Τα miradouros είναι σημεία με θέα. Και εκεί η θέα ήταν ωραία! Βλέπαμε τις κεραμοσκεπές της Λισαβόνας, καθώς και τον Τάγο σε πρώτο πλάνο. Ο κόσμος απολάμβανε την ηλιόλουστη αυτή μέρα είτε στα παγκάκια είτε στα διπλανά γειτονικά καφέ. Και ναι, η ζωή είναι ωραία!

Φεύγοντας από το miradouro συναντήσαμε και τους πρώτους Έλληνες σε αυτό το ταξίδι. Είπα και εγώ, πως δεν είχαμε ακούσει ελληνικά ακόμη. Περάσαμε έξω από το μουσείο Φαρμακευτικής και βγήκαμε στην Calçada do Combro. Λίγο παρακάτω κοντοσταθήκαμε στον σταθμό καλωδιοκίνητου σιδηροδρόμου Bica - Lg. Calhariz διότι πλήθος τουριστών έβγαζε φωτογραφίες μπροστά από το σήμα κατατεθέν της πόλης, το κίτρινο τραμ! Κατέβαιναν τα σκαλάκια και στέκονταν μπροστά από το κίτρινο βαγόνι με φόντο τα πολύχρωμα σπίτια και στο βάθος τον Τάγο.

Όλα αυτά μέχρι που φτάσαμε στην ιστορική κεντρική πλατεία Luis de Camoes, με το ομώνυμο άγαλμα. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Luis de Camoes θεωρείται εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας. Η πλατεία περιτριγυριζόταν από πανέμορφα κτίρια, ενώ ήταν στολισμένη και για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Παρακάτω στον δρόμο R.Garrett δίπλα στο ιστορικό καφέ Α Brasiliera βρίσκεται και το γλυπτό ενός άλλου σημαντικού Πορτογάλου ποιητή του Fernando Pessoa. Και αφού συνομιλήσαμε φωτογραφικά με τον ποιητή προχωρήσαμε χαζεύοντας τα μαγαζιά. Υπήρχαν διάφοροι καλλιτέχνες του δρόμου. Μάλιστα ενώ σκεφτόμουν τι παράδοξο συμβαίνει με έναν από αυτούς κρατώντας το κινητό στα χέρια, άρχισε να μου φωνάζει ότι είμαι paparazzi. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο μαζί του δεν ήταν δωρεάν!

Στο δρόμο μας συναντήσαμε και το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο που λειτουργεί από το 1732, το Bertrand. Κάναμε μια βόλτα στο εσωτερικό του. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι επισκέπτες όπως και εμείς ήταν τουρίστες που έμπαιναν για το ιστορικό του πράγματος και όχι για την αγορά βιβλίων.

Επόμενη στάση η Μονή Κάρμο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπήκαμε μέσα. Δεν ήθελε ο συνταξιδιώτης μου. Διαβάσαμε λίγα πράγματα για αυτή, χαζέψαμε την πλατεία και τη θέα από την σκάλα δίπλα από ένα μαγαζί στον ανελκυστήρα της Santa Justa. Οι κεραμοσκεπές της Λισαβόνας στο πιάτο. Βλέπαμε τον λόφο με το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και την χριστουγεννιάτικη αγορά στην πλατεία Rossio. Τι ωραία θέα!

Αποφασίσαμε από το σημείο που είχαμε φτάσει να πάμε προς την γειτονιά του Bairro Alto. Περπατώντας λοιπόν φτάσαμε σε μια πλατεία έξω από την εκκλησία και το Μουσείο Sao Roque. Στην συγκεκριμένη πλατεία υπάρχει μάλιστα και ένα άγαλμα ενός λαχειοπώλη που αντικατοπτρίζει μια πτυχή της καθημερινής ζωής και της πολιτιστικής κληρονομιάς που κάποτε ήταν ένα οικείο θέαμα σε όλη την πόλη. Ο δρόμος μας έβγαλε στο miradouro de Sao Pedro de Alcantara. Δίπλα σε αυτόν ο σταθμός του τελεφερίκ ήταν κλειστός. Σε αυτή την γραμμή έγινε το ατύχημα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Δεν ξέρω τι έγινε από τότε, ούτε τι μέτρα πάρθηκαν. Εκείνη την στιγμή ο κόσμος έβγαζε φωτογραφίες ανέμελος στο σημείο, ενώ στο miradouro είχε στηθεί μια πολύ ωραία χριστουγεννιάτικη αγορά. Έπαιζε χριστουγεννιάτικη μουσική, είχαν στρώσει πράσινο χαλί, οι πάγκοι πουλούσαν διάφορα καλούδια και η θέα ήταν απλά μαγική. Ήταν η ομορφότερη θέα της πόλης που βλέπαμε από miradouro μέχρι εκείνη την στιγμή. Γενικά νομίζω το συγκεκριμένο miradouro είναι από τα καλύτερα που είδαμε. Είναι μεγάλο, έχεις άπλα-ανοιχτωσιά, έχεις θέα σε μεγάλο μέρος της πόλης, στο κάστρο του Αγ. Γεωργίου και στο βάθος τον Τάγο. Είχε διάφορους μικροπωλητές, ενώ υπήρχαν επιλεγμένα σημεία ενημέρωσης του κόσμου για το τι βλέπει από το miradouro. Βγάλαμε ένα σκασμό φωτογραφίες και απολαύσαμε τη θέα.

Το στομάχι μας άρχισε να διαμαρτύρεται και αποφασίσαμε να μη φάμε κάτι από τους πάγκους, αλλά να κατευθυνθούμε στην γνωστή αγορά Time out. Η κατάβαση μέχρι την εν λόγω αγορά για μένα ήταν απολαυστική. Χάζευα τους δρόμους, τα κτίρια με τα πλακάκια, τα διερχόμενα τραμ. Όσον αφορά την κλειστή αγορά Τime out έχω να πω ότι έχει αρκετά καταστήματα εστίασης. Όλα βρίσκονται περιμετρικά και ο κόσμος κάθεται στα τραπεζοκαθίσματα στο κέντρο. Τα περισσότερα μαγαζιά σερβίρουν ψάρια και θαλασσινά. Επομένως, δεν θα έλεγα ότι οι τιμές είναι φθηνές. Πόσο φθηνά μπορεί να κοστίζουν ψάρια και θαλασσινά; Είχε αρκετό κόσμο. Κάναμε αρκετές βόλτες μέχρι να βρούμε τι θα φάμε. Παραδόξως δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε ελεύθερο χώρο για να κάτσουμε. Και οι δυο μας πήραμε ένα burger με μπακαλιάρο με συνοδευτικά τσιπς πατάτας και άλλων λαχανικών. Καλά φάγαμε, δεν έχω παράπονο. Για το burger πληρώσαμε 15 ευρώ έκαστος.
Και αφού φάγαμε και ξεκουραστήκαμε συνεχίσαμε την πορεία μας. Μπήκαμε σε ένα κατάστημα με κονσέρβες με ψάρια. Όλο το κατάστημα ήταν γεμάτο με κονσέρβες κυρίως με σαρδέλα σε διάφορες γεύσεις. Θα έπαιρνα μία. Πριν λίγους μήνες μας είχαν φέρει δώρο μια κονσέρβα από Λισαβόνα με σαρδέλες με ντομάτα, πικάντικες. Ε, άρεσε στους δικούς μου. Οπότε, έκανα μια έρευνα για το τι πουλάνε και σε ποιες τιμές. Συνεχίσαμε την πορεία μας περνώντας έξω από το δημαρχείο της Λισαβόνας. Ωραίο κτίριο σε μια συμπαθητική πλατεία.

Και τι κάνουμε τώρα; Η ώρα ήταν 4 και κάτι το μεσημέρι. Πάμε στο Parque Eduardo VII; Γιατί; Γιατί ήταν η πρώτη ημέρα λειτουργίας της μεγάλης χριστουγεννιάτικης αγοράς της Λισαβόνας, της Wonderland Lisboa. Έτσι, πήραμε το μετρό από την Baixa και κατεβήκαμε στον σταθμό Marques de Pompal. Άλλος κόσμος. Όταν βγήκαμε από το μετρό αντικρύσαμε μεγάλες λεωφόρους, πανύψηλα μοντέρνα κτίρια, το τεράστιο άγαλμα του Μαρκησίου του Πομπάλ, ο οποίος ανοικοδόμησε την Λισαβόνα μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1755 και φυσικά το πάρκο του Εδουάρδου. Για να είμαι πιο σαφής στο πάρκο έβλεπες να ξεχωρίζει μια ρόδα και τριγύρω χριστουγεννιάτικες κατασκευές, ενώ κατευθυνόταν σε αυτό πλήθος κόσμου. Μιλάμε για πολύ κόσμο όμως! Σε συνδυασμό με την κίνηση στον δρόμο ,κάναμε αρκετή ώρα να διασχίσουμε τη λεωφόρο για να φτάσουμε στο πάρκο. Περάσαμε δίπλα από τη ρόδα και τις χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Ακολουθήσαμε το δρόμο από την αριστερή πλευρά του πάρκου. Ο δρόμος αυτός και στις δυο μεριές του είχε πάγκους με κάθε λογής προϊόντα. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και από την απέναντι πλευρά. Κόσμος κάθε ηλικίας περιδιάβαινε το πάρκο και κυρίως οικογένειες με παιδιά. Η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική, ενώ εκτός από τους πάγκους υπήρχαν διάφορα παιχνίδια για τα παιδιά όπως καρουζέλ, τραμπολίνο κλπ, ενώ στη μέση του πάρκου είχε στηθεί παγοδρόμιο. Υπήρχαν χώροι για φωτογραφίες με τον Άγιο Βασίλη, face paintings και διάφορες δραστηριότητες. Και φυσικά στη μέση του πάρκου υπήρχε άπλετος χώρος για τα παιδιά να παίξουν και να τρέξουν ελεύθερα. Υπήρχε χώρος στο πάρκο και εκτός των χριστουγεννιάτικων πάγκων π.χ. με παιδικές χαρές και ελεύθερους χώρους για άθληση για όποιον δεν ήθελε την βαβούρα των εορταστικών εκδηλώσεων. Μετά τη δύση του ηλίου που άναψαν και τα φωτάκια ο χώρος απέκτησε άλλη χάρη και μαγεία. Στο τέλος της χριστουγεννιάτικης αγοράς υπήρχε κλασικά το Lisboa και ένα συντριβανάκι που μονοπωλούσαν φωτογραφικά το ενδιαφέρον του κόσμου. Το πάρκο συνεχιζόταν αλλά δεν περπατήσαμε για το δούμε όλο. Έχει πάντως αρκετά καταστήματα εστίασης στο εσωτερικό του. Ένα από αυτά είχε και μια μικρή πισίνα. Ένα πιτσιρίκι έριξε μέσα την μπάλα του και οι υπεύθυνοι προσπαθούσαν με ένα κοντάρι να τη φτάσουν. Παραδίπλα, κάποιος ντυμένος γορίλας χόρευε στους ρυθμούς της μουσικής παρέα με ένα κοριτσάκι. Όλος ο κόσμος ευχαριστιόταν τη βόλτα του. Πραγματικά το πάρκο αυτό ήταν τεράστιο, είχε πάρα πολλούς πάγκους, πάρα πολλές δραστηριότητες, εορταστική ατμόσφαιρα και πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν συγκαταλέγεται στη λίστα με τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες αγορές της Ευρώπης. Δεν είδα να υπολείπεται κάπου. Είναι νεοσύστατη; Δεν έχει την ποικιλία μαγειρευτού φαγητού; Δεν έχω μεγάλη ταξιδιωτική εμπειρία, ούτε έχω δει πολλές χριστουγεννιάτικες αγορές. Εμένα όμως η συγκεκριμένη αγορά με κέρδισε. Που πας στους παραδοσιακούς χριστουγεννιάτικους προορισμούς και στις αντίστοιχες αγορές να φας και να πιεις. Ωραία είναι, αλλά σε τι θερμοκρασία βρε παιδιά; Να τρέμεις να βγάλεις το γάντι; Στην Λισαβόνα κάναμε σαν άνθρωποι την βόλτα μας και το καταευχαριστηθήκαμε. Έκανε ζέστη εκείνη την μέρα στην πόλη(δεν το λες μπαίνω στο κλίμα για Χριστούγεννα), αλλά στο πάρκο και ειδικά μετά την δύση του ηλίου είχε την ψύχρα του.

Φεύγοντας βγάλαμε τις φωτογραφίες μας μπροστά στο άγαλμα του Πομπάλ με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια για την πλατεία Rossio μέσω της κεντρικής λεωφόρου, Αvenida da Libertade. Περπατούσαμε στον πεζόδρομο και χαζεύαμε τα ξενοδοχεία, τα εμπορικά καταστήματα και τους μεγάλους οίκους μόδας δεξιά και αριστερά της λεωφόρου. Η λεωφόρος ήταν στολισμένη με φωτάκια και αν και η απόσταση μέχρι το κέντρο ήταν περίπου 2χλμ η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα. Σε αυτή την διαδρομή ξεπηδούσαν συντριβανάκια κάθε τόσο, ενώ μια πολύ περίεργη στιγμή που προκάλεσε το γέλιο των περαστικών ήταν όταν ένας ηλικιωμένος άνδρας πέρασε μια διάβαση χορεύοντας και γύρισε προς το μέρος του οδηγού που περίμενε στο φανάρι και του έκανε μια άκομψη κίνηση δείχνοντας την ευαίσθητη περιοχή του.

Φτάσαμε στην πλατεία Restauradores και χαζέψαμε τον νυχτερινό φωτισμό της πλατείας, αλλά και τα στεφάνια που κατατέθηκαν το πρωί στο μνημείο. Όλοι οι πολιτειακοί άρχοντες της χώρας είχαν καταθέσει. Τα περισσότερα εμπορικά μαγαζιά γύρω από την πλατεία ήταν ανοιχτά, όπως και αρκετά στην λεωφορεία Libertade. Τι στο καλό; Αργία δεν ήταν εκείνη την ημέρα; Η θεωρείται τουριστική περιοχή και ήταν ανοιχτά;

Κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία Rossio και την χριστουγεννιάτικη αγορά. Η εικόνα που αντικρύσαμε δεν είχε σχέση με την εικόνα της άδειας πλατείας το πρωί. Γινόταν ο χαμός, ο πανικός. Ο κόσμος περιφερόταν μπροστά από τους πάγκους και απολάμβανε την βόλτα του ακούγοντας χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Μας έσπασαν τη μύτη τα φαγητά, ενώ μύριζε έντονα το glühwein, το ζεστό κρασί, το οποίο δεν μου αρέσει. Η ίδια εικόνα και στην διπλανή πλατεία Figueira. Πολύ όμορφο και ευχάριστο κλίμα. Με αυτές τις εικόνες πήγαμε στο κατάλυμα μας που απείχε λίγα μόνο μέτρα από την πλατεία για ξεκούραση. Το ρολόι έδειχνε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα.

Και αφού ξεκουραστήκαμε κανά 2ωρο βγήκαμε έξω για νυχτερινή περιπλάνηση και ποτάκι. Είχα ψάξει για μαγαζί οικονομικό με φάδο, την παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας. Είχα βρει κάποιο που δεν είχε Live κάθε ημέρα. Οπότε πήγαμε να ρίξουμε μια ματιά. Οι κεντρικοί δρόμοι ήταν στολισμένοι χριστουγεννιάτικα όπως και η πλατεία στην Baixa. Υπερπαραγωγή. Ολόκληρος φωτισμένος πύργος πάνω στην πλατεία. Το μαγαζί που είχα σταμπάρει το Α Τasca do Chico ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Μικρό μαγαζάκι, μια τρύπα και ο κόσμος περίμενε έξω στην ουρά. Εν τω μεταξύ, όσα μαγαζιά περάσαμε μέχρι να φτάσουμε ήταν άδεια. Το συγκεκριμένο είχε ουρές. Και δεν είχε και live. Περιμέναμε κανά 10λεπτο, αλλά η ουρά αμετακίνητη. Δεν είχε και Live. Το απέναντι του που είχε live fado και ακούγαμε όση ώρα περιμέναμε ήταν και αυτό γεμάτο, αλλά χωρίς ουρές απέξω. Δεν ξέραμε που να πάμε. Οι όποιες εναλλακτικές είχα για εκεί κοντά είτε δεν μας γέμιζαν από κοντά το μάτι είτε τα μαγαζιά ήταν άδεια. Περιττό να πω ότι ανεβήκαμε κάποια σκαλιά περπατώντας μέσα στην πόλη και μου κακοφάνηκε. Πέρα από τον πρωινό κήπο, όλη την υπόλοιπη μέρα την περάσαμε ζάχαρη χωρίς να ανέβουμε σκάλες και ανηφόρες. Μην γελάτε! Είχα ξεχάσει ότι ήμουν στην Λισαβόνα με τους 7 λόφους. Μην παραπονιέμαι. Τα σκαλιά ήταν ελάχιστα. Περιδιαβαίναμε στους δρόμους και δεν βρίσκαμε τίποτα. Φτάσαμε στην Rua Augusta που τα μαγαζιά πάνω στον πεζόδρομο ήταν τέρμα τουριστικά. Γενικά δεν ήταν ωραία. Ψάχναμε και μια ταράτσα θυμάμαι στην R.Carmo που δεν καταλαβαίναμε από που έχει είσοδο. Προφανώς έπρεπε να ανέβεις στο πάνω επίπεδο με τον ανελκυστήρα; Για να μην τα πολυλογώ καταλήξαμε στο μυστικό roof ενός ξενοδοχείου, του Lisbon Art Stay. Γιατί μυστικό; Υποθέτω γιατί για να βρούμε την πόρτα στον τελευταίο όροφο κάνανε πατατράκ τα μάτια μας από τους καθρέφτες και τις οφθαλμαπάτες που δημιουργούνταν. Το roof δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες μας από άποψη θέας. Στο σημείο εκείνο βλέπαμε μεν τέλεια το κάστρο, αλλά η υπόλοιπη πόλη ήταν στο σκοτάδι. Λίγα πράγματα φωτίζονταν. Οι τιμές ήταν ολίγον τσιμπημένες. Ωστόσο, εμείς ευχαριστηθήκαμε το ποτάκι μας ακόμα όταν μετά από λίγο άρχισε να ψιλοβρέχει. Ευτυχώς καθίσαμε κάτω από τέντα. Και κάπως έτσι έληξε το πρώτο μας βράδυ στην Λισαβόνα.

