Πορτογαλία Ανακαλύπτοντας τα miradouros της Λισαβόνας!

[alma viajer@]

ΠΡΟΛΟΓΟΣ​

Ένα ταξίδι στην Πορτογαλία ήταν επιθυμία μου πολλά χρόνια. Για κάποιο λόγο ο προορισμός αυτός ήταν πολύ ελκυστικός στα μάτια μου. Δε ξέρω γιατί. Είναι μια μεσογειακή χώρα με παρόμοια έκταση, πληθυσμό και οικονομία με τη δική μας. Βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό, κάτι που την κάνει πιο εξωτική στο μυαλό μου και ας είναι στην Ευρώπη. Τα πορτοκαλί τραμ μέσα από τα πλακόστρωτα στενάκια, οι 365 διαφορετικές συνταγές μπακαλιάρου, τα πλακάκια azulejos και τα μελαγχολικά fados συνέθεταν την εικόνα που είχα για αυτή τη χώρα στο μυαλό μου. Εγώ και ο συνοδοιπόρος μου στα ταξίδια επιθυμούσαμε ως προορισμό στο πρώτο μας ταξίδι στο εξωτερικό το 2023 την Λισαβόνα. Τελικά, προτιμήθηκε η Βαρκελώνη λόγω υψηλών τιμών στα αεροπορικά εισιτήρια.

Ο περιορισμός αυτός όμως άρθηκε, όταν τον Σεπτέμβριο του 2025 η skyexpress έβγαλε προσφορές για Πορτογαλία και έτσι κλείσαμε εισιτήριο μετ επιστροφής για Λισαβόνα στις 30/11- 05/12/2025 στην εκπληκτική τιμή των 85, 27 ευρώ το άτομο! Αν με ρωτάτε θα έβαζα ακόμα δύο μέρες με επιστροφή από Πόρτο με +35 ευρώ ακόμα στο εισιτήριο, αλλά ο συνοδοιπόρος μου ανένδοτος. Πολύ μου στοίχισε αυτό να ξέρετε. Χάθηκε μια υπέροχη ευκαιρία για επίσκεψη στο Πόρτο. Όσο και να ήθελα να το στριμώξω στο συγκεκριμένο ταξίδι δε γινόταν. Απλά θα το αδικούσα. Δεν πειράζει. Ελπίζω κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον να καταφέρω να πάω.

Όσον αφορά το κατάλυμα, κλείσαμε για 5 βράδια δίκλινο δωμάτιο με ιδιωτικό μπάνιο, στο The Central House Lisbon Baixa με 280 ευρώ. Το αναφέρω γιατί έχει και κοινόχρηστα δωμάτια. Ψάχνοντας για κατάλυμα συνειδητοποιήσαμε ότι φθηνά δωμάτια μπορεί να βρει κανείς εκτός ιστορικού κέντρου. Η αλήθεια είναι ότι γενικά και όσο το επιτρέπει η τσέπη μας προσπαθούμε να μένουμε όσο πιο κεντρικά γίνεται. Όμως, στο κέντρο- κέντρο της πόλης τα καταλύματα ήταν αρκετά ακριβά. Πραγματικά η ζήτηση για τη Λισαβόνα τα τελευταία χρόνια έχει ανέβει κατακόρυφα. Σε πιο νορμάλ τιμές βρίσκαμε σε πιο “κακόφημες” συνοικίες. Κάποια στιγμή στην booking είδαμε το κατάλυμά μας σε πολύ καλή τιμή σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα στην γύρω περιοχή. Αυτό συνέβη γιατί ήταν προσφορά από συνεργαζόμενη με την Booking εταιρεία. Επίσης, δεν είχε δωρεάν ακύρωση. Αποφασίσαμε να το ρισκάρουμε και να κλείσουμε στο συγκεκριμένο κατάλυμα. Παίξαμε λίγο ριψοκίνδυνα. Δυο μέρες πριν το ταξίδι (άργησα και εγώ), έστειλα μέσω booking μήνυμα για την αναμενόμενη ώρα άφιξης στο κατάλυμα. Υπολογίζαμε γύρω στα μεσάνυχτα και ήθελα να τους ενημερώσω. Να μας περιμένουν, να μην υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Η booking απάντησε ότι δεν μπορεί να μεταβιβάσει το μήνυμα, αφού κλείσαμε προσφορά μέσω συνεργαζόμενης εταιρείας και να απευθυνθούμε απευθείας στο κατάλυμα. Οκ. Κανένα πρόβλημα. Στο site του καταλύματος είχε πλατφόρμα επικοινωνίας. Όσες φορές και αν προσπάθησα να στείλω μήνυμα μέσω της πλατφόρμας δεν τα κατάφερα. Δεν ξέρω αν έκανα κάτι λάθος. Σημασία έχει ότι δεν μπορούσα να το στείλω. Στα στοιχεία επικοινωνίας στην ιστοσελίδα δεν υπήρχε email…Πωω…Να ψάχνουμε όλα τα social media του καταλύματος κλπ. Βρήκαμε ένα mail κεντρικό για όλα τα παραρτήματα του ξενοδοχείου στις διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Στείλαμε. Απάντηση δεν πήραμε. Στο παρά πέντε βρήκα ένα email στο σάιτ τους ,στις συχνές ερωτήσεις για άκυρο πράγμα. Ευτυχώς, οι άνθρωποι μας απάντησαν άμεσα ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με την ώρα άφιξης. Έτσι, μας έφυγε το άγχος για το τι θα βρούμε βραδιάτικα στην Λισαβόνα και η σκέψη ότι κάναμε πατάτα που κλείσαμε μέσω τρίτων κατάλυμα. Τέλος καλό, όλα καλά. Για την ιστορία στο check out, μου έστειλαν με email έναν κωδικό για -30% έκπτωση στην επόμενη διαμονή μας εκεί, εφόσον κάνουμε την κράτηση μέσω της ιστοσελίδας τους. Πάμε όμως στο ταξίδι. Αρκετά με τα διαδικαστικά.

ΑΦΙΞΗ​

Στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας φτάσαμε 22:30 το βράδυ. Είχανε στολίσει για τις γιορτές. Κατευθυνθήκαμε προς το μετρό. Ήταν ακριβώς απέξω. Δεν ταλαιπωρηθήκαμε καθόλου. Βγάλαμε εισιτήριο μονής διαδρομής και πήγαμε στην αποβάθρα μας. Το κατάλυμά μας βρισκόταν πολύ κοντά στην πλατεία Rossio, κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να κάνουμε αλλαγή γραμμής. Δεν ήταν όμως μεγάλη η διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το κέντρο της πόλης. Ποιο ήταν το πρόβλημα; Δεν ξέρω αν έτυχε μόνο σε εμάς, αλλά εντός του μετρό, όσες φορές το χρησιμοποιήσαμε, δεν λειτουργούσε κανένας ανελκυστήρας, ενώ δεν υπήρχαν ή δεν λειτουργούσαν οι κυλιόμενες σκάλες. Τσάμπα κόβαμε βόλτες εντός της αποβάθρας κατά την αλλαγή γραμμής, μπας και γλιτώσουμε το κουβάλημα των αποσκευών από τις σκάλες. Δεν είχαμε τίποτα βαρύ μαζί μας, αλλά έτσι και αλλιώς δεν έχω ιδιαίτερη συμπάθεια στις σκάλες! Πόσο λυπήθηκα έναν πατέρα που κουβαλούσε το καρότσι με το μωρό δεν περιγράφεται! Και κάπως έτσι, λίγο πριν τις 12, βγήκαμε από το μετρό της Rossio στην πλατεία Figueira, όπου αντικρύσαμε φωτισμένο το κάστρο του Αγίου Γεωργίου(Castelo de Sao Jorge) στην κορυφή του λόφου. Στην πλατεία υπήρχε χριστουγεννιάτικη αγορά που όμως τέτοια ώρα ήταν κλειστή. Ένα λεπτό αργότερα, είχαμε φτάσει στο κατάλυμά μας.

Στην reception κάναμε το τσεκ ιν, πληρώσαμε το φόρο διαμονής, μας έδωσαν τις απαραίτητες πληροφορίες και πήγαμε για ξεκούραση. Το δωμάτιο μας ήταν πολύ ωραίο. Ήταν αυτό που λέμε value for money για τις παροχές και την τοποθεσία του. Το δωμάτιο ήταν καινούργιο, καθαρό και είχε ακόμα και παροχές όπως Youtube και Netflix που δεν χρησιμοποιήσαμε. Στα θετικά, ότι μας άλλαζαν καθημερινά πετσέτες και υπήρχε υπηρεσία καθαριότητας. Επιπλέον, υπήρχε καθημερινά μπουφές πρωινού με επιπλέον 9€ /άτομο, αλλά δεν φάγαμε καθόλου στο κατάλυμα.

Τέλος πάντων, τακτοποιήθηκαμε και μείναμε στο δωμάτιο για ξεκούραση. Μας περίμενε δύσκολη ημέρα την επόμενη.

 

[alma viajer@]

1Η ΜΕΡΑ- Κέντρο Λισαβόνας (Rοssio- Baixa-Chiado-Bairro Alto-Wonderland Lisboa)​

Η πρωινή μας βόλτα ξεκίνησε προφανώς από την πλατεία Figueira και την πλατεία Rossio που πραγματικά ήταν μια ανάσα από το κατάλυμά μας. Οι χριστουγεννιάτικες αγορές δεν είχαν ανοίξει ακόμα, ωστόσο εμείς κάναμε την βόλτα μας τραβώντας και τις απαραίτητες φωτογραφίες.

Πάνω από την πλατεία Rossio είδαμε μαζεμένο κόσμο, ενώ ακούγονταν και εμβατήρια από μπάντα. Γινόταν έπαρση σημαίας στο Palacio da Independecia. Παρακολουθήσαμε την μικρή αυτή τελετή και στην συνέχεια καθίσαμε λίγο παρακάτω για να φάμε κάτι για πρωινό. Πεινούσαμε και δεν ψάξαμε και ιδιαίτερα το μαγαζί. Καθίσαμε στο Real Casa do Pastel. Εκεί φάγαμε κάτι κρουασανάκια και δοκιμάσαμε τα δικά τους pasteis de nata. Λιγωθήκαμε από τις σοκολάτες στο κρουασάν. Τα pasteis de nata μας άρεσαν πάρα πολύ! Νομίζω ότι σε όσους αρέσει η μπουγάτσα με κρέμα θα το λατρέψουν αυτό το γλυκό. Βέβαια φάγαμε πολύ καλύτερα pasteis σε άλλα σημεία, αλλά πραγματικά το γλυκάκι αυτό ήταν πεντανόστιμο. Το βρίσκεις κυριολεκτικά παντού σε όλη την πόλη. Δεν υπάρχει καφέ, εστιατόριο ή κατάστημα εστίασης που δεν το πουλάει. Βασικά, υπάρχουν pastelerias που έχουν ως βασικό είδος πώλησης το συγκεκριμένο γλυκό.

Και αφού φάγαμε και ευφρανθήκαμε συνεχίσαμε την βόλτα μας στον πεζόδρομο αυτό με τα εστιατόρια θαλασσινών που εκείνη την ώρα ήταν κλειστά. Περάσαμε μάλιστα και έξω από ένα θέατρο που έπαιζε εκείνη την περίοδο τον Ηρακλή! Σκοπός μας ήταν να ανέβουμε στο jardim do torrel. Τι να κάνουμε εκεί; Έλα ντε! Για να ανέβουμε εκεί πάνω πήραμε έναν ανηφορικό δρόμο και ανεβήκαμε πάρα μα πάρα πολλά σκαλιά. Μου βγήκε έξω η γλώσσα! Ωραία ξεκινήσαμε σκέφτηκα. Αν και εγώ είπα να πάμε εκεί πρωί πρωί γιατί γνώριζα ότι την υπόλοιπη ημέρα στο κέντρο δεν θα κουραζόμασταν από τέτοιες υψομετρικές διαφορές. Πραγματικά είχα κουραστεί χωρίς να διασχίσω ούτε τη μισή διαδρομή. Και εκεί που είχα λαχανιάσει να σου και μια κοπελίτσα που έκανε προπόνηση και ανεβοκατέβαινε τρέχοντας τις σκάλες. Έμεινα να την κοιτάζω εμβρόντητη. Αχ, δεν είμαστε καλά! Πόσο αγύμναστη είμαι! Με τα πολλά φτάσαμε σε αυτό τον κήπο. Εκεί βρίσκονταν δύο παρέες με τα σκυλάκια τους. Ήταν ένα μικρό κηπάκι-άπλωμα με θέα, αλλά χωρίς να βλέπεις κάτι αξιοσημείωτο. Σε αυτό το ταξίδι εξάλλου το μόνο που δεν μας έλειψε ήταν η ωραία θέα.

Και αφού χαζέψαμε λίγο τη θέα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με κατεύθυνση την πλατεία Restauradores. Πολύ μεγάλη πλατεία με ενδιαφέροντα κτίρια τριγύρω και το μνημείο των Αποκαταστατών στο κέντρο. Στην τεράστια αυτή πλατεία υπήρχαν τοποθετημένα γράμματα με το όνομα της πόλης LISBOA, όπου οι τουρίστες έβγαζαν φωτογραφίες, ενώ στην άλλη πλευρά υπήρχε πολύς κόσμος μαζεμένος. Η πλατεία ήταν γεμάτη αστυνομία, ενώ στο κέντρο της υπήρχαν καθίσματα όπου κάθονταν επίσημοι, μπάντα έπαιζε μουσική, ενώ γινόταν κατάθεση στεφάνων και έπαρση σημαίας. Μα τι στο καλό; Τι γιόρταζαν; Και στο Palacio da Independecia γινόταν έπαρση σημαίας με συνοδεία μπάντας, αλλά δεν δώσαμε σημασία θεωρώντας ότι ήταν κάποιο καθημερινό τελετουργικό. Προφανώς δεν ήταν! Ρώτησα έναν αστυνομικό τι γιορτάζουν, αλλά απάντηση δεν πήρα. Έτσι, καταφύγαμε στην google για την απάντηση. Η 1η Δεκεμβρίου για την Πορτογαλία είναι η Ημέρα της Αποκατάστασης της Ανεξαρτησίας (Dia da Restauração da Independência) που γιορτάζεται για να τιμήσει την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της από την Ισπανία το 1640, σηματοδοτώντας το τέλος 60 ετών ισπανικής κυριαρχίας. Είναι αργία και για αυτό τα περισσότερα δημόσια κτίρια και καταστήματα παραμένουν κλειστά. Παρακολουθήσαμε την τελετή για λίγη ώρα και συνεχίσαμε την βόλτα μας. Δεν είδαμε να γίνεται κάποια παρέλαση. Αργότερα μάθαμε ότι γίνεται Παρέλαση Φιλαρμονικών. Είναι το κεντρικό γεγονός της ημέρας. Δεκάδες φιλαρμονικές μπάντες από όλη την Πορτογαλία παρελαύνουν στη λεωφόρο Liberdade, καταλήγοντας συχνά σε μια κοινή συναυλία μιας γιγαντιαίας ορχήστρας. Δεν το ξέραμε και έτσι το χάσαμε. Μάλλον η παρέλαση γινόταν το μεσημέρι και όχι το πρωί. Τέλος πάντων.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας. Περάσαμε έξω από το θέατρο Dona Maria και καταλήξαμε εκ νέου στην πλατεία Rossio με την ανοιχτή πλέον χριστουγεννιάτικη αγορά. Κι όμως η αγορά ήταν άδεια. Κυκλοφορούσε ελάχιστος κόσμος. Προφανώς λόγω της αργίας. Χαζεύαμε τους πάγκους και βγάζαμε φωτογραφίες. Έτσι μας πλησίασε και ο Άγιος Βασίλης για φωτογραφίες με τη βοηθό του. Βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες μαζί του για να μην τον κακοκαρδίσουμε. Δεν θέλαμε να φωτογραφηθούμε, αλλά αν ήταν καλές οι φωτογραφίες και σε λογική τιμή θα τις παίρναμε. Στο παραδιπλανό σπιτάκι η βοηθός μας τις εμφάνισε και μας ζήτησε 15€ τη μία. Βρε παιδιά δεν τις πήραμε. Πραγματικά μας φάνηκαν πάρα πολλά τα χρήματα. Την ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Η αγορά είχε τα κλασσικά σπιτάκια που υπάρχουν σε όλες τις αγορές με φαγώσιμα, ποτά και εμπορικά είδη όπως γούρια, σκουφιά, κεριά κλπ.

Τραβήξαμε προς την Rua Augusta τον εμπορικό πεζόδρομο της πόλης που εκείνη την ώρα δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση. Κάποια μαγαζιά ήταν ανοιχτά, κάποια κλειστά και εμείς χαζεύαμε τις βιτρίνες. Περάσαμε μπροστά και από τον ανελκυστήρα της Santa Justa που αποτελεί σήμα κατατεθέν για την πόλη. Συνεχίσαμε την πορεία μας προς την πλατεία εμπορίου. Πραγματικά χάζευα τα κτίρια και ιδιαιτέρως όσα είχαν πλακάκια στις προσόψεις. Δεν είναι κάτι που το βλέπεις αλλού. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Νόμιζα πως θα μου περνούσε αδιάφορο, αλλά πραγματικά έδινε το κάτι παραπάνω αρχιτεκτονικά στα κτίρια.

Φτάσαμε στην αψίδα της Rua Augusta και στην πλατεία Εμπορίου (Praça do Comércio) και πραγματικά δεν σταματούσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες. Προσπαθούσαμε να βγάλουμε την καλύτερη λήψη. Να φαίνεται η αψίδα, τα κτίρια γύρω από την πλατεία, το έφιππο άγαλμα του βασιλιά José Α, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα τοποθετημένα γράμματα με το LISBOA ή ο ποταμός Τάγος; Η πλατεία ήταν πελώρια και πανέμορφη. Δεν ξέραμε που να πρωτοβγάλουμε φωτογραφία. Μας πλησίασε μια κυρία για να μας βγάλει φωτογραφία. Προφανώς και ήθελε αμέσως μετά να την βγάλουμε και εμείς με φόντο την αψίδα. Η κυρία αυτή ήταν από την μακρινή Γουατεμάλα. Ακόμα, μείναμε να κοιτάζουμε χαζογελώντας κάτι μωράκια που κυνηγάγανε κάτι μεγάλες φούσκες. Πόσο χαίρονταν να κυνηγάνε τις φούσκες. Τι γλυκάκια! Όσο για τις φωτογραφίες μας δεν ήταν και πολύ επιτυχημένες. Η αντηλιά δεν βοηθούσε να βγούμε με ανοιχτά μάτια. Περιττό να πω ότι είχαμε σκάσει και κουβαλούσαμε το μπουφάν στα χέρια. Το μπουφάν, το οποίο το έβγαλα από την ντουλάπα για το ταξίδι. Στην Αθήνα μέχρι να φύγαμε δεν είχε χρησιμοποιηθεί.

Πλησιάσαμε τις όχθες του Τάγου. Δεν έμοιαζε με ποτάμι. Είχε πολύ μεγάλο πλάτος. Μου ερχόταν αύρα θαλασσινή. Έτσι και αλλιώς μιλάμε για τις εκβολές του Τάγου στον Ατλαντικό Ωκεανό. Απέναντι πάνω στο λόφο φαινόταν το άγαλμα του Ιησού Χριστού, ενώ στο βάθος φαινόταν η γέφυρα της 25ης Απριλίου. Ακριβώς δίπλα στην αμμουδερή όχθη αντικρύσαμε ένα θέαμα που μας άφησε έκπληκτους. Ένας καλλιτέχνης, μια καλλιτεχνάρα είχε φτιάξει διάφορα ζώα από άμμο, τα οποία τα είχε χρωματίσει κιόλας. Πω, πω! Τι όμορφα που ήταν! Άλογα, ζέβρες, κροκόδειλος, ρινόκερος, ψάρια…και τι δεν είχε! Και το καλλιτεχνικό του πράγματος δεν τελείωνε εκεί. Ακριβώς δίπλα, κάθε βραχάκι ήταν ζωγραφισμένο ως ανθρωπάκι με τα χρώματα διαφορετικής χώρας.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας παραλιακά δίπλα στον Τάγο. Η κίνηση πια είχε αρχίσει να αυξάνεται. Υπήρχε κόσμος που απολάμβανε την βόλτα του δίπλα στο ποτάμι. Πολλοί αγόραζαν από τους πλανόδιους pina colada που έφτιαχναν επιτόπου. Ο πάγκος τους είχε και ωραίο ντεκόρ. Γεμάτο ανανάδες!

Κατευθυνθήκαμε προς την Pink Street. Ο δρόμος αυτός είναι βαμμένος ροζ και κρέμονται ομπρελίτσες από πάνω σου όταν τον διασχίζεις. Είναι ινσταγκραμικό σημείο. Είναι γεμάτο μπαρ, strip clubs και γενικά μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης. Δεν μας έκανε καμία εντύπωση το σημείο. Ούτε το επισκεφθήκαμε εκ νέου το βράδυ. Συνεχίσαμε την πορεία μας. Περπατώντας χάζευα πια τα κτίρια. Τι ωραία αρχιτεκτονική! Τι όμορφα κτίρια! Τι σχέδια! Δεν περίμενα ότι το πλακάκι μπορεί να προσδώσει τόση ομορφιά σε ένα κτίριο. Κάθε κτίριο είχε διαφορετικό χρώμα και σχέδιο στο πλακάκι. Όσα από αυτά είχαν. Και ενώ χαζεύαμε τα κτίρια και περπατούσαμε σε στενά δρομάκια βλέπαμε κάθε τόσο να περνά από δίπλα μας και το τραμ. Παντού γραμμές τραμ. Αυτή είναι η εικόνα αυτής της πόλης. Πολύ γρήγορα φτάσαμε στην Green Street. Ένας ακόμα δρόμος με καφέ και μαγαζιά που όμως την ώρα που πήγαμε δεν είχε κόσμο. Υπήρχε μια χαλαρότητα που συνοδευόταν από την μυρωδιά χασίς στον αέρα.

Συνεχίσαμε τον δρόμο μας προς το Ανάκτορο του Αγίου Βενέδικτου που σήμερα αποτελεί έδρα του Πορτογαλικού Κοινοβουλίου. Ωραίο κτίριο! Κάτσαμε να χαζέψουμε τους φρουρούς απέξω που περιπολούσαν και βγάλαμε τις φωτογραφίες μας. Το μέρος που βρισκόταν το συγκεκριμένο ανάκτορο ήταν πολύ ωραίο, καθώς όλη η γύρω γειτονιά με τα κτίρια που το πλαισίωναν ήταν πολύ όμορφη.

Κινήσαμε προς την Baixa και συγκεκριμένα προς το miradouro de Santa Catarina. Η διαδρομή προς τα εκεί είχε μια ελαφριά ανηφορική κλίση ανάμεσα σε στενά πλακόστρωτα δρομάκια/πεζοδρόμια και γραφικές πολύχρωμες κατοικίες. Είχαμε σκάσει για τα καλά. Ο ήλιος μας βάραγε κατακούτελα, αλλά όταν φτάσαμε στο miradouro κάτσαμε να ξαποστάσουμε. Και τι είναι τα miradouros βρε παιδιά; Τα miradouros είναι σημεία με θέα. Και εκεί η θέα ήταν ωραία! Βλέπαμε τις κεραμοσκεπές της Λισαβόνας, καθώς και τον Τάγο σε πρώτο πλάνο. Ο κόσμος απολάμβανε την ηλιόλουστη αυτή μέρα είτε στα παγκάκια είτε στα διπλανά γειτονικά καφέ. Και ναι, η ζωή είναι ωραία!

Φεύγοντας από το miradouro συναντήσαμε και τους πρώτους Έλληνες σε αυτό το ταξίδι. Είπα και εγώ, πως δεν είχαμε ακούσει ελληνικά ακόμη. Περάσαμε έξω από το μουσείο Φαρμακευτικής και βγήκαμε στην Calçada do Combro. Λίγο παρακάτω κοντοσταθήκαμε στον σταθμό καλωδιοκίνητου σιδηροδρόμου Bica - Lg. Calhariz διότι πλήθος τουριστών έβγαζε φωτογραφίες μπροστά από το σήμα κατατεθέν της πόλης, το κίτρινο τραμ! Κατέβαιναν τα σκαλάκια και στέκονταν μπροστά από το κίτρινο βαγόνι με φόντο τα πολύχρωμα σπίτια και στο βάθος τον Τάγο.

Όλα αυτά μέχρι που φτάσαμε στην ιστορική κεντρική πλατεία Luis de Camoes, με το ομώνυμο άγαλμα. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Luis de Camoes θεωρείται εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας. Η πλατεία περιτριγυριζόταν από πανέμορφα κτίρια, ενώ ήταν στολισμένη και για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Παρακάτω στον δρόμο R.Garrett δίπλα στο ιστορικό καφέ Α Brasiliera βρίσκεται και το γλυπτό ενός άλλου σημαντικού Πορτογάλου ποιητή του Fernando Pessoa. Και αφού συνομιλήσαμε φωτογραφικά με τον ποιητή προχωρήσαμε χαζεύοντας τα μαγαζιά. Υπήρχαν διάφοροι καλλιτέχνες του δρόμου. Μάλιστα ενώ σκεφτόμουν τι παράδοξο συμβαίνει με έναν από αυτούς κρατώντας το κινητό στα χέρια, άρχισε να μου φωνάζει ότι είμαι paparazzi. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο μαζί του δεν ήταν δωρεάν!

Στο δρόμο μας συναντήσαμε και το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο που λειτουργεί από το 1732, το Bertrand. Κάναμε μια βόλτα στο εσωτερικό του. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι επισκέπτες όπως και εμείς ήταν τουρίστες που έμπαιναν για το ιστορικό του πράγματος και όχι για την αγορά βιβλίων.

Επόμενη στάση η Μονή Κάρμο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπήκαμε μέσα. Δεν ήθελε ο συνταξιδιώτης μου. Διαβάσαμε λίγα πράγματα για αυτή, χαζέψαμε την πλατεία και τη θέα από την σκάλα δίπλα από ένα μαγαζί στον ανελκυστήρα της Santa Justa. Οι κεραμοσκεπές της Λισαβόνας στο πιάτο. Βλέπαμε τον λόφο με το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και την χριστουγεννιάτικη αγορά στην πλατεία Rossio. Τι ωραία θέα!

Αποφασίσαμε από το σημείο που είχαμε φτάσει να πάμε προς την γειτονιά του Bairro Alto. Περπατώντας λοιπόν φτάσαμε σε μια πλατεία έξω από την εκκλησία και το Μουσείο Sao Roque. Στην συγκεκριμένη πλατεία υπάρχει μάλιστα και ένα άγαλμα ενός λαχειοπώλη που αντικατοπτρίζει μια πτυχή της καθημερινής ζωής και της πολιτιστικής κληρονομιάς που κάποτε ήταν ένα οικείο θέαμα σε όλη την πόλη. Ο δρόμος μας έβγαλε στο miradouro de Sao Pedro de Alcantara. Δίπλα σε αυτόν ο σταθμός του τελεφερίκ ήταν κλειστός. Σε αυτή την γραμμή έγινε το ατύχημα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Δεν ξέρω τι έγινε από τότε, ούτε τι μέτρα πάρθηκαν. Εκείνη την στιγμή ο κόσμος έβγαζε φωτογραφίες ανέμελος στο σημείο, ενώ στο miradouro είχε στηθεί μια πολύ ωραία χριστουγεννιάτικη αγορά. Έπαιζε χριστουγεννιάτικη μουσική, είχαν στρώσει πράσινο χαλί, οι πάγκοι πουλούσαν διάφορα καλούδια και η θέα ήταν απλά μαγική. Ήταν η ομορφότερη θέα της πόλης που βλέπαμε από miradouro μέχρι εκείνη την στιγμή. Γενικά νομίζω το συγκεκριμένο miradouro είναι από τα καλύτερα που είδαμε. Είναι μεγάλο, έχεις άπλα-ανοιχτωσιά, έχεις θέα σε μεγάλο μέρος της πόλης, στο κάστρο του Αγ. Γεωργίου και στο βάθος τον Τάγο. Είχε διάφορους μικροπωλητές, ενώ υπήρχαν επιλεγμένα σημεία ενημέρωσης του κόσμου για το τι βλέπει από το miradouro. Βγάλαμε ένα σκασμό φωτογραφίες και απολαύσαμε τη θέα.

Το στομάχι μας άρχισε να διαμαρτύρεται και αποφασίσαμε να μη φάμε κάτι από τους πάγκους, αλλά να κατευθυνθούμε στην γνωστή αγορά Time out. Η κατάβαση μέχρι την εν λόγω αγορά για μένα ήταν απολαυστική. Χάζευα τους δρόμους, τα κτίρια με τα πλακάκια, τα διερχόμενα τραμ. Όσον αφορά την κλειστή αγορά Τime out έχω να πω ότι έχει αρκετά καταστήματα εστίασης. Όλα βρίσκονται περιμετρικά και ο κόσμος κάθεται στα τραπεζοκαθίσματα στο κέντρο. Τα περισσότερα μαγαζιά σερβίρουν ψάρια και θαλασσινά. Επομένως, δεν θα έλεγα ότι οι τιμές είναι φθηνές. Πόσο φθηνά μπορεί να κοστίζουν ψάρια και θαλασσινά; Είχε αρκετό κόσμο. Κάναμε αρκετές βόλτες μέχρι να βρούμε τι θα φάμε. Παραδόξως δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε ελεύθερο χώρο για να κάτσουμε. Και οι δυο μας πήραμε ένα burger με μπακαλιάρο με συνοδευτικά τσιπς πατάτας και άλλων λαχανικών. Καλά φάγαμε, δεν έχω παράπονο. Για το burger πληρώσαμε 15 ευρώ έκαστος.
Και αφού φάγαμε και ξεκουραστήκαμε συνεχίσαμε την πορεία μας. Μπήκαμε σε ένα κατάστημα με κονσέρβες με ψάρια. Όλο το κατάστημα ήταν γεμάτο με κονσέρβες κυρίως με σαρδέλα σε διάφορες γεύσεις. Θα έπαιρνα μία. Πριν λίγους μήνες μας είχαν φέρει δώρο μια κονσέρβα από Λισαβόνα με σαρδέλες με ντομάτα, πικάντικες. Ε, άρεσε στους δικούς μου. Οπότε, έκανα μια έρευνα για το τι πουλάνε και σε ποιες τιμές. Συνεχίσαμε την πορεία μας περνώντας έξω από το δημαρχείο της Λισαβόνας. Ωραίο κτίριο σε μια συμπαθητική πλατεία.

Και τι κάνουμε τώρα; Η ώρα ήταν 4 και κάτι το μεσημέρι. Πάμε στο Parque Eduardo VII; Γιατί; Γιατί ήταν η πρώτη ημέρα λειτουργίας της μεγάλης χριστουγεννιάτικης αγοράς της Λισαβόνας, της Wonderland Lisboa. Έτσι, πήραμε το μετρό από την Baixa και κατεβήκαμε στον σταθμό Marques de Pompal. Άλλος κόσμος. Όταν βγήκαμε από το μετρό αντικρύσαμε μεγάλες λεωφόρους, πανύψηλα μοντέρνα κτίρια, το τεράστιο άγαλμα του Μαρκησίου του Πομπάλ, ο οποίος ανοικοδόμησε την Λισαβόνα μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1755 και φυσικά το πάρκο του Εδουάρδου. Για να είμαι πιο σαφής στο πάρκο έβλεπες να ξεχωρίζει μια ρόδα και τριγύρω χριστουγεννιάτικες κατασκευές, ενώ κατευθυνόταν σε αυτό πλήθος κόσμου. Μιλάμε για πολύ κόσμο όμως! Σε συνδυασμό με την κίνηση στον δρόμο ,κάναμε αρκετή ώρα να διασχίσουμε τη λεωφόρο για να φτάσουμε στο πάρκο. Περάσαμε δίπλα από τη ρόδα και τις χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Ακολουθήσαμε το δρόμο από την αριστερή πλευρά του πάρκου. Ο δρόμος αυτός και στις δυο μεριές του είχε πάγκους με κάθε λογής προϊόντα. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και από την απέναντι πλευρά. Κόσμος κάθε ηλικίας περιδιάβαινε το πάρκο και κυρίως οικογένειες με παιδιά. Η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική, ενώ εκτός από τους πάγκους υπήρχαν διάφορα παιχνίδια για τα παιδιά όπως καρουζέλ, τραμπολίνο κλπ, ενώ στη μέση του πάρκου είχε στηθεί παγοδρόμιο. Υπήρχαν χώροι για φωτογραφίες με τον Άγιο Βασίλη, face paintings και διάφορες δραστηριότητες. Και φυσικά στη μέση του πάρκου υπήρχε άπλετος χώρος για τα παιδιά να παίξουν και να τρέξουν ελεύθερα. Υπήρχε χώρος στο πάρκο και εκτός των χριστουγεννιάτικων πάγκων π.χ. με παιδικές χαρές και ελεύθερους χώρους για άθληση για όποιον δεν ήθελε την βαβούρα των εορταστικών εκδηλώσεων. Μετά τη δύση του ηλίου που άναψαν και τα φωτάκια ο χώρος απέκτησε άλλη χάρη και μαγεία. Στο τέλος της χριστουγεννιάτικης αγοράς υπήρχε κλασικά το Lisboa και ένα συντριβανάκι που μονοπωλούσαν φωτογραφικά το ενδιαφέρον του κόσμου. Το πάρκο συνεχιζόταν αλλά δεν περπατήσαμε για το δούμε όλο. Έχει πάντως αρκετά καταστήματα εστίασης στο εσωτερικό του. Ένα από αυτά είχε και μια μικρή πισίνα. Ένα πιτσιρίκι έριξε μέσα την μπάλα του και οι υπεύθυνοι προσπαθούσαν με ένα κοντάρι να τη φτάσουν. Παραδίπλα, κάποιος ντυμένος γορίλας χόρευε στους ρυθμούς της μουσικής παρέα με ένα κοριτσάκι. Όλος ο κόσμος ευχαριστιόταν τη βόλτα του. Πραγματικά το πάρκο αυτό ήταν τεράστιο, είχε πάρα πολλούς πάγκους, πάρα πολλές δραστηριότητες, εορταστική ατμόσφαιρα και πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν συγκαταλέγεται στη λίστα με τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες αγορές της Ευρώπης. Δεν είδα να υπολείπεται κάπου. Είναι νεοσύστατη; Δεν έχει την ποικιλία μαγειρευτού φαγητού; Δεν έχω μεγάλη ταξιδιωτική εμπειρία, ούτε έχω δει πολλές χριστουγεννιάτικες αγορές. Εμένα όμως η συγκεκριμένη αγορά με κέρδισε. Που πας στους παραδοσιακούς χριστουγεννιάτικους προορισμούς και στις αντίστοιχες αγορές να φας και να πιεις. Ωραία είναι, αλλά σε τι θερμοκρασία βρε παιδιά; Να τρέμεις να βγάλεις το γάντι; Στην Λισαβόνα κάναμε σαν άνθρωποι την βόλτα μας και το καταευχαριστηθήκαμε. Έκανε ζέστη εκείνη την μέρα στην πόλη(δεν το λες μπαίνω στο κλίμα για Χριστούγεννα), αλλά στο πάρκο και ειδικά μετά την δύση του ηλίου είχε την ψύχρα του.

Φεύγοντας βγάλαμε τις φωτογραφίες μας μπροστά στο άγαλμα του Πομπάλ με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια για την πλατεία Rossio μέσω της κεντρικής λεωφόρου, Αvenida da Libertade. Περπατούσαμε στον πεζόδρομο και χαζεύαμε τα ξενοδοχεία, τα εμπορικά καταστήματα και τους μεγάλους οίκους μόδας δεξιά και αριστερά της λεωφόρου. Η λεωφόρος ήταν στολισμένη με φωτάκια και αν και η απόσταση μέχρι το κέντρο ήταν περίπου 2χλμ η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα. Σε αυτή την διαδρομή ξεπηδούσαν συντριβανάκια κάθε τόσο, ενώ μια πολύ περίεργη στιγμή που προκάλεσε το γέλιο των περαστικών ήταν όταν ένας ηλικιωμένος άνδρας πέρασε μια διάβαση χορεύοντας και γύρισε προς το μέρος του οδηγού που περίμενε στο φανάρι και του έκανε μια άκομψη κίνηση δείχνοντας την ευαίσθητη περιοχή του.

Φτάσαμε στην πλατεία Restauradores και χαζέψαμε τον νυχτερινό φωτισμό της πλατείας, αλλά και τα στεφάνια που κατατέθηκαν το πρωί στο μνημείο. Όλοι οι πολιτειακοί άρχοντες της χώρας είχαν καταθέσει. Τα περισσότερα εμπορικά μαγαζιά γύρω από την πλατεία ήταν ανοιχτά, όπως και αρκετά στην λεωφορεία Libertade. Τι στο καλό; Αργία δεν ήταν εκείνη την ημέρα; Η θεωρείται τουριστική περιοχή και ήταν ανοιχτά;

Κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία Rossio και την χριστουγεννιάτικη αγορά. Η εικόνα που αντικρύσαμε δεν είχε σχέση με την εικόνα της άδειας πλατείας το πρωί. Γινόταν ο χαμός, ο πανικός. Ο κόσμος περιφερόταν μπροστά από τους πάγκους και απολάμβανε την βόλτα του ακούγοντας χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Μας έσπασαν τη μύτη τα φαγητά, ενώ μύριζε έντονα το glühwein, το ζεστό κρασί, το οποίο δεν μου αρέσει. Η ίδια εικόνα και στην διπλανή πλατεία Figueira. Πολύ όμορφο και ευχάριστο κλίμα. Με αυτές τις εικόνες πήγαμε στο κατάλυμα μας που απείχε λίγα μόνο μέτρα από την πλατεία για ξεκούραση. Το ρολόι έδειχνε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα.

Και αφού ξεκουραστήκαμε κανά 2ωρο βγήκαμε έξω για νυχτερινή περιπλάνηση και ποτάκι. Είχα ψάξει για μαγαζί οικονομικό με φάδο, την παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας. Είχα βρει κάποιο που δεν είχε Live κάθε ημέρα. Οπότε πήγαμε να ρίξουμε μια ματιά. Οι κεντρικοί δρόμοι ήταν στολισμένοι χριστουγεννιάτικα όπως και η πλατεία στην Baixa. Υπερπαραγωγή. Ολόκληρος φωτισμένος πύργος πάνω στην πλατεία. Το μαγαζί που είχα σταμπάρει το Α Τasca do Chico ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Μικρό μαγαζάκι, μια τρύπα και ο κόσμος περίμενε έξω στην ουρά. Εν τω μεταξύ, όσα μαγαζιά περάσαμε μέχρι να φτάσουμε ήταν άδεια. Το συγκεκριμένο είχε ουρές. Και δεν είχε και live. Περιμέναμε κανά 10λεπτο, αλλά η ουρά αμετακίνητη. Δεν είχε και Live. Το απέναντι του που είχε live fado και ακούγαμε όση ώρα περιμέναμε ήταν και αυτό γεμάτο, αλλά χωρίς ουρές απέξω. Δεν ξέραμε που να πάμε. Οι όποιες εναλλακτικές είχα για εκεί κοντά είτε δεν μας γέμιζαν από κοντά το μάτι είτε τα μαγαζιά ήταν άδεια. Περιττό να πω ότι ανεβήκαμε κάποια σκαλιά περπατώντας μέσα στην πόλη και μου κακοφάνηκε. Πέρα από τον πρωινό κήπο, όλη την υπόλοιπη μέρα την περάσαμε ζάχαρη χωρίς να ανέβουμε σκάλες και ανηφόρες. Μην γελάτε! Είχα ξεχάσει ότι ήμουν στην Λισαβόνα με τους 7 λόφους. Μην παραπονιέμαι. Τα σκαλιά ήταν ελάχιστα. Περιδιαβαίναμε στους δρόμους και δεν βρίσκαμε τίποτα. Φτάσαμε στην Rua Augusta που τα μαγαζιά πάνω στον πεζόδρομο ήταν τέρμα τουριστικά. Γενικά δεν ήταν ωραία. Ψάχναμε και μια ταράτσα θυμάμαι στην R.Carmo που δεν καταλαβαίναμε από που έχει είσοδο. Προφανώς έπρεπε να ανέβεις στο πάνω επίπεδο με τον ανελκυστήρα; Για να μην τα πολυλογώ καταλήξαμε στο μυστικό roof ενός ξενοδοχείου, του Lisbon Art Stay. Γιατί μυστικό; Υποθέτω γιατί για να βρούμε την πόρτα στον τελευταίο όροφο κάνανε πατατράκ τα μάτια μας από τους καθρέφτες και τις οφθαλμαπάτες που δημιουργούνταν. Το roof δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες μας από άποψη θέας. Στο σημείο εκείνο βλέπαμε μεν τέλεια το κάστρο, αλλά η υπόλοιπη πόλη ήταν στο σκοτάδι. Λίγα πράγματα φωτίζονταν. Οι τιμές ήταν ολίγον τσιμπημένες. Ωστόσο, εμείς ευχαριστηθήκαμε το ποτάκι μας ακόμα όταν μετά από λίγο άρχισε να ψιλοβρέχει. Ευτυχώς καθίσαμε κάτω από τέντα. Και κάπως έτσι έληξε το πρώτο μας βράδυ στην Λισαβόνα.

 

[alma viajer@]

2Η ΗΜΕΡΑ ( Miradouros Senhora do Monte and da Graça, Castelo de S. Jorge, Alfama, Πάρκο των Εθνών, Ενυδρείο)​

Σηκωθήκαμε λίγο αργότερα από το αναμενόμενο και πήγαμε αμέσως για πρωινό σε κάποιο μαγαζί στην Rua Augusta. Εγώ ήθελα οπωσδήποτε pastel de nata, ενώ ο συνταξιδιώτης μου καφέ. Προφανώς πήραμε και άλλα καλούδια, οπότε δεν προτιμήσαμε pasteleries που είχαν μόνο το γνωστό πορτογαλικό γλυκό. Και αφού φάγαμε και πήραμε τα πάνω μας, κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία Martim Moniz για να πάρουμε το τραμ 28Ε με προορισμό το miradouro da Senhora do Monte.

Η πλατεία Martim Moniz ήταν μεγάλη και ευρύχωρη, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν την πρόσεξα για να πω αν αξίζει να περάσετε μια βόλτα, καθώς κοιτούσα τον χάρτη στο gps . Αυτό που πρόσεξα ήταν ότι μπαίνοντας στην πλατεία υπήρχε μεγάλο super market. Και τι έγινε θα μου πείτε. Για κάποιον που θέλει να ψωνίσει κάποια πράγματα είναι σημαντικό να τα προμηθευτεί από μεγάλα supermarket αν θέλει να εξοικονομήσει χρήματα. Γιατί; Διότι οι τιμές στα μικρά παντοπωλεία που διατηρούν κυρίως ξένοι τραβούν την ανηφόρα. Το διαπιστώσαμε την πρώτη ημέρα αγοράζοντας 2-3 πράγματα. Το νερό 0,5 L σε αυτά τα μικρά mini markets κόστιζε 1 ευρώ. Κλείνει η παρένθεση.

Το τραμ που περιμέναμε δεν άργησε να έρθει. Σχηματίστηκε ουρά από τους τουρίστες που έβγαζαν εκείνη την ώρα εισιτήριο από τον οδηγό. Εμείς πριν πάρουμε το δρόμο για την πλατεία, μπήκαμε στο μετρό και βγάλαμε το ημερήσιο εισιτήριο των 7 ευρώ. Τις προηγούμενες φορές είχαμε βγάλει εισιτήριο που το φορτίζαμε με την αξία μονής διαδρομής. Αν αγοράσει κάποιος εισιτήριο από τον εκάστοτε οδηγό στα ΜΜΜ είναι λίγο πιο ακριβό. Μπήκαμε στο τραμ και θυμηθήκαμε τι ωραία που είναι τα μέσα στην Αθήνα. Σαρδελίτσες. Στις επόμενες στάσεις μπήκαν ντόπιοι που πήγαιναν μάλλον στις δουλειές τους. Ωραία η διαδρομή και το τραμ, αλλά είχε πολύ κόσμο. Κατεβήκαμε στην R. Graça και ακολουθήσαμε τις οδηγίες του gps για να φτάσουμε στο miradouro. Ακολουθήσαμε μια ελαφρώς ανηφορική διαδρομή για κανά 5λεπτο. Τίποτα το δύσκολο. Είδαμε όμορφα κτίρια σε παστέλ χρωματισμούς, άλλα με πλακάκια και άλλα χωρίς. Οι δρόμοι πλακόστρωτοι. Τι όμορφα που ήταν. Ώσπου φτάσαμε στο τέλος του δρόμου σε ένα μεγάλο μπαλκόνι με πιάτο την Λισαβόνα. Αυτό ήταν το miradouro. Μείναμε άναυδοι! Τι όμορφη θέα ήταν αυτή! Είχε συννεφιά εκείνη την ώρα και οι φωτογραφίες έβγαιναν λίγο μουντές, αλλά η θέα ήταν ασυναγώνιστη. Τα κινητά πήραν φωτιά για φωτογραφίες και βίντεο. Ένας Κινέζος μας τράβηξε φωτογραφίες και εμείς αντίστοιχα αυτόν. Πόσοι Ασιάτες τουρίστες στην Λισαβόνα; Πραγματικά ήταν παντού. Μας πλησίασε και μια ηλικιωμένη πλανόδια για να πουλήσει την πραμάτια της. Προσπαθούσε να μαντέψει την εθνικότητα μας. Ούτε Ιταλοί, ούτε Ισπανοί. Μα τι στο καλό είστε; Ευγενέστατη πάντως. Μα αυτά και με αυτά βγήκε και ο ήλιος και η πόλη απέκτησε άλλη χάρη και ομορφιά. Αυτές οι κεραμοσκεπές τι όμορφες που ήταν! Τι όμορφα που ήταν όλα από ψηλά! Και από το σημείο εκείνο φαίνονταν τα πάντα…το κάστρο, ο Τάγος, ακόμα και η γέφυρα και το άγαλμα του Ιησού απέναντι!

Αφού γεμίσαμε εικόνες κινήσαμε για το miradouro da Graça που ήταν δέκα λεπτά μακριά. Σύντομη και ωραία βόλτα μέχρι εκεί χωρίς υψομετρικές διαφορές. Περάσαμε και έξω από ωραίους φούρνους. Τι ωραίες βιτρίνες που έχουν. Και φαγωμένος τις λιμπίζεσαι. Στο συγκεκριμένο miradouro υπήρχε μια εκκλησία την οποία επισκεφθήκαμε χωρίς να είναι κάποιας εξαιρετικής ομορφιάς και σημασίας. Απέξω έπαιζε κιθάρα κάποιος μουσικός, ενώ υπήρχε κόσμος που χάζευε την θέα. Στο προηγούμενο miradouro ήμαστε σχεδόν μόνοι μας. Ποια η διαφορά των 2; Στο δεύτερο το κάστρο του Αγ.Γεωργίου ήταν ακριβώς δίπλα μας, πιο κοντά μας, ενώ ο Τάγος δεν κυριαρχούσε στο βάθος. Βλέπαμε ένα ελάχιστο τμήμα του. Στην ουσία ήταν η ίδια θέα, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Επίσης, πολύ όμορφη! Μας πλησίασε ένας ξεναγός για να μας κάνει τουρ, όπως και όλο τον κόσμο εκεί. Τον ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Επόμενος στόχος η επίσκεψη στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Ωστόσο, μέχρι να φτάσουμε κάναμε αρκετές στάσεις σε σημεία με θέα που βλέπαμε στο δρόμο μας. Ήμαστε στην γειτονιά της Alfama και πραγματικά η περιήγηση στα σοκάκια και στα miradouros που ξεπρόβαλλαν ήταν απολαυστική. Ο καιρός επίσης εξαιρετικός! Δεν είμαι σίγουρη ποια ακριβώς ήταν τα miradouros-σημεία που σταθήκαμε, διότι ήταν αρκετά και το ένα δίπλα στο άλλο. Πρέπει να ήταν το Miradouro de São Vicente, το Miradouro das Portas do Sol και το Miradouro do Recolhimento. Είχαν ωραία θέα τη συνοικία της Alfama, τα καταστήματα εστίασης και φυσικά τον Τάγο. Τα miradouros αυτά δεν ήταν αποκομμένα από την υπόλοιπη συνοικία. Αντιθέτως, ήταν στην καρδιά της, δίπλα στον δρόμο, για αυτό και ήταν γεμάτα κόσμο που ρέμβαζε και έβγαζε φωτογραφίες.

Το gps μας έβγαζε ότι έπρεπε να ανέβουμε κάποιες σκάλες για να φτάσουμε στο κάστρο. Μπήκαμε σε στενά πλακόστρωτα σοκάκια. Πολύ όμορφα και γραφικά. Στο μπαλκόνι μιας οικίας ένας κύριος τραγουδούσε με μικρόφωνο στους περαστικούς που κοντοστέκονταν απορημένοι, αλλά με θετική διάθεση απέναντι του. Ε, δεν βλέπεις κάθε μέρα τέτοια θεάματα. Με αυτά και με αυτά φτάσαμε έξω από το κάστρο του Αγ. Γεωργίου. Απ έξω είχε μικρά χαριτωμένα καταστήματα με τουριστικά είδη,αλλά και εστίασης. Περπατούσαμε χαζεύοντας τα στα στενοσόκακα. Ωστόσο, αποφασίσαμε να μην απομακρυνθούμε και να μπούμε μέσα στο κάστρο. Αναρωτιόμαστε αν αξίζει να πληρώσουμε το αντίτιμο των 15 ευρώ από την στιγμή που το μεγάλο πλεονέκτημά του είναι η θέα. Αν μη τι άλλο ωραία θέα έχουν πολλά σημεία της Λισαβόνας.

Παρόλ αυτά, μπήκαμε στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Είδαμε ένα άπλωμα σαν miradouro με μπόλικα δέντρα. Είχε αρκετό κόσμο χωρίς να γίνεται όμως πανικός. Καθίσαμε σε κάποιο παγκάκι να μελετήσουμε το χάρτη που μας έδωσαν για τις τοποθεσίες του κάστρου και να ξεκουραστούμε. Πραγματικά η θέα ήταν υπέροχη από αυτό το σημείο! Η πόλη απλωνόταν κάτω από τα πόδια μας. Ο Τάγος, το άγαλμα του Χριστού και η κόκκινη γέφυρα της 25ης Απριλίου επίσης. Είμαστε πάνω στο κάστρο. Για αυτό και πια δεν το βλέπαμε στον ορίζοντα. Αυτό που βλέπαμε ήταν το μπλε του ουρανού και του Τάγου, καθώς και το κεραμιδί από τις σκεπές των σπιτιών. Περπατώντας περιμετρικά το χώρο είδαμε κάποια κανόνια και το κυρίως κάστρο. Γύρω του υπήρχε τάφρος. Στον αύλειο χώρο του οι επισκέπτες χάζευαν τα παγώνια που υπήρχαν στο χώρο. Περάσαμε την τάφρο και μπήκαμε στον εσωτερικό αύλειο χώρο του κάστρου. Μάλιστα ανεβήκαμε σε κάποια σημεία τις σκάλες για να φτάσουμε στις πολεμίστρες. Ωραία ήταν. Δεν μπορώ να πω. Κάναμε βόλτες γύρω από τις πολεμίστρες σαν παιδάκια. Εν τω μεταξύ ο ουρανός είχε αρχίσει να μαζεύει σύννεφα. Μέχρι να βγούμε από το χώρο του κάστρου είχε αρχίσει να ψιχαλίζει. Ανοίξαμε τις ομπρέλες έτοιμοι να εξερευνήσουμε την συνοικία της Alfama ελπίζοντας αυτή η βροχούλα να τελειώσει σύντομα.

Πράγματι, λίγα λεπτά αργότερα η βροχή σταμάτησε. Εμείς περιδιαβαίναμε τα όμορφα σοκάκια μέχρι που βγήκαμε πάλι στα πρότερα miradouros. Αυτή τη φορά είδαμε και το miradouro της Santa Lucia. Είχα διαβάσει τόσα για το συγκεκριμένο. Ομολογώ ότι αν και έχει ιδιαιτερότητες σε σχέση με τα υπόλοιπα, δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Η θέα από άλλα Miradouros της πόλης είναι πολύ καλύτερη. Άσε που και με λιγοστό κόσμο γεμίζει γρήγορα και δεν μπορείς να σταθείς για πολλή ώρα. Από αυτό το σημείο βλέπεις την Alfama, το Πάνθεον και τον Τάγο. Τέλος πάντων.

Βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και συνεχίσαμε την βόλτα μας στα σοκάκια. Ποια σοκάκια; Αυτά τα πλακόστρωτα σοκάκια που περνούν τα κίτρινα τραμ και βλέπουμε στις γνωστές καρτ ποστάλ και στα βίντεο που διαφημίζουν την Λισαβόνα. Από τέτοια ωραία και γραφικά σημεία περάσαμε και δε χόρταινα να κοιτάω και να φωτογραφίζω. Και ευτυχώς δεν είχε ιδιαίτερες υψομετρικές διαφορές η βόλτα αυτή. Μάλιστα πέρασε ένα τραμ από δίπλα μας και οι επιβάτες μας χαιρετούσαν. Ε, γίνεται να μην ανταποδώσεις τον χαιρετισμό; Σαν παιδάκι ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Δεν θυμάμαι τι είχαμε βάλει ως επόμενη στάση. Ωστόσο, βλέποντας προηγουμένως από τα miradouros την εκκλησία St. Vincent de Fora (χωρίς να ξέρουμε το όνομα της), εντυπωσιαστήκαμε και έτσι όταν έπειτα από περιπλάνηση είδαμε ότι είμαστε κοντά της πήγαμε να τη δούμε από κοντά. Από μακριά μου φαινόταν πιο εντυπωσιακή. Δεν έπαυε όμως να είναι επιβλητική. Δεν μπήκαμε μέσα. Συνεχίσαμε την βόλτα μας ακριβώς δίπλα στην υπαίθρια αγορά Feira da Ladra που ήθελε να επισκεφτεί ο συνταξιδιώτης μου. Ένα μικρό Μοναστηράκι. Πάγκοι με ένα σωρό πράγματα κάθε είδους. Η χαρά των παλαιοπωλών και των ρετρό τύπων. Δεν ξέρω αν θα βρει κάποιος κάτι πραγματικά καλό. Για να χαζέψουμε όμως ήταν οκ. Βέβαια όταν φτάσαμε έξω από το Πάνθεον μας χτύπησε εκ νέου η κακοκαιρία. Έπιασε ξαφνική δυνατή μπόρα. Πολύ δυνατή! Ευτυχώς σταθήκαμε κάτω από τις τέντες ενός πάγκου και δεν γίναμε παπιά κάτω από την ομπρέλα. Όλος ο κόσμος το ίδιο έκανε. Η μπόρα δεν κράτησε ούτε 10 λεπτά. Αυτό ήταν. Και σαν να μην έγινε τίποτα συνέχισαν όλοι τις ασχολίες τους. ‘Ετσι και εμείς, αφού είδαμε απέξω το Πάνθεον συνεχίσαμε την βόλτα μας στην μαγευτική και γραφική Alfama. Περάσαμε σοκάκια, σκάλες, σημεία με θέα, αλλά και βασικούς δρόμους με καταστήματα εστίασης. Τι ωραία που ήταν! Η γειτονιά αυτή μπορεί να παρομοιαστεί με την δική μας Πλάκα. Είναι η παλιά, η αυθεντική συνοικία της πόλης. Ο συνταξιδιώτης μου είχε πεινάσει. Ήταν νωρίς το μεσημέρι. Νωρίς για να πεινάσει, αλλά τι να γίνει. Φτάσαμε στο μουσείο Φάδο. Είχε στηθεί μια mini Xριστουγεννιάτικη αγορά με 3-4 πάγκους, αλλά χωρίς κάτι φαγώσιμο που να μας συγκινήσει. Δεν θέλαμε να κάτσουμε σε κανονική ταβέρνα εκείνη την ώρα. Δεν πεινούσα και εγώ ιδιαίτερα. Δεν είχε κάποιο κατάστημα εστίασης με πολύ καλές κριτικές εκεί κοντά. Όσα μας άρεσαν ήταν κλειστά. Έτσι, κάτσαμε στην κυριολεξία όπου βρήκαμε. Κάτσαμε στο Τaberna Ti Camila απέναντι από το Fado museum. Πήραμε να δοκιμάσουμε το πορτογαλικό street food bifana. Χοιρινό κρέας ανάμεσα σε ψωμί. Σαν σε burger θα λέγαμε. Και επειδή δεν ξέραμε πόσο μεγάλο θα ήταν πήραμε και μια σαλάτα, ελληνική παρακαλώ. Προφανώς δεν είχε φέτα, αλλά οκ. Καλή προσπάθεια σε σχέση με άλλες σαλάτες που έχουμε γευτεί στο εξωτερικό. Όσο για την bifana, δεν ξετρελάθηκα με αυτό που γεύτηκα. Ωστόσο, γεμίσαμε τα στομάχια μας, ξεκουραστήκαμε και ετοιμαστήκαμε για τη συνέχεια. Όμορφα σοκάκια, σπίτια με πλακάκια, folklore στολισμοί και fado houses συμπληρώνουν το σκηνικό στην Alfama. Η βόλτα σε αυτήν ολοκληρώθηκε όταν φτάσαμε έξω από τον καθεδρικό ναό της Λισαβόνας. Τον ψάξαμε στο google και δεν είδαμε στις φωτογραφίες κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί. Έτσι, δεν μπήκαμε μέσα. Κατευθυνθήκαμε προς το ποτάμι. Τι να κάνουμε τώρα; Που να πάμε; Eίχαμε πάνω από μια ώρα μέχρι να νυχτώσει.

Αποφασίσαμε να πάμε στο Parque das Nações (Πάρκο των Εθνών). Αν θυμάμαι καλά πήραμε το λεωφορείο 728. Είχαμε το ημερήσιο εισιτήριο για εκεί, οπότε δεν υπήρχε πρόβλημα. Η περιοχή αυτή δεν έχει κάποια σχέση με το ιστορικό κέντρο της πόλης. Είναι εντελώς σύγχρονη με μεγάλες λεωφόρους και κτίρια. Εκεί υπάρχουν εμπορικά κέντρα, στάδια, η διεθνής έκθεση της πόλης, καζίνο, τελεφερίκ, ο πύργος Βάσκο Ντε Γκάμα και το ενυδρείο της Λισαβόνας. Πάρκο των εθνών φαντάζομαι λέγεται γιατί έχει μια έκταση που υπάρχουν οι σημαίες όλων των χωρών. Εντοπίσαμε και εμείς την ελληνική. Αν με ρωτάτε, αν δεν έχετε κάποιο ιδιαίτερο λόγο επίσκεψης στην συγκεκριμένη περιοχή δεν χρειάζεται να πάτε. Είναι μια περιοχή για τους ντόπιους. Ως τουρίστας με λίγες ημέρες στην Λισαβόνα δεν ενδιαφέρομαι να δω π.χ. το εμπορικό κέντρο Vasco da Gama αν δεν έχω σκοπό να ψωνίσω, να μπω στην Αρένα τους, στο καζίνο τους, να κάνω ποδήλατο στους ποδηλατόδρομους ή να πάω εκεί για καφέ και φαγητό. Κάναμε ένα σύντομο πέρασμα από το αναφερθέν εμπορικό κέντρο και αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε αποφασίσαμε να μπούμε στο Oceanário de Lisboa.

Η βόλτα αυτή στην συγκεκριμένη περιοχή δεν θα μου πρόσφερε πολλά αν δεν έμπαινα στο Ενυδρείο (Oceanário de Lisboa). Δεν είχαμε στο πρόγραμμα την επίσκεψη αυτή, αλλά μιας και φτάσαμε ως εκεί, μπήκαμε. Προφανώς και ήθελε και ο συνταξιδιώτης μου, ειδάλλως από μόνη μου δεν θα πήγαινα, εφόσον στο παρελθόν είχαμε επισκεφθεί το ενυδρείο της Βαρκελώνης και εγώ επιπλέον εκείνο στην Κρήτη. Ωστόσο, δεν χαλάμε χατίρια!Είναι λάτρης του βυθού! Έτσι, πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια. Εντύπωση μας προκάλεσε το γεγονός ότι πληρώσαμε φθηνότερα τα εισιτήρια, καθώς ήταν περασμένη ώρα. Το αντίτιμο του εισιτηρίου δεν ήταν σταθερό, αλλά σε άμεση εξάρτηση από την ώρα προσέλευσης. Πςςς….τι είπες τώρα. Μας εξυπηρέτησε αυτό βέβαια, γιατί τα αρχικά 25 ευρώ δεν τα λες και λίγα. Πως μου φάνηκε το ενυδρείο της Λισαβόνας; Προφανώς, δεν υπήρχε αυτός ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Δεν ήταν εντυπωσιακότερο από αυτό της Βαρκελώνης, αλλά ήταν διαφορετικό! Μου άρεσε! Σε καμία περίπτωση δεν μετάνιωσα την επίσκεψη και η ώρα πέρασε ευχάριστα. Σε αυτό το ενυδρείο υπάρχει μια μεγάλη κεντρική δεξαμενή, την οποία έχεις στο οπτικό σου πεδίο σε όλη την διάρκεια της επίσκεψης. Βλέπεις αυτή την δεξαμενή από διάφορες οπτικές και γωνίες. Εκεί έχει καρχαρίες, σαλάχια και όλα τα εντυπωσιακά ψάρια και πλάσματα του βυθού που φιλοξενεί το ενυδρείο. Ακόμη, έρχεσαι σε άμεση επαφή με πιγκουινάκια! Δεν υπάρχει ολικό προστατευτικό τζάμι και μπαίνοντας στην αίθουσα που τα φιλοξενεί νιώθεις μια ψύχρα. Μεγάλη πλάκα έχουν και οι ενυδρίδες! Πολύ γέλιο! Γίνεσαι και εσύ παιδάκι σε τέτοια μέρη.

Βγαίνοντας από το ενυδρείο είχε πια βραδιάσει. Ψιχάλιζε και φυσούσε. Είχε ψύχρα. Επιστρέψαμε στο κέντρο με μετρό από το σταθμό Cabo Ruivo. Είχε αρκετό περπάτημα (15-20 λεπτά) από το Ενυδρείο και η περιοχή εκείνη την ώρα δεν είχε ιδιαίτερο κόσμο. Επιστρέψαμε πίσω στο Rossio. Αφού περάσαμε τις χριστουγεννιάτικες αγορές στο κέντρο, μιας και πεινούσε το αγόρι μετά από αυτή την περιήγηση, πήγαμε στο δωμάτιο για να πάρουμε μια ανάσα μέχρι να ξαναβγούμε για ποτάκι.

Πήγαμε ξανά στο Α Τasca do Chico για fado. Ασφυχτικά γεμάτο με ουρά απ έξω. Φύγαμε. Πήγαμε στο Duque da Rua που είχα σημειώσει επίσης για fado. Μικρό μαγαζάκι και αυτό. Γεμάτο. Χωρίς μουσική. Τι στο καλό…είχα δει στα σόσιαλ ότι είχε live εκείνη τη βραδιά. Φύγαμε για να βρούμε άλλο μαγαζί. Περνώντας ξανά από μπροστά του αργότερα διαπιστώσαμε ότι όντως είχε live. Προφανώς είχαμε πετύχει το διάλειμμα. Που να πάμε που η πλειοψηφία των μαγαζιών ήταν άδεια; Καθημερινή και ήταν έτοιμο να βρέξει πάλι. Μόνο επιλεγμένα μαγαζιά είχαν κόσμο. Επόμενο μαγαζί στη λίστα μου ήταν ένα μπαρ εμπειρία. Δεν είχε σχέση με fado και ήταν το Pavilhão Chinês στο Bairro Alto. Ήταν λίγο μακριά από το σημείο που βρισκόμαστε, οπότε πήραμε λεωφορείο για λίγες στάσεις, μιας και είχε αρχίσει να βρέχει πάλι. Για να μπεις στο μπαρ χτυπάς κουδούνι. Περιμένεις μέχρι να σου ανοίξει την πόρτα καλοντυμένος ο σερβιτόρος και να σε πάει μέχρι το τραπέζι σου. Ο χώρος είναι πολύ μεγάλος, χωρισμένος σε πολλά δωμάτια. Κάθε δωμάτιο έχει διαφορετική διακόσμηση. Άλλο ντεκόρ. Βασικά, κάθε δωμάτιο έχει χιλιάδες διακοσμητικά στους τοίχους και στις προθήκες. Άλλο έχει στρατιωτάκια, άλλο κούκλες, μινιατούρες, καπέλα, τρένα. Χιλιάδες διαφορετικά αντικείμενα. Θα μπορούσε να είναι άνετα μουσειακός χώρος. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Είναι τσιμπημένο στις τιμές του το μαγαζί, αλλά έτσι είναι αν θες να δεις κάτι διαφορετικό. Ήπιαμε το ποτό μας και χαλαρώσαμε! Η επιστροφή στο δωμάτιο έγινε με τα πόδια. Άδειοι και ήσυχοι δρόμοι. Σταματήσαμε στο miradouro São Pedro de Alcântara. Τι όμορφα που ήταν και το βράδυ εκεί. Φωτισμένη η Λισαβόνα είχε άλλη χάρη. Και με αυτές τις εικόνες πήγαμε για ύπνο γιατί η επόμενη μέρα είχε πρωινό ξύπνημα και θα ήταν πολύ κουραστική! Αχ Σίντρα!