vrea
Member
- Μηνύματα
- 241
- Likes
- 217
Κεφάλαιο 3 – Επίσκεψη στο Σινικό Τείχος και το Summer Palace.
Η επόμενη μέρα είναι Κυριακή και έχουμε κανονίσει ημερήσια εκδρομή στο Σινικό Τείχος και στο Θερινό Παλάτι. Έχουμε κλείσει λοιπόν τον σχετικό Κινέζο ταρίφα via internet, ο οποίος ακούει στο όνομα Johnny (if you believe this, you can believe everything) να έρθει να μας παραλάβει από το ξενοδοχείο. Αν και ο καλός μου πίστευε ότι αυτό το διαδικτυακό ραντεβουδάκι με ιδιώτη ταρίφα δεν θα είχε μέλλον και ετοιμαζόταν να την πέσει στην ρεσεψιονιστ μήπως μας λυπηθεί και μας κανονίσει κάτι της τελευταίας στιγμής, εντούτοις διαψεύστηκε παταγωδώς. Μάλιστα ο τύπος ήταν πραγματικό bargain (που λέει και μια πικραμένη ψυχή). Θα τον είχαμε για μια μέρα, ψυχή και σώμα, να μας περιφέρει δεξιά – αριστερά, στα πέριξ του Πεκίνου (αποστάσεις τρελές) με λιγότερο από 60€. Όταν τον είδα, δεν κρύβω ότι ανακουφίστηκα και εγώ γιατί που να το κόβεις με το πόδι τώρα. Το ταίρι μου όμως εξακολουθούσε να έχει τις ενστάσεις του και ισχυριζόταν ότι το αυτοκίνητο θα ήταν στην καλύτερη τρελό κάρο. Ο Johnny όμως, αυτό το άτιμο σκυλί, του έκλεισε το στόμα μια για πάντα, ανοίγοντας την πόρτα τρελής λίμο. Η διαδρομή ήταν ευχάριστη με ιστορίες του Johnny για την κινέζικη πραγματικότητα. Όλες οι ιστορίες του ήταν φιλτραρισμένες με τον τρόπο που πρέπει να ακουστούν οι ιστορίες ενός κινέζου σε έναν δυτικό, και όλες καταλήγανε με ένα ψεύτικο γελάκι Johnny του τύπου ΧΑΧΑΧΑ. Περισσότερο γέλασα με το γέλιο του Johnny παρά με τις ιστορίες του.
Πρώτη στάση μας το Σινικό Τείχος ή αλλιώς το Μεγάλο Τείχος όπως το λένε οι κινέζοι. Ένα γιγαντιαίο οχυρωματικό έργο που αξίζει να το θαυμάσετε, να το περπατήσετε και να απολαύσετε τη θέα που προσφέρει καθώς χάνεται στον ορίζοντα. Χτίστηκε από το τέλος του 14ου αιώνα μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα ( ξεκίνησε με Τσιν και ολοκληρώθηκε με την δυναστεία των Μινγκ), προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές από τις μογγολικές και τουρκικές φυλές.
Μπορείς να πας από διάφορα σημεία. Το καλύτερο σημείο να το δει κάποιος είναι από το Badalin – μια περιοχή 1 ώρα περίπου εκτός Πεκίνου. Όταν φτάσεις εκεί, μπορείς να ανέβεις με το τελεφερικ ή να το κόψεις με το πόδι. Εμείς αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να ανέβουμε και να κατέβουμε. Έτσι μας είπε ο Johnny, έτσι και κάναμε. Προσωπικότητα μηδέν!
Πραγματικά το τείχος είναι φανταστικό και δεν διέψευσε τις προσδοκίες μας. Η θέα είναι καταπληκτική και ο δρόμος που κάνεις είναι ένα ατελείωτο φίδι πάνω στο βουνό. Έχει κατά καιρούς αμυντικούς πύργους-παρατηρητήρια, στους οποίους οι υπερασπιστές των τοίχων μπορούσαν να υποχωρήσουν, σε περίπτωση που βρισκόταν σε δυσχερή θέση. Κάθε πύργος διαθέτει σκάλες και εισόδους ειδικά σχεδιασμένες, έτσι ώστε να προκαλείται σύγχυση στους επιτιθέμενους. Η μεταφορά σε μια άλλη εποχή είναι σχεδόν μοιραία. Θα πρέπει να υπολογίζετε περίπου 1-2 ώρες πάνω στο τοίχος (περπάτημα, φωτογραφίες κλπ). Από το σημείο εισόδου στο τοίχος υπάρχουν 2 διαδρομές. Επιλέξτε τη δεξιά καθώς είναι πιο όμορφη!
Αφού τελειώσαμε την περιήγηση μας στο τείχος κατεβήκαμε στην είσοδο που μας περίμενε υπομονετικά το καταπληκτικό αυτό εύρημα μου, που ακούει στο άσχετο όνομα Johnny.
Ξεκινήσαμε λοιπόν για τον επόμενο σταθμό της εκδρομής μας, το θερινό παλάτι της Σι Ξι. Η διαβόητη αυτοκράτειρα Σι Ξι είναι ένα καταπληκτικό κομμάτι της Κινέζικης ιστορίας!!! Αξίζει να διαβάσει κανείς τις ιστορίες της άπληστης, δολοπλόκας αυτοκράτειρας και να πάει να δει το παλάτι της, τα ιδιαίτερα διαμερίσματά της, τους ατελείωτους διαδρόμους και τους κήπους καθώς και το μοναδικό μαρμάρινο πλοίο. Αν θέλετε μπορείτε να κάνετε και βαρκάδα στην λίμνη. Εμείς δεν είχαμε τον χρόνο.
Ήταν πια απόγευμα και ζητήσαμε από τον οδηγό μας, να μας γυρίσει στο Πεκίνο για μια βόλτα στα παλιατζίδικα σε μία από τις παραδοσιακές συνοικίες του. Πάντα αυτό είναι ένα κομμάτι που απολαμβάνω στα ταξίδια μου. Τριγυρνάς ανάμεσα σε παλιά αντικείμενα (τις πιο πολλές φορές σε ‘τύπου’ παλιά αντικείμενα) και βλέπεις μπροστά σου ολοζώντανα την ζωή αυτών των τόσο διαφορετικών ανθρώπων. Τις συνήθειες τους, τα σπίτια τους, τις παραδόσεις τους. Περιπλανώμενοι στην παλιά συνοικία χανόμαστε στα δαιδαλώδη Χουτόνγκ όπου βλέπουμε μία διαφορετική ζωή χωρίς πολυτέλεια και λούσα έξω από τα σύγχρονα κτίρια των εταιριών και των ξενοδοχείων.
Η μέρα πλησιάζει προς το τέλος της και νοιώθουμε την πείνα να κυριεύει και να νικάει κάθε άλλο συναίσθημα. Ξανά στον Johnny για να μας μεταφέρει στο πλέον γνωστό εστιατόριο για την περίφημη πάπια. Οι τοίχοι του εστιατορίου γεμάτο είναι φωτογραφίες με διάσημους πελάτες που γευμάτισαν στο εστιατόριο (Μπαϊρακτάρης κανονικός ο τύπος)- η αλήθεια είναι ότι δεν έλειπε κανείς (από πολιτικούς Κλίντον, Θάτσερ, Μιτεράν, Μέρκελ, κλπ, μέχρι ηθοποιούς και τραγουδιστές πχ Τζάγκερ και δεν συμμαζεύεται κλπ). Έψαξα και για κανέναν δικό μας. Υπήρχε μόνο ο Σαρτζετάκης του οποίου την φωτογραφία την είχαν ακριβώς έξω από τις τουαλέτες- τυχαίο φαντάζομαι- δεν είχαν που να τον βάλουν, δεν μπορούσαν να θυμηθούν και από πού τον ξέρουν (εδώ εμείς και δεν τον θυμόμαστε) και τον κρεμάσανε εκεί τον άνθρωπο. Στο εστιατόριο θα σας δώσουν σε φάκελο τον αριθμό της πάπιας που φάγατε απ’όταν πρωτοάνοιξε το εστιατόριο το 1930 περίπου και το σχετικό certification.
Τελείωσε η μέρα και πλέον ημιλυπόθυμοι από την κούραση επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο. Αύριο έχουμε νέους αγώνες….
Η επόμενη μέρα είναι Κυριακή και έχουμε κανονίσει ημερήσια εκδρομή στο Σινικό Τείχος και στο Θερινό Παλάτι. Έχουμε κλείσει λοιπόν τον σχετικό Κινέζο ταρίφα via internet, ο οποίος ακούει στο όνομα Johnny (if you believe this, you can believe everything) να έρθει να μας παραλάβει από το ξενοδοχείο. Αν και ο καλός μου πίστευε ότι αυτό το διαδικτυακό ραντεβουδάκι με ιδιώτη ταρίφα δεν θα είχε μέλλον και ετοιμαζόταν να την πέσει στην ρεσεψιονιστ μήπως μας λυπηθεί και μας κανονίσει κάτι της τελευταίας στιγμής, εντούτοις διαψεύστηκε παταγωδώς. Μάλιστα ο τύπος ήταν πραγματικό bargain (που λέει και μια πικραμένη ψυχή). Θα τον είχαμε για μια μέρα, ψυχή και σώμα, να μας περιφέρει δεξιά – αριστερά, στα πέριξ του Πεκίνου (αποστάσεις τρελές) με λιγότερο από 60€. Όταν τον είδα, δεν κρύβω ότι ανακουφίστηκα και εγώ γιατί που να το κόβεις με το πόδι τώρα. Το ταίρι μου όμως εξακολουθούσε να έχει τις ενστάσεις του και ισχυριζόταν ότι το αυτοκίνητο θα ήταν στην καλύτερη τρελό κάρο. Ο Johnny όμως, αυτό το άτιμο σκυλί, του έκλεισε το στόμα μια για πάντα, ανοίγοντας την πόρτα τρελής λίμο. Η διαδρομή ήταν ευχάριστη με ιστορίες του Johnny για την κινέζικη πραγματικότητα. Όλες οι ιστορίες του ήταν φιλτραρισμένες με τον τρόπο που πρέπει να ακουστούν οι ιστορίες ενός κινέζου σε έναν δυτικό, και όλες καταλήγανε με ένα ψεύτικο γελάκι Johnny του τύπου ΧΑΧΑΧΑ. Περισσότερο γέλασα με το γέλιο του Johnny παρά με τις ιστορίες του.
Πρώτη στάση μας το Σινικό Τείχος ή αλλιώς το Μεγάλο Τείχος όπως το λένε οι κινέζοι. Ένα γιγαντιαίο οχυρωματικό έργο που αξίζει να το θαυμάσετε, να το περπατήσετε και να απολαύσετε τη θέα που προσφέρει καθώς χάνεται στον ορίζοντα. Χτίστηκε από το τέλος του 14ου αιώνα μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα ( ξεκίνησε με Τσιν και ολοκληρώθηκε με την δυναστεία των Μινγκ), προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές από τις μογγολικές και τουρκικές φυλές.
Μπορείς να πας από διάφορα σημεία. Το καλύτερο σημείο να το δει κάποιος είναι από το Badalin – μια περιοχή 1 ώρα περίπου εκτός Πεκίνου. Όταν φτάσεις εκεί, μπορείς να ανέβεις με το τελεφερικ ή να το κόψεις με το πόδι. Εμείς αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να ανέβουμε και να κατέβουμε. Έτσι μας είπε ο Johnny, έτσι και κάναμε. Προσωπικότητα μηδέν!
Πραγματικά το τείχος είναι φανταστικό και δεν διέψευσε τις προσδοκίες μας. Η θέα είναι καταπληκτική και ο δρόμος που κάνεις είναι ένα ατελείωτο φίδι πάνω στο βουνό. Έχει κατά καιρούς αμυντικούς πύργους-παρατηρητήρια, στους οποίους οι υπερασπιστές των τοίχων μπορούσαν να υποχωρήσουν, σε περίπτωση που βρισκόταν σε δυσχερή θέση. Κάθε πύργος διαθέτει σκάλες και εισόδους ειδικά σχεδιασμένες, έτσι ώστε να προκαλείται σύγχυση στους επιτιθέμενους. Η μεταφορά σε μια άλλη εποχή είναι σχεδόν μοιραία. Θα πρέπει να υπολογίζετε περίπου 1-2 ώρες πάνω στο τοίχος (περπάτημα, φωτογραφίες κλπ). Από το σημείο εισόδου στο τοίχος υπάρχουν 2 διαδρομές. Επιλέξτε τη δεξιά καθώς είναι πιο όμορφη!
Αφού τελειώσαμε την περιήγηση μας στο τείχος κατεβήκαμε στην είσοδο που μας περίμενε υπομονετικά το καταπληκτικό αυτό εύρημα μου, που ακούει στο άσχετο όνομα Johnny.
Ξεκινήσαμε λοιπόν για τον επόμενο σταθμό της εκδρομής μας, το θερινό παλάτι της Σι Ξι. Η διαβόητη αυτοκράτειρα Σι Ξι είναι ένα καταπληκτικό κομμάτι της Κινέζικης ιστορίας!!! Αξίζει να διαβάσει κανείς τις ιστορίες της άπληστης, δολοπλόκας αυτοκράτειρας και να πάει να δει το παλάτι της, τα ιδιαίτερα διαμερίσματά της, τους ατελείωτους διαδρόμους και τους κήπους καθώς και το μοναδικό μαρμάρινο πλοίο. Αν θέλετε μπορείτε να κάνετε και βαρκάδα στην λίμνη. Εμείς δεν είχαμε τον χρόνο.
Ήταν πια απόγευμα και ζητήσαμε από τον οδηγό μας, να μας γυρίσει στο Πεκίνο για μια βόλτα στα παλιατζίδικα σε μία από τις παραδοσιακές συνοικίες του. Πάντα αυτό είναι ένα κομμάτι που απολαμβάνω στα ταξίδια μου. Τριγυρνάς ανάμεσα σε παλιά αντικείμενα (τις πιο πολλές φορές σε ‘τύπου’ παλιά αντικείμενα) και βλέπεις μπροστά σου ολοζώντανα την ζωή αυτών των τόσο διαφορετικών ανθρώπων. Τις συνήθειες τους, τα σπίτια τους, τις παραδόσεις τους. Περιπλανώμενοι στην παλιά συνοικία χανόμαστε στα δαιδαλώδη Χουτόνγκ όπου βλέπουμε μία διαφορετική ζωή χωρίς πολυτέλεια και λούσα έξω από τα σύγχρονα κτίρια των εταιριών και των ξενοδοχείων.
Η μέρα πλησιάζει προς το τέλος της και νοιώθουμε την πείνα να κυριεύει και να νικάει κάθε άλλο συναίσθημα. Ξανά στον Johnny για να μας μεταφέρει στο πλέον γνωστό εστιατόριο για την περίφημη πάπια. Οι τοίχοι του εστιατορίου γεμάτο είναι φωτογραφίες με διάσημους πελάτες που γευμάτισαν στο εστιατόριο (Μπαϊρακτάρης κανονικός ο τύπος)- η αλήθεια είναι ότι δεν έλειπε κανείς (από πολιτικούς Κλίντον, Θάτσερ, Μιτεράν, Μέρκελ, κλπ, μέχρι ηθοποιούς και τραγουδιστές πχ Τζάγκερ και δεν συμμαζεύεται κλπ). Έψαξα και για κανέναν δικό μας. Υπήρχε μόνο ο Σαρτζετάκης του οποίου την φωτογραφία την είχαν ακριβώς έξω από τις τουαλέτες- τυχαίο φαντάζομαι- δεν είχαν που να τον βάλουν, δεν μπορούσαν να θυμηθούν και από πού τον ξέρουν (εδώ εμείς και δεν τον θυμόμαστε) και τον κρεμάσανε εκεί τον άνθρωπο. Στο εστιατόριο θα σας δώσουν σε φάκελο τον αριθμό της πάπιας που φάγατε απ’όταν πρωτοάνοιξε το εστιατόριο το 1930 περίπου και το σχετικό certification.
Τελείωσε η μέρα και πλέον ημιλυπόθυμοι από την κούραση επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο. Αύριο έχουμε νέους αγώνες….