 

[alma viajer@]

2Η ΗΜΕΡΑ ( Miradouros Senhora do Monte and da Graça, Castelo de S. Jorge, Alfama, Πάρκο των Εθνών, Ενυδρείο)​

Σηκωθήκαμε λίγο αργότερα από το αναμενόμενο και πήγαμε αμέσως για πρωινό σε κάποιο μαγαζί στην Rua Augusta. Εγώ ήθελα οπωσδήποτε pastel de nata, ενώ ο συνταξιδιώτης μου καφέ. Προφανώς πήραμε και άλλα καλούδια, οπότε δεν προτιμήσαμε pasteleries που είχαν μόνο το γνωστό πορτογαλικό γλυκό. Και αφού φάγαμε και πήραμε τα πάνω μας, κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία Martim Moniz για να πάρουμε το τραμ 28Ε με προορισμό το miradouro da Senhora do Monte.

Η πλατεία Martim Moniz ήταν μεγάλη και ευρύχωρη, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν την πρόσεξα για να πω αν αξίζει να περάσετε μια βόλτα, καθώς κοιτούσα τον χάρτη στο gps . Αυτό που πρόσεξα ήταν ότι μπαίνοντας στην πλατεία υπήρχε μεγάλο super market. Και τι έγινε θα μου πείτε. Για κάποιον που θέλει να ψωνίσει κάποια πράγματα είναι σημαντικό να τα προμηθευτεί από μεγάλα supermarket αν θέλει να εξοικονομήσει χρήματα. Γιατί; Διότι οι τιμές στα μικρά παντοπωλεία που διατηρούν κυρίως ξένοι τραβούν την ανηφόρα. Το διαπιστώσαμε την πρώτη ημέρα αγοράζοντας 2-3 πράγματα. Το νερό 0,5 L σε αυτά τα μικρά mini markets κόστιζε 1 ευρώ. Κλείνει η παρένθεση.

Το τραμ που περιμέναμε δεν άργησε να έρθει. Σχηματίστηκε ουρά από τους τουρίστες που έβγαζαν εκείνη την ώρα εισιτήριο από τον οδηγό. Εμείς πριν πάρουμε το δρόμο για την πλατεία, μπήκαμε στο μετρό και βγάλαμε το ημερήσιο εισιτήριο των 7 ευρώ. Τις προηγούμενες φορές είχαμε βγάλει εισιτήριο που το φορτίζαμε με την αξία μονής διαδρομής. Αν αγοράσει κάποιος εισιτήριο από τον εκάστοτε οδηγό στα ΜΜΜ είναι λίγο πιο ακριβό. Μπήκαμε στο τραμ και θυμηθήκαμε τι ωραία που είναι τα μέσα στην Αθήνα. Σαρδελίτσες. Στις επόμενες στάσεις μπήκαν ντόπιοι που πήγαιναν μάλλον στις δουλειές τους. Ωραία η διαδρομή και το τραμ, αλλά είχε πολύ κόσμο. Κατεβήκαμε στην R. Graça και ακολουθήσαμε τις οδηγίες του gps για να φτάσουμε στο miradouro. Ακολουθήσαμε μια ελαφρώς ανηφορική διαδρομή για κανά 5λεπτο. Τίποτα το δύσκολο. Είδαμε όμορφα κτίρια σε παστέλ χρωματισμούς, άλλα με πλακάκια και άλλα χωρίς. Οι δρόμοι πλακόστρωτοι. Τι όμορφα που ήταν. Ώσπου φτάσαμε στο τέλος του δρόμου σε ένα μεγάλο μπαλκόνι με πιάτο την Λισαβόνα. Αυτό ήταν το miradouro. Μείναμε άναυδοι! Τι όμορφη θέα ήταν αυτή! Είχε συννεφιά εκείνη την ώρα και οι φωτογραφίες έβγαιναν λίγο μουντές, αλλά η θέα ήταν ασυναγώνιστη. Τα κινητά πήραν φωτιά για φωτογραφίες και βίντεο. Ένας Κινέζος μας τράβηξε φωτογραφίες και εμείς αντίστοιχα αυτόν. Πόσοι Ασιάτες τουρίστες στην Λισαβόνα; Πραγματικά ήταν παντού. Μας πλησίασε και μια ηλικιωμένη πλανόδια για να πουλήσει την πραμάτια της. Προσπαθούσε να μαντέψει την εθνικότητα μας. Ούτε Ιταλοί, ούτε Ισπανοί. Μα τι στο καλό είστε; Ευγενέστατη πάντως. Μα αυτά και με αυτά βγήκε και ο ήλιος και η πόλη απέκτησε άλλη χάρη και ομορφιά. Αυτές οι κεραμοσκεπές τι όμορφες που ήταν! Τι όμορφα που ήταν όλα από ψηλά! Και από το σημείο εκείνο φαίνονταν τα πάντα…το κάστρο, ο Τάγος, ακόμα και η γέφυρα και το άγαλμα του Ιησού απέναντι!

Αφού γεμίσαμε εικόνες κινήσαμε για το miradouro da Graça που ήταν δέκα λεπτά μακριά. Σύντομη και ωραία βόλτα μέχρι εκεί χωρίς υψομετρικές διαφορές. Περάσαμε και έξω από ωραίους φούρνους. Τι ωραίες βιτρίνες που έχουν. Και φαγωμένος τις λιμπίζεσαι. Στο συγκεκριμένο miradouro υπήρχε μια εκκλησία την οποία επισκεφθήκαμε χωρίς να είναι κάποιας εξαιρετικής ομορφιάς και σημασίας. Απέξω έπαιζε κιθάρα κάποιος μουσικός, ενώ υπήρχε κόσμος που χάζευε την θέα. Στο προηγούμενο miradouro ήμαστε σχεδόν μόνοι μας. Ποια η διαφορά των 2; Στο δεύτερο το κάστρο του Αγ.Γεωργίου ήταν ακριβώς δίπλα μας, πιο κοντά μας, ενώ ο Τάγος δεν κυριαρχούσε στο βάθος. Βλέπαμε ένα ελάχιστο τμήμα του. Στην ουσία ήταν η ίδια θέα, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Επίσης, πολύ όμορφη! Μας πλησίασε ένας ξεναγός για να μας κάνει τουρ, όπως και όλο τον κόσμο εκεί. Τον ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Επόμενος στόχος η επίσκεψη στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Ωστόσο, μέχρι να φτάσουμε κάναμε αρκετές στάσεις σε σημεία με θέα που βλέπαμε στο δρόμο μας. Ήμαστε στην γειτονιά της Alfama και πραγματικά η περιήγηση στα σοκάκια και στα miradouros που ξεπρόβαλλαν ήταν απολαυστική. Ο καιρός επίσης εξαιρετικός! Δεν είμαι σίγουρη ποια ακριβώς ήταν τα miradouros-σημεία που σταθήκαμε, διότι ήταν αρκετά και το ένα δίπλα στο άλλο. Πρέπει να ήταν το Miradouro de São Vicente, το Miradouro das Portas do Sol και το Miradouro do Recolhimento. Είχαν ωραία θέα τη συνοικία της Alfama, τα καταστήματα εστίασης και φυσικά τον Τάγο. Τα miradouros αυτά δεν ήταν αποκομμένα από την υπόλοιπη συνοικία. Αντιθέτως, ήταν στην καρδιά της, δίπλα στον δρόμο, για αυτό και ήταν γεμάτα κόσμο που ρέμβαζε και έβγαζε φωτογραφίες.

Το gps μας έβγαζε ότι έπρεπε να ανέβουμε κάποιες σκάλες για να φτάσουμε στο κάστρο. Μπήκαμε σε στενά πλακόστρωτα σοκάκια. Πολύ όμορφα και γραφικά. Στο μπαλκόνι μιας οικίας ένας κύριος τραγουδούσε με μικρόφωνο στους περαστικούς που κοντοστέκονταν απορημένοι, αλλά με θετική διάθεση απέναντι του. Ε, δεν βλέπεις κάθε μέρα τέτοια θεάματα. Με αυτά και με αυτά φτάσαμε έξω από το κάστρο του Αγ. Γεωργίου. Απ έξω είχε μικρά χαριτωμένα καταστήματα με τουριστικά είδη,αλλά και εστίασης. Περπατούσαμε χαζεύοντας τα στα στενοσόκακα. Ωστόσο, αποφασίσαμε να μην απομακρυνθούμε και να μπούμε μέσα στο κάστρο. Αναρωτιόμαστε αν αξίζει να πληρώσουμε το αντίτιμο των 15 ευρώ από την στιγμή που το μεγάλο πλεονέκτημά του είναι η θέα. Αν μη τι άλλο ωραία θέα έχουν πολλά σημεία της Λισαβόνας.

Παρόλ αυτά, μπήκαμε στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Είδαμε ένα άπλωμα σαν miradouro με μπόλικα δέντρα. Είχε αρκετό κόσμο χωρίς να γίνεται όμως πανικός. Καθίσαμε σε κάποιο παγκάκι να μελετήσουμε το χάρτη που μας έδωσαν για τις τοποθεσίες του κάστρου και να ξεκουραστούμε. Πραγματικά η θέα ήταν υπέροχη από αυτό το σημείο! Η πόλη απλωνόταν κάτω από τα πόδια μας. Ο Τάγος, το άγαλμα του Χριστού και η κόκκινη γέφυρα της 25ης Απριλίου επίσης. Είμαστε πάνω στο κάστρο. Για αυτό και πια δεν το βλέπαμε στον ορίζοντα. Αυτό που βλέπαμε ήταν το μπλε του ουρανού και του Τάγου, καθώς και το κεραμιδί από τις σκεπές των σπιτιών. Περπατώντας περιμετρικά το χώρο είδαμε κάποια κανόνια και το κυρίως κάστρο. Γύρω του υπήρχε τάφρος. Στον αύλειο χώρο του οι επισκέπτες χάζευαν τα παγώνια που υπήρχαν στο χώρο. Περάσαμε την τάφρο και μπήκαμε στον εσωτερικό αύλειο χώρο του κάστρου. Μάλιστα ανεβήκαμε σε κάποια σημεία τις σκάλες για να φτάσουμε στις πολεμίστρες. Ωραία ήταν. Δεν μπορώ να πω. Κάναμε βόλτες γύρω από τις πολεμίστρες σαν παιδάκια. Εν τω μεταξύ ο ουρανός είχε αρχίσει να μαζεύει σύννεφα. Μέχρι να βγούμε από το χώρο του κάστρου είχε αρχίσει να ψιχαλίζει. Ανοίξαμε τις ομπρέλες έτοιμοι να εξερευνήσουμε την συνοικία της Alfama ελπίζοντας αυτή η βροχούλα να τελειώσει σύντομα.

Πράγματι, λίγα λεπτά αργότερα η βροχή σταμάτησε. Εμείς περιδιαβαίναμε τα όμορφα σοκάκια μέχρι που βγήκαμε πάλι στα πρότερα miradouros. Αυτή τη φορά είδαμε και το miradouro της Santa Lucia. Είχα διαβάσει τόσα για το συγκεκριμένο. Ομολογώ ότι αν και έχει ιδιαιτερότητες σε σχέση με τα υπόλοιπα, δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Η θέα από άλλα Miradouros της πόλης είναι πολύ καλύτερη. Άσε που και με λιγοστό κόσμο γεμίζει γρήγορα και δεν μπορείς να σταθείς για πολλή ώρα. Από αυτό το σημείο βλέπεις την Alfama, το Πάνθεον και τον Τάγο. Τέλος πάντων.

Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και συνεχίσαμε την βόλτα μας στα σοκάκια. Ποια σοκάκια; Αυτά τα πλακόστρωτα σοκάκια που περνούν τα κίτρινα τραμ και βλέπουμε στις γνωστές καρτ ποστάλ και στα βίντεο που διαφημίζουν την Λισαβόνα. Από τέτοια ωραία και γραφικά σημεία περάσαμε και δε χόρταινα να κοιτάω και να φωτογραφίζω. Και ευτυχώς δεν είχε ιδιαίτερες υψομετρικές διαφορές η βόλτα αυτή. Μάλιστα πέρασε ένα τραμ από δίπλα μας και οι επιβάτες μας χαιρετούσαν. Ε, γίνεται να μην ανταποδώσεις τον χαιρετισμό; Σαν παιδάκι ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Δεν θυμάμαι τι είχαμε βάλει ως επόμενη στάση. Ωστόσο, βλέποντας προηγουμένως από τα miradouros την εκκλησία St. Vincent de Fora (χωρίς να ξέρουμε το όνομα της), εντυπωσιαστήκαμε και έτσι όταν έπειτα από περιπλάνηση είδαμε ότι είμαστε κοντά της πήγαμε να τη δούμε από κοντά. Από μακριά μου φαινόταν πιο εντυπωσιακή. Δεν έπαυε όμως να είναι επιβλητική. Δεν μπήκαμε μέσα. Συνεχίσαμε την βόλτα μας ακριβώς δίπλα στην υπαίθρια αγορά Feira da Ladra που ήθελε να επισκεφτεί ο συνταξιδιώτης μου. Ένα μικρό Μοναστηράκι. Πάγκοι με ένα σωρό πράγματα κάθε είδους. Η χαρά των παλαιοπωλών και των ρετρό τύπων. Δεν ξέρω αν θα βρει κάποιος κάτι πραγματικά καλό. Για να χαζέψουμε όμως ήταν οκ. Βέβαια όταν φτάσαμε έξω από το Πάνθεον μας χτύπησε εκ νέου η κακοκαιρία. Έπιασε ξαφνική δυνατή μπόρα. Πολύ δυνατή! Ευτυχώς σταθήκαμε κάτω από τις τέντες ενός πάγκου και δεν γίναμε παπιά κάτω από την ομπρέλα. Όλος ο κόσμος το ίδιο έκανε. Η μπόρα δεν κράτησε ούτε 10 λεπτά. Αυτό ήταν. Και σαν να μην έγινε τίποτα συνέχισαν όλοι τις ασχολίες τους. ‘Ετσι και εμείς, αφού είδαμε απέξω το Πάνθεον συνεχίσαμε την βόλτα μας στην μαγευτική και γραφική Alfama. Περάσαμε σοκάκια, σκάλες, σημεία με θέα, αλλά και βασικούς δρόμους με καταστήματα εστίασης. Τι ωραία που ήταν! Η γειτονιά αυτή μπορεί να παρομοιαστεί με την δική μας Πλάκα. Είναι η παλιά, η αυθεντική συνοικία της πόλης. Ο συνταξιδιώτης μου είχε πεινάσει. Ήταν νωρίς το μεσημέρι. Νωρίς για να πεινάσει, αλλά τι να γίνει. Φτάσαμε στο μουσείο Φάδο. Είχε στηθεί μια mini Xριστουγεννιάτικη αγορά με 3-4 πάγκους, αλλά χωρίς κάτι φαγώσιμο που να μας συγκινήσει. Δεν θέλαμε να κάτσουμε σε κανονική ταβέρνα εκείνη την ώρα. Δεν πεινούσα και εγώ ιδιαίτερα. Δεν είχε κάποιο κατάστημα εστίασης με πολύ καλές κριτικές εκεί κοντά. Όσα μας άρεσαν ήταν κλειστά. Έτσι, κάτσαμε στην κυριολεξία όπου βρήκαμε. Κάτσαμε στο Τaberna Ti Camila απέναντι από το Fado museum. Πήραμε να δοκιμάσουμε το πορτογαλικό street food bifana. Χοιρινό κρέας ανάμεσα σε ψωμί. Σαν σε burger θα λέγαμε. Και επειδή δεν ξέραμε πόσο μεγάλο θα ήταν πήραμε και μια σαλάτα, ελληνική παρακαλώ. Προφανώς δεν είχε φέτα, αλλά οκ. Καλή προσπάθεια σε σχέση με άλλες σαλάτες που έχουμε γευτεί στο εξωτερικό. Όσο για την bifana, δεν ξετρελάθηκα με αυτό που γεύτηκα. Ωστόσο, γεμίσαμε τα στομάχια μας, ξεκουραστήκαμε και ετοιμαστήκαμε για τη συνέχεια. Όμορφα σοκάκια, σπίτια με πλακάκια, folklore στολισμοί και fado houses συμπληρώνουν το σκηνικό στην Alfama. Η βόλτα σε αυτήν ολοκληρώθηκε όταν φτάσαμε έξω από τον καθεδρικό ναό της Λισαβόνας. Τον ψάξαμε στο google και δεν είδαμε στις φωτογραφίες κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί. Έτσι, δεν μπήκαμε μέσα. Κατευθυνθήκαμε προς το ποτάμι. Τι να κάνουμε τώρα; Που να πάμε; Eίχαμε πάνω από μια ώρα μέχρι να νυχτώσει.

Αποφασίσαμε να πάμε στο Parque das Nações (Πάρκο των Εθνών). Αν θυμάμαι καλά πήραμε το λεωφορείο 728. Είχαμε το ημερήσιο εισιτήριο για εκεί, οπότε δεν υπήρχε πρόβλημα. Η περιοχή αυτή δεν έχει κάποια σχέση με το ιστορικό κέντρο της πόλης. Είναι εντελώς σύγχρονη με μεγάλες λεωφόρους και κτίρια. Εκεί υπάρχουν εμπορικά κέντρα, στάδια, η διεθνής έκθεση της πόλης, καζίνο, τελεφερίκ, ο πύργος Βάσκο Ντε Γκάμα και το ενυδρείο της Λισαβόνας. Πάρκο των εθνών φαντάζομαι λέγεται γιατί έχει μια έκταση που υπάρχουν οι σημαίες όλων των χωρών. Εντοπίσαμε και εμείς την ελληνική. Αν με ρωτάτε, αν δεν έχετε κάποιο ιδιαίτερο λόγο επίσκεψης στην συγκεκριμένη περιοχή δεν χρειάζεται να πάτε. Είναι μια περιοχή για τους ντόπιους. Ως τουρίστας με λίγες ημέρες στην Λισαβόνα δεν ενδιαφέρομαι να δω π.χ. το εμπορικό κέντρο Vasco da Gama αν δεν έχω σκοπό να ψωνίσω, να μπω στην Αρένα τους, στο καζίνο τους, να κάνω ποδήλατο στους ποδηλατόδρομους ή να πάω εκεί για καφέ και φαγητό. Κάναμε ένα σύντομο πέρασμα από το αναφερθέν εμπορικό κέντρο και αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε αποφασίσαμε να μπούμε στο Oceanário de Lisboa.

Η βόλτα αυτή στην συγκεκριμένη περιοχή δεν θα μου πρόσφερε πολλά αν δεν έμπαινα στο Ενυδρείο (Oceanário de Lisboa). Δεν είχαμε στο πρόγραμμα την επίσκεψη αυτή, αλλά μιας και φτάσαμε ως εκεί, μπήκαμε. Προφανώς και ήθελε και ο συνταξιδιώτης μου, ειδάλλως από μόνη μου δεν θα πήγαινα, εφόσον στο παρελθόν είχαμε επισκεφθεί το ενυδρείο της Βαρκελώνης και εγώ επιπλέον εκείνο στην Κρήτη. Ωστόσο, δεν χαλάμε χατίρια!Είναι λάτρης του βυθού! Έτσι, πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια. Εντύπωση μας προκάλεσε το γεγονός ότι πληρώσαμε φθηνότερα τα εισιτήρια, καθώς ήταν περασμένη ώρα. Το αντίτιμο του εισιτηρίου δεν ήταν σταθερό, αλλά σε άμεση εξάρτηση από την ώρα προσέλευσης. Πςςς….τι είπες τώρα. Μας εξυπηρέτησε αυτό βέβαια, γιατί τα αρχικά 25 ευρώ δεν τα λες και λίγα. Πως μου φάνηκε το ενυδρείο της Λισαβόνας; Προφανώς, δεν υπήρχε αυτός ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Δεν ήταν εντυπωσιακότερο από αυτό της Βαρκελώνης, αλλά ήταν διαφορετικό! Μου άρεσε! Σε καμία περίπτωση δεν μετάνιωσα την επίσκεψη και η ώρα πέρασε ευχάριστα. Σε αυτό το ενυδρείο υπάρχει μια μεγάλη κεντρική δεξαμενή, την οποία έχεις στο οπτικό σου πεδίο σε όλη την διάρκεια της επίσκεψης. Βλέπεις αυτή την δεξαμενή από διάφορες οπτικές και γωνίες. Εκεί έχει καρχαρίες, σαλάχια και όλα τα εντυπωσιακά ψάρια και πλάσματα του βυθού που φιλοξενεί το ενυδρείο. Ακόμη, έρχεσαι σε άμεση επαφή με πιγκουινάκια! Δεν υπάρχει ολικό προστατευτικό τζάμι και μπαίνοντας στην αίθουσα που τα φιλοξενεί νιώθεις μια ψύχρα. Μεγάλη πλάκα έχουν και οι ενυδρίδες! Πολύ γέλιο! Γίνεσαι και εσύ παιδάκι σε τέτοια μέρη.

Βγαίνοντας από το ενυδρείο είχε πια βραδιάσει. Ψιχάλιζε και φυσούσε. Είχε ψύχρα. Επιστρέψαμε στο κέντρο με μετρό από το σταθμό Cabo Ruivo. Είχε αρκετό περπάτημα (15-20 λεπτά) από το Ενυδρείο και η περιοχή εκείνη την ώρα δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο. Επιστρέψαμε πίσω στο Rossio. Αφού περάσαμε τις χριστουγεννιάτικες αγορές στο κέντρο, μιας και πεινούσε το αγόρι μετά από αυτή την περιήγηση, πήγαμε στο δωμάτιο για να πάρουμε μια ανάσα μέχρι να ξαναβγούμε για ποτάκι.

Πήγαμε ξανά στο Α Τasca do Chico για fado. Ασφυχτικά γεμάτο με ουρά απ έξω. Φύγαμε. Πήγαμε στο Duque da Rua που είχα σημειώσει επίσης για fado. Μικρό μαγαζάκι και αυτό. Γεμάτο. Χωρίς μουσική. Τι στο καλό…είχα δει στα σόσιαλ ότι είχε live εκείνη τη βραδιά. Φύγαμε για να βρούμε άλλο μαγαζί. Περνώντας ξανά από μπροστά του αργότερα διαπιστώσαμε ότι όντως είχε live. Προφανώς είχαμε πετύχει το διάλειμμα. Που να πάμε που η πλειοψηφία των μαγαζιών ήταν άδεια; Καθημερινή και ήταν έτοιμο να βρέξει πάλι. Μόνο επιλεγμένα μαγαζιά είχαν κόσμο. Επόμενο μαγαζί στη λίστα μου ήταν ένα μπαρ εμπειρία. Δεν είχε σχέση με fado και ήταν το Pavilhão Chinês στο Bairro Alto. Ήταν λίγο μακριά από το σημείο που βρισκόμαστε, οπότε πήραμε λεωφορείο για λίγες στάσεις, μιας και είχε αρχίσει να βρέχει πάλι. Για να μπεις στο μπαρ χτυπάς κουδούνι. Περιμένεις μέχρι να σου ανοίξει την πόρτα καλοντυμένος ο σερβιτόρος και να σε πάει μέχρι το τραπέζι σου. Ο χώρος είναι πολύ μεγάλος, χωρισμένος σε πολλά δωμάτια. Κάθε δωμάτιο έχει διαφορετική διακόσμηση. Άλλο ντεκόρ. Βασικά, κάθε δωμάτιο έχει χιλιάδες διακοσμητικά στους τοίχους και στις προθήκες. Άλλο έχει στρατιωτάκια, άλλο κούκλες, μινιατούρες, καπέλα, τρένα. Χιλιάδες διαφορετικά αντικείμενα. Θα μπορούσε να είναι άνετα μουσειακός χώρος. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Είναι τσιμπημένο στις τιμές του το μαγαζί, αλλά έτσι είναι αν θες να δεις κάτι διαφορετικό. Ήπιαμε το ποτό μας και χαλαρώσαμε! Η επιστροφή στο δωμάτιο έγινε με τα πόδια. Άδειοι και ήσυχοι δρόμοι. Σταματήσαμε στο miradouro São Pedro de Alcântara. Τι όμορφα που ήταν και το βράδυ εκεί. Φωτισμένη η Λισαβόνα είχε άλλη χάρη. Και με αυτές τις εικόνες πήγαμε για ύπνο γιατί η επόμενη μέρα είχε πρωινό ξύπνημα και θα ήταν πολύ κουραστική! Αχ Σίντρα!

 

[nickostraveller]

Το καλυτερο timing , λιγους μηνες πριν το ταξιδι μου ,φρεσκια ιστορια για Λισαβονα.
Θα την διαβασω μετα τη δουλεια το βραδυ

 

[alma viajer@]

Το καλυτερο timing , λιγους μηνες πριν το ταξιδι μου ,φρεσκια ιστορια για Λισαβονα.
Θα την διαβασω μετα τη δουλεια το βραδυ

Ελπίζω να σε βοηθήσει στην οργάνωση του δικού σου ταξιδιού...Έρχεται και η συνέχεια...

 

[alma viajer@]

3Η ΗΜΕΡΑ (Σίντρα- National Palace of Pena- Quinta da Regaleira- Cabo da Roca-Cascais-Fado house)​

Ξυπνήσαμε πολύ νωρίς. Λίγο μετά τις 6 το πρωί. Θέλαμε να είμαστε αν ήταν δυνατόν έξω από το παλάτι Πένα στην Σίντρα την ώρα που άνοιγε, δηλαδή στις 09.30. Αυτό σήμαινε ότι γύρω στις 08.00 θα έπρεπε να έχουμε επιβιβαστεί στο τρένο για Σίντρα. Τα περισσότερα μαγαζιά για καφέ και πρωινό δεν άνοιγαν πριν τις 8 το πρωί. Έτσι, είχαμε προνοήσει να ψάξουμε που θα πηγαίναμε κοντά στο κατάλυμα να φάμε κατιτίς. Πήγαμε στο Copenhagen Coffee Lab - Baixa που άνοιγε στις 07.30 το πρωί. Μια χαρά.

Με γεμάτα στομάχια κατευθυνθήκαμε στο σταθμό τρένων Lisboa Rossio που είναι απέναντι από το Εθνικό Θέατρο Ντόνα Μαρία Β. Το κτίριο απέξω δεν φαίνεται ότι είναι σταθμός τρένων. Τις προηγούμενες ημέρες αναρωτιόμασταν τι στο καλό είναι αυτό το ωραίο και επιβλητικό κτίριο με τις ωραίες εισόδους. Μπήκαμε και βγάλαμε εισιτήρια στους αυτόματους πωλητές. Αν δεν κάνω λάθος πληρώσαμε 5,9 ευρώ ή κάτι τέτοιο και οι δυο μαζί. Πολύ εύκολα βρήκαμε την αποβάθρα και πήραμε το τρένο για Σίντρα. Η διαδρομή είναι σύντομη. Γύρω στα 45 λεπτά. Πλησιάζοντας στην Σίντρα καταλαβαίνεις ότι η περιοχή είναι καταπράσινη, ενώ πάνω στους λόφους φαίνονται το Moorish Castle και το Pena Palace.

Όλο το τρένο κατέβηκε στον τερματικό σταθμό της Σίντρα. Τι κάνουμε τώρα; Πως ανεβαίνουμε στο Pena Palace; Πρώτος τρόπος να πάρουμε το λεωφορείο της γραμμής, το 1253, έξω ακριβώς από το σιδηροδρομικό σταθμό. Είχα διαβάσει εδώ στο travelstories, αλλά και αλλού ότι υπάρχει εισιτήριο μονής διαδρομής γύρω στα 5,5 ευρώ, το οποίο δεν στο δίνουν και προωθούν το ημερήσιο εισιτήριο των 13,5 ευρώ? αν θυμάμαι καλά. Με το εισιτήριο αυτό μπορείς να μπαίνεις απεριόριστα εκείνη την ημέρα στα λεωφορεία που πηγαινοέρχονται στα παλάτια. Μέχρι εδώ ακούγονται όλα καλά, αν αναλογιστεί κανείς ότι αν κάποιος θέλει να πάει σε περισσότερα από ένα παλάτια, τον συμφέρει το ημερήσιο εισιτήριο. Τι γίνεται όμως όταν μπορείς να πας πιο φθηνά και με μεγαλύτερη άνεση; Το uber είναι μια πολύ καλή, πρακτική, άνετη και οικονομική λύση. Είχα διαβάσει ότι σε ώρες αιχμής και ειδικά την high season τα λεωφορεία της γραμμής δεν είναι αξιόπιστα. Υπάρχει μεγάλη κίνηση, ο κόσμος δεν χωράει να μπει στο λεωφορείο, υπάρχει μεγάλη αναμονή στα δρομολόγια, άνω της μισής ώρας, οπότε και να έχει βγάλει κάποιος ημερήσιο εισιτήριο, θα ταλαιπωρηθεί και δεν θα μπορέσει να βγάλει το πρόγραμμα που είχε σχεδιάσει. Εδώ και αυτοκίνητο να είχε θα τον ταλαιπωρούσε η κίνηση και το θέμα parking στους στενούς δρόμους της περιοχής. Έχοντας αυτά στον νου μας φτάσαμε στην Σίντρα. Το λεωφορείο δεν είχε πολύ κόσμο και ήταν έτοιμο να αναχωρήσει σε 5-6 λεπτά. Έτσι ρωτήσαμε για εισιτήριο μονής διαδρομής τον οδηγό, για να πάρουμε την απάντηση ότι έχει μόνο ημερήσιο. Έτσι, δεν το σκεφτήκαμε και πολύ. Είχα ήδη κατεβάσει την εφαρμογή του uber στο κινητό και είχα βάλει την κάρτα μου. Προφανώς και θα προτιμούσα να πληρώσω με μετρητά, αλλά δεν γινόταν. Ήταν αναγκαστικό σε αυτές τις διαδρομές. Σταθήκαμε λίγο πιο κάτω και το καλέσαμε. Υπήρχε αρκετός κόσμος με το που βγήκαμε από τον σταθμό του τρένου που εξ αρχής είχε προνοήσει για uber και στεκόταν ανά κάποια μέτρα μετά τον σταθμό περιμένοντας να έρθει. Την ώρα λοιπόν που καλούσαμε το uber, ήρθε ένας τύπος να μας πει πως μπορεί να μας πάει με το αυτοκίνητο του στο Pena Palace με 15 ευρώ. Είχε δει ότι δεν μπήκαμε στο λεωφορείο όταν μας ζήτησαν για το ημερήσιο 13 ευρώ στον καθένα. Επομένως 15 ευρώ και για τους 2 μαζί ήταν καλά. Είπε πως το uber θα αργούσε να έρθει. Ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν άνθρωποι που περίμεναν 20-30 λεπτά. Ωστόσο, εμείς είχαμε ήδη καλέσει uber με μόλις 5,50 ευρώ που θα ερχόταν σε 15 λεπτά. Ωστόσο, μετά από λίγα δεύτερα μας ήρθε ειδοποίηση αν θέλουμε να αποδεχτούμε οδηγό που θα ήταν εκεί σε 2 λεπτά με κόστος 6,75 ευρώ. Το αποδεχτήκαμε και έτσι μπήκαμε στο αμάξι που μόλις ήρθε. Πληρώσαμε δηλαδή και οι 2 μαζί λιγότερα από όσα θα δίναμε ο καθένας στον προηγούμενο οδηγό.

Η διαδρομή ήταν κάτι παραπάνω από 3 χλμ και κάναμε να φτάσουμε περίπου 12 λεπτά. Όλος ο δρόμος ήταν ανηφορικός και στενός. Δεν μπορούσες να κάνεις προσπεράσεις και άμα μπροστά σου ήταν λεωφορείο ή κάποιος που πήγαινε με μικρή ταχύτητα σίγουρα θα δημιουργούσε κομβόι. Βρήκαμε και εμείς λεωφορείο στην διαδρομή λίγο πριν φτάσουμε. Ε, η ταχύτητα μας μειώθηκε αισθητά ειδικά στις ανηφορικές στροφές που έκανε ώρα να πάρει το λεωφορείο. Επομένως, δεν θέλω να ξέρω τι μπορεί να γίνεται σε περιόδους αιχμής π.χ.πόση ώρα κάνεις να φτάσεις στο παλάτι από την κίνηση, που βρίσκεις πάρκινγκ ή πόση ώρα περιμένεις το Uber ή το λεωφορείο να έρθει για μια απόσταση 3 χλμ. Ωστόσο, να πούμε ότι η διαδρομή είναι καταπράσινη και σε αποζημιώνει. Δεν είναι απλά καταπράσινη. Ζούγκλα θα το έλεγα χαριτολογώντας. Η φύση οργιάζει. Τα δέντρα είναι τόσο πυκνά που ενώ είχε ήλιο εκείνο το πρωινό, δεν περνούσε μέσα από τα δέντρα. Δεν τον βλέπαμε όση ώρα ήμαστε στο αυτοκίνητο. Με αυτά και με αυτά φτάσαμε. Και επειδή uber δεν είχαμε χρησιμοποιήσει ξανά, ρωτήσαμε τον οδηγό αν του χρωστάμε κάτι. Δεν του χρωστούσαμε τίποτα. Είχαμε ήδη πληρώσει τα 6,75 ευρώ. Αυτά είναι. Είτε έχει κίνηση, είτε όχι, πληρώνεις το ποσό της διαδρομής που σου εμφανίζεται στην οθόνη όταν καλείς τον συγκεκριμένο οδηγό. Τέλεια!

Φτάσαμε στην είσοδο και πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια. Βγάλαμε εκείνο των 20 ευρώ για το πάρκο και το παλάτι στις 10.00 πμ. Αν με ρωτάτε τώρα θα έβγαζα μόνο για το πάρκο. Δεν γνώριζα ότι μπορείς να περιηγηθείς στους εξωτερικούς χώρους του παλατιού με το εισιτήριο του πάρκου μόνο. Όχι ότι μετάνιωσα που είδα το εσωτερικό. Ωραίο ήταν και μέσα σε 15 λεπτά το έχεις δει. Τέλος πάντων. Βγάλαμε τα εισιτήρια και μας ρώτησαν αν θέλαμε να μας ανεβάσουν στο παλάτι με αυτοκινητάκι με ένα αντίτιμο των 3-4 ευρώ? Δεν θυμάμαι ακριβώς. Δεν το δεχτήκαμε και πήγαμε με τα πόδια. Έχει ανηφορίτσα η αλήθεια είναι. Αλλά άμα δεν έχεις κινητικά προβλήματα η διαδρομή (περίπου 10 λεπτά) είναι ευχάριστη και μέσα στο πράσινο. Προφανώς, σου βγαίνει λίγο η γλωσσίτσα, αλλά οκ. Δεν είναι κάτι. Μόλις όμως ξεπροβάλλει το παλάτι το ξεχνάς. Βγάζεις το κινητό και δεν σταματάς να βγάζεις φωτογραφίες. Τουλάχιστον έτσι έκανα εγώ. Και ακόμα δεν είχα φτάσει.

Η πύλη ήταν πραγματικά επιβλητική. Και το εσωτερικό προφανώς. Δύσκολο να βρεις τέτοιο παλάτι. Είναι ρομαντικού ρυθμού και τμήματά του είναι βαμμένα σε κόκκινο και κίτρινο χρώμα, ενώ παρουσιάζει αφθονία αρχιτεκτονικών στυλ όπως το Νεο-Γοτθικό, το Νεο-Μανουελίνο, το Νεο-Ισλαμικό και το Νεο-Αναγεννησιακό. Είχαμε φτάσει κανά τέταρτο πριν τις 10 στην είσοδο για το εσωτερικό του παλατιού, οπότε είχαμε λίγο χρόνο να περιηγηθούμε στους εξωτερικούς χώρους και να βγάλουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Ευτυχώς ήταν πρωί ακόμα και δεν είχε πολύ κόσμο. Μπορούσαμε να βγάλουμε άνετα τις φωτογραφίες μας και να χαζέψουμε τον χώρο. Από τη μία πλευρά βλέπαμε την μπροστινή όψη του παλατιού ηλιόλουστη και από την πίσω σκιερή όψη την απέραντη καταπράσινη Σίντρα. Προφανώς και δεν είχαμε τελειώσει με τις φωτογραφίες. Έπρεπε να πάμε για την ξενάγηση στο εσωτερικό του παλατιού. Εκεί είδαμε σαλόνια, τραπεζαρίες, κρεβατοκάμαρες, εσωτερικές αυλές γενικά όλα τα δωμάτια ενός παλατιού εκείνης της εποχής. Οκ. Δεν είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί, αλλά δε με χάλασε κιόλας. Σε 15-20 λεπτά έχεις γυρίσει το εσωτερικό χωρίς να σταθείς ιδιαίτερα σε κάποιο δωμάτιο. Βγήκαμε έξω στην ηλιόλουστη βεράντα. Τι ωραία οπτική είχαμε από εκείνο το σημείο! Τι ωραίο που φαινόταν το παλάτι. Να έβγαιναν καλά και οι φωτογραφίες. Δεν μπορούσες να σταθείς με αντηλιά! Βγάλαμε τις φωτογραφίες που θέλαμε από κάθε σημείο του παλατιού, όχι πολύ επιτυχημένα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Είχαν αρχίσει να συρρέουν τα πλήθη. Και δεν είχε και αυτό που λέμε χαμό. Δεν θα ήθελα να είμαι εκεί καλοκαίρι και λόγω κόσμου και λόγω ζέστης. Ποιος είπε ότι η Πορτογαλία είναι καλοκαιρινός προορισμός;

Όταν φτάσαμε στα εκδοτήρια καλέσαμε πάλι uber. Σε λίγα λεπτά ο οδηγός μας ήρθε να μας πάρει. Προσοχή! Να κοιτάτε την μάρκα και την πινακίδα του αυτοκινήτου που καλείτε, γιατί εκείνη την ώρα μπορεί να έρθουν πολλά uber ταυτόχρονα. Πρέπει να ξέρετε ποιο αυτοκίνητο έχετε καλέσει για να μην ψάχνεστε. Επόμενος προορισμός μας το Quinta da Regaleira. Η διαδρομή αυτή ήταν περίπου 3 χλμ και μας κόστισε 5,93 ευρώ. Κάναμε να φτάσουμε κανά τεταρτάκι. Το κτίριο απέξω ήταν επιβλητικότατο! Η είσοδος και τα εκδοτήρια δεν ήταν μπροστά όπου μας άφησε το ταξί. Ήταν λίγο πιο μακριά στο πλάι. Το εισιτήριο κόστιζε 15 ευρώ και ευτυχώς μόλις άρχιζε το επόμενο χρονικό slot στις 11.30 πμ. Δεν ξέρω πόσο ακριβείς και αυστηροί είναι με τους χρονικούς περιορισμούς. Και στο Πένα και εδώ είχαν χωρισμένες περιόδους που μπορούσες να εισέλθεις στο χώρο. Την ώρα που φτάσαμε εμείς δεν θα έλεγα ότι είχε πάρα πολύ κόσμο. Ήταν μια χαρά! Η έκταση που εκτείνεται το Quinta da Regaleira είναι πολύ μεγάλη, καθώς περιλαμβάνει πολλά πράγματα που μπορεί να δει κανείς μέσα στους κήπους. Νομίζω ότι δεν περπατήσαμε όλη την έκταση, αλλά είδαμε βασικά σημεία του. Είδαμε για παράδειγμα κάτι μικροσκοπικούς πυργίσκους με μπαλκόνια που μπορούσες να ανέβεις επάνω και να χαζέψεις από ψηλά. Να γίνεις λίγο ιππότης; Δε ξέρω…Νομίζω για λίγο γινόσουν παιδί εκεί πέρα. Υπήρχε κόσμος που έστεκε αρκετή ώρα εκεί, όχι γιατί είχε κάτι να δει, αλλά για να βγάλει φωτογραφίες πάνω στον πύργο. Αν θες να ανέβεις από την σκάλα καλό θα ήταν να μην είσαι κλειστοφοβικός. Δεν έχεις ιδιαίτερη άνεση ανεβαίνοντας. Ευτυχώς είναι μόνο λίγα σκαλιά. Το καλό είναι ότι όταν ανέβεις πάνω δεν χρειάζεται να κατέβεις από το ίδιο σημείο, την ίδια σκάλα. Υπάρχει δρόμος ακριβώς δίπλα και έτσι φεύγεις κύριος. Υπάρχουν υψομετρικές διαφορές στην έκταση αυτή βλέπετε. Αντίστοιχα πυργάκια υπάρχουν αρκετά σε όλη την έκταση του πάρκου. Αφού ανεβήκαμε και εμείς συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Περπατώντας φτάσαμε στο Initiation Well, δηλαδή στο πηγάδι της μύησης. Νομίζω είναι από τα βασικά αξιοθέατα και ήθελα πολύ να το δω. Οι φωτογραφίες που είχα δει ήταν πολύ εντυπωσιακές. Να πω ότι αν δεν υπήρχε ταμπέλα ότι εκεί βρίσκεται το συγκεκριμένο αξιοθέατο δεν υπήρχε περίπτωση να το δει άνθρωπος. Το πέρασμα για να μπεις θα έλεγα ότι είναι κρυφό. Μπαίνεις από ένα βράχο. Πετύχαμε μπροστά μας ένα γκρουπ. Μάλλον τύπου get your guide γιατί ακούσαμε να μιλούν διάφορες γλώσσες και μεταξύ αυτών και ελληνικά. Έτσι περιμέναμε κανά λεπτό για να μπούμε. Δυστυχώς για λίγο δεν φτάσαμε νωρίτερα. Γιατί το λέω αυτό όμως; Με το που το αντικρίζεις το πηγάδι μπαίνοντας μέσα από τον βράχο, μένεις έκπληκτος. Λες ώπα…ουαου…τι γίνεται εδώ. Βγάζεις και διάφορες φωτογραφίες. Στο γρήγορο, γιατί δεν μπορείς να στέκεις ακίνητος για πολλή ώρα. Δεν είσαι μόνος. Ο κόσμος περιμένει να προχωρήσεις για να μπει. Και έπειτα αρχίζεις να κατεβαίνεις σκάλες. Δεν θα έλεγα ότι μπορείς να προσπεράσεις κάποιον. Είναι στενά. Βγάζεις με τον ρυθμό σου φωτογραφίες κατεβαίνοντας. Το φυσικό φως μειώνεται κατεβαίνοντας και πρέπει να προσέχεις, γιατί οι σκάλες έχουν νερό σε πολλά σημεία. Το πηγάδι λοιπόν είναι φοβερό με το που το βλέπεις. Μέχρι όμως να κατέβεις κάτω βλέπεις το ίδιο πράγμα να επαναλαμβάνεται. Και τι έγινε; Οκ, χάνει στη συνέχεια, επειδή στην ουσία κατεβαίνεις μια σκάλα. Δεν θα γινόταν κάτι, αν δεν πηγαίναμε σημειωτόν στις σκάλες. Μπροστά μας ήταν μια ηλικιωμένη κυρία υποβασταζόμενη από κάποιον κύριο. Και όχι μόνο μία. Αρκετοί άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας ήταν εκεί που πήγαιναν πιο αργά. Ομολογώ τους χαίρομαι τέτοιους ανθρώπους που κάνουν ταξίδια σε τέτοια ηλικία. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ένιωσα μια δυσφορία. Κάναμε αρκετή ώρα να κατέβουμε την σκάλα. Σίγουρα μπορεί να την κατέβεις πολύ πιο γρήγορα. Τι να γίνει όμως. Δεν γίνεται όλος ο κόσμος να πηγαίνει με τους ρυθμούς μας. Η κυρία αυτή τα κατάφερε και την κατέβηκε τη σκάλα. Δεν ξέρω βέβαια πόσο την ταλαιπώρησε σωματικά αυτό και αν ήξερε που έμπαινε και τι σκάλι θα έπρεπε να κατέβει, όμως τα κατάφερε και ας δυσφόρησα εγώ προς στιγμήν και φαντάζομαι και άλλοι που περιμέναμε υπομονετικά να φτάσουμε στο τέλος της σκάλας. Όπως καταλαβαίνετε σε περιόδους αιχμής οπλιστείτε με υπομονή γιατί κάτι τέτοια θα είναι ο κανόνας. Και τι; αυτό ήταν; Mήπως να μην μπω καν; Όχι, να μπείτε και να κατεβείτε εκεί κάτω, διότι τα καλύτερα ακολουθούν. Υπάρχουν υπόγεια φωτισμένα περάσματα-τούνελ, διάδρομοι που οδηγούν σε ένα πολύ μικρό καταρράκτη και μια φυσική λιμνούλα σε ένα καταπράσινο τοπίο. Γενικά, μένεις άφωνος με αυτά που βλέπεις. Πως και γιατί δημιούργησαν όλα αυτά τα μυστικά περάσματα; Ήταν εντυπωσιακό, παράξενο, μυστικιστικό και ιδιαίτερο το όλο σκηνικό στα δικά μου μάτια. Δεν νομίζω ότι μπορεί να αποτυπωθεί το τοπίο και η αίσθηση σε καμία φωτογραφία. Το καλύτερο ήταν ότι έβγαινες από διαφορετικές εξόδους και δεν χρειαζόταν να ανέβεις πάλι την σκάλα. Ευτυχώς. Δεν ενδείκνυται και για κλειστοφοβικούς θα έλεγα.

Στη συνέχεια είδαμε και άλλους πυργίσκους, μια μεγάλη κρήνη σωστό έργο τέχνης, άλλες μικρότερες και ένα άλλο εντυπωσιακό οίκημα. Κινούμασταν πια προς το ίδιο το κάστρο Quinta da Regaleira. Πολύ επιβλητικό και πανέμορφο! Αναμφισβήτητα! Και το εσωτερικό του το ίδιο. Είδαμε πάλι όλα τα έπιπλα σε όλα τα δωμάτια του κάστρου. Νομίζω μου άρεσε περισσότερο το εσωτερικό του από αυτό στο Pena. O συνταξιδιώτης μου είχε την αντίθετη άποψη. Βγαίνοντας από το κάστρο και λίγο πριν την έξοδο του πάρκου ο επισκέπτης μπορεί να δει πλήθος αγαλμάτων κατά μήκος του δρόμου. Πολύ όμορφα. Γενικά, η επίσκεψη σε αυτό το καταπράσινο μέρος ήταν άκρως αναζωογονητική. Το μόνο που ίσως δεν είδαμε εξ ολοκλήρου ήταν οι καταρράκτες. Τους είδαμε μέσα από το υπόγειο πέρασμα και όχι απέξω. Ήταν λίγο διαφορετική η εικόνα που είδα σε φωτογραφίες από το διαδίκτυο. Μια χαρά ομως. Περάσαμε υπέροχα!

Φύγαμε για το ιστορικό κέντρο της Σίντρα! Πως πήγαμε; Με τα πόδια. Απέχει περίπου 10-12 λεπτά. Είναι κοντά. Περπατούσαμε στον κεντρικό δρόμο μέχρι που φτάσαμε στα πρώτα σπίτια και αρχίσαμε να κατηφορίζουμε τις σκάλες μέχρι το κέντρο. Εκεί είδαμε το National Palace of Sintra σε μια μεγάλη πλατεία στην οποία είχε στηθεί μια μικρή χριστουγεννιάτικη αγορά και περιδιάβαινε ντυμένος κάποιος ως Άγιος Βασίλης. Σε σχέση με τα παλάτια που είδαμε εκείνη την ημέρα αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό στο εξωτερικό του. Δεν μπήκαμε μέσα. Κάναμε μια βόλτα στο ιστορικό κέντρο της Σίντρα. Ήταν γραφική, αλλά ξεκάθαρα τουριστική. Υπήρχαν αρκετά μαγαζιά με τουριστικά είδη στα διάφορα πλακόστρωτα σοκάκια. Με ευχαρίστηση κάναμε την βόλτα μας στο κέντρο. Θα μπορούσαμε να κάτσουμε για φαγητό μιας και είχε μεσημεριάσει. Ωστόσο, θέλαμε να πάμε στο Cabo da Roca πριν πέσει ο ήλιος και να γυρίσουμε από το Κασκάις. Οπότε κάτι τέτοιο ήταν μάλλον δύσκολο. Έτσι, πήραμε να φάμε κάτι πρόχειρο. Φάγαμε κάτι σαντουιτς. Εγώ δοκίμασα και το τοπικό τους λικέρ, το gijinja. Λικέρ κεράσι είναι στην ουσία. Πολύ ωραίο! Και αφού φάγαμε, πήραμε τα ποδαράκια μας για να πάμε στο σιδηροδρομικό σταθμό από όπου ήρθαμε. Δεν θέλαμε το τρένο. Από εκεί έφευγε λεωφορείο για Cabo da Roca. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε ήταν πολύ ωραία. Λες και είχα πάει εκδρομή στο χωριό μου ένιωθα. Είδαμε και ένα πολύ ωραίο κτίριο στο δρόμο. Το δημαρχείο ήταν.

Όταν φτάσαμε στο σιδηροδρομικό, πήραμε από κάποιο παντοπωλείο προμήθειες σε περίπτωση που πεινάσουμε. Βγαίνοντας, ψάχναμε την στάση του λεωφορείου 1253 για να πάμε στο Cabo da Roca. Θέλαμε να ρωτήσουμε πότε ήταν το επόμενο δρομολόγιο και την τιμή του εισιτηρίου. Αν δεν μας ικανοποιούσε η απάντηση θα ψάχναμε μήπως πηγαίναμε εκεί με uber. Μας πλησίασε ένας ευγενέστατος άνδρας για να μας πουλήσει υπηρεσίες μεταφοράς. Είπε ότι θα μας έκανε φουλ ξενάγηση πηγαίνοντας μας στο Pena Palace, στο Μονσεράτ, στο Κάμπο ντα Ρόκα και στο Κασκάις. Μπορεί να είπε και άλλα. Ουσιαστικά ολοκληρωμένο πακέτο μεταφοράς σε συνδυασμό με πληροφορίες-ξενάγηση. Μόλις του είπαμε ότι είχαμε πάει ήδη σε κάποια από τα παλάτια, άλλαξε το πρόγραμμα της εκδρομής του. Είχε βασικά διάφορα πακέτα εκδρομών ανάλογα με τα γούστα των επισκεπτών. Μας τα έδειχνε και σε χάρτη και με φωτογραφίες μπροστά του. Μόλις κατάλαβε ότι δεν θα τον ακολουθούσαμε γιατί είχαμε δικό μας πρόγραμμα, δεν δυσανασχέτησε όπως περιμέναμε, αλλά αντίθετα μας έδωσε τιπς και συμβουλές και την άποψη του για την περιοχή. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως θεωρούσε το πιο όμορφο και ενδιαφέρον παλάτι στην Σίντρα το Μονσεράτ και ας μην έχει τραβήξει τα βλέμματα των τουριστών και δεν είναι τόσο δημοφιλές. Οκ. Τον χαιρετήσαμε και πήγαμε προς την στάση του 1253. Ήταν λίγα μόνο μέτρα μακριά από τον σιδηροδρομικό. Στην ίδια ευθεία. Ο οδηγός ήταν μέσα στο λεωφορείο. Μας είπε ότι θα έφευγε σε 5 λεπτά και ότι το εισιτήριο μπορούσαμε να το αγοράσουμε από αυτόν ή από εφαρμογή. Το αγοράσαμε επί τόπου και κόστιζε 2,60 ευρώ. Μια χαρά!

Η διαδρομή μέχρι το Cabo da Roca διήρκησε περίπου 45 λεπτά και ήταν φανταστική. Η φύση οργίαζε. Τρομερή βλάστηση. Τα πάντα καταπράσινα. Το λεωφορείο είχε γεμίσει. Μάλιστα 2 κοπέλες μπήκαν κατα λάθος στο συγκεκριμένο λεωφορείο. Πήγαιναν σε άλλο προορισμό, αλλά πείστηκαν από κάτι νεαρούς ότι εκεί που πάμε θα είναι ωραία και τελικά δεν κατέβηκαν από το λεωφορείο για να γυρίσουν πίσω. Ο ουρανός ήταν πια μουντός. Ο ήλιος είχε κρυφτεί. Όσο πλησιάζαμε στο Cabo da Roca τόσο πιο πυκνά γκρίζα σύννεφα είχε στον ουρανό. Φτάσαμε γύρω στις 15.00. Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε ήταν ο χαρακτηριστικός φάρος στην άκρη του ακρωτηρίου από την μία μεριά και ένα μνημείο από την άλλη. Όλος ο κόσμος πήγε προς την άκρη με το μνημείο, εκεί που τελείωνε η στεριά και άρχιζε η θάλασσα. Εγώ ήθελα να δω αν υπήρχε πρόσβαση στον φάρο ή στην έκταση γύρω από αυτόν. Μάταιος κόπος. Τουλάχιστον εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε. Έτσι, ακολουθήσαμε το πλήθος στο δυτικότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης. Στο άκρο που τελείωνε η στεριά και άρχιζε ο ωκεανός. Ο Ατλαντικός! Το μονοπάτι μέχρι το τέλος του δρόμου είχε μια υποτυπώδη, ας την πούμε περίφραξη, για να μην πηγαίνει ο κόσμος στην άκρη για να θαυμάσει την ομορφιά και την ορμή του ωκεανού. Η ταμπέλα έλεγε ότι υπήρχε κίνδυνος κατολισθήσεων-υποχώρησης εδάφους. Ωστόσο, όπως καταλαβαίνετε η πλειοψηφία περπατούσε κανονικά στο συγκεκριμένο κομμάτι γης. Φτάσαμε στο μνημείο όπου υπήρχε πλάκα που έγραφε τις συντεταγμένες του σημείου και το γεγονός ότι αυτό ήταν το δυτικότερο άκρο της ηπειρωτικής ευρώπης! Βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες υπό τους ήχους μιας κιθάρας. Υπήρχε ένας μουσικός που τραγουδούσε στο σημείο και έκανε το σκηνικό να φαντάζει παραμυθένιο. Εμείς είχαμε κάτσει στο πεζούλι ακούγοντας από τη μία την μουσική και από την άλλη ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο. Τα κύματα έπεφταν με ορθή στους βράχους! Τα κύματα, ο αφρός, οι βράχοι, ο δυνατός αέρας και ο φάρος στην κορυφή συνέθεταν ένα φοβερό σκηνικό…Δυστυχώς, καμία φωτογραφία δεν μπορεί να αποδώσει την αίσθηση που έχεις όταν το αντικρίζεις αυτό. Χαζέψαμε για αρκετή ώρα τον ωκεανό μέχρι να αποφασίσουμε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Πήγαμε μέχρι την στάση του λεωφορείου να το περιμένουμε. Θέλαμε το 1624 για να πάμε στο Κασκάις. Θα ερχόταν σε 10-12 λεπτά. Εν τω μεταξύ είχε μαζευτεί και κάποιος κόσμος. Το λεωφορείο άργησε. Έκανε σχεδόν το διπλό χρόνο. Και όταν ήρθε δεν ήταν το 1624, αλλά εκείνο που μας είχε φέρει από Σίντρα. Επομένως, δεν πήγαινε Κασκάις, αλλά Σίντρα. Και πότε θα έρθει για Κασκάις ρωτάμε τον οδηγό; Το επόμενο λεωφορείο που θα έρθει σε κανά 10λεπτο. Κάποιοι μπήκαν στο λεωφορείο και κάποιοι παρέμειναν να περιμένουν. Περάσανε τα 10λεπτά, πέρασαν 20 λεπτά. Η υπομονή μας είχε πια εξαντληθεί. Εν τω μεταξύ ερχόταν και κόσμος έφευγε με αυτοκίνητα. Λέγαμε θα μείνουμε μόνοι μας στο τέλος, καθώς δεν έμενε πολλή ώρα μέχρι να σκοτεινιάσει. Καταλάβαμε ότι πολλά από τα αυτοκίνητα ήταν Uber. Όλα καινούρια και πολυτελή αυτοκίνητα. Πολλά από αυτά Tesla,όπως ακριβώς και στο κέντρο της Λισαβόνας. Ε, λέω στον συνταξιδιώτη μου να καλέσουμε uber; Τι στο καλό περιμένουμε τόση ώρα τσάμπα; 10,5 ευρώ μου βγάζει την διαδρομή. Δίπλα μας περίμεναν και ένα νέο ζευγάρι Κινέζων. Περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το λεωφορείο μας. Του είπα να καλέσω Uber και να τους πω να έρθουν παρέα. Δε μου φάνηκε να γνώριζαν για την εναλλακτική του uber. Όχι, αφού περιμέναμε ήδη τόση ώρα να περιμένουμε λίγο ακόμα να έρθει. Περιμέναμε, περιμέναμε…Κάποια στιγμή ήρθε…Όχι το λεωφορείο που περιμέναμε, αλλά το άλλο για Σίντρα. Una fatsa una ratsa και οι Πορτογάλοι με εμάς όσον αφορά τα ΜΜΜ. Οι Κινέζοι απογοητεύτηκαν και μπήκαν αμέσως στο λεωφορείο. Εγώ αρκετά τσαντισμένη που περίμενα τσάμπα τόση ώρα, μπήκα να καλέσω αμέσως Uber. Aυτή την φορά η προτεινόμενη κούρσα για Κασκάις κόστιζε 12,96 ευρώ για περίπου 17 χλμ. Μια χαρά και πάλι. Προς μεγάλη μας έκπληξη ο οδηγός ήταν ήδη εκεί παρκαρισμένος στο σημείο και ψάχναμε να βρούμε που ακριβώς ήταν. Το βρήκαμε. Μας περίμενε ένα MG λευκό. Πάμε να μπούμε στο αμάξι. Ψάχνω το χερούλι. Πουθενά χερούλι! The button έλεγε ο οδηγός από μέσα και μου έδειχνε να πατήσω ένα κουμπί πάνω στην πόρτα. Ο πιτσιρικάς οδηγός πρέπει να έριξε γέλιο με εμένα. Το κοιτούσα σαν εξωγήινη. Όπως κοιτούν οι ηλικιωμένοι τους νεότερους όταν μιλάνε για smartphones και social media. Κάπως έτσι ένιωσα. Πόσο πίσω είμαι; To αμάξι πεντακάθαρο, καινούριο, με νέες τεχνολογίες, τεράστια οθόνη για τους χάρτες. Στο σημείο αυτό να πω ότι μου έκανε εντύπωση ότι τα περισσότερα uber ήταν ηλεκτρικά αυτοκίνητα και κατά κύριο λόγο Tesla. Δεν μιλάω μόνο για τα uber που πήραμε στην περιοχή της Σίντρα. Μιλάω για τα Uber και στην Λισαβόνα. Από την στιγμή που πατήσαμε στην Λισαβόνα βλέπαμε παντού να κυκλοφορούν Τesla. Αν όχι Τesla, ακριβά γενικά αμάξια και σε μεγάλο βαθμό ηλεκτρικά. Αφού αναρωτιόμασταν τι στο καλό συμβαίνει. Τόσα Tesla δεν είχαμε δει ούτε στο Μιλάνο λίγους μήνες πριν. Εμείς γνωρίζαμε ότι η Πορτογαλία είναι μια χώρα με παρόμοια δυναμική με την δική μας. Δεν έχει πολύ καλύτερη οικονομία. Πως γίνεται να κυκλοφορούν όλοι με Τesla; Μετά καταλάβαμε ότι αυτά τα αμάξια κατά κύριο λόγο είναι uber. Τώρα τι συμφωνία έχει κάνει η κυβέρνηση τους με την uber και τον Μασκ δεν ξέρω. Τέλος παρένθεσης.

Η ώρα πέρασε και εμείς φτάσαμε στο Cascais γύρω στις 17.00 το απόγευμα μετά από μία μισάωρη ωραία διαδρομή. Δεν μας άφησε κάπου κεντρικά, κοντά στην παραλία ή τον σιδηροδρομικό σταθμό. Προφανώς και δεν έφταιγε ο άνθρωπος. Εγώ πάτησα στο gps Κασκάις. Δεν διευκρίνισα. Μας άφησε όπου πήγε η πινέζα. Ευτυχώς δεν ήταν πολύ μακριά από το κέντρο. Περπατήσαμε κανά δεκάλεπτο. Ανοίξαμε και την ομπρέλα μας, γιατί άρχισε ένα ψιλόβροχο το οποίο μέχρι να φτάσουμε σταμάτησε. Σε μια πλατεία εκεί στο κέντρο είχε στηθεί μια χριστουγεννιάτικη αγορά. Τα φωτάκια άρχισαν να ανάβουν, αν και ακόμα δεν είχε νυχτώσει και το όλο σκηνικό άρχισε να γίνεται εορταστικό. Προσωπικά νόμιζα ότι το Κασκάις το χειμώνα θα ήταν άδειο. Νόμιζα ότι επειδή είναι καλοκαιρινό θέρετρο δεν θα έχει ψυχή τέτοια εποχή. Κι όμως έκανα λάθος. Την ώρα που περπατούσαμε εμείς είχε κίνηση στους δρόμους, στα εμπορικά και στα καταστήματα εστίασης. Μόνο στην παραλία είχε μειωμένη κίνηση. Είχε στημένα και εκεί χριστουγεννιάτικα σπιτάκια. Τα περισσότερα όμως εκείνη την ώρα ήταν κλειστά. Δίπλα στην θάλασσα δεν περπατούσε κόσμος. Παρόλα αυτά κάποιοι πιτσιρικάδες έπαιζαν ποδοβόλεϋ στην άμμο. Περίεργο μου φάνηκε τέτοια εποχή. Ήταν ωραίο όμως. Ακριβώς απέναντι ήταν στημένο με λαμπάκια το όνομα της πόλης Cascais. Πλήθος κόσμου πήγαινε να βγάλει φωτογραφίες εκεί και στα φωτάκια δίπλα. Η αίσθηση μου από την σύντομη επίσκεψη μας εκεί ήταν θετική. Θα καθόμουν λίγο παραπάνω να βολτάρω ή να κάτσω για φαγητό. Θέλαμε όμως να επιστρέψουμε νωρίς στο κατάλυμα για ξεκούραση ή να φάμε κάτι για να πάμε για fado. Ήταν το προτελευταίο βράδυ μας στην πόλη και θέλαμε επιτέλους να καταφέρουμε να ακούσουμε αυτό το είδος μουσικής.

Έτσι, πήγαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό και βγάλαμε εισιτήρια για Λισαβόνα. Πληρώσαμε 2,55 ευρώ και κατευθυνθήκαμε στους συρμούς. Κατά λάθος βάλαμε ότι προορισμός μας ήταν το Lisboa Rossio που δεν πήγαινε η συγκεκριμένη γραμμή. Μοναδικός τερματικός ήταν το Cais do Sodre. Δεν ξέρω γιατί μας άφησε το μηχάνημα να βγάλουμε παρόλ αυτά εισιτήρια. Ο συνταξιδιώτης μου αγχώθηκε, αλλά πραγματικά δεν νομίζω ότι είχε μεγάλη σημασία. Στην Λισαβόνα πηγαίναμε έτσι και αλλιώς και είχαμε εισιτήριο. Η απόσταση μεταξύ αυτών των σταθμών ήταν 1 χλμ. Φτάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε έπειτα από 40 λεπτά και μπήκαμε απευθείας στο μετρό για Rossio. Το εισιτήριο του μετρό κόστιζε 1,85 ευρώ. Δεν αντέχαμε να περπατήσουμε άλλο εκείνη την στιγμή. Ο συνταξιδιώτης μου πήρε από την χριστουγεννιάτικη αγορά μια πορτογαλική λιχουδιά που είχε τιμήσει και άλλη μέρα, μπέργκερ με γαρίδες; ή κάτι τέτοιο και πήγαμε στο δωμάτιο. Εγώ ήθελα απλά να απλώσω για λίγο τα ποδαράκια μου. Δεν καθίσαμε πολύ στο δωμάτιο, αλλά ήταν άκρως αναζωογονητικό. Θέλαμε να πάμε νωρίς στο Daque da rua, αν ήταν δυνατόν με το που άνοιγε, για να βρούμε τραπέζι. Ξέραμε ότι είχε live εκείνη την ημέρα από τα social.

Έτσι, ετοιμαστήκαμε και πριν τις 20.00 είμαστε στο μαγαζί. Μάλιστα ήμαστε οι πρώτοι που μπήκαμε. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι και αμέσως μας έφεραν κατάλογο. Επισημαίνω ότι το συγκεκριμένο κατάστημα το επιλέξαμε γιατί θέλαμε να δούμε ένα live χωρίς να πρέπει να δώσουμε ένα νεφρό ή να φάμε οπωσδήποτε ολοκληρωμένο γεύμα την ώρα του live. Επίσης, το πρόγραμμα που παρακολουθήσαμε θα έλεγα ότι μάλλον δεν είναι αυθεντικό αυθεντικό fado. Μάλλον το έφεραν πιο κοντά στους τουρίστες για να μην πέσει βαρύ. Οπότε για κάποιον που θέλει να πάρει μια γεύση χωρίς να σκάσει 40,50 και 60 ευρώ το άτομο για fado είναι μια καλή λύση. Στο συγκεκριμένο μαγαζί μπορεί να πας και να πιεις μόνο το ποτό σου. Έχει και επιλογές για φαγητό. Τσιμπολόγημα δηλαδή, τύπου πλατό με τυριά, τοστ, τάπας κλπ. Είναι αρκετά τσιμπημένα για την ποσότητα και την ποιότητα που προσφέρουν, αλλά είναι οκ για βράδυ. Κάπως πρέπει να βγουν και αυτοί. Εμείς πήγαμε για φθηνά, αλλά επειδή πήραμε αρκετά μιας και εγώ δεν είχα φάει, κάναμε καλό λογαριασμό για 2 άτομα (56 ευρώ) σε αυτό το μαγαζί. Και πάλι όμως συνέφερε σε σύγκριση με άλλα fado houses. Στο μεταξύ ήρθε και άλλος κόσμος. Κυρίως ασιάτες, κάποιος αφρικανός και μια παρέα Αμερικάνων. Εμείς απολαμβάναμε το κρασί μας και τα όσα είχαμε παραγγείλει μέχρι να αρχίσει το πρόγραμμα.

Άρχισαν να κάθονται σε καρέκλες οι μουσικοί με τα όργανά τους, μια κλασική κιθάρα και μια πορτογαλική κιθάρα ιδανική για φάδο. Ο άνθρωπος που μας καλωσόρισε και στάθηκε όρθιος ανάμεσα στα τραπέζια για να τραγουδήσει ήταν αυτός που μας είχε σερβίρει προηγουμένως. Όταν άρχισε να τραγουδάει πραγματικά έμεινα έκπληκτη. Πόσο δυνατή και στεντόρεια φωνή είχε. Πραγματικά τα κάλυπτε όλα. Και όλα αυτά χωρίς μικρόφωνα. Είπε 2-3 τραγούδια και έπειτα έδωσε την σκυτάλη σε μια γυναίκα. Πολύ καλή και αυτή. Δεν μπορώ να καταλάβω από που έβγαινε αυτή η φωνή. Συνολικά τραγούδησαν 5 διαφορετικά άτομα. Όλα του μαγαζιού. Ο μεγαλύτερος από αυτούς μάλιστα προωθούσε στο τέλος και τα CD του 10 ευρώ το ένα. Πως κινήθηκε το πρόγραμμα; Έλεγε 2-3 τραγούδια ο καθένας και περίπου ανά μισάωρο έκαναν και ένα 5λεπτο διάλειμμα. Μιας και αυτό που ακούγαμε μας άρεσε, ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμάς, αποφασίσαμε να κάτσουμε μέχρι το τέλος του προγράμματος και ας ήμασταν κουρασμένοι. Έτσι παραγγείλαμε και δεύτερο ποτήρι κρασί. Μάλιστα ρωτήσαμε και για μια σημαία που κρυβόταν πίσω από κάτι αντικείμενα στο μπαρ. Νομίζαμε ότι είναι ελληνική μιας και βλέπαμε τα χρώματά μας. Ο υπεύθυνος του μαγαζιού απόρησε και ήρθε με τη σημαία να μας ρωτήσει από που είμαστε. Η σημαία ήταν από κάποιο δουκάτο στην κεντρική ευρώπη. Ούτε θυμόταν από που. Μας είπε ότι την προηγούμενη ημέρα είχε πάει στο μαγαζί μια παρέα Ελλήνων να γιορτάσουν τα γενέθλια και τον κάλεσαν να πάει στην Ικαρία. Εκείνος είχε επισκεφτεί την Φολέγανδρο και μας ρωτούσε τι έχει η Ικαρία. Δεν την γνώριζε…Του είπαμε ότι ψάχναμε τραπέζι και τις προηγούμενες ημέρες, αλλά ήταν γεμάτα. Απορούσε μάλιστα, γιατί δεν ήταν φουλαριστός και εκείνη την στιγμή. Έβρεχε καλέ, για αυτό ήθελα να του πω. Ένιωσα έναν απολογητικό τόνο όταν μας είπε πως το κοινό ήταν αρκετά ήσυχο εκείνη την ημέρα. Τις προηγούμενες ημέρες ήταν πιο συμμετοχικό. Η αλήθεια είναι ότι γύρω γύρω μόνο που δεν κοιμόντουσαν. Πολύ ησυχία. Δεν ταίριαζαν τα φάδο με τα μουσικά τους γούστα, δεν ήταν εκδηλωτικοί ώς λαοί; Δε ξέρω…Και έπειτα από αυτή τη σύντομη συνομιλία, μας είπε και δύο τραγουδάκια, ενώ αργότερα μας κέρασε και τρίτο ποτήρι κρασί. Είχε φύγει και κάποιος κόσμος και ήθελε να μας κρατήσει. Πως μου φάνηκε η όλη εμπειρία; Mου άρεσε! Μου άρεσαν οι φωνές που άκουσα! Ήταν τόσο δυνατές, παθιασμένες και φορτισμένες συναισθηματικά. Μου άρεσε η μελωδία που άκουσα. Δεν είμαι γνώστης αυτής της μουσικής, αλλά νομίζω ότι όντως ήταν πιο εκμοντερνισμενη εκδοχή των φάδο αυτά που ακούσαμε. Δεν με χάλασε καθόλου. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν πιο χαρούμενα απαραίτητα, απλά ήταν τέτοια η επιλογή των τραγουδιών, έτσι ώστε να μπουν σε ένα πρόγραμμα μαγαζιού που δέχεται μη Πορτογάλους και μη γνώστες αυτού του είδους της νοσταλγικής και μελαγχολικής μουσικής. Περάσαμε ένα πολύ όμορφο βράδυ. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!

 

[varioAthens]

Ωραιος φαινεται ο καιρος για χειμωνα...

 

[alma viajer@]

Ωραιος φαινεται ο καιρος για χειμωνα...

Δεν ξέρω αν φανήκαμε εμείς τυχεροί, αλλά πράγματι ήταν...Οι θερμοκρασίες ήταν πολύ καλές για την εποχή (13-16 βαθμούς). Τις πρώτες ημέρες είχε και μεγάλη ηλιοφάνεια, οπότε ζεσταινόμασταν. Το βράδυ μόνο αισθανόσουν, ας πούμε, κρύο. Όσον αφορά τον βροχερό καιρό της Πορτογαλίας τους χειμερινούς μήνες, πάλι μας χαμογέλασε η τύχη. Δυο 5λεπτες μπόρες, το ψιχάλισμα τα βράδια εκτός του τελευταίου που έβρεξε και το σποραδικό ψιλόβροχο της τελευταίας ημέρας ήταν όλη η βροχή που έριξε. Ελάχιστα χρησιμοποιήσαμε την ομπρέλα μας. Ο καιρός ήταν πολύ καλύτερος από αυτό που περιμέναμε!

 

[alma viajer@]

4η ΗΜΕΡΑ- Έβορα (Evora)​

Στο πρόγραμμά μας είχαμε για επίσκεψη την Έβορα. Σηκωθήκαμε το πρωί και πήγαμε να πάρουμε το πρωινό μας από την Rua Augusta. Πήγαμε να δοκιμάσουμε pasteis de nata από την Manteigaria - Cream Pastry Factory και καφέδες, κρουασανάκια από κάποιο άλλο κατάστημα σε αυτόν τον δρόμο. Τα pasteis γενικά μας άρεσαν πάρα πολύ. Είναι αρκετά γλυκά, αλλά μακάρι να είχαμε και εδώ τέτοια. Τα συγκεκριμένα ήταν πάνφρεσκα και ήταν του ονείρου. Ήταν τα καλύτερα που φάγαμε σε όλο το ταξίδι! Ωραία και πως πάμε τώρα Έβορα; Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει ένας τρόπος να φτάσεις με τα ΜΜΜ σε αυτή την πόλη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι και με διάφορα σημεία αναχώρησης μέσα στην Λισαβόνα. Αν επιλέξεις να πας σε ένα σημείο και αργήσεις, κινδυνεύεις να περιμένεις το επόμενο λεωφορείο ή τρένο πάνω από 2-3 ώρες! Καταστροφή! Επομένως, όποια και να είναι η αφετηρία σου κοίταξε να είσαι αρκετά νωρίς εκεί. Τουλάχιστον αυτό συμπέρανα από το gps και από τις εφαρμογές την ημέρα που ταξίδευα εγώ. Έτσι, όπως μας έβγαινε το πρόγραμμα, μας βόλευε να πάμε στον σταθμό Lisbon (Oriente) που είναι προς το αεροδρόμιο με το μετρό και από εκεί να πάμε στην Evora με λεωφορείο. Συγκεκριμένα έφευγε Flixbus για Evora στις 10.30 πμ και θα έφτανε γύρω στις 12.00 μμ. Φυσικά λεωφορεία έφευγαν και από άλλους σταθμούς, όπως επίσης και η εναλλακτική του τρένου ήταν μια δυνατή επιλογή για αυτή την εξόρμηση. Όταν φτάσαμε στον Oriente αναζητήσαμε εκδοτήρια εισιτηρίων της flixbus. Μπορούσαμε να τα βγάλουμε ηλεκτρονικά, αλλά από χαζομάρα κατευθυνθήκαμε προς τα εκδοτήρια. Γιατί χαζομάρα; Γιατί μας χρέωσε κάποιο τέλος υπηρεσίας, ούτε κατάλαβα τι ακριβώς πληρώσαμε. Έτσι, αντί για 5-6 ευρώ το άτομο πληρώσαμε 13,75 ευρώ. Τέλος πάντων. Μπήκαμε στο λεωφορείο. Αξίζει να αναφέρω ότι με το λεωφορείο περάσαμε τη λευκή γέφυρα Βάσκο Ντε Γκάμα, τη μακρύτερη γέφυρα στην Ευρώπη μήκους 17,2 χλμ και 9η στον κόσμο που ενώνει τους όχθες του Τάγου. Η διαδρομή μέχρι την Έβορα πέρασε γρήγορα κοιτώντας τα πράσινα λιβάδια. Τι ξέρετε όμως για αυτή την πόλη; Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια

Η Έβορα είναι πρωτεύουσα του νομού της Έβορα, της περιφέρειας του Αλεντέζου καθώς και της υπο-περιφέρειας του Κεντρικού Αλεντέζου. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 53.577 κατοίκους (2021). Το καλοδιατηρημένο κέντρο της πόλης, το οποίο περικλείεται ακόμη μερικώς από μεσαιωνικά τείχη, καθώς και ένας μεγάλος αριθμός μνημείων από διάφορες ιστορικές περιόδους, ανάμεσα στα οποία ένας ρωμαϊκός ναός, έχουν χαρίσει στην πόλη μια θέση στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1986, καθώς και το χαρακτηρισμό πόλη-μουσείο. Ανήκει επίσης στο Δίκτυο Αρχαιότερων Ευρωπαϊκών Πόλεων. Σημείο αναφοράς της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός της. Ο μεγαλύτερος μεσαιωνικός καθεδρικός ναός της Πορτογαλίας!

Φτάνοντας στον σταθμό των λεωφορείων βάλαμε το gps με κατεύθυνση το κέντρο της πόλης. Περπατούσαμε σε μεγάλη λεωφόρο μέχρι που φτάσαμε έξω από τείχη. Προφανώς από την άλλη πλευρά ήταν το ιστορικό κέντρο. Έπρεπε να περάσουμε από τη διάβαση. Πατώντας το πόδι μας στην διάβαση, κοκάλωσαν τα αυτοκίνητα. Είχα ξεχάσει αυτή την αίσθηση! Γυρίζεις στην Αθήνα και συναντάς πάλι το χάος.

Περάσαμε την πύλη και τα μεσαιωνικά τείχη αφήνοντας πίσω την άσφαλτο και τις λεωφόρους και μεταφερθήκαμε σε ένα άλλο σκηνικό. Πλακόστρωτα δρομάκια και λευκά, ασβεστωμένα σπίτια με πορτοκαλί λεπτομέρειες και κεραμίδια ξεπήδησαν μπροστά στα μάτια μας. Μια εικόνα διαφορετική από την Λισαβόνα που σε πήγαινε πίσω στον χρόνο. Φτάσαμε σε μια πλατεία μπροστά από την εκκλησία Igreja e Mosteiro de São Francisco και το παρεκκλήσι των οστών (Chapel of Bones). Το παρεκκλήσι αυτό ήταν από τους βασικούς λόγους επίσκεψης μας στην πόλη. Το εισιτήριο κόστιζε 6 ευρώ και περιλάμβανε την είσοδο και σε άλλους χώρους με κάποια εκθέματα χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέσο επισκέπτη. Προφανώς το κύριο έκθεμα είναι το παρεκκλήσι των οστών και ως έκθεμα είναι πραγματικά μακάβριο για εμάς. Δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη για αυτό. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε κάποιο άλλο μέρος. Δε μπορώ να φανταστώ τι σκεφτόταν αυτός που το έφτιαξε. Στις πινακίδες με τις ελάχιστες πληροφορίες που δίνουν στον κόσμο υπήρχε η εξής φράση που μου έκανε εντύπωση WE BONES THAT ARE HERE, FOR YOURS AWAIT, όπως και το “ θυμήσου άνθρωπε, ότι χώμα είσαι και σε χώμα θα επιστρέψεις” .

Βγάλαμε βίντεο και φωτογραφίες το παρεκκλήσι και συνεχίσαμε την περιήγηση στους χώρους του μουσείου. Δεν εντυπωσιαστήκαμε από κάτι όπως είπα και πριν. Στο τέλος ανεβήκαμε στην ταράτσα που είδαμε μια άποψη της πόλης από ψηλά. Λευκά σπίτια με πορτοκαλί λεπτομέρειες και κεραμίδια. Για να δούμε τι άλλο μας επιφύλασσε η πόλη αυτή.

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς το ιστορικό κέντρο της πόλης. Διασχίσαμε πλακόστρωτα δρομάκια και είδαμε γουστόζικα κτίρια και όμορφους ναούς. Σε κάποια σημεία υπήρχαν μάλιστα καμάρες που περπατούσαμε από κάτω. Φτάσαμε στην κεντρική πλατεία Giraldo. Ήταν μια μεγάλη πλατεία μπροστά από την εκκλησία Santo Antão που περικλειόταν από πολύ όμορφα κτίρια. Στη μέση της πλατείας υπήρχε ένα σιντριβάνι και κάποια τραπέζια από κατάστημα εστίασης που εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο. Δεν είχε και καλό καιρό ή μάλλον ηλιόλουστο καιρό. Είχε μουντάδα. Μπήκαμε στα σοκάκια. Εκεί χαζέψαμε στα τουριστικά μαγαζιά της πόλης. Πουλούσαν διάφορα πράγματα, πολλά από αυτά χειροποίητα. Φυσικά και είδαμε μαγαζιά με κονσέρβες με αγάπη στις σαρδέλες. Στην Πορτογαλία είμαστε άλλωστε. Τα κτίρια δε, μου φάνηκαν πιο περιποιημένα. Γενικά ήταν μια όμορφη βόλτα στα στενοσόκακα.

Φτάσαμε έξω από τον καθεδρικό ναό της πόλης και τον μεγαλύτερο της χώρας. Πληρώσαμε το αντίτιμο των 4 ευρώ για κάποιους από τους χώρους του ναού και την ταράτσα. Ωραίος ναός, μεγάλος και με εσωτερική αυλή. Ωστόσο, έχουμε δει και πιο εντυπωσιακούς στα ταξίδια μας. Αυτό όμως που αξίζει αυτή την επίσκεψη είναι η πρόσβαση στο roof του ναού. Είναι μάλλον το ψηλότερο σημείο της πόλης. Έτσι, βλέπεις όλη την πόλη από ψηλά. Τα πάντα στα πόδια σου. Το καλύτερο ήταν ότι ήμασταν μόνοι μας στο roof. Δεν υπήρχε κανείς άλλος και έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μόνοι μας τη θέα και να βγάλουμε φωτογραφίες με την ησυχία μας.

Λίγα βήματα παρακάτω ήταν ο Ρωμαϊκός ναός της Έβορα. Είναι από γρανίτη και μάρμαρο και χτίστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Ο ναός είναι πανέμορφος, απλά στα δικά μου μάτια έμοιαζε ξεκάρφωτος στο συγκεκριμένο σημείο. Προφανώς και βγάλαμε φωτογραφίες από κάθε πιθανή γωνία! Γύρω από τον ναό υπήρχαν ένα σωρό αξιόλογα κτίρια, βιβλιοθήκες, μουσεία, εκκλησίες. Γενικά η πόλη αυτή έχει αρκετά σημεία ενδιαφέροντος (μουσεία, εκκλησίες, κάστρα, παλάτια) αν θέλει να μάθει κάποιος περισσότερα για την πόλη και την ιστορία της. Ωστόσο, δεν επισκεφτήκαμε κάτι από όλα αυτά. Πήγαμε μέχρι το διπλανό πάρκο, το jardim Diana. Το συγκεκριμένο πάρκο λειτουργούσε και ως miradouro, ως σημείο με θέα. Και έτσι είδαμε από υπερυψωμένο σημείο μια άποψη της πόλης. Καθίσαμε σε κάτι παγκάκια να ξεκουραστούμε και να χαζέψουμε τη θέα. Κάναμε ακόμα μια βόλτα σε κάποια σημεία της πόλης στο κέντρο και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.

Φτάσαμε στο σταθμό των λεωφορείων από όπου ήρθαμε. Δεν προλαβαίναμε να φύγουμε με το Flixbus. Θέλαμε τουαλέτα και δεν είχαμε βγάλει και εισιτήρια. Έτσι, κοιτάξαμε τις εναλλακτικές μας και φύγαμε με άλλη εταιρεία κανά 20λεπτο αργότερα. Η εταιρεία ήταν η Rede expressos και το εισιτήριο για Λισαβόνα κόστισε 12,5 ευρώ στον καθένα. Κάναμε περισσότερη ώρα να φτάσουμε, διότι έκανε και ενδιάμεση στάση σε κάποια άλλη πόλη. Οκ. Δεν έγινε και κάτι. Το λεωφορείο στην Λισαβόνα μας άφησε σε άλλο σημείο από αυτό που το πήραμε το πρωί. Μας πήγε στο Lisbon Sete Rios, δίπλα στον ζωολογικό κήπο της Λισαβόνας. Κάναμε λίγη ώρα να βγούμε από τις εγκαταστάσεις των λεωφορείων και να βρούμε το μετρό που είναι ακριβώς δίπλα. Πήραμε το μετρό και την μπλε γραμμή για το κέντρο της πόλης. Ήταν ήδη 6 το απόγευμα. Ώρα για φαγητό. Οι δρόμοι ήταν βρεγμένοι. Πιτούριζε και λίγο. Ξέραμε που θα πάμε για φαγητό. Μια φίλη και συνάδελφος μας είχε προτείνει ένα θεματικό- μεσαιωνικό εστιατόριο, το Trobadores - Taberna Medieval. Το συγκεκριμένο κατάστημα είναι υπόγειο. Όταν φτάσαμε ήμασταν οι πρώτοι πελάτες, ωστόσο πολύ γρήγορα άρχισε να γεμίζει. Ο χώρος ήταν πολύ ατμοσφαιρικός. Ξύλινα τραπέζια, χαμηλός φωτισμός, πήλινα ποτήρια και τόσα άλλα που σε παρέπεμπαν σε άλλη εποχή. Ακόμα και οι υπάλληλοι ήταν ντυμένοι με ανάλογη ενδυμασία. Εγώ πήρα καπνιστό μπακαλιάρο, ενώ ο συνταξιδιώτης μου κάποιο κρέας. Ως ορεκτικό το εστιατόριο έδινε την δυνατότητα επιλογής κάποιου από αυτά που σου έφερνε μπροστά σου μέσα σε ένα κινητό καρότσι. Πολύ εφετζίδικο αυτό. Όπως και κάτι άλλα πιάτα που παρήγγειλαν δίπλα μας και φλέγονταν για ώρα. Όσα φάγαμε ήταν πάρα πολύ ωραία, όπως και όλο το σκηνικό. Στο τέλος μας ρώτησαν από που είμαστε. Μα κανείς να μην μπορεί να μαντέψει την καταγωγή μας; Ισπανοί; Ιταλοί; Μετά στερεύει η φαντασία. Ήθελαν να τους πούμε πως λέμε στην γλώσσα μας το ευχαριστούμε που ήρθατε! Πλάκα είχε…Οι εντυπώσεις μας από την όλη εμπειρία ήταν πολύ θετικές. Για την ιστορία πληρώσαμε 59 ευρώ και κάτι για 2 κυρίως, ορεκτικά και κρασάκι. Μια χαρά!

Φεύγοντας περάσαμε από την πλατεία εμπορίου. Τόσες ημέρες δεν την είχαμε επισκεφθεί βράδυ. Δεν την είχαμε δει φωτισμένη. Τι ωραία που ήταν η αψίδα. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο δε, υπέροχο! Δε ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε πολύ. Μπροστά του είχαν βάλει κλασικά το LISBOA και γινόταν χαμός από κόσμο που ήθελε να βγάλει φωτογραφίες. Προφανώς βγάλαμε και εμείς φωτογραφίες, δηλαδή εγώ! Χα, χα! Έπειτα χαζεύαμε τους στολισμένους δρόμους μέχρι να γυρίσουμε στο δωμάτιο για σύντομη ξεκούραση. Είχε ήδη αρχίσει να ψιχαλίζει. Για το τελευταίο μας βράδυ οι προγνώσεις έδιναν βροχοπτώσεις.

Το δελτίο καιρού έπεσε μέσα. Έτσι, αφού ξεκουραστήκαμε και ετοιμαστήκαμε, ψάχναμε μπαράκια κοντά στο κατάλυμα. Δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα εγώ με αυτό δηλαδή. Βρήκαμε κάποιο ακριβώς από πάνω μας. Στα όρια της alfama. Βγάλαμε την ομπρέλα μας και πήγαμε σιγά σιγά, ενώ έριχνε νερό. Ανεβήκαμε αρκετά σκαλιά. Τόσες μέρες το γλίτωσα, βρήκαμε ώρα για σκάλες σκέφτηκα. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά, από ένα μαγαζί ακουγόταν μουσική. Είχε live έναν πιτσιρικά. Προχωρήσαμε μέχρι το τέλος της σκάλας και βγήκαμε στο δρόμο που ήταν το μπαρ που ψάχναμε και άλλα μαγαζιά. Το μπαράκι που θα πηγαίναμε είχε κουρτίνες στα παράθυρα και δεν μπορούσαμε να δούμε μέσα. Λίγο αυτό, λίγο που προσπεράσαμε μαγαζί με live, προτιμήσαμε το 2ο και γυρίσαμε πίσω. Επέμεινα εγώ λίγο παραπάνω δηλαδή. Μπήκαμε μέσα και κάτσαμε σε ένα από τα λίγα άδεια τραπέζια. Ο πιτσιρικάς έπαιζε με την κιθάρα του. Γρήγορα καταλάβαμε ότι δεν ήταν μαγαζί, αλλά κάτι σαν αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Πήγαινες πλήρωνες το ποτό σου στο ταμείο και σου έφτιαχναν το ποτό που ήθελες (συγκεκριμένη λίστα) σε πλαστικό με 5 ευρώ. Μετά από λίγο κάποιοι από τους θαμώνες βγήκαν έξω, δίπλα στην ανοιχτή πόρτα και κάπνιζαν μπάφο. Ευωδίασε ο τόπος όπως καταλάβατε. Και το live μετά από ένα τέταρτο σταμάτησε. Τι στο καλό; Πότε είχε αρχίσει; Έτσι, η πλειοψηφία των θαμώνων έφυγε. Τρομερή επιλογή έκανα πάλι! Έπρεπε να πάμε στο μπαράκι για τελευταίο βράδυ. Μανουριάσαμε κιόλας με τον συνταξιδιώτη μου. Ευτυχώς μέχρι να φτάσουμε το επόμενο πρωινό στο Μπελέμ το είχαμε ξεχάσει. Ήπιαμε το ποτό μας και γυρίσαμε στο κατάλυμα υπό καταρρακτώδη βροχή για ξεκούραση.

 

[alma viajer@]

5Η ΗΜΕΡΑ- Belem- (Bairro Alto & Alfama ξανά )​

Τελευταία ημέρα στην Λισαβόνα και επίσκεψη στο Belem. Κάναμε check out και αφήσαμε τα πράγματα μας επί πληρωμή στο χώρο φύλαξης του καταλύματος. Ο ουρανός ήταν μουντός και συννεφιασμένος και όλη μέρα είτε θα ψιχάλιζε, είτε θα έριχνε ένα ψιλόβροχο ανά διαστήματα. Όχι κάτι έντονο, αλλά ικανό να σου σπάσει τα νεύρα με το σταμάτα-ξεκίνα. Πήγαμε να πάρουμε δυνάμεις για πρωινό. Προφανώς και για pasteis. Για να πάμε στο Belem πήραμε το τραμ 15Ε από την αφετηρία του (στάση Pç. Figueira) στην οδό rua da prata , αφού βγάλαμε πρώτα ημερήσιο εισιτήριο από το μετρό. Οι στάσεις ήταν αρκετές και έτσι κάναμε καμιά ώρα μέχρι να φτάσουμε. Κατεβήκαμε στην στάση Lg. Princesa με σκοπό να επισκεφτούμε πρώτα τον πύργο Belem. Δυστυχώς, γνώριζα ότι στον πύργο γίνονταν εργασίες συντήρησης εδώ και μήνες, οπότε δε θα βλέπαμε σχεδόν τίποτα, καθώς λαμαρίνες τον κάλυπταν. Στον δρόμο για τον πύργο διασχίσαμε έναν καταπράσινο κήπο. Είχε κάτι πάπιες και χήνες. Σαν παιδάκι και εγώ τις πλησίασα να τις βγάλω φωτογραφία. Όσο πλησίαζα, τόσο απομακρύνονταν. Κατέληξα να κυνηγάω τις πάπιες. Ο συνταξιδιώτης μου έμεινε να κοιτάζει απορημένος…μα τι στο καλό κάνεις; Χαχα…Φτάσαμε στον πύργο. Ομολογώ ότι έπεσα έξω. Δεν ήταν καλυμμένος με λαμαρίνες! Ήταν καλυμμένος με σκαλωσιές! Τουλάχιστον τον έβλεπες, ενώ με τις λαμαρίνες όχι! Χα…Ναι, και πάλι δεν ήταν το ωραιότερο θέαμα. Προφανώς δεν μπορούσες να τον επισκεφθείς. Βγάλαμε φωτογραφίες για να πούμε ότι βγάλαμε. Εκείνη την ώρα ήρθε μια παρέα Ελλήνων δίπλα μας. Μάλλον ζευγάρια. Οι άντρες γκρίνιαζαν για ποιο λόγο έκαναν όλη αυτή την απόσταση για να πάνε να δούνε έναν πύργο με σκαλωσιές! Χαχα… Έλεγαν ότι δεν μας τα έδειξε έτσι ο Δούσης στην εκπομπή του και άλλα τέτοια ωραία! Η συζήτηση έληξε με το ότι δεν πειράζει και ότι θα πήγαιναν για καφέ! Γενικά, οι περισσότεροι επισκέπτες δεν φάνηκε να γνώριζαν για τις εργασίες και απογοητεύτηκαν από την εικόνα. Τι να κάνουμε…Θέλουν και τα μνημεία συντήρηση.

Επόμενη μας στάση το μνημείο των Ανακαλύψεων. Το συγκεκριμένο μνημείο δεν απείχε παρά πολύ από τον πύργο. Κανά τεταρτάκι περπάτημα πλάι στον Τάγο. Ευχάριστη διαδρομή. Το μνημείο το βλέπεις στο βάθος, μαζί με την γέφυρα της 25ης Απριλίου. Στη διαδρομή είχε πάγκους που πουλούσαν pina colada. Περάσαμε μάλιστα και από το Μνημείο της Πρώτης Αεροπορικής Διέλευσης του Νότιου Ατλαντικού,από τη Λισαβόνα στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας (για να τιμηθεί η εκατονταετηρίδα της ανεξαρτησίας της Βραζιλίας).

Καθώς πλησιάζαμε στο μνημείο των Ανακαλύψεων κατάλαβα πόσο μεγάλο είναι το μέγεθός του. Πραγματικά είναι πολύ ωραίο μνημείο. Παραθέτω μερικές πληροφορίες για αυτό όπως αναφέρονται στην Βικιπαίδεια.

Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1960 από το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ, προς τιμήν των Πορτογάλων θαλασσοπόρων κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων και με την ευκαιρία της 500ης επετείου από το θάνατο του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου (1394 – 1460), ο οποίος ξεκίνησε τις θαλάσσιες εξερευνήσεις, χρηματοδοτώντας συστηματικά τις αποστολές.Το μνημείο έχει ύψος 52 μέτρα και είναι σχεδιασμένο σε σχήμα καραβέλας. Φιλοτεχνήθηκε από Πορτογάλους καλλιτέχνες, τον αρχιτέκτονα Cottinelli Tempo και το γλύπτη Leopoldo de Almeida. Ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος στέκει στην πλώρη του μνημείου με μία καραβέλα στα χέρια του. Στις δύο πλευρές υπάρχουν 33 πέτρινα αγάλματα των Πορτογάλων εξερευνητών, χαρτογράφων, καλλιτεχνών, επιστημόνων και ιεραποστόλων, που συνδέονται με την Εποχή των Ανακαλύψεων.

Στη δυτική πλευρά του μνημείου εικονίζονται ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ , που κρατά στα χέρια μια δακτυλιοειδή σφαίρα που χρησιμοποιούσαν οι θαλασσοπόροι για να υπολογίζουν τη θέση των άστρων, ο εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας Λουίς δε Καμόες (1524 – 1580), κρατώντας ένα αντίτυπο του έπους του «Λουσιτανοί» (Os Lusiadas), ο ζωγράφος Νούνο Γκονσάλβες (15ος αι ) με μία παλέτα, καθώς και ο εξερευνητής Πέντρου Εσκομπάρ, ο μαθηματικός και κοσμογράφος Πέντρου Νούνες, ο χαρτογράφος Ζάκομε ντε Μαιόρκα, ο θαλασσοπόρος Χιλ Εάνες κ. ά.

Στην ανατολική όψη του μνημείου, εκτός από τον Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο, υπάρχουν τα αγάλματα του βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ της Πορτογαλίας (1432 – 1481), του θαλασσοπόρου Βάσκο ντε Γκάμα (1460 – 1524), ο οποίος περιέπλευσε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, ανοίγοντας το θαλάσσιο δρόμο προς την Ινδία, του Πέντρου Άλβαρες Καμπράλ (1467 – 1520), που ανακάλυψε τη Βραζιλία, του Μαγγελάνου (περ. 1480 – 1521), που έκανε τον πρώτο περίπλου της γης, διασχίζοντας τον Ειρηνικό στα 1520 -21, του Ντιόγκου Κάουν, ο οποίος έφτασε στο Κονγκό το 1482, ανεγείροντας μονολιθικά πέτρινα μνημεία (παντράουν) σε κάθε νέο σταθμό των εξερευνήσεών του.

Το πλακόστρωτο δάπεδο, μπροστά στο Μνημείο των Ανακαλύψεων, είναι διακοσμημένο με ένα μωσαϊκό, στο οποίο σχηματίζεται μία τεράστια πυξίδα, δώρο της Νότιας Αφρικής το 1960, που απεικονίζει την πορεία που ακολούθησαν οι θαλασσοπόροι κατά το 15ο και 16ο αιώνα.

Μέσα στο μνημείο, ένας ανελκυστήρας και μερικά σκαλιά μεταφέρουν τους επισκέπτες στην κορυφή του, με εντυπωσιακή θέα στον ποταμό Τάγο, τον Πύργο του Μπελέμ και το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών, που υπάρχει από την Εποχή των Ανακαλύψεων.

Και αφού θαυμάσαμε το μνημείο και βγάλαμε τις φωτογραφίες μας, αφού δεν ανεβήκαμε στην κορυφή του πήγαμε να δούμε τον παγκόσμιο χάρτη με τις κτήσεις της Πορτογαλίας τον 15ο και 16ο αιώνα. Δύσκολο να καταφέρεις να δεις τον χάρτη αυτόν χωρίς κόσμο. Γκρουπ είχαν περικυκλώσει το σημείο. Όταν άρχισαν να αραιώνουν καταφέραμε να έχουμε ολική εικόνα του χάρτη. Συνειδητοποιήσαμε πόσο μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη ήταν η Πορτογαλία.

Διασχίσαμε το πάρκο και βρεθήκαμε μπροστά στην Μονή του Αγίου Ιερωνύμου. Πριν το ταξίδι είχαμε σκοπό να μπούμε μιας και παντού αναφέρεται ως ένα αριστούργημα της Μανουελίνικής αρχιτεκτονικής, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ωστόσο, διαβάζοντας τα σχόλια πολλών επισκεπτών που απογοητεύτηκαν από όσα είδαν, σε συνδυασμό με την υψηλή τιμή του εισιτηρίου αποφασίσαμε να μην μπούμε. Εγώ θα έμπαινα δηλαδή, αλλά δεν ήμουν μόνη σε αυτό το ταξίδι. Για την ιστορία η ουρά για το Μοναστήρι υπήρχε, αλλά δεν ήταν μεγάλη. Ωστόσο, μπήκαμε με δωρεάν είσοδο στην εκκλησία ακριβώς δίπλα. Έχει διαφορετική ουρά από το μοναστήρι. Εκεί είναι θαμμένοι ο Vasco da Gama και ο Camões. Παρόλο που δεν μπήκαμε στην Μονή πρέπει να πω ότι ως κτίριο είναι τεράστιο, επιβλητικό, μεγαλοπρεπές και πανέμορφο. Αναμφισβήτητα στέκεσαι να το παρατηρήσεις και να βγάλεις φωτογραφίες.

Προχωρήσαμε προς το διάσημο μαγαζί με τα pasteis de Belem, το μαγαζί που πρωτοέφτιαξε τα πορτογαλικά αυτά γλυκά και υποτίθεται έχει την αυθεντική συνταγή. Στο μαγαζί γινόταν χαμός, οι ουρές έφταναν μέχρι έξω. Ωστόσο, η ουρά μειωνόταν αρκετά γρήγορα. Πήραμε και εμείς να δοκιμάσουμε. Η αλήθεια είναι ότι τα συγκεκριμένα διέφεραν αρκετά από όσα pasteis φάγαμε σε όλο το ταξίδι. Πως να το πω δε ξέρω. Είχαν λίγο διαφορετική ζύμη, διαφορετικό φύλλο. Τριβόταν περισσότερο από τα υπόλοιπα. Μας έδωσαν και κανέλα και ζάχαρη να βάλουμε πάνω αν θέλαμε. Απόρησα που πολλοί Ασιάτες έπαιρναν συσκευασίες με 40-50 κομμάτια. Μπορεί να αντέξει καιρό το συγκεκριμένο προϊόν αν είναι δώρο-σουβενίρ; Φαντάζομαι έχει αυγό. Τι να πω! Πάντως, για μένα το καλύτερο pasteis δεν ήταν αυτό στο Belem, αλλά αυτό που φάγαμε στο manteigaria.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας στην περιοχή του Belem. Ωραία κτίρια, γραφικά, με τα χαρακτηριστικά πλακάκια υπήρχαν στη συγκεκριμένη γειτονιά. Δεν κάναμε άλλη στάση στο Belem, ούτε πήγαμε σε κάποιο άλλο μουσείο ή αξιοθέατο από αυτά που έχει η περιοχή. Επόμενη στάση μας ήταν το LX Factory. Πήραμε πάλι το τραμ 15Ε και κατεβήκαμε στην στάση Estação Sto. Amaro, στην γέφυρα της 25ης Απριλίου που περνούσε πάνω από τα κεφάλια μας. Το LX Factory είναι ένα βιομηχανικό συγκρότημα που στεγάζει πλήθος εμπορικών καταστημάτων, αλλά και καταστημάτων εστίασης. Είναι ένας πολυχώρος, ένα κέντρο τεχνών, αφού φιλοξενεί και εκθέσεις καλλιτεχνών. Η ώρα εκεί πέρασε ευχάριστα χαζεύοντας τα μαγαζιά. Υπήρχαν vintage αντικείμενα, χειροποίητα, τουριστικά κάθε είδους, γκαλερί τέχνης, ρούχα νέων σχεδιαστών, ζωγράφοι και πάρα πολλά άλλα. Φυσικά όποιος θέλει, έχει επιλογές για φαγητό και ποτό. Εντύπωση μας έκανε και ένα βιβλιοπωλείο που τα βιβλία του φτάνουν μέχρι το ταβάνι, καθιστώντας το instagrammiko σημείο. Και όλες αυτές οι βόλτες έγιναν με αυτό το εκνευριστικό σταμάτα ξεκίνα ενός ψιλόβροχου. Είχε μεσημεριάσει και θέλαμε να φάμε. Είχα σταμπάρει ένα μαγαζί στην άλλη πλευρά του Τάγου. Πραγματικά είναι πολύ γνωστό. Το Restaurante Ponto Final. Μου το είχε προτείνει φίλη που είχε πάει πριν χρόνια για το ωραίο του, αλλά τσιμπημένο φαγητό. Το ανέφερε και ο κ.Δούσης προσφάτως στην εκπομπή του. Τρως ακριβώς δίπλα στη θάλασσα με θέα τη γέφυρα και την πόλη της Λισαβόνας. Είχαμε πει ότι το τελευταίο γεύμα θα το κάναμε εκεί, εφόσον είχαμε χρόνο. Είχαμε χρόνο, αλλά δεν είχαμε τον καιρό με το μέρος μας. Δεν φαινόταν το εστιατόριο αυτό να έχει εσωτερικό χώρο. Εξάλλου, πας για το γεγονός ότι τρως δίπλα στη θάλασσα με αυτή τη θέα. Επομένως, δεν διασχίσαμε τον Τάγο για να πάμε μέχρι εκεί. Δεν είχαμε πρόχειρη εναλλακτική και έτσι επιστρέψαμε πίσω στο κέντρο με το τραμ.

Αφού φτάσαμε στην Rossio, μπήκα σε ένα από αυτά τα καταστήματα με τις κονσέρβες. Ήθελα να πάρω μία. Οι τιμές εδώ δεν είχαν σχέση με το άλλο κατάστημα που είχαμε μπει. Ήταν πολύ πιο ακριβά. Αλλά δε θυμόμουν και σε ποια σημεία είχα δει καταστήματα με κονσέρβες. Τέλος πάντων. Πήρα κονσέρβα με 10 ευρώ!! Μην πω μέχρι τι τιμές φτάνανε. Κονσέρβα είναι. Τι στο καλό… Όταν γύρισα η μάνα μου, μου είπε ότι κακώς την πήρα, αν και η ίδια την είχε ζητήσει. Τέλος πάντων. Τι άλλη αγορά θέλουμε να κάνουμε; O συνταξιδιώτης μου είχε δει κάτι ωραίους μικρούς πίνακες που πουλούσε πλανόδιος στο miradouro de São Pedro de Alcântara στο Bairro ALto. Είχε μετανιώσει που δεν αγόρασε κάποιον όταν τους πρωτοείδαμε. Οπότε, πήγαμε μέχρι εκεί μπας και πετύχει πάλι τον πλανόδιο για να αγοράσει. Προφανώς και δεν τον βρήκε! Απογοήτευση. Χαζέψαμε τη θέα για άλλη μια φορά και αρχίσαμε το ψάξιμο εστιατορίου για το τελευταίο γεύμα μας στην Λισαβόνα. Μας άρεσαν δύο μαγαζιά εκεί κοντά. Το πρώτο ήταν άδειο εκείνη την ώρα και ένας υπάλληλος φαινόταν να κοιμάται, αλήθεια, πάνω στο τραπέζι. Μα καλά τι επιλογές κάνουμε; Το δεύτερο στο οποίο καθίσαμε κιόλας, ήταν το Taberna do Bairro alto, ένα μικρό Πορτογαλικό εστιατόριο με πολύ ωραία διακόσμηση. Φάγαμε ψαρικά. Εγώ πήρα σαρδέλες. Τόσες ημέρες στην χώρα και να μην πάρω; Το φαγητό ήταν καλό και οι μερίδες μια χαρά. Δεν είχαμε παράπονο. Πληρώσαμε 51 ευρώ τα δύο άτομα για δύο κυρίως, μια σαλάτα και ότι ήπιαμε. Μια χαρά. Δεν πήγαμε βέβαια σε ακριβά μαγαζιά. Ακόμα όμως και σε όσα πήγαμε υπήρχαν και πολύ πιο ακριβές επιλογές πιάτων. Μην ξεχνάμε ότι τα μενού των εστιατορίων βασίζονται κατά κύριο λόγο στο ψάρι και στα θαλασσινά. Εκ των πραγμάτων δεν μπορεί οι τιμές να είναι πολύ χαμηλές όταν έχεις τέτοιου είδους φαγητά στον κατάλογο.

Η ώρα ήταν 16.45. Πρότεινα να πάμε για κανά καφέ σε καμία ταράτσα, αλλά ο συνταξιδιώτης μου προτιμούσε να περπατήσει. Έτσι και έγινε. Χαθήκαμε στα στενάκια του Bairro Alto. Είδαμε γωνιές, δρόμους, μαγαζιά που δεν είχαμε δει τις προηγούμενες ημέρες και μάλιστα υπό το φως της ημέρας. Πολύ ωραία, γραφική και ζωντανή γειτονιά. Ομολογώ δεν την είχα εκτιμήσει τόσο τις προηγούμενες ημέρες!

Είχαμε αρκετή ώρα ακόμα περιθώριο για να φύγουμε για αεροδρόμιο. Η πτήση μας ήταν στις 23.30 μμ. Έτσι, αποφασίσαμε να πάρουμε από την Baixa, το τραμ 28Ε, το πιο τουριστικό τραμ της πόλης, διότι περνάει από το ιστορικό κέντρο και τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης. Ομολογώ ότι αυτή η βόλτα με το τραμ ήταν υπέροχη! Δεν το περίμενα! Συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους να κάνουν αυτή τη διαδρομή όταν πάνε στην Λισαβόνα. Ήταν μια σύνοψη των όσων είδαμε στην πόλη τις ημέρες του ταξιδιού μας με άνεση και ανεμελιά. Τοποθέτησα καλύτερα στο κεφάλι μου που είναι το καθετί μέσα στην πόλη. Κατεβήκαμε σε κάποιο σημείο στην ατμοσφαιρική Αlfama. Είχε σουρουπώσει και τα πάντα ήταν πιο όμορφα. Είχαν ανάψει τα φώτα και εμείς βλέπαμε από τα διάφορα miradouro την πόλη από ψηλά. Άλλη η αίσθηση το βράδυ σε εκείνο το σημείο. Είχε μάλιστα και αρκετό κόσμο εκείνη την ώρα. Κάτσαμε ώρα να χαζεύουμε τη θέα και να βγάζουμε φωτογραφίες. Στη συνέχεια χαθήκαμε στα σοκάκια της Αlfama, χωρίς να κοιτάμε τον χάρτη. Τι όμορφα που ήταν! Βγήκαμε κάποια στιγμή λίγο πιο πάνω από το κατάλυμα μας. Είδαμε ένα κατάστημα με τουριστικά είδη. Μπήκαμε μπας και ο συνταξιδιώτης μου αγόραζε κανά πίνακα που ήθελε. Του είχε κολλήσει. Δεν είχε. Αντί για αυτό πήρε καδραρισμένο ένα πλακάκι ζωγραφισμένο με τα χαρακτηριστικά πορτοκαλί τραμ της πόλης. Πολύ πιο όμορφο!

Έτσι γυρίσαμε στο κατάλυμα μας, πήραμε τα πράγματα μας από τη φύλαξη αποσκευών και κάτσαμε στο σαλόνι του ξενοδοχείου να φορτίσουμε τα κινητά μας μέχρι να αναχωρήσουμε για το αεροδρόμιο. Πήραμε το μετρό και κατευθυνθήκαμε στο αεροδρόμιο. Κατά την αναμονή της πτήσης με έπιασε καταρροή. Γύρισα πίσω στην Αθήνα άρρωστη! Χαχα! Έτσι, τελείωσε άλλο ένα ταξίδι στην μαγευτική Λισαβόνα!

 

[alma viajer@]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ​

Τι να πει κανείς για την Λισαβόνα; Έχει χαρακτηριστεί «Πόλη των μεγάλων θαλασσοπόρων - εξερευνητών» και «Πριγκίπισσα του Ωκεανού». Ακόμη, αναφέρεται ως «Πόλη του Οδυσσέα», διότι η αρχαία ιστορία της πόλης καλύπτεται από διάφορους μύθους, μεταξύ των οποίων φέρεται να ιδρύθηκε από τον Οδυσσέα, του οποίου το λατινικό όνομά είναι "Ulysses". Αυτό συνάγεται εκ του αρχαίου ιστορικού ονόματός της, σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, που ήταν Ulissipo, ή Olissipo.

Αυτή λοιπόν η πόλη που έχει κτιστεί από την αρχαιότητα, έχει κρατήσει την απλότητα και την αυθεντικότητά της. Δεν φαίνεται να έχει χάσει, ούτε αλλοιώσει τον χαρακτήρα της παρά την ραγδαία ανάπτυξη του τουρισμού. Αυτή λοιπόν η αυθεντικότητα είναι που με κέρδισε σε αυτό το ταξίδι! Στην πτήση της επιστροφής ακούσαμε μια παρέα να συγκρίνει (αν μπορεί να υπάρξει τέτοια σύγκριση) τη Λισαβόνα με την Βαρκελώνη. Σε κάποιους άρεσε περισσότερο η μία και σε άλλους η άλλη. Ακούγοντας τη συζήτηση μπήκαμε και εμείς στο τρυπάκι. Εμένα μου άρεσε περισσότερο η Λισαβόνα και στον φίλο μου η Βαρκελώνη. Οι πόλεις αυτές βέβαια δεν θα έλεγα ότι έχουν κοινά σημεία μεταξύ τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν του άρεσε η πόλη. Ίσα ίσα !!!

Η Λισαβόνα είναι μια πόλη που δεν θα τους κερδίσει όλους. Δεν μπορεί να αρέσει σε όλους. Γιατί υπάρχει κόσμος που θέλει το καινούργιο, το μοντέρνο, το πρακτικό. Αν και η ιστορία της ξεκινά από την αρχαιότητα δεν έχει μεγάλους αρχαιολογικούς χώρους και πομπώδη άχαστα μνημεία και μουσεία. Έχει δυσκολίες στην εξερεύνηση της, λόγω του γεγονότος ότι είναι κτισμένη πάνω σε 7 λόφους. Αυτή όμως είναι και η ομορφιά της! Το πλήθος των miradouros που σε καλούν να δεις την πόλη από ψηλά, να δεις τις κεραμοσκεπές των σπιτιών και τον Τάγο που εκβάλλει στον Ατλαντικό. Να ακούσεις τα συναισθηματικά φορτισμένα fados και να κάνεις βόλτα στα πλακόστρωτα σοκάκια με τα διάσημα τραμ της πόλης. Γιατί στη Λισαβόνα δεν πας για τα αξιοθέατά της, αλλά για την εξερεύνηση της ίδιας της πόλης και της αύρας που εκπέμπει! Δεν με κέρδισε μόνο η Λισαβόνα, με κέρδισαν όλα όσα είδα στη χώρα, καθώς και οι άνθρωποί της. Έχουμε κοινά σαν λαοί. Επικοινωνιακοί, πρόθυμοι, φιλόξενοι! Θέλω σίγουρα να επισκεφθώ το Πόρτο και άλλες πόλεις της χώρας κάποια στιγμή. Όσο για τους Πορτογάλους έχω να πω ότι εμφανισιακά είναι μέτριοι. Δεν είδα κάτι ιδιαίτερο, ούτε στους άντρες, ούτε στις γυναίκες.

Όσον αφορά τις τιμές όπως έγραψα και πιο πάνω πλέον στα αεροπορικά δεν υπάρχει το μονοπώλιο της Aegean, ενώ στα καταλύματα θέλει ψάξιμο, γιατί τα καταλύματα στο κέντρο έχουν πάρει την ανηφόρα. Εκτός κέντρου μπορεί κάποιος να βρει καλές τιμές. Όσον αφορά τις τιμές για φαγητό τα πράγματα είναι τσιμπημένα. Λογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι το βασικό μενού έχει ψάρια και θαλασσινά. Εμείς δεν πήγαμε σε ακριβά εστιατόρια, αλλά και εκεί που πηγαίναμε δεν παίρναμε τα πιο ακριβά πιάτα. Επομένως, δεν πληρώσαμε κάτι υπερβολικό και φάγαμε καλά. Όσον αφορά, τα αρτοποιήματα για πρωινό κλπ οι τιμές μου φάνηκαν καλύτερες από Ελλάδα. Για ψώνια προτείνω μόνο μεγάλα supermarkets και όχι μικρά παντοπωλεία, γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά στις τιμές. Το uber όπως έγραψα μου έκανε πολύ θετική εντύπωση. Ο καιρός ήταν πολύ καλύτερος από αυτόν που περίμενα. Είχα διαβάσει για τον βροχερό καιρό του χειμώνα στην χώρα και ιδιαίτερα στην Λισαβόνα και για αυτό ήθελα να κάνουμε το ταξίδι αυτό τον Οκτώβρη. Δεν εισακούστηκα. Δεν μας βγήκε σε κακό. Το διάστημα του ταξιδιού έριξε μόνο δυο 5-10λεπτες μπόρες και ήπιες βροχούλες κυρίως τις βραδινές ώρες. Μόνο η τελευταία ημέρα ήταν βροχερή. Όχι όπως στην Ελλάδα, αλλά στο Λονδίνο. Ανεπαίσθητη βροχή ή βροχή που σε κάνει να ανοίξεις ομπρέλα και μετά από 10 λεπτά σταματάει. Τις μέρες που περπατούσαμε στον ήλιο, κρατούσαμε το μπουφάν στο χέρι. Γενικά δεν είχε κρύο, αλλά ευχάριστες θερμοκρασίες. Έτσι, εφόσον ζεσταινόμουν Δεκέμβρη μήνα στην Λισαβόνα, δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα επισκεφτεί κάποιος τη χώρα το καλοκαίρι. Θα ταλαιπωρηθεί και από τη ζέστη και από τον υπερτουρισμό.

Συνολικά, όλο το ταξίδι μου βγήκε στα 585 ευρώ, ενώ ο συνταξιδιώτης μου χάλασε κανά 50αρι παραπάνω. Πραγματικά, δεν το πιστεύαμε ότι χαλάσαμε μόνο τόσα. Το 2023 μόνο τα αεροπορικά ήταν ανασταλτικός παράγοντας για να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Σταθήκαμε πολύ τυχεροί με τα αεροπορικά και τη διαμονή. Σήμερα ίσως να μην έκλεινα δωμάτιο χωρίς δωρεάν ακύρωση ή μέσω τρίτων, γιατί καρδοχτυπήσαμε λίγο, αλλά τέλος καλό όλα καλά.

Η Πορτογαλία είναι μάγισσα και πλανεύτρα! Προσωπικά θα επιδιώξω να ξαναπάω και να επισκεφτώ και άλλα μέρη τόσο της ηπειρωτικής όσο και της νησιωτικής χώρας! ΤΕΛΟΣ

 

[psilos3]

Πολύ ωραίες φωτογραφίες και χρήσιμες πληροφορίες, για ένα ταξίδι που ελπίζω να κάνω σύντομα.
Ευχαριστούμε, πάντα τέτοια!