Πορτογαλία Ανακαλύπτοντας τα miradouros της Λισαβόνας!

[alma viajer@]

ΠΡΟΛΟΓΟΣ​

Ένα ταξίδι στην Πορτογαλία ήταν επιθυμία μου πολλά χρόνια. Για κάποιο λόγο ο προορισμός αυτός ήταν πολύ ελκυστικός στα μάτια μου. Δε ξέρω γιατί. Είναι μια μεσογειακή χώρα με παρόμοια έκταση, πληθυσμό και οικονομία με τη δική μας. Βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό, κάτι που την κάνει πιο εξωτική στο μυαλό μου και ας είναι στην Ευρώπη. Τα πορτοκαλί τραμ μέσα από τα πλακόστρωτα στενάκια, οι 365 διαφορετικές συνταγές μπακαλιάρου, τα πλακάκια azulejos και τα μελαγχολικά fados συνέθεταν την εικόνα που είχα για αυτή τη χώρα στο μυαλό μου. Εγώ και ο συνοδοιπόρος μου στα ταξίδια επιθυμούσαμε ως προορισμό στο πρώτο μας ταξίδι στο εξωτερικό το 2023 την Λισαβόνα. Τελικά, προτιμήθηκε η Βαρκελώνη λόγω υψηλών τιμών στα αεροπορικά εισιτήρια.

Ο περιορισμός αυτός όμως άρθηκε, όταν τον Σεπτέμβριο του 2025 η skyexpress έβγαλε προσφορές για Πορτογαλία και έτσι κλείσαμε εισιτήριο μετ επιστροφής για Λισαβόνα στις 30/11- 05/12/2025 στην εκπληκτική τιμή των 85, 27 ευρώ το άτομο! Αν με ρωτάτε θα έβαζα ακόμα δύο μέρες με επιστροφή από Πόρτο με +35 ευρώ ακόμα στο εισιτήριο, αλλά ο συνοδοιπόρος μου ανένδοτος. Πολύ μου στοίχισε αυτό να ξέρετε. Χάθηκε μια υπέροχη ευκαιρία για επίσκεψη στο Πόρτο. Όσο και να ήθελα να το στριμώξω στο συγκεκριμένο ταξίδι δε γινόταν. Απλά θα το αδικούσα. Δεν πειράζει. Ελπίζω κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον να καταφέρω να πάω.

Όσον αφορά το κατάλυμα, κλείσαμε για 5 βράδια δίκλινο δωμάτιο με ιδιωτικό μπάνιο, στο The Central House Lisbon Baixa με 280 ευρώ. Το αναφέρω γιατί έχει και κοινόχρηστα δωμάτια. Ψάχνοντας για κατάλυμα συνειδητοποιήσαμε ότι φθηνά δωμάτια μπορεί να βρει κανείς εκτός ιστορικού κέντρου. Η αλήθεια είναι ότι γενικά και όσο το επιτρέπει η τσέπη μας προσπαθούμε να μένουμε όσο πιο κεντρικά γίνεται. Όμως, στο κέντρο- κέντρο της πόλης τα καταλύματα ήταν αρκετά ακριβά. Πραγματικά η ζήτηση για τη Λισαβόνα τα τελευταία χρόνια έχει ανέβει κατακόρυφα. Σε πιο νορμάλ τιμές βρίσκαμε σε πιο “κακόφημες” συνοικίες. Κάποια στιγμή στην booking είδαμε το κατάλυμά μας σε πολύ καλή τιμή σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα στην γύρω περιοχή. Αυτό συνέβη γιατί ήταν προσφορά από συνεργαζόμενη με την Booking εταιρεία. Επίσης, δεν είχε δωρεάν ακύρωση. Αποφασίσαμε να το ρισκάρουμε και να κλείσουμε στο συγκεκριμένο κατάλυμα. Παίξαμε λίγο ριψοκίνδυνα. Δυο μέρες πριν το ταξίδι (άργησα και εγώ), έστειλα μέσω booking μήνυμα για την αναμενόμενη ώρα άφιξης στο κατάλυμα. Υπολογίζαμε γύρω στα μεσάνυχτα και ήθελα να τους ενημερώσω. Να μας περιμένουν, να μην υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Η booking απάντησε ότι δεν μπορεί να μεταβιβάσει το μήνυμα, αφού κλείσαμε προσφορά μέσω συνεργαζόμενης εταιρείας και να απευθυνθούμε απευθείας στο κατάλυμα. Οκ. Κανένα πρόβλημα. Στο site του καταλύματος είχε πλατφόρμα επικοινωνίας. Όσες φορές και αν προσπάθησα να στείλω μήνυμα μέσω της πλατφόρμας δεν τα κατάφερα. Δεν ξέρω αν έκανα κάτι λάθος. Σημασία έχει ότι δεν μπορούσα να το στείλω. Στα στοιχεία επικοινωνίας στην ιστοσελίδα δεν υπήρχε email…Πωω…Να ψάχνουμε όλα τα social media του καταλύματος κλπ. Βρήκαμε ένα mail κεντρικό για όλα τα παραρτήματα του ξενοδοχείου στις διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Στείλαμε. Απάντηση δεν πήραμε. Στο παρά πέντε βρήκα ένα email στο σάιτ τους ,στις συχνές ερωτήσεις για άκυρο πράγμα. Ευτυχώς, οι άνθρωποι μας απάντησαν άμεσα ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με την ώρα άφιξης. Έτσι, μας έφυγε το άγχος για το τι θα βρούμε βραδιάτικα στην Λισαβόνα και η σκέψη ότι κάναμε πατάτα που κλείσαμε μέσω τρίτων κατάλυμα. Τέλος καλό, όλα καλά. Για την ιστορία στο check out, μου έστειλαν με email έναν κωδικό για -30% έκπτωση στην επόμενη διαμονή μας εκεί, εφόσον κάνουμε την κράτηση μέσω της ιστοσελίδας τους. Πάμε όμως στο ταξίδι. Αρκετά με τα διαδικαστικά.

ΑΦΙΞΗ​

Στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας φτάσαμε 22:30 το βράδυ. Είχανε στολίσει για τις γιορτές. Κατευθυνθήκαμε προς το μετρό. Ήταν ακριβώς απέξω. Δεν ταλαιπωρηθήκαμε καθόλου. Βγάλαμε εισιτήριο μονής διαδρομής και πήγαμε στην αποβάθρα μας. Το κατάλυμά μας βρισκόταν πολύ κοντά στην πλατεία Rossio, κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να κάνουμε αλλαγή γραμμής. Δεν ήταν όμως μεγάλη η διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το κέντρο της πόλης. Ποιο ήταν το πρόβλημα; Δεν ξέρω αν έτυχε μόνο σε εμάς, αλλά εντός του μετρό, όσες φορές το χρησιμοποιήσαμε, δεν λειτουργούσε κανένας ανελκυστήρας, ενώ δεν υπήρχαν ή δεν λειτουργούσαν οι κυλιόμενες σκάλες. Τσάμπα κόβαμε βόλτες εντός της αποβάθρας κατά την αλλαγή γραμμής, μπας και γλιτώσουμε το κουβάλημα των αποσκευών από τις σκάλες. Δεν είχαμε τίποτα βαρύ μαζί μας, αλλά έτσι και αλλιώς δεν έχω ιδιαίτερη συμπάθεια στις σκάλες! Πόσο λυπήθηκα έναν πατέρα που κουβαλούσε το καρότσι με το μωρό δεν περιγράφεται! Και κάπως έτσι, λίγο πριν τις 12, βγήκαμε από το μετρό της Rossio στην πλατεία Figueira, όπου αντικρύσαμε φωτισμένο το κάστρο του Αγίου Γεωργίου(Castelo de Sao Jorge) στην κορυφή του λόφου. Στην πλατεία υπήρχε χριστουγεννιάτικη αγορά που όμως τέτοια ώρα ήταν κλειστή. Ένα λεπτό αργότερα, είχαμε φτάσει στο κατάλυμά μας.

Στην reception κάναμε το τσεκ ιν, πληρώσαμε το φόρο διαμονής, μας έδωσαν τις απαραίτητες πληροφορίες και πήγαμε για ξεκούραση. Το δωμάτιο μας ήταν πολύ ωραίο. Ήταν αυτό που λέμε value for money για τις παροχές και την τοποθεσία του. Το δωμάτιο ήταν καινούργιο, καθαρό και είχε ακόμα και παροχές όπως Youtube και Netflix που δεν χρησιμοποιήσαμε. Στα θετικά, ότι μας άλλαζαν καθημερινά πετσέτες και υπήρχε υπηρεσία καθαριότητας. Επιπλέον, υπήρχε καθημερινά μπουφές πρωινού με επιπλέον 9€ /άτομο, αλλά δεν φάγαμε καθόλου στο κατάλυμα.

Τέλος πάντων, τακτοποιήθηκαμε και μείναμε στο δωμάτιο για ξεκούραση. Μας περίμενε δύσκολη ημέρα την επόμενη.

 

[alma viajer@]

1Η ΜΕΡΑ- Κέντρο Λισαβόνας (Rοssio- Baixa-Chiado-Bairro Alto-Wonderland Lisboa)​

Η πρωινή μας βόλτα ξεκίνησε προφανώς από την πλατεία Figueira και την πλατεία Rossio που πραγματικά ήταν μια ανάσα από το κατάλυμά μας. Οι χριστουγεννιάτικες αγορές δεν είχαν ανοίξει ακόμα, ωστόσο εμείς κάναμε την βόλτα μας τραβώντας και τις απαραίτητες φωτογραφίες.

Πάνω από την πλατεία Rossio είδαμε μαζεμένο κόσμο, ενώ ακούγονταν και εμβατήρια από μπάντα. Γινόταν έπαρση σημαίας στο Palacio da Independecia. Παρακολουθήσαμε την μικρή αυτή τελετή και στην συνέχεια καθίσαμε λίγο παρακάτω για να φάμε κάτι για πρωινό. Πεινούσαμε και δεν ψάξαμε και ιδιαίτερα το μαγαζί. Καθίσαμε στο Real Casa do Pastel. Εκεί φάγαμε κάτι κρουασανάκια και δοκιμάσαμε τα δικά τους pasteis de nata. Λιγωθήκαμε από τις σοκολάτες στο κρουασάν. Τα pasteis de nata μας άρεσαν πάρα πολύ! Νομίζω ότι σε όσους αρέσει η μπουγάτσα με κρέμα θα το λατρέψουν αυτό το γλυκό. Βέβαια φάγαμε πολύ καλύτερα pasteis σε άλλα σημεία, αλλά πραγματικά το γλυκάκι αυτό ήταν πεντανόστιμο. Το βρίσκεις κυριολεκτικά παντού σε όλη την πόλη. Δεν υπάρχει καφέ, εστιατόριο ή κατάστημα εστίασης που δεν το πουλάει. Βασικά, υπάρχουν pastelerias που έχουν ως βασικό είδος πώλησης το συγκεκριμένο γλυκό.

Και αφού φάγαμε και ευφρανθήκαμε συνεχίσαμε την βόλτα μας στον πεζόδρομο αυτό με τα εστιατόρια θαλασσινών που εκείνη την ώρα ήταν κλειστά. Περάσαμε μάλιστα και έξω από ένα θέατρο που έπαιζε εκείνη την περίοδο τον Ηρακλή! Σκοπός μας ήταν να ανέβουμε στο jardim do torrel. Τι να κάνουμε εκεί; Έλα ντε! Για να ανέβουμε εκεί πάνω πήραμε έναν ανηφορικό δρόμο και ανεβήκαμε πάρα μα πάρα πολλά σκαλιά. Μου βγήκε έξω η γλώσσα! Ωραία ξεκινήσαμε σκέφτηκα. Αν και εγώ είπα να πάμε εκεί πρωί πρωί γιατί γνώριζα ότι την υπόλοιπη ημέρα στο κέντρο δεν θα κουραζόμασταν από τέτοιες υψομετρικές διαφορές. Πραγματικά είχα κουραστεί χωρίς να διασχίσω ούτε τη μισή διαδρομή. Και εκεί που είχα λαχανιάσει να σου και μια κοπελίτσα που έκανε προπόνηση και ανεβοκατέβαινε τρέχοντας τις σκάλες. Έμεινα να την κοιτάζω εμβρόντητη. Αχ, δεν είμαστε καλά! Πόσο αγύμναστη είμαι! Με τα πολλά φτάσαμε σε αυτό τον κήπο. Εκεί βρίσκονταν δύο παρέες με τα σκυλάκια τους. Ήταν ένα μικρό κηπάκι-άπλωμα με θέα, αλλά χωρίς να βλέπεις κάτι αξιοσημείωτο. Σε αυτό το ταξίδι εξάλλου το μόνο που δεν μας έλειψε ήταν η ωραία θέα.

Και αφού χαζέψαμε λίγο τη θέα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με κατεύθυνση την πλατεία Restauradores. Πολύ μεγάλη πλατεία με ενδιαφέροντα κτίρια τριγύρω και το μνημείο των Αποκαταστατών στο κέντρο. Στην τεράστια αυτή πλατεία υπήρχαν τοποθετημένα γράμματα με το όνομα της πόλης LISBOA, όπου οι τουρίστες έβγαζαν φωτογραφίες, ενώ στην άλλη πλευρά υπήρχε πολύς κόσμος μαζεμένος. Η πλατεία ήταν γεμάτη αστυνομία, ενώ στο κέντρο της υπήρχαν καθίσματα όπου κάθονταν επίσημοι, μπάντα έπαιζε μουσική, ενώ γινόταν κατάθεση στεφάνων και έπαρση σημαίας. Μα τι στο καλό; Τι γιόρταζαν; Και στο Palacio da Independecia γινόταν έπαρση σημαίας με συνοδεία μπάντας, αλλά δεν δώσαμε σημασία θεωρώντας ότι ήταν κάποιο καθημερινό τελετουργικό. Προφανώς δεν ήταν! Ρώτησα έναν αστυνομικό τι γιορτάζουν, αλλά απάντηση δεν πήρα. Έτσι, καταφύγαμε στην google για την απάντηση. Η 1η Δεκεμβρίου για την Πορτογαλία είναι η Ημέρα της Αποκατάστασης της Ανεξαρτησίας (Dia da Restauração da Independência) που γιορτάζεται για να τιμήσει την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της από την Ισπανία το 1640, σηματοδοτώντας το τέλος 60 ετών ισπανικής κυριαρχίας. Είναι αργία και για αυτό τα περισσότερα δημόσια κτίρια και καταστήματα παραμένουν κλειστά. Παρακολουθήσαμε την τελετή για λίγη ώρα και συνεχίσαμε την βόλτα μας. Δεν είδαμε να γίνεται κάποια παρέλαση. Αργότερα μάθαμε ότι γίνεται Παρέλαση Φιλαρμονικών. Είναι το κεντρικό γεγονός της ημέρας. Δεκάδες φιλαρμονικές μπάντες από όλη την Πορτογαλία παρελαύνουν στη λεωφόρο Liberdade, καταλήγοντας συχνά σε μια κοινή συναυλία μιας γιγαντιαίας ορχήστρας. Δεν το ξέραμε και έτσι το χάσαμε. Μάλλον η παρέλαση γινόταν το μεσημέρι και όχι το πρωί. Τέλος πάντων.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας. Περάσαμε έξω από το θέατρο Dona Maria και καταλήξαμε εκ νέου στην πλατεία Rossio με την ανοιχτή πλέον χριστουγεννιάτικη αγορά. Κι όμως η αγορά ήταν άδεια. Κυκλοφορούσε ελάχιστος κόσμος. Προφανώς λόγω της αργίας. Χαζεύαμε τους πάγκους και βγάζαμε φωτογραφίες. Έτσι μας πλησίασε και ο Άγιος Βασίλης για φωτογραφίες με τη βοηθό του. Βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες μαζί του για να μην τον κακοκαρδίσουμε. Δεν θέλαμε να φωτογραφηθούμε, αλλά αν ήταν καλές οι φωτογραφίες και σε λογική τιμή θα τις παίρναμε. Στο παραδιπλανό σπιτάκι η βοηθός μας τις εμφάνισε και μας ζήτησε 15€ τη μία. Βρε παιδιά δεν τις πήραμε. Πραγματικά μας φάνηκαν πάρα πολλά τα χρήματα. Την ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Η αγορά είχε τα κλασσικά σπιτάκια που υπάρχουν σε όλες τις αγορές με φαγώσιμα, ποτά και εμπορικά είδη όπως γούρια, σκουφιά, κεριά κλπ.

Τραβήξαμε προς την Rua Augusta τον εμπορικό πεζόδρομο της πόλης που εκείνη την ώρα δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση. Κάποια μαγαζιά ήταν ανοιχτά, κάποια κλειστά και εμείς χαζεύαμε τις βιτρίνες. Περάσαμε μπροστά και από τον ανελκυστήρα της Santa Justa που αποτελεί σήμα κατατεθέν για την πόλη. Συνεχίσαμε την πορεία μας προς την πλατεία εμπορίου. Πραγματικά χάζευα τα κτίρια και ιδιαιτέρως όσα είχαν πλακάκια στις προσόψεις. Δεν είναι κάτι που το βλέπεις αλλού. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Νόμιζα πως θα μου περνούσε αδιάφορο, αλλά πραγματικά έδινε το κάτι παραπάνω αρχιτεκτονικά στα κτίρια.

Φτάσαμε στην αψίδα της Rua Augusta και στην πλατεία Εμπορίου (Praça do Comércio) και πραγματικά δεν σταματούσαμε να βγάζουμε φωτογραφίες. Προσπαθούσαμε να βγάλουμε την καλύτερη λήψη. Να φαίνεται η αψίδα, τα κτίρια γύρω από την πλατεία, το έφιππο άγαλμα του βασιλιά José Α, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα τοποθετημένα γράμματα με το LISBOA ή ο ποταμός Τάγος; Η πλατεία ήταν πελώρια και πανέμορφη. Δεν ξέραμε που να πρωτοβγάλουμε φωτογραφία. Μας πλησίασε μια κυρία για να μας βγάλει φωτογραφία. Προφανώς και ήθελε αμέσως μετά να την βγάλουμε και εμείς με φόντο την αψίδα. Η κυρία αυτή ήταν από την μακρινή Γουατεμάλα. Ακόμα, μείναμε να κοιτάζουμε χαζογελώντας κάτι μωράκια που κυνηγάγανε κάτι μεγάλες φούσκες. Πόσο χαίρονταν να κυνηγάνε τις φούσκες. Τι γλυκάκια! Όσο για τις φωτογραφίες μας δεν ήταν και πολύ επιτυχημένες. Η αντηλιά δεν βοηθούσε να βγούμε με ανοιχτά μάτια. Περιττό να πω ότι είχαμε σκάσει και κουβαλούσαμε το μπουφάν στα χέρια. Το μπουφάν, το οποίο το έβγαλα από την ντουλάπα για το ταξίδι. Στην Αθήνα μέχρι να φύγαμε δεν είχε χρησιμοποιηθεί.

Πλησιάσαμε τις όχθες του Τάγου. Δεν έμοιαζε με ποτάμι. Είχε πολύ μεγάλο πλάτος. Μου ερχόταν αύρα θαλασσινή. Έτσι και αλλιώς μιλάμε για τις εκβολές του Τάγου στον Ατλαντικό Ωκεανό. Απέναντι πάνω στο λόφο φαινόταν το άγαλμα του Ιησού Χριστού, ενώ στο βάθος φαινόταν η γέφυρα της 25ης Απριλίου. Ακριβώς δίπλα στην αμμουδερή όχθη αντικρύσαμε ένα θέαμα που μας άφησε έκπληκτους. Ένας καλλιτέχνης, μια καλλιτεχνάρα είχε φτιάξει διάφορα ζώα από άμμο, τα οποία τα είχε χρωματίσει κιόλας. Πω, πω! Τι όμορφα που ήταν! Άλογα, ζέβρες, κροκόδειλος, ρινόκερος, ψάρια…και τι δεν είχε! Και το καλλιτεχνικό του πράγματος δεν τελείωνε εκεί. Ακριβώς δίπλα, κάθε βραχάκι ήταν ζωγραφισμένο ως ανθρωπάκι με τα χρώματα διαφορετικής χώρας.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας παραλιακά δίπλα στον Τάγο. Η κίνηση πια είχε αρχίσει να αυξάνεται. Υπήρχε κόσμος που απολάμβανε την βόλτα του δίπλα στο ποτάμι. Πολλοί αγόραζαν από τους πλανόδιους pina colada που έφτιαχναν επιτόπου. Ο πάγκος τους είχε και ωραίο ντεκόρ. Γεμάτο ανανάδες!

Κατευθυνθήκαμε προς την Pink Street. Ο δρόμος αυτός είναι βαμμένος ροζ και κρέμονται ομπρελίτσες από πάνω σου όταν τον διασχίζεις. Είναι ινσταγκραμικό σημείο. Είναι γεμάτο μπαρ, strip clubs και γενικά μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης. Δεν μας έκανε καμία εντύπωση το σημείο. Ούτε το επισκεφθήκαμε εκ νέου το βράδυ. Συνεχίσαμε την πορεία μας. Περπατώντας χάζευα πια τα κτίρια. Τι ωραία αρχιτεκτονική! Τι όμορφα κτίρια! Τι σχέδια! Δεν περίμενα ότι το πλακάκι μπορεί να προσδώσει τόση ομορφιά σε ένα κτίριο. Κάθε κτίριο είχε διαφορετικό χρώμα και σχέδιο στο πλακάκι. Όσα από αυτά είχαν. Και ενώ χαζεύαμε τα κτίρια και περπατούσαμε σε στενά δρομάκια βλέπαμε κάθε τόσο να περνά από δίπλα μας και το τραμ. Παντού γραμμές τραμ. Αυτή είναι η εικόνα αυτής της πόλης. Πολύ γρήγορα φτάσαμε στην Green Street. Ένας ακόμα δρόμος με καφέ και μαγαζιά που όμως την ώρα που πήγαμε δεν είχε κόσμο. Υπήρχε μια χαλαρότητα που συνοδευόταν από την μυρωδιά χασίς στον αέρα.

Συνεχίσαμε τον δρόμο μας προς το Ανάκτορο του Αγίου Βενέδικτου που σήμερα αποτελεί έδρα του Πορτογαλικού Κοινοβουλίου. Ωραίο κτίριο! Κάτσαμε να χαζέψουμε τους φρουρούς απέξω που περιπολούσαν και βγάλαμε τις φωτογραφίες μας. Το μέρος που βρισκόταν το συγκεκριμένο ανάκτορο ήταν πολύ ωραίο, καθώς όλη η γύρω γειτονιά με τα κτίρια που το πλαισίωναν ήταν πολύ όμορφη.

Κινήσαμε προς την Baixa και συγκεκριμένα προς το miradouro de Santa Catarina. Η διαδρομή προς τα εκεί είχε μια ελαφριά ανηφορική κλίση ανάμεσα σε στενά πλακόστρωτα δρομάκια/πεζοδρόμια και γραφικές πολύχρωμες κατοικίες. Είχαμε σκάσει για τα καλά. Ο ήλιος μας βάραγε κατακούτελα, αλλά όταν φτάσαμε στο miradouro κάτσαμε να ξαποστάσουμε. Και τι είναι τα miradouros βρε παιδιά; Τα miradouros είναι σημεία με θέα. Και εκεί η θέα ήταν ωραία! Βλέπαμε τις κεραμοσκεπές της Λισαβόνας, καθώς και τον Τάγο σε πρώτο πλάνο. Ο κόσμος απολάμβανε την ηλιόλουστη αυτή μέρα είτε στα παγκάκια είτε στα διπλανά γειτονικά καφέ. Και ναι, η ζωή είναι ωραία!

Φεύγοντας από το miradouro συναντήσαμε και τους πρώτους Έλληνες σε αυτό το ταξίδι. Είπα και εγώ, πως δεν είχαμε ακούσει ελληνικά ακόμη. Περάσαμε έξω από το μουσείο Φαρμακευτικής και βγήκαμε στην Calçada do Combro. Λίγο παρακάτω κοντοσταθήκαμε στον σταθμό καλωδιοκίνητου σιδηροδρόμου Bica - Lg. Calhariz διότι πλήθος τουριστών έβγαζε φωτογραφίες μπροστά από το σήμα κατατεθέν της πόλης, το κίτρινο τραμ! Κατέβαιναν τα σκαλάκια και στέκονταν μπροστά από το κίτρινο βαγόνι με φόντο τα πολύχρωμα σπίτια και στο βάθος τον Τάγο.

Όλα αυτά μέχρι που φτάσαμε στην ιστορική κεντρική πλατεία Luis de Camoes, με το ομώνυμο άγαλμα. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Luis de Camoes θεωρείται εθνικός ποιητής της Πορτογαλίας. Η πλατεία περιτριγυριζόταν από πανέμορφα κτίρια, ενώ ήταν στολισμένη και για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Παρακάτω στον δρόμο R.Garrett δίπλα στο ιστορικό καφέ Α Brasiliera βρίσκεται και το γλυπτό ενός άλλου σημαντικού Πορτογάλου ποιητή του Fernando Pessoa. Και αφού συνομιλήσαμε φωτογραφικά με τον ποιητή προχωρήσαμε χαζεύοντας τα μαγαζιά. Υπήρχαν διάφοροι καλλιτέχνες του δρόμου. Μάλιστα ενώ σκεφτόμουν τι παράδοξο συμβαίνει με έναν από αυτούς κρατώντας το κινητό στα χέρια, άρχισε να μου φωνάζει ότι είμαι paparazzi. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο μαζί του δεν ήταν δωρεάν!

Στο δρόμο μας συναντήσαμε και το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο που λειτουργεί από το 1732, το Bertrand. Κάναμε μια βόλτα στο εσωτερικό του. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι επισκέπτες όπως και εμείς ήταν τουρίστες που έμπαιναν για το ιστορικό του πράγματος και όχι για την αγορά βιβλίων.

Επόμενη στάση η Μονή Κάρμο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπήκαμε μέσα. Δεν ήθελε ο συνταξιδιώτης μου. Διαβάσαμε λίγα πράγματα για αυτή, χαζέψαμε την πλατεία και τη θέα από την σκάλα δίπλα από ένα μαγαζί στον ανελκυστήρα της Santa Justa. Οι κεραμοσκεπές της Λισαβόνας στο πιάτο. Βλέπαμε τον λόφο με το κάστρο του Αγίου Γεωργίου και την χριστουγεννιάτικη αγορά στην πλατεία Rossio. Τι ωραία θέα!

Αποφασίσαμε από το σημείο που είχαμε φτάσει να πάμε προς την γειτονιά του Bairro Alto. Περπατώντας λοιπόν φτάσαμε σε μια πλατεία έξω από την εκκλησία και το Μουσείο Sao Roque. Στην συγκεκριμένη πλατεία υπάρχει μάλιστα και ένα άγαλμα ενός λαχειοπώλη που αντικατοπτρίζει μια πτυχή της καθημερινής ζωής και της πολιτιστικής κληρονομιάς που κάποτε ήταν ένα οικείο θέαμα σε όλη την πόλη. Ο δρόμος μας έβγαλε στο miradouro de Sao Pedro de Alcantara. Δίπλα σε αυτόν ο σταθμός του τελεφερίκ ήταν κλειστός. Σε αυτή την γραμμή έγινε το ατύχημα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Δεν ξέρω τι έγινε από τότε, ούτε τι μέτρα πάρθηκαν. Εκείνη την στιγμή ο κόσμος έβγαζε φωτογραφίες ανέμελος στο σημείο, ενώ στο miradouro είχε στηθεί μια πολύ ωραία χριστουγεννιάτικη αγορά. Έπαιζε χριστουγεννιάτικη μουσική, είχαν στρώσει πράσινο χαλί, οι πάγκοι πουλούσαν διάφορα καλούδια και η θέα ήταν απλά μαγική. Ήταν η ομορφότερη θέα της πόλης που βλέπαμε από miradouro μέχρι εκείνη την στιγμή. Γενικά νομίζω το συγκεκριμένο miradouro είναι από τα καλύτερα που είδαμε. Είναι μεγάλο, έχεις άπλα-ανοιχτωσιά, έχεις θέα σε μεγάλο μέρος της πόλης, στο κάστρο του Αγ. Γεωργίου και στο βάθος τον Τάγο. Είχε διάφορους μικροπωλητές, ενώ υπήρχαν επιλεγμένα σημεία ενημέρωσης του κόσμου για το τι βλέπει από το miradouro. Βγάλαμε ένα σκασμό φωτογραφίες και απολαύσαμε τη θέα.

Το στομάχι μας άρχισε να διαμαρτύρεται και αποφασίσαμε να μη φάμε κάτι από τους πάγκους, αλλά να κατευθυνθούμε στην γνωστή αγορά Time out. Η κατάβαση μέχρι την εν λόγω αγορά για μένα ήταν απολαυστική. Χάζευα τους δρόμους, τα κτίρια με τα πλακάκια, τα διερχόμενα τραμ. Όσον αφορά την κλειστή αγορά Τime out έχω να πω ότι έχει αρκετά καταστήματα εστίασης. Όλα βρίσκονται περιμετρικά και ο κόσμος κάθεται στα τραπεζοκαθίσματα στο κέντρο. Τα περισσότερα μαγαζιά σερβίρουν ψάρια και θαλασσινά. Επομένως, δεν θα έλεγα ότι οι τιμές είναι φθηνές. Πόσο φθηνά μπορεί να κοστίζουν ψάρια και θαλασσινά; Είχε αρκετό κόσμο. Κάναμε αρκετές βόλτες μέχρι να βρούμε τι θα φάμε. Παραδόξως δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε ελεύθερο χώρο για να κάτσουμε. Και οι δυο μας πήραμε ένα burger με μπακαλιάρο με συνοδευτικά τσιπς πατάτας και άλλων λαχανικών. Καλά φάγαμε, δεν έχω παράπονο. Για το burger πληρώσαμε 15 ευρώ έκαστος.
Και αφού φάγαμε και ξεκουραστήκαμε συνεχίσαμε την πορεία μας. Μπήκαμε σε ένα κατάστημα με κονσέρβες με ψάρια. Όλο το κατάστημα ήταν γεμάτο με κονσέρβες κυρίως με σαρδέλα σε διάφορες γεύσεις. Θα έπαιρνα μία. Πριν λίγους μήνες μας είχαν φέρει δώρο μια κονσέρβα από Λισαβόνα με σαρδέλες με ντομάτα, πικάντικες. Ε, άρεσε στους δικούς μου. Οπότε, έκανα μια έρευνα για το τι πουλάνε και σε ποιες τιμές. Συνεχίσαμε την πορεία μας περνώντας έξω από το δημαρχείο της Λισαβόνας. Ωραίο κτίριο σε μια συμπαθητική πλατεία.

Και τι κάνουμε τώρα; Η ώρα ήταν 4 και κάτι το μεσημέρι. Πάμε στο Parque Eduardo VII; Γιατί; Γιατί ήταν η πρώτη ημέρα λειτουργίας της μεγάλης χριστουγεννιάτικης αγοράς της Λισαβόνας, της Wonderland Lisboa. Έτσι, πήραμε το μετρό από την Baixa και κατεβήκαμε στον σταθμό Marques de Pompal. Άλλος κόσμος. Όταν βγήκαμε από το μετρό αντικρύσαμε μεγάλες λεωφόρους, πανύψηλα μοντέρνα κτίρια, το τεράστιο άγαλμα του Μαρκησίου του Πομπάλ, ο οποίος ανοικοδόμησε την Λισαβόνα μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1755 και φυσικά το πάρκο του Εδουάρδου. Για να είμαι πιο σαφής στο πάρκο έβλεπες να ξεχωρίζει μια ρόδα και τριγύρω χριστουγεννιάτικες κατασκευές, ενώ κατευθυνόταν σε αυτό πλήθος κόσμου. Μιλάμε για πολύ κόσμο όμως! Σε συνδυασμό με την κίνηση στον δρόμο ,κάναμε αρκετή ώρα να διασχίσουμε τη λεωφόρο για να φτάσουμε στο πάρκο. Περάσαμε δίπλα από τη ρόδα και τις χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Ακολουθήσαμε το δρόμο από την αριστερή πλευρά του πάρκου. Ο δρόμος αυτός και στις δυο μεριές του είχε πάγκους με κάθε λογής προϊόντα. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και από την απέναντι πλευρά. Κόσμος κάθε ηλικίας περιδιάβαινε το πάρκο και κυρίως οικογένειες με παιδιά. Η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική, ενώ εκτός από τους πάγκους υπήρχαν διάφορα παιχνίδια για τα παιδιά όπως καρουζέλ, τραμπολίνο κλπ, ενώ στη μέση του πάρκου είχε στηθεί παγοδρόμιο. Υπήρχαν χώροι για φωτογραφίες με τον Άγιο Βασίλη, face paintings και διάφορες δραστηριότητες. Και φυσικά στη μέση του πάρκου υπήρχε άπλετος χώρος για τα παιδιά να παίξουν και να τρέξουν ελεύθερα. Υπήρχε χώρος στο πάρκο και εκτός των χριστουγεννιάτικων πάγκων π.χ. με παιδικές χαρές και ελεύθερους χώρους για άθληση για όποιον δεν ήθελε την βαβούρα των εορταστικών εκδηλώσεων. Μετά τη δύση του ηλίου που άναψαν και τα φωτάκια ο χώρος απέκτησε άλλη χάρη και μαγεία. Στο τέλος της χριστουγεννιάτικης αγοράς υπήρχε κλασικά το Lisboa και ένα συντριβανάκι που μονοπωλούσαν φωτογραφικά το ενδιαφέρον του κόσμου. Το πάρκο συνεχιζόταν αλλά δεν περπατήσαμε για το δούμε όλο. Έχει πάντως αρκετά καταστήματα εστίασης στο εσωτερικό του. Ένα από αυτά είχε και μια μικρή πισίνα. Ένα πιτσιρίκι έριξε μέσα την μπάλα του και οι υπεύθυνοι προσπαθούσαν με ένα κοντάρι να τη φτάσουν. Παραδίπλα, κάποιος ντυμένος γορίλας χόρευε στους ρυθμούς της μουσικής παρέα με ένα κοριτσάκι. Όλος ο κόσμος ευχαριστιόταν τη βόλτα του. Πραγματικά το πάρκο αυτό ήταν τεράστιο, είχε πάρα πολλούς πάγκους, πάρα πολλές δραστηριότητες, εορταστική ατμόσφαιρα και πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν συγκαταλέγεται στη λίστα με τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες αγορές της Ευρώπης. Δεν είδα να υπολείπεται κάπου. Είναι νεοσύστατη; Δεν έχει την ποικιλία μαγειρευτού φαγητού; Δεν έχω μεγάλη ταξιδιωτική εμπειρία, ούτε έχω δει πολλές χριστουγεννιάτικες αγορές. Εμένα όμως η συγκεκριμένη αγορά με κέρδισε. Που πας στους παραδοσιακούς χριστουγεννιάτικους προορισμούς και στις αντίστοιχες αγορές να φας και να πιεις. Ωραία είναι, αλλά σε τι θερμοκρασία βρε παιδιά; Να τρέμεις να βγάλεις το γάντι; Στην Λισαβόνα κάναμε σαν άνθρωποι την βόλτα μας και το καταευχαριστηθήκαμε. Έκανε ζέστη εκείνη την μέρα στην πόλη(δεν το λες μπαίνω στο κλίμα για Χριστούγεννα), αλλά στο πάρκο και ειδικά μετά την δύση του ηλίου είχε την ψύχρα του.

Φεύγοντας βγάλαμε τις φωτογραφίες μας μπροστά στο άγαλμα του Πομπάλ με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια για την πλατεία Rossio μέσω της κεντρικής λεωφόρου, Αvenida da Libertade. Περπατούσαμε στον πεζόδρομο και χαζεύαμε τα ξενοδοχεία, τα εμπορικά καταστήματα και τους μεγάλους οίκους μόδας δεξιά και αριστερά της λεωφόρου. Η λεωφόρος ήταν στολισμένη με φωτάκια και αν και η απόσταση μέχρι το κέντρο ήταν περίπου 2χλμ η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα. Σε αυτή την διαδρομή ξεπηδούσαν συντριβανάκια κάθε τόσο, ενώ μια πολύ περίεργη στιγμή που προκάλεσε το γέλιο των περαστικών ήταν όταν ένας ηλικιωμένος άνδρας πέρασε μια διάβαση χορεύοντας και γύρισε προς το μέρος του οδηγού που περίμενε στο φανάρι και του έκανε μια άκομψη κίνηση δείχνοντας την ευαίσθητη περιοχή του.

Φτάσαμε στην πλατεία Restauradores και χαζέψαμε τον νυχτερινό φωτισμό της πλατείας, αλλά και τα στεφάνια που κατατέθηκαν το πρωί στο μνημείο. Όλοι οι πολιτειακοί άρχοντες της χώρας είχαν καταθέσει. Τα περισσότερα εμπορικά μαγαζιά γύρω από την πλατεία ήταν ανοιχτά, όπως και αρκετά στην λεωφορεία Libertade. Τι στο καλό; Αργία δεν ήταν εκείνη την ημέρα; Η θεωρείται τουριστική περιοχή και ήταν ανοιχτά;

Κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία Rossio και την χριστουγεννιάτικη αγορά. Η εικόνα που αντικρύσαμε δεν είχε σχέση με την εικόνα της άδειας πλατείας το πρωί. Γινόταν ο χαμός, ο πανικός. Ο κόσμος περιφερόταν μπροστά από τους πάγκους και απολάμβανε την βόλτα του ακούγοντας χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Μας έσπασαν τη μύτη τα φαγητά, ενώ μύριζε έντονα το glühwein, το ζεστό κρασί, το οποίο δεν μου αρέσει. Η ίδια εικόνα και στην διπλανή πλατεία Figueira. Πολύ όμορφο και ευχάριστο κλίμα. Με αυτές τις εικόνες πήγαμε στο κατάλυμα μας που απείχε λίγα μόνο μέτρα από την πλατεία για ξεκούραση. Το ρολόι έδειχνε λίγο μετά τις 7 το απόγευμα.

Και αφού ξεκουραστήκαμε κανά 2ωρο βγήκαμε έξω για νυχτερινή περιπλάνηση και ποτάκι. Είχα ψάξει για μαγαζί οικονομικό με φάδο, την παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας. Είχα βρει κάποιο που δεν είχε Live κάθε ημέρα. Οπότε πήγαμε να ρίξουμε μια ματιά. Οι κεντρικοί δρόμοι ήταν στολισμένοι χριστουγεννιάτικα όπως και η πλατεία στην Baixa. Υπερπαραγωγή. Ολόκληρος φωτισμένος πύργος πάνω στην πλατεία. Το μαγαζί που είχα σταμπάρει το Α Τasca do Chico ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Μικρό μαγαζάκι, μια τρύπα και ο κόσμος περίμενε έξω στην ουρά. Εν τω μεταξύ, όσα μαγαζιά περάσαμε μέχρι να φτάσουμε ήταν άδεια. Το συγκεκριμένο είχε ουρές. Και δεν είχε και live. Περιμέναμε κανά 10λεπτο, αλλά η ουρά αμετακίνητη. Δεν είχε και Live. Το απέναντι του που είχε live fado και ακούγαμε όση ώρα περιμέναμε ήταν και αυτό γεμάτο, αλλά χωρίς ουρές απέξω. Δεν ξέραμε που να πάμε. Οι όποιες εναλλακτικές είχα για εκεί κοντά είτε δεν μας γέμιζαν από κοντά το μάτι είτε τα μαγαζιά ήταν άδεια. Περιττό να πω ότι ανεβήκαμε κάποια σκαλιά περπατώντας μέσα στην πόλη και μου κακοφάνηκε. Πέρα από τον πρωινό κήπο, όλη την υπόλοιπη μέρα την περάσαμε ζάχαρη χωρίς να ανέβουμε σκάλες και ανηφόρες. Μην γελάτε! Είχα ξεχάσει ότι ήμουν στην Λισαβόνα με τους 7 λόφους. Μην παραπονιέμαι. Τα σκαλιά ήταν ελάχιστα. Περιδιαβαίναμε στους δρόμους και δεν βρίσκαμε τίποτα. Φτάσαμε στην Rua Augusta που τα μαγαζιά πάνω στον πεζόδρομο ήταν τέρμα τουριστικά. Γενικά δεν ήταν ωραία. Ψάχναμε και μια ταράτσα θυμάμαι στην R.Carmo που δεν καταλαβαίναμε από που έχει είσοδο. Προφανώς έπρεπε να ανέβεις στο πάνω επίπεδο με τον ανελκυστήρα; Για να μην τα πολυλογώ καταλήξαμε στο μυστικό roof ενός ξενοδοχείου, του Lisbon Art Stay. Γιατί μυστικό; Υποθέτω γιατί για να βρούμε την πόρτα στον τελευταίο όροφο κάνανε πατατράκ τα μάτια μας από τους καθρέφτες και τις οφθαλμαπάτες που δημιουργούνταν. Το roof δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες μας από άποψη θέας. Στο σημείο εκείνο βλέπαμε μεν τέλεια το κάστρο, αλλά η υπόλοιπη πόλη ήταν στο σκοτάδι. Λίγα πράγματα φωτίζονταν. Οι τιμές ήταν ολίγον τσιμπημένες. Ωστόσο, εμείς ευχαριστηθήκαμε το ποτάκι μας ακόμα όταν μετά από λίγο άρχισε να ψιλοβρέχει. Ευτυχώς καθίσαμε κάτω από τέντα. Και κάπως έτσι έληξε το πρώτο μας βράδυ στην Λισαβόνα